รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 37 : ตอนพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 มี.ค. 62

ตอนพิเศษ ฮันนีมูนของสองเราNC

วันนี้มีแพลนจะพายัยหมูไปเที่ยวซะหน่อย มันก็ดีนะที่จบเรื่องของพวกนั้นได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดของฉันคืออะไรรู้ไหมการได้หมูตุ๋นเป็นเมียไง คิดหรอว่าฉันจะรออะไรหลังแต่งงานกันทั้งที่จริงๆแล้วฉันสามารถกินหมูตุ๋นตอนที่เราเข้าหอได้แล้วแท้ๆแต่เพราะว่าหมูตุ๋นเหนื่อยเกินไปหลังจากเตรียมงานมาทั้งวันบวกกับอารมณ์ไม่ดีเพราะเป็นประจำเดือน เฮ้อหมดกันความหวังตอนเข้าหอคืนแรกก็เลยรอหลังผ่านงานมาอาทิตย์กว่าๆถึงจะพาไปฮันนี่มูนซะหน่อย อุส่าห์เตรียมของมาพร้อมขนาดนี้ ฉันไม่รอช้าเดินไปเคาะประตูห้องหมูตุ๋น ทำไมถึงแยกห้องนอนกันหมูตุ๋นบอกว่ากลัวฉันจะทำรุ่มร่ามใส่เลยขอแยกห้องทั้งๆที่แต่งงานกันแล้วแท้ๆแต่ยังบอกว่าฉันจะทำรุ่มร่ามใส่ทั้งๆที่ทำมากกว่านั้นมาแล้ว หมูตุ๋นยังไม่เห็นว่าอะไรที่แบบนี้มาขอแยกห้องนอน เดี๋ยวเถอะจะเล่นให้เข็ดไปข้าง

“ก๊อกๆ..ตุ๋นตื่นยางงงง..ก๊อกๆ..เข้าไปแล้วน้า..แอ๊ด”

ไม่รอช้าเปิดประตูเข้าไปทันที สงสัยนะว่าทำไมถึงไม่ล็อคห้องสงสัยตื่นแล้วมั้ง แล้วลงไปข้างล่าง

“ตุ๋นนนนน..ตื่นยังหมูตุ๋น”เดินแหกปากตะโกนถามหาหมูตุ๋นไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นเจอน่าจะตื่นแล้วจริงๆก็ได้

“เฮ้ออออ..ไปไหนเนี่ย”นั่งลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกใหญ่ตอนถูกตวัดตัวดึงลงกดกับเตียงดื้อๆ

“หนวกหูน่าคุณ!!!

“..ตุ๋น??ปล่อยก่อน..มันอึดอัดน่า”

“อ่า...อือ..ออกไปนะฉันจะนอน”หมูตุ๋นยอมคลายมืออกแล้วผลิกตัวนอนคว่ำหน้ากับเตียงต่อโดยไม่สนใจตัวฉันที่นอนกระพริบตาปริบๆมองอยู่เงียบๆ

ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่ายัยหมูไปทำอะไรมาบ้างมันก็ดีอยู่ที่ผอมลง แต่มันไม่มีอะไรให้ซุกเลยนี่สิหมดกันความหวังที่อยากดึงพุงนิ่มๆมากอด

“เฮ้ออออ..ตื่นน่าตุ๋นฉันจะพาเธอไปเที่ยวกันนะเนี่ย”

“ไม่ไป..ฉันจะนอนออกไปนะปอม!!

“ก็ได้ตุ๋นเธอไม่ยอมตื่น..ได้งั้นไปทั้งแบบนี้เลยล่ะกัน”

รวบตัวหมูตุ๋นพันด้วยด้วยผ้าห่มอีกชั้นตามก่อนจะแบกลงมาข้างล่างโดยมีรันกับด้านั่งมองตาปริบๆใส่

“พี่ปอม??ไปไหน”

“จะไปไหนอ่าพี่ปอม”

“ฝากดูแลบ้านแทนพี่หน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่จะพาหมูตุ๋นไปเที่ยวซักหน่อย”

“บัยบายค่าพี่ตุ๋น”

“บัยบายค่าพี่ฉาว”

“กริ๊ดดดด..ปล่อยฉันนะปอมมม ปล่อยยยย”

“ไม่ปล่อย..แล้วก็อยู่นิ่งๆด้วยถ้าไม่อยากก้นกระแทกพื้นน่ะ”

“ปล่อยยยย”

กอดตัวหมูตุ๋นให้แน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินดุ่มๆไปที่โรงรถทันที จัดการเปิดประตูรถแล้วยัดหมูตุ๋นเข้าไปในรถทันที

“ปล่อยนะปอมมมมมม..ปล่อยฉันนนนน”

“อยู่นิ่งๆฉันจะคาดเข็มขัด..ถ้าเธอยังดื้ออีกรอบฉันเอาจริงแล้วนะตุ๋น”กัดฟันพูดใส่หมูตุ๋นอีกรอบ ทั้งๆที่ไม่อยากจะดุแล้วแต่เพราะว่าเป็นแบบนี้ไงฉันถึงหงุดหงิดกับคนแบบนี้ที่สุด

“..หึ..แล้วจะพาไปไหน”

“ไป..บ้านพักในภูเขากัน”

“...”

หมูตุ๋นเลือกที่จะนั่งเงียบแล้วเบ้ปากให้ซะงั้น เฮ้อปวดหัวเลยกู

ปิดประตูให้แล้วเดินไปเก็บของใช้ที่เตรียมไว้เมื่อคืนลงมาใส่ท้ายรถทันที ก่อนจะบึ่งรถไปที่ถนนหลัก ระหว่างนั่นก็นั่งชะเง้อมองดูหมูตุ๋นเป็นระยะว่าทำอะไรอยู่ รู้แต่เพียงหลับหนีไปซะงั้น

“..ถ้าอยากจะนอนทำไมไม่นอนให้พอ..แล้วเมื่อคืนทำอะไรอยู่ถึงไม่หลับไม่นอนยัยหมูดื้อ!!

ขับรถไปเงียบๆและเบาเสียงลงเพื่อที่จะไม่รบกวนหมูตุ๋นเวลานอนมากนัก ราวๆชั่วโมงเศษก็แวะจอดรถหาซื้อของกินรองท้องซะหน่อย แล้วก็มาขับรถต่อไปที่ๆวางไว้ก็คือภูเขาแถวชนบท แต่เป็นกึ่งๆสถานที่ท่องเที่ยวแถมยังไม่ค่อยมีคนพลุ่งพล่านมากก็เลยเป็นส่วนตัวที่สุดเท่าที่จะพักผ่อนได้เลยล่ะ ใช้เวลาขับรถราวๆ4ชั่วโมงเศษก็มาถึงบ้านพักซะที เป็นบ้านไม้2ชั้นทั้งหลังมีสระว่ายน้ำข้างบ้าน แต่ถ้าอยากสัมผัสธรรมชาติก็ไปที่ลำธานตรงหลังบ้านได้เพราะว่าอยู่ติดป่าดิบ

“บรืน..เอี๊ยด..”

“ตุ๋น..ตื่นได้แล้วนะ ถึงแล้วหมูดื้อ”

“อือ..”

มีแค่เสียงครางตอบรับเบาๆจากร่างนุ่มที่นอนหลับไม่ไหวติงใดๆ

“งั้นก็ไปทั้งแบบนี้เลยล่ะกัน..แกร๊ก..”เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดออกจากไหล่หมูตุ๋นก่อนจะเปิดประตูรถไปขนของที่เตรียมไว้เข้าไปวางในบ้านก่อนจะวกกลับมาอุ้มหมูตุ๋นเข้าไปในบ้านอีกที

“อือ...หาวววว”
“ตื่นซะทียัยหมู..เอ้าฮึบ”

“ตุ๊บ..ว้าย..ทำอะไรของคุณเนี่ย..เพี๊ยะๆ”

“ก็เธอไม่ยอมตื่นงั้นก็นอนไปทั้งแบบนี้ล่ะกัน..หาวววว..ขอนอนแบบนี้ก่อนนะฉันเพลีย”

“เดี๋ยวสิคุณ..อย่าหลับนะตื่นมาคุยกับฉันก่อนสิคุณ..”ฉันพยายามเขย่าไหล่ของปอมให้ตื่นมาคุย แต่ก็ไร้วี่แววคนปากหมาจะตื่นมาซักนิด แล้วก็นอนหลับไปทั้งแบบนั้นตามที่บอก

“ไอ้คนบ้า..ตุ๊บๆๆ”

ทุบกำปั้นลงกับพื้นเตียงอย่างหงุดหงิดก่อนจะใช้มือแกะปมผ้าห่มออกจากตัวเองแล้วลงจากเตียงไปเดินสำรวจบ้านพักที่หมาปอมบอก

“ก็กว้างดีนี่..แถมติดธรรมชาติโครตๆไหนบอกจะพาไปเที่ยวอีกทีไง..”

บ่นอุบอิบกับตัวเองไปตลอดทางระหว่างสำรวจบ้านทุกซอกทุกมุม ก่อนจะมาแกถุงดูข้าวของที่ปอมซื้อเตรียมมาไว้ให้ระหว่างที่ฉันนอนหลับระหว่างทาง

“แซ่กๆ..แคว่ก..ไหนๆมีอะไรกินบ้างเนี่ย”

มีแต่ผลไม้สดและก็พวกเนื้อต่างๆกับเครื่องดื่ม แล้วก็ขนมขบเคี้ยวนิดหน่อยที่ปอมซื้อมาให้

“อ๊ะเจอแล้วๆ..ข้าวกล่อง..แป๊ก..อื้อ..หอมจังงั้นกินเลยล่ะกัน”

ไม่รอช้าที่จะยืนตักข้าวเย็นชืดเข้าปากต่อเรื่อยๆจนหมด ค่อยมาจัดการสัมภาระต่างๆที่ยัยหมาแอบเตรียมมาให้แล้วเอาไปแขวนในตู้เสื้อผ้าในห้องนอน พยายามเดินเบาๆเวลาผ่านปอม จะได้ไม่ต้องกวนมาก

“พรึ่บ..แกร๊ก..ปึง..เสร็จแหละ..แปะๆ”

ตบมือตัวเองไปมาไล่ฝุ่นเสร็จแล้วเดินไปสำรวจด้านนอกต่อ แหงนมองท้องฟ้าที่มีเมฆปะปายพอประมาณแล้วก็กลิ่นเย็นๆจากป่าชวนให้น่านอนชะมัด ทั้งๆที่พึ่งตื่นนอนมาแล้วแท้ๆ

“เน็ตมีไหมเนี่ย..”

เดินไปทั่วบ้านมองหาปลั๊กไฟแล้วก็เจอ ใครจะไปคิดว่าบ้านแบบนี้มีแผงโซลาเซลล์ติดด้วย ไฮเทคเกินไปแล้วนะ

“ยังดีที่มีพวกไฟฟ้ากับน้ำน่ะนะ..”

ถอนหายใจกับตัวเองก่อนจะเดินออกมาข้างนอกอีกรอบแล้วเดินวนไปเรื่อยๆอย่างไม่มีอะไรทำ แล้วก็เดินมาเจอป้ายเล็กๆที่เขียนไว้หลังบ้านว่ามีแม่น้ำตรงนั้นอีก200เมตร

“แม่น้ำ??..แบบไหนกันนะ”

อดใจไม่ไหวเลยลองเดินตามทางเล็กๆที่เต็มไปด้วยรอยดินที่แห้งเล็กๆพอให้รู้ว่ามีคนเดินอยู่ หรือไม่ก็มีคนมาตัดทางไว้ เดินลึกเข้ามาในป่าเรื่อยๆจนเริ่มได้ยินเสียงน้ำไหลซ่าๆมาแต่ไกล เดินเข้ามาเรื่อยๆจนเสียงน้ำดังขึ้นเรื่อยๆฉันก็ยิ่งเดินเข้ามาใกล้อีกจนสุดทางที่เดิน

“น้ำเย็นจัง..อือ”

แทบจะอ้าปากเหวอเบาๆตอนเห็นแม่น้ำ ใครจะไปคิดล่ะว่ามันเป็นสายที่ใหญ่แบบนี้ แถมใสกิ้งเลย น่าเล่นโครตๆอยากจะแก้ผ้าแล้วกระโจนลงน้ำชะมัดวันนี้อากาศก็ไม่ได้ร้อนมาก งั้นเล่นซะหน่อยก็ได้ต่อให้กลับไปที่บ้านก็ไม่มีอะไรดีขึ้นงั้นเล่นเลยล่ะกัน

ยืนปลดกระดุมชุดนอนตัวเองออกเรื่อยๆจนหมดก่อนจะคลี่ออกจากไหล่แล้ววางไว้กับพื้นหญ้าข้างๆตามด้วยถอดกางเกงขาสั้นตัวเองลงไปด้วย

“จ๋อม..อื๋อ..เย็นจังเลยยยย..งั้นลงล่ะนะ”

หย่อนขาลงไปข้างหนึ่งก่อนจะค่อยๆลงไปทั้งขาแล้วก็ทั้งตัว แล้วก็ว่ายเล่นไปมาตามริมฝั่งอย่างสนุกสนานคนเดียว ไม่ว่าจะกรีดร้องแค่ไหนก็ไม่มีคนด่าเย้ๆ

สะดุ้งตื่นมาอีกทีหลังหลับตาลงได้แค่สิบนาทีนิดๆพยายามเอามือคว้านหาหมูตุ๋นแต่ก็ไม่เจออะไรบนเตียงนอกจากผ้าห่มนุ่มๆที่วางแหมะบนเตียง

“อื้อ..อยู่ไหนนะหมูดื้อ..หาวววว”
ยันตัวลุกจากเตียงได้ก็เดินวนไปทั่วห้องแล้วก็ทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอวี่แววอีกแหละ

“หายไปไหนเนี่ยหมูตุ๋น!!!

สุดท้ายก็ต้องออกมาด้านนอกแล้วเดินหารอยเท้า จนมาเจอที่ป้ายทางไปริมแม่น้ำถึงเห็นรอยเท้าจางๆที่ผ่านไป

“หมูตุ๋น!!!!”กัดฟันกรอดๆแล้วกำหมัดเดินดุ่มๆไปตามทางแบบไม่รอช้า เดินมาจนถึงริมแม่น้ำถึงได้รู้ว่าหมูตุ๋นแอบมาแก้ผ้าเล่นน้ำโจงแจ้งแบบนี้ไม่อายอะไรใดๆเลย

“หมูตุ๋น..เฮ้อ”

เดินออกมาจากร่มไม้แล้วกอดอกมองดูหมูตุ๋นที่ว่ายเล่นน้ำไปมาเหมือนเด็กๆก่อนจะหันมาเจอกับฉันที่ยืนมองอยู่บนฝั่ง

“กริ๊ดดดดดดดดดด..”หมูตุ๋นสะดีดสะดิ้งรีบเอามือมาปิดตัวแล้วหันหลังให้ทันที

“จะกริ๊ดทำไมตุ๋น..ก็ในเมื่อฉันเห็นหมดทุกซอกทุกมุมของเธอมาแล้วนี่..หึ”
“กริ๊ดดดดดดดดด..ห้ามพูดออกมานะ”

“ขอเล่นด้วยคนสิตุ๋น..”ฉันไมรอช้าถลกเสื้อเชิ้ตออกแล้วปลดกระดุม รูดซิบกางเกงลงตามด้วยชุดชั้นในทั้งหมดก่อนจะหย่อนตัวลงน้ำแล้วว่ายช้าๆมาหาหมูตุ๋นที่ยืนห่อไหล่ให้

“แปะ..เจอซะที”

“อื้อ..อย่ามาจับนะปอม..”

“ทำไมถึงจับไม่ได้..ไหนบอกว่ารักฉันไงตุ๋น”

“ฉันยังไม่พร้อม!!..ฉันอายพอใจยัง”

ซูดปากด้วยความขำเบาๆก่อนจะดึงไหล่ขาวมากอดไว้หลวมๆจากด้านหลังแล้วไล่พรมจูบเบาๆที่ต้นคอ ส่วนมือก็เริ่มไล่คลำไปมาตามผิวนุ่ม

“อื้อ..อย่า..จับนะ..อื้อ”

ฉันอดไม่ได้ที่จะง้อเข่าตัวเองแล้วรูดผ่านไปมาตรง...หมูตุ๋นจากด้านหลังในน้ำ

“อื้อ...ปอม”

พอรู้ว่าหมูตุ๋นเริ่มมีอารมณ์ฉันก็ก้มลงไปงับเบาๆที่ใบหูขาวๆแล้วเลียไปมาเบาๆจนหมูตุ๋นตัวสั่นระริกๆ

“จุ๊บ..รักนะหมูตุ๋น..”

“อย่า..อื้อ..ปอม”

ไล่ปลายนิ้วไปตามหน้า..ขนาดพอเหมาะที่เด้งช้าๆในน้ำ ก่อนจะขย้ำแรงๆแล้วดึงขึ้นลงเรื่อยๆตามจังหวะของแรง ก่อนจะขยี้ที่..สวยนั่นจนเริ่มแข็งดันนิ้วขึ้นมา

“ไปที่ริมฝั่งกันเถอะ..จุ๊บ”

“อื๋อ..ปอม..อ่า..”

กอดหมูตุ๋นหลวมๆก่อนจะพาเดินมาที่ริมฝั่งแล้วจัดการยกหมูตุ๋นนั่งริมฝั่งอย่างว่าง่ายก่อนจะแทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างช่องว่าง... ก่อนจะป้อนรสจูบหวานๆให้เป็นรางวัลที่ทำตัวง่ายๆไม่ดื้อเวลาจับกิน

“อื้ม..จุ๊บ..จุ๊บ..”
“อื้อ..”

เปิดปากนุ่มด้วยลิ้นก่อนจะเกี่ยวตวัดไปมาจนหมูตุ๋นดิ้นคลุกคลักพอสมควรแล้วอ่อนแรงเหนี่ยวคอฉันไว้แน่น

ก่อนจะค่อยๆถอดจูบออกอย่างอ้อยอิ่งจนหมูตุ๋นต้องกดริมฝีปากย้ำลงมาอีกรอบเพราะทนไม่ไหว หมูตุ๋นเป็นฝ่ายที่เปิดเกมก่อนด้วยการใช้มือตัวเองไต่ลงมาตามหน้าท้องของฉัน และยังคงต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึง..ที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา

“อื้มมม..อื้อ..ฮ่า..ตุ๋นเดี๋ยวก่อน..ฉันขอเวลานอก..”

“ฮ่า..ฮ่า..แล้วไงฉันไม่สน”

“เดี๋ยวตุ๋น...ใจเย็นๆ”

เหมือนหมูตุ๋นจะเครื่องติดเริ่มไม่สนใจที่ฉันพูดบอก ฉันอยากจะบอกว่ามีคนกำลังมาเลยต้องรีบขึ้นจากน้ำเพราะแถวนี้ก็ติดที่เที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวที่จะมาพักผ่อน

“อื้อ..เดี๋ยวก่อนมีคนกำลังมา..แต่งตัวเร็ว”

“อื้อ..ปอม”

ฉันไม่รอช้ายกตัวขึ้นจากฝั่งแล้วจัดการสวมเสื้อผ้าทับลวกๆให้หมูตุ๋นก่อนฉันจะยกกางเกงมาสวมทับแล้วหอบเสื้อผ้าที่เหลือไว้ในมือ แล้วออกแรงโกยวิ่งเข้าป่ากลับบ้านทันที

“ฮ่าๆๆ...คนดันมาซะได้แย่จังเนอะ”

“-*-)..เกลียดที่สุด”

ทำได้แค่หัวเราะรัวๆกับหมูตุ๋นอย่างขบขัน ใครจะรู้ล่ะว่าคนมาเที่ยวอุส่าห์เข้าด้ายเข้าเข็มแล้วเชียวหมดกัน คงต้องเริ่มใหม่แต่แรกสิเนี่ย

พอถึงบ้านก็ไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้วออกมาเตรียมอาหารสดที่ซื้อมาตอนแรกเป็นของกินง่ายๆก่อนจะงีบนอนตอนบ่ายพอตกเย็นๆก็พาหมูตุ๋นเข้าไปในหมู่บ้าน เห็นมีป้ายเขียนเล็กๆว่าจะมีตลาดของชาวบ้านมาเปิดท้ายกัน ดูน่าสนใจเลยพามาซะ

“คนเยอะจัง..”

“ถ้าเธอสนุก..ฉันก็ดีใจแหละนะ”

อมยิ้มเล็กน้อยกับตัวเองก่อนจะสอดนิ้วไปกุมมือนุ่มหมูตุ๋นแล้วพาเดินวนไปเรื่อยๆ ดูของแปลกตาแล้วก็พวกของป่าจากชาวบ้านที่ไปเสาะหามาขายกันในตลาด พอค่ำก็มีการแสดงดนตรีท้องถิ่นแล้วก็มีงานปิ้งย่างต่อนิดหน่อย กว่าจะกลับบ้านได้ก็เกือบ3ทุ่มแหนะ แต่ก็คุ้มที่หมูตุ๋นชอบ เห็นเดินยิ้มทั่วตลาดตอนเดินผ่าน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบหอมแก้มเบาๆตอนถึงบ้านแล้วก็เจอตบไปอีกฉาดข้อหาแต๊ะอั๋งไม่บอกกล่าว

“เพี๊ยะ..”

“เจ็บนะตุ๋น..ทำไรเนี่ย”

“ก็คุณมาแอบหอมแก้มฉัน”

สรุปฉันผิดสินะ รู้งี้จุ๊บโต้งๆไปซะก็แล้วกัน

“อิ่มยัง??”

“ยัง..”

“งั้นเดี๋ยวทำอะไรอุ่นๆให้กินนะ ไปอาบน้ำก่อนเลย”

“อื้อ..”หมูตุ๋นหยักหน้ารับเบาๆก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป ทิ้งให้ฉันนั่งมองก้นนุ่มๆที่เดินสะบัดไปมาในกางเกงรัดๆสีครีม

“ถ้าได้กัดซักคำนะ..ฮึย..”

สะบัดหัวไล่ความคิดพิลึกๆแล้วลงจากรถเดินตามหมูตุ๋นเข้าบ้านไป อันดับแรกก็ไปหาวัตถุดับในครัวแล้วก็ต้มน้ำร้อนรอ แล้วมาจัดการอันอื่นต่อทีหลังยังดีที่แวะซื้อพวกกาแฟกับโกโก้แบบชงมา ดีหน่อยมีอะไรอุ่นๆดื่ม

“ปึง..ฮ่าเย็นจังเลย”

“นี่สำหรับคุณ..เดี๋ยวปอมไปอาบน้ำก่อนล่ะกัน”

“อืม..”ตุ๋นหน้างอเล็กน้อยแต่ฉันก็ไม่สนใจเลยแอบหอมแก้มไปอีกฟอดก่อนจะหนีเข้าห้องน้ำไป หลังจากอาบน้ำเสร็จก็พาตัวเองมานั่งโง่ๆที่โซฟามองดูจอทีวีที่เลื่อนช่องไปมาตามนิ้วที่กดระรัวกับรีโมต

“ทำไรตุ๋น??จะดูอะไร”

“ไม่รู้..”

“..เอามานี่มา..เดี๋ยวหาช่องหนังให้”เอื้อมมือไปยื้อแย่งกับหมูตุ๋นมากดเลือกช่องรายการหนังดีๆที่ไม่รู้เกี่ยวกับอะไรแต่ดูไปก็สนุกดี จนมาถึงประมาณเกือบกลางเรื่องเริ่มมีการโชว์ฉากโจ๊ะพรึ่มๆไม่เกรงใจชาวบ้าน เล่นเอาทำหน้าทำตาหันหนีไปไม่ถูก รู้แต่ว่าหมูตุ๋นกำลังบีบมือฉันแน่นหนึบเพราะอาการอะไรไม่รู้ที่เป็น

อย่าบอกนะว่ามีอารมณ์น่ะ

พอฉุกนึกได้แบบนั้นก็รีบกดปิดหน้าทีวีทันที เพราะไม่อยากให้หมูตุ๋นคิดมากเรื่องเมื่อกี้ เพราะคนที่ลำบากคือฉันไม่ใช่ทีวีที่นั่งดู

“หาวววว..ง่วง”

“นอนสิ..”

“ฉันยังไม่อยากนอนนี่”

“เธอต้องนอนนะ..เดี๋ยวจะง่วง”

“หาววววว..”

ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับหมูตุ๋นมากมาย ก็เลยสวมกอดจากด้านข้างแล้วอุ้มขึ้นไหล่ไปทุ่มลงกับเตียงซะเต็มแรงเล่นเอาตัวโยนเด้ง

“อือออ..เพี๊ยะๆไอ้คนชอบใช้กำลัง”

“ค่าๆ..ชอบใช้กำลัง..งั้นก็นอนซะสิ”

พยายามเกลี่ยกล่อมหมูตุ๋นทุกวิถี แต่ไหงกับมองตาแป๊วใส่แบบนี้ล่ะเนี่ย

“ไม่อยากนอน..”

“นอนซะนะเด็กดี..จุ๊บ”จุ๊บเบาๆที่หน้าผากร้อนชื้นของหมูตุ๋นก่อนจะดันหัวตัวเองขึ้นเตรียมลุก แต่ก็ต้องเซล้มหน้าคว่ำอีกรอบเพราะแขนเล็กๆกำลังกอดรัดโอบไว้ไม่ยอมปล่อยให้ลุก จะงอแงเอาอะไรอีกเนี่ย

“ปล่อยๆ..ไหนบอกง่วงก็นอนสิคะ”

“นอนกะได้...คร่อก”

“ดีๆนอนแบบนี้ล่ะดีแล้ว”มองดูหมูตุ๋นที่แกล้งหลับอัดใส่ แล้วลุกจากเตียงมานั่งมองร่างเล็กๆที่ผอมแห้งเหมือนขาดสารอาหารกำลังตวัดขาอ้าออกไปมาอย่างยั่วๆ

เดี๋ยวนะ??ทำไมหมูตุ๋นต้องตวัดขาพาดไปพาดมาวับแวมๆด้วย ไม่เข้าใจสักนิด

อดใจไม่ไหวเลยตบขาเนียนไปทีนึงดังเพี๊ยะก่อนจะ ลุกจากเตียงไปหาทิชชู่ในกระเป๋าที่พกมาด้วย ดูจากทรงคงจะต้องนอนด้วยอย่างอื่นถ้าไม่กินตับหมูตุ๋น ใจหนึ่งอยากกินแต่อีกใจบอกรอก่อนดีกว่ายังไม่ถึงเวลา

อันดับแรกลุกไปปิดตูห้องนอนแล้วเดินมานั่งที่โซฟาก่อนจะเปิดทีวีเร่งเสียงๆดัง ตามด้วยยกมือถือตัวเองมาเปิดแล้วเข้าเว็บประจำที่ชอบไปดูบ่อยๆ ตามด้วยการปลดชั้นปราการลงและเริ่มละเลงการใช้ข้อมือตามปกติ

ลุกจากเตียงเพราะได้ยินเสียงดังมากจากข้างนอก เลยอดใจไม่ไหวไปแง้มประตูดูปอมที่นั่งดูหนังหน้าทีวีแต่ทำไมต้องขยับข้อมือแบบนั้นด้วยล่ะ แถมมีเสียงแปลกๆด้วย ทำไมตรงนั้นเริ่มแฉะซะแล้ว สงสัยปวดฉี่ล่ะมั้ง

“ปอม..”

แต่พอมองปอมมากเรื่อยๆเรื่องเมื่อเช้าก็ยิ่งแจ่มในหัวเรื่อยๆ จนอดไม่ไหวที่จะใช้มือลูบเบาๆที่ตรงเปียกแฉะของตัวเอง

“อื้อ..ปอม”

ฉันยังคงกล้าๆกลัวๆเรื่องแบบนั้น แต่สิ่งที่กลัวที่สุดคือการมีลูกต่างหากรู้ทั้งรู้ว่ามันทรมาน แต่ก็อยากจะลองเสี่ยงสักครั้งถือซะว่าลองผิดลองถูกล่ะกัน

ค่อยๆปลดกระดุมชุดนอนตัวเองด้วยมือเก้ๆกังๆจนเสร็จ แล้วยืนกลั้นหายใจเฮือกใหญ่แล้วผลักประตูออกไปหาปอมเปย์ทันที

อายชะมัดที่ใจกล้าหน้าด้านเดินแก้ผ้ามาหาแบบนี้

“ตุ๋น!!!..มา..มาทำอะไรเนี่ย..ไหนบอกจะนอนแล้วทำไมแก้ผ้าแบบนี้ล่ะเดี๋ยวไม่สบายนะหาชุดใส่ก่อนสิ”

ปอมเปย์ถอดเสื้อนอนตัวเองแล้วเอามาคลุมตัวให้ฉันแทนซะงั้น

“อยาก...”

“อยาก??หิวหรอ??เดี๋ยวทำอะไรให้กินรอแป๊บนะ..เดี๋ยวตุ๋นอันนี้มันไม่ใช่ของกิน..อย่านะ..อู้ว..อืม..ตุ๋นอย่า..”

*ลามก*

กระแทกเข้าไปใหม่อีกครั้ง ทำแบบนี้ราวๆ10ครั้งหมูตุ๋นก็ครางยาวๆอีกรอบก่อนจะเสร็จและผล็อยหลับไป ทิ้งให้ฉันอมยิ้มที่มุมปากคนเดียวแล้วจุ๊บที่แก้มนุ่ม พยายามยกเอวถอน..ตัวเองออกช้าๆจนดังบ๊วบ

“รักที่สุดเลยยัยหมู..จุ๊บ”

ดึงตัวหมูตุ๋นมากอดเบาๆแล้วยกหัวหนุนหมอนนอนข้างกัน ส่วนฉันก็ทำหน้าที่ลุกไปเปิดแอร์และเก็บข้าวของบางชิ้นที่กระจัดกระจาย ก่อนจะมาซุกตัวนอนกอดคนเปลือยที่หลับปุ๋ยไปก่อน

“ฝันดีนะคะ..หมูตุ๋น” ยกผ้าห่มมาคลุมตัวให้พอประมาณก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยกันทั้งคู่ โดยมีเสียงกรนหายใจเบาๆที่เข้าออกอย่างมีความสุข แม้จะเหนื่อยมาก็ตาม

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น