รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 38 : จะไม่ทนNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

ตอนที่7จะไม่ทนNC

นั่งเงียบๆข้างยัยหมา โดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะถามหรือพูดคุยอะไรกับฉันบ้างสักคำ ทั้งๆที่ถ่อมาไกลถึงนี่เชียวนะ

เจ็บใจชะมัด

“กินอาหารจืดๆได้ไหม..”

“..ได้”

“อืม..”

แล้วก็เงียบอยู่แบบนี้ไปตลอดทางจนถึงร้านอาหารขนาดเล็กกะทัดรัด ที่อยู่ห่างออกจากบ้านของยัยหมาที่พาออกมาน่าจะสักเกือบครึ่งชม.เห็นจะได้

“มาเร็ว..กินข้าวกันยัยหมู”

“โว๊ะ..”ลงจากรถด้วยอาการปวดก้นตุ๊บๆ พอเข้าไปในร้านก็ออกแนวบรรยากาศมานั่งชิวซะมากกว่า เพราะวิวมันเปิดกว้างเห็นภูเขากับพวกวัวอยู่ด้านหลังร้านได้สบายๆแถมยังมีของประดับกุ๊กกิ๊กเต็มไปหมด เหมือนมานั่งเล่นมากกว่ากินข้าว

“จะกินไร??..คิดนานว่ะตุ๋นมานี่สั่งให้..เอาสเต็กหมู1วัว1 ไข่ดาวเบค่อนเอามา1ชุดขนาดกลางส่วนน้ำ ขอน้ำเปล่ากับน้ำส้มค่ะ..”

ยังไม่ทันจะอ้าปากบอกอะไร ก็โดนคนตรงหน้าบีบบังคับเสร็จสรรพทันทีอะไรกันอีกเนี่ยยัยหมาประสาท

ที่ตอนอยู่ญี่ปุ่นนะเชื่องจะตาย ทีอยู่นี่ดุเป็นหมาแม่ลูกอ่อนเลย

“มองอะไร..หิวหรอรอก่อนเดี๋ยวอาหารมาเสิร์ฟ”แค่ตวัดตาไปชำเลืองมองแป๊บๆก็โดนดุอีกแล้วฉันผิดอะไรเนี่ย

“ไม่มองก็ได้ชิ..”ใครจะไปคิดว่าคนที่ฉันโดนไล่ต้อนกวาดตลอดเวลาที่ญี่ปุ่นพอกลับบ้านเกิดตัวเองก็เป็นคนละคนแบบนี้

“รู้งี้ไม่ตามมาซะแต่แรกก็ดี มาแล้วก็บ่นฉอดๆ..”

“เธอนี่มัน..จุ๊บ”

“อื๋อออ..0-0)”

มือเรียวยาวคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของฉันแล้วก็ดึงเข้าไปจูบ แบบแนบแน่นจนถึงขั้นสอดลิ้นเข้ามาดูดจ๊วบๆกับลิ้นของฉัน

“อื้อ...อืมม”

“อือ...จุ๊บ..ทำไมหิวรึไงถึงทำตาเยิ้มๆ”คนเจ้าเล่ห์ถอนจูบแล้วจ้องหน้าฉันแบบไม่กระพริบตา

“..ยัยหมาบ้า”หันหน้าตัวเองหนีทันทีแล้วเอามือตัวเองมาถูๆปากจนแดงเถือกไปหมด

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะ..”

“ขอบคุณค่ะ..เอานี่ตุ๋นกินเร็วเดี๋ยวมันจะไม่อร่อย”

“ไม่กิน..ไม่หิว”

“ตุ๋น..อย่าดื้อน่ากินเร็ว อย่าให้ฉันต้องจัดไม้แข็งนะ”

“ชิ..ก็ได้”ยอมกินด้วยความพ่ายแพ้เต็มรูปแบบ พอกินได้คำแรกก็หมดจานต่อด้วยการไปกินไข่ดาวแล้วก็เบค่อนของยัยหมาต่อทันที

“หมูตุ๋น...”สายตาดุๆนั่นยังคงส่งออกมาให้เรื่อยๆไม่มีหยุดจนอาหารในจานหมดลงไปทันที ใครจะไปคิดล่ะว่ามันอร่อยขนาดนี้

“เก็บเงินด้วยค่ะ...ปังไม่ต้องทอนนะ..มานี่ยัยหมู”

“อือ..อย่ากระชากแขนฉันสิ”

แรงควายสารที่ลากแขนฉันออกมาจากร้านต่อด้วยการกระแทกตัวของฉันเข้าไปในรถทันที ยังไม่ทันจะตั้งหลักได้ก็โดนยัยหมาทับลงมาอีกรอบ

“อื้อ..ออกไปนะยัยหมาฉันหนัก”

“ไม่ออก..ฉันจะทำโทษเธอข้อหาแอบกินอาหารในจานฉันจนเกลี้ยง”

“ก็มันอร่อย!!แล้วก็ออกไปได้แล้วฉันหนัก...”

คำว่าอร่อยในที่นี้อาจจะไม่ได้หมายถึงอาหารที่ฉันกินไประหว่างมื้อแต่คงจะเป็นความหมายที่แปลตรงตัวว่าฉันอร่อยนะ เพราะยัยหมาซุกคอฉันทันทีหลังจากสวนวาจาผ่าซากไปเมื่อกี้โต้งๆ

“อื๋อออ..ออกไปนะ”

“อื้ม..เธอนี่มันน่าปล้ำชะมัดยัยหมู”

แปลอีกหลายๆรอบๆว่าน้ำหนักฉันเพิ่มเพราะว่า โดนทารุณกรรมใส่ตัวตลอดเวลา ทั้งโดนกดขี่ ข่มขืน กระทำอานาจารสารพัดรูปแบบ มิน่าตัวบวมๆ

“อือ..ฮ่า..เธอนี่มันน่าขย้ำชะมัดหมูตุ๋น..”

“เฮือก...อือ..ปล่อยนะ”ดิ้นตัวคลุกคลักหลีกหนีมือร้อนๆที่จับไต่ป่ายไปมาบนหน้าอกฉันอย่างวิสาสะ ก่อนจะผละออกไปด้วยอาการขำๆปนสนุกจากสายตาที่เหยียดหยามส่งมาให้

“เธอนี่น่าเย็..จริงๆยัยหมู”

“อื๋อ..”สะดุ้งตัวหนีทันทีเพราะมือเรียวร้อนๆนั่นกำลังล้วงเข้าไปที่สะโพกของฉันก่อนจะขย้ำเต็มมือแล้วผละออกจากรถปิดประตูพาออกจากร้านทันที

อย่าบอกนะว่ายัยหมาจะเย็..เราจริงๆ

สะบัดหัวไล่ความคิดวิตถารออกจากหัวทันที ต่อให้จะโดนมาหลายท่าฉันก็รับไม่ได้หรอกนะที่จะโดนทำแบบนี้

“บรื๋อ..”

“หนาวรึไง..พรึ่บ..เอานี่เสื้อฉันเอาไปใส่”

“เราจะไปไหนกันต่อ...”เบนสายตาไปหาคนขับรถที่ทำหน้าบึ่งตึงตลอดเวลา

“ไปที่ชอบๆรึว่าจะกลับบ้านไปทำลูกกัน”

ทำลูก??เดี๋ยวนะนี่ใช่ยัยหมาบ้าคนเมื่อกี้ไหม

“ฮ่าๆๆเธอคิดหรอว่าฉันจะทำหน้าโหดตลอดเวลา..แล้วก็หยุดเอามือตีแขนฉันได้แล้วน่าตุ๋น”

“เพี๊ยะๆๆๆยัยหมาเธอหลอกฉัน”

“ฮ่าๆสมควรก็เธอมากวนเวลานอนฉันนี่แถมยังทำตัววอแวใส่ไม่หยุด รู้งี้ดัดนิสัยยิ่งกว่านี้ซะอีก”

สรุปโดนตอแหลจ้าหมดกัน ฉันก็เลยนั่งหน้าบูดใส่ยัยหมาแทนจนกลับบ้านซะงั้น

“ปึง..ออกมาฉันง่วงนี่ก็บ่ายแล้วนะ ฉันจะนอน”

“ก็ไปสิจะมาคุยกับฉันทำไม”

“ก็เธอเป็นเมียฉัน..ออกมาตุ๋นอย่าให้ฉันต้องทำแรงๆ”

“ก็ชั่งหัวมันสิวะ”

รู้ป่ะฉันโดนอะไร โดนอุ้มจ้าอุ้มแบบลอยระลิ่วไปกับพื้น แถมยังต้องมาโดนพวกคนอื่นๆแถวนี้เห็นแล้วทำหน้ากลั้นขำกันเป็นแถบๆ โอ๊ยอยากตาย

“เพี๊ยะ..กินก็เยอะ ตัวก็อ้วน แถมยังนมโตไม่เกรงใจ..หนักก็หนัก”สารพัดคำพูดที่พ่นออกมาทำร้ายจิตใจฉันตลอดทางตอนโดนแบกขึ้นบ้าน ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งแบกหมูอืดแบบฉันขึ้นบ้านได้สบายๆโดยไม่แขนหักไปซะก่อน

ตามที่คิดนั่นแหละนางเอกโดนพระเอกแบกขึ้นบ้านทำอะไรคะ นั่งสวดมนต์เพี้ยง

ร่างหนักราวๆเกือบ80โลพุ่งกระแทกลงกับเตียงจนตัวเด้งเบาๆ พร้อมคนตัวโตล้มทับมาอีกชั้น

“ออกไปนะ..”

“เธอนี่มันน่ารำคาญว่ะตุ๋น”

หน้าขาของฉันโดนแยกออกตามด้วยปอมเปย์ที่แทรกตัวเข้ามาแทนที

“กริ๊ดดดดดด ออกไป”

“ออกไปก็แย่สิตุ๋นเธอนอนยั่วซะขนาดนี้”

“ออกไปนะ..อย่าล้วงอือ..อย่าจับนมฉันยัยหมา..อื้อออ”

 ตายแน่ๆตอนนี้ฉันตายของแท้ อุส่าห์ไม่คิดแล้วว่าจะโดนมาทำแบบนี้

“ปล่อยฉันไปเถอะปอม..นะ”ใช้แผนลูกอ้อนเผื่อจะรอดแต่เปล่าเลย ฉันโดนหนักกว่าเดิม ปอมถลกเสื้อมาด้านบนแล้วพันแขนฉันไว้แน่นตามด้วยการปลดเสื้อในแบบผู้เชียวชาญจนหลุบดังเป๊าะ หน้าอกของฉันเด้งออกมาสะบัดแกว่งล่อหน้าล่อตายัยหมาวิตถารทันที

“ขอดูดหน่อยสิคนดี..ม๊วบ..จ๊วบๆๆ”

*18+*

“ปล่อยนะ..อือ”

“เกลียดฉันหรอ..หืม?”

“อือ..ออกไป..ใช่..ฉันเกลียดคุณ”อยากจะดึงแขนตัวเองให้หลุดพ้นจากเสื้อตัวเองซะทีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมันมัดแน่นมากจนดิ้นไม่หลุด

“น้ำ..หวานสีใส..รสชาติคาวๆ..อืมมม”

“กริ๊ดดดด..อย่าพูดนะ...><)”

“ก๊อกๆ..พี่ปอมอยู่ไหม”

“ชู่วเงียบๆ..อยู่ค่ะลิงแสบมีอะไรให้พี่ช่วยเอ่ย”ปอมเปย์ผละตัวลุกออกจากเตียงไปที่ประตูทันที พร้อมกับยืนคุยกับเด็กคนเมื่อตอนเช้าที่เจอ น่าจะเป็นรันมั้งเพราะเสียงดูกวนๆ แต่ฉันต้องคิดหาวิธีทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองหลุดพ้นจากเสื้อตัวเองซะที กระดึ๊บๆเอาหน้าทิ่มลงกับเตียงไปเรื่อยๆจนหล่นดังตุ๊บลงพื้นเต็มแรง

“ปึง!!..ทำอะไรของคุณ”

“ปล่อยฉันออกไป..อย่าทำอะไรฉันเลยนะปอม ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยนะๆ”

“ไม่ปล่อย..จนกว่าฉันจะได้กินเธอ...”เสียงฝีเท้าดังไล่เข้ามาใกล้เรื่อยๆแล้วก็!!

“ก๊อกๆพี่ปอม..เห็นรันไหม”เสียงสวรรค์ของอีกคนที่มาลั่นช่วยชีวิตฉันไว้

“เห็นค่ะรันมาถามว่าเอาขนมเมื่อวานเก็บไว้ตรงไหน อยู่แถวห้องครัวตู้สีขาวอันบนสุด”

“ค่ะ..ขอโทษที่มารบกวนเวลาของพี่ๆ..”

“เห็นม๊ะขนาดน้องฉันยังรู้เลยว่าเรากำลังทำอะไรกัน”

“ปล่อยฉัน..อ๊ากกกก อย่าลากขาฉันปอมปล่อยนะๆ”

โดนดึงหน้าครูดกับพื้นจนตัวงอ แล้วก็ตามคาดโดนทุ่มขึ้นเตียงอีกรอบ แต่ครั้งนี้ฉันอาจจะเจอนรกของจริงก็ได้

“เธอนี่มันเคี้ยวยากจริงๆ..พรืดด”ขุ่นพระเส้นเชือกสีแดงเลือดมาจากไหนไม่รู้ กำลังจะมัดขึงพรืดฉัน

“เธอดื้อ..กึดๆแล้วก็กินยาก..กึดๆ”

“ฮือ..ปล่อยนะ..เจ็บ”

เนื้อตัวล่อนจ้อนโดนมัดขึงกับเตียงห้อยล่องแล่งไปมาบนเตียงอย่างทรมาน โดยมีคนใจบาปกำลังยืนหัวเราะหึๆใส่อย่างสนุกสนาน

“ฉันไม่ได้อยากได้คนคุมยากๆ ฉันต้องการแค่ให้เธอสงบเงียบนิดหน่อยได้ไหม”

“อือ..ปล่อยนะ..”

“ไม่!!!..จนกว่าฉันจะพอใจเธอถึงจะถูกปล่อยตัว..ปึง”

แล้วความเงียบก็เข้าครอบงำถูกสารทิศมั่วไปหมด มีแค่เสียงหายใจหอบของฉันแทนความรู้สึกที่อัดอั้นทั้งหมด

“ฮึก..ฮือ..คน..ใจร้าย”

หลังจากสำเร็จโทษยัยหมูผีนั่นเสร็จฉันก็เดินออกมารับลมข้างนอกโดยมีสองแสบแหงนหน้ามามองทำตาปริบๆใส่จากข้างล่าง

“คนใจร้าย”

“พี่โหดจัง”

“เดี๋ยวๆพี่ผิดอะไรเนี่ย”

“ก็ที่รังแกพี่ตุ๋นไง ไอ้คนใจร้าย”สองแสบประสานเสียงตวาดลั่นก่อนจะเดินหนีลับหายไปทันที ทิ้งให้ฉันยืนเหวอหวาคนเดียวที่หน้าห้องตัวเอง

“ฉันไม่เคยอยากจะรุนแรงกับเธอซะหน่อย..แต่เธอมันดื้อ..เข้าใจไหม”ใครจะคิดว่าฉันเป็นพวกโรคจิตซาดิสต์อะไรก็แล้วแต่ สิ่งหนึ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการไม่ทำตามคำสั่ง โดยเฉพาะยัยหมูผีนี่ ฉันยอมเสียสละตัวเองเป็นคนบ้าๆบ๊องๆให้เหยียบย่ำที่ญี่ปุ่นมามากพอแล้ว ต่อไปฉันคงต้องกลับมาสวมมาดเหมือนเดิม

“ใครจะว่าฉันเลวก็แล้วแต่..เพราะยังไงหมูตุ๋นก็เป็นของฉันคนเดียว”

ตั้งแต่ออกจากห้องมาสิ่งที่ฉันทำได้ก็คือการล็อกห้องแล้วเอากุญแจติดมือไปด้วย ก่อนจะเดินลงมาข้างล่างแล้วขับรถออกไปทันที

“รู้ทั้งรู้ว่าดื้อก็ยังจะเถียง..ยัยบ๊องเอ๊ย”เห็นฉันขับรถจะไปไหนหรอ ก็ที่ๆคุ้นเคยไงบ้านของริน ทำไมถึงคบกับรินทั้งๆที่มีหมูตุ๋นอยู่แล้วทั้งคน เพราะว่าหมูตุ๋นไม่ได้ถูกสร้างมารองรับอารมณ์คนแบบฉันให้เหยียบย่ำเข้าใจไหม เพราะคำว่าคำสัญญาในตอนนั้นมันเป็นตราบาปสำหรับฉัน ฉันไม่เคยที่จะสดกับใครหรือแม้แต่จะคิด ฉันยังคงรอเสมอที่จะได้เข้าห้องหอกับหมูผี แต่ฉันก็ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ไหวยิ่งกลิ่นตัวหอมๆกับเนื้อพุงนิ่มๆที่เด้งไปมาชวนให้งับเล่น หลายครั้งที่เผลอหน้ามืดทำลงไปกับหมูตุ๋นหลายต่อหลายครั้ง ก็ยิ่งทำให้รู้เลยว่าฉันสามารถรุนแรงกับหมูตุ๋นได้มากแค่ไหนจนกว่าจะพอใจ

“บรืนนน..เอี๊ยด..ปริ๊นๆ..รินอยู่ไหม”

“คะ??รอแป๊บนะคุณปอม”

รินวิ่งหน้าตั้งออกมาจากบ้านรอรับฉันแต่โดยดี พร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีเทาแหวกอีกแหละ ไม่คิดจะใส่อะไรมิดชิดบ้างรึไงเนี่ย

“เป็นไงมาไงถึงมาหารินอีกล่ะคะ..”เดินขนาบข้างกับรินเข้ามานั่งที่โซฟาในตัวบ้านอีกครั้ง ทั้งๆที่ง่วงจนหนังตาจะปิดแต่ก็หลับไม่ลงเพราะ น้ำเสียงของหมูตุ๋นยังวนเวียนไปมาในหัวไม่หยุดเลย

“เดี๋ยวเอาน้ำมาให้นะปอม..”

“อือ..”

ไม่ช้าแก้วน้ำเย็นๆก็ยื่นมาให้ ฉันรับแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

“ทำไหมคุณถึงมาหาริน..ตอบมาตามตรงเถอะค่ะ”

“ฉัน..มันเลว”

“อีกแล้วหรอปอม..”

“รู้ทั้งรู้ว่าห้ามตัวเองไม่ไหว..แต่ก็เผลอตัวทำลงไปอีกแล้ว”

“โอ๋ๆ..คนเก่งมาหาเค้านี่มา”รินอ้าแขนออกเพื่อให้ฉันเข้าไปสวมกอด ฉันก็ไม่รอช้ากระโจนเข้าใส่แล้วฟัดหน้าอกคู่นั้นที่แกว่งไปมายั่วตา

“อือ..ปอม..อย่านะนี่ยังบ่ายอยู่เลย”

“..ริน..”

“อื้อ...ปอม..อ๊า..”

ยกมือตัวเองกำแน่นไปที่รังกระดุมก่อนจะฉีกมันออกดังแคว่ก ตามด้วยน้ำหนักตัวที่แนบลง กดฟันตัวเองไล่ครูดไปตามผิวขาวๆอย่างเอาแต่ใจจนแดงระเรื่อ แสบซ่านไปทั่ว

“อื้อ..ปอม”

“แผล่บ...งั่ม..จ๊วบๆๆ”

“อื้อๆ..ปอ..ม..อ๊า..”เสียงแหบพร่าของรินยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์มากกว่าครั้งก่อน แต่ครั้งนี้ต่างออกไปเพราะเนื้อตัวที่ฉันจับมันชวนให้ฉันคิดถึงใครสักคนที่นอนห่อตัวบวมอืดอยู่ที่เตียงชะมัด

“อือ..ฮ่า..ปอม..คุณเป็นอะไรรึเปล่าหน้าตาดูตื่นๆ”มือขาวๆลูบแก้มฉันอย่างเป็นห่วง

“อย่าสนใจฉันเลยริน..เก็บปากเธอเอาไว้ครางดีกว่า”

“อื้อ..อ่า..ซิ๊ดดดด..ปอม”

*18+*

“จุ๊บ..หลับซะคนเก่ง..”

“ค่ะ..อือ”

ยันตัวเองลุกจากเตียงอุ้มร่างรินเข้าไปวางบนเตียง ห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปจัดการธุระนิดๆหน่อยในบ้านเสร็จแล้วก็ออกไป

“คุณคือคน..ที่ฉันไว้ใจ”

“แต่ก็เอาเถอะ..ฉันมีเรื่องต้องไปสะสางนี่จริงไหม”ยกนาฬิกาข้อมือตัวเองมาดู เข็มนาฬิกาก็แตะไปที่เลข6ซะแล้ว

“คงต้องซื้ออะไรไปมัดจำซะแล้วสิ”

ขับรถกลับถึงบ้านก็ทุ่มกว่าๆพร้อมกล่องกำมะหยี่สีดำเข้มที่อยู่ในถุงพลาสติกในมือข้างขวา ส่วนแผลที่ด้านซ้ายก็เริ่มไม่เจ็บแล้วล่ะเพราะว่าฉันมันตายยากยังไงล่ะ

“สเน็ก..อยู่ไหม”

“ครับคุณปอม..”

“ไปจัดเตรียมเสื้อผ้าที่ฉันสั่งไว้เมื่อตอนบ่ายเอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้..”

“ครับผม”

ก้าวขาขึ้นบันไดด้วยความเนิบนาบบวกกับตัวเองพึ่งรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไป ไม่รอช้าที่จะไขกุญแจเข้าไปในห้องทันที

“แกร๊ก..แอ๊ด..แป๊ก..หลับรึยัง”เอื้อมมือไปเปิดสวิทไฟที่มุมห้องทันที เดินก้าวเท้าช้าๆไปหาหมูตุ๋นที่นอนหมดสภาพบนเตียง

“อือ..ปล่อ..ยฉันเถอะ..”

“จุ๊บ..ถ้าเธอไม่ดื้อเหมือนตอนนอนก็คงดี..”เอื้อมมือไปปลดเชือกที่ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างหมูตุ๋นออกก่อนจะยกคนตัวบวมไปที่ห้องน้ำทันที

“..ซ่า..รอก่อนนะ”

“อือ..อ่า”

พอน้ำเต็มอ่างฉันถึงประคองหมูตุ๋นลงในอ่างน้ำทันที ตามด้วยการถูตามเนื้อตัวแดงๆนี่จนสะอาดทุกซอกทุกมุม

“...ตื่นตอนไหน..ล่ะเนี่ยขี้เซ้า”

กว่าจะถึงเตียงได้ก็เล่นเอาหมดสภาพนอนแผ่หลาลงเตียงทันที

“อื๋อ..แค่กๆ..ปล่อย..”หายใจยังไม่ทันเต็มปอดก็โดนท่อนขาขนาดใหญ่รัดคอแน่นหนึบ

“กึดดด..ไอ้คนบ้า..อย่าอยู่เลยยยยย”

สงครามเริ่มขึ้นอีกรอบแล้วก็คนที่ชนะคือฉันที่ใช้จังหวะช่องว่างดันตัวขึ้นใส่หมูตุ๋นจนเสียหลักขาหลุดแล้วก็พ่ายให้ฉันเต็มรูปแบบ

“แสบนักนะ..”

“กรอดดด..แน่จริงก็เข้ามาสิ”

“ได้..เอานิ้วมานี่..”

“อื๋อ..ปล่อยนะ”

ล้วงกล่องดำออกมาจากกระเป๋ากางเกงจัดการแงะฝากล่องเปิดออกแล้วดึงแหวนเพชรเม็ดเล็กที่อยู่ในนั้นออกมาแล้วสวมทับเข้าไปที่นิ้วนางด้านซ้ายหมูตุ๋นอย่างไม่รอวิธีการ

“ขอให้เราทั้งสองเป็นสามีภรรยาการ..เชิญเข้าหอได้เพี้ยง”

“กริ๊ดดดดดดดดดดดดด..อย่านะปล่อยฉันนน”

“เท่านี้เราก็เป็นผัวเมียกันแล้วนะตุ๋น”

“ปล่อยนะปอมมม...อย่าทำฉันเลยยยย”

สวมแหวนเสร็จตัดทอนพิธีกรรมบาทหลวงทันที ไม่รอช้าเตรียมเข้าหอพร้อม

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น