รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 35 : ลอบกัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

ตอนที่5ลอบกัด

หลังจากนั้นราวๆ2-3วันฉันก็พาลิงแสบไปเที่ยวที่ชายหาด แต่เพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยจึงทำให้ต้องนั่งเล่นในร้านค้าไปพลางๆ

“บู่ว ทำไมแดดต้องหนีพวกเราด้วยอ่าพี่ปอม”รันบ่นงึมงำอย่างหงุดหงิด เพราะว่าฟ้าดันมืดซะงั้นก็เลยพลานทำให้อากาศอึ้มครึมไปด้วยซะงั้น

“พี่ก็ไม่รู้สิคนเก่ง ทั้งๆที่พยากรณ์อากาศก็บอกว่าจะมีแดดกับลมแท้ๆ”

“อาจะเพราะว่าช่วงนี้อุณหภูมิมันเพิ่มขึ้นแปลกๆป่าวพี่ปอม โลกร้อนก็งี้แหละ”รันทำหน้าเอือมระอากับสภาพอากาศด้วยคน กลายเป็นว่าพี่น้องสามแสบต้องมานั่งดูยูทูบในร้านค้าขายอาหารริมชายหาดรอแดดออกไปพลางๆ

ฉันก็อดไม่ได้ที่จะนั่งแชทคุยกับเสน็กต่อ ไม่รู้ว่าพวก5หัวเมืองมันจะเคลื่อนตัวกันเมื่อไร

*มีอะไรแปลกๆแถวนี้ไหมเสน็ก*

*ไม่ครับคุณปอม*

*อืม งั้นก็จับตาไว้ให้ดีเพื่อจะมีพวกนั้นแฝงตัวเข้ามาเข้าใจใช่ไหมเสน็ก*

*ครับ พวกผมกระจายกำลังออกตามหาดหมดแล้วครับ คงอีกราวๆสักไม่เกินครึ่งชั่วโมงแดดก็ออกแล้วล่ะครับ เดี๋ยวผมจะเตรียมครีมกันแดดกันร่มไว้รอนะครับ*

*อืม*แล้วก็ปิดโทรศัพท์ตัวเองลง แล้วเงยหน้ามามองสีของท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นทีละนิด จนเริ่มเห็นแสงแดดที่แทงทะลุออกจากกลีบเมฆก้อนหนา

“แดดออกแล้วววว..เย้จะได้เล่นน้ำแย้ว”

“ระวังตัวดำปี๋ล่ะรัน พี่ไม่ช่วยนะ”

“แงงงง พี่ด้าอ่าใจร้าย..นี่แหนะๆๆ”

“อย่าจี้เดี๋ยวๆ ฮ่าๆๆ..พี่ยอมแล้ว...ฮ่าๆๆ”

เอนตัวพิงเก้าอี้มองดูสองแสบที่เล่นจ้ำจี้กันหัวเราะจนหน้าแดงแจ๋

“พอก่อนสองคนเดียวหอบนะ”

“ฮ่าๆๆสะใจจริงๆเลยพี่ปอมมมมมมม”

“ช่วยด้ว..ยพี่ปอม..แฮ่ก..แฮ่ก..”

กลั้นขำด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย อีกคนก็หัวเราะแบบสะใจส่วนอีกคนก็นั่งสะอื้นแฮ่กๆ น้องเรานี่โหดชะมัด

“เดี๋ยวไปเอาน้ำมานะ อยากกินไรไหม??”

“น้ำส้ม ส่วนของพี่ด้าก็เอาน้ำมะนาวโซดาก็ได้ค่ะ เนอะพี่ด้า”

“อะไรก็ได้ค่ะพี่ปอม...เฮ้ออออ”

ซื้อน้ำเสร็จแล้วนั่งพักกินกันให้พอมีแรงก่อนจะเดินออกมาที่หาด กวาดสายตามองหาเสน็กที่บอกว่าจะเอาของมาให้ ตอนนี้ยังไม่โผล่หัวออกมาด้วยซ้ำ

“แกอยู่ไหนเสน็ก...”

“พี่ปอมรอใครหรอคะ”

“รอเสน็กน่ะคนเก่ง ถ้าร้อนก็ไปหลบแดดในร้านก่อนก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะพวกเรารอได้เนอะพี่ด้า”

“อืม สบายๆน่ะพี่ปอม”

แกหายหัวไปไหนตั้งนานสองนานฮะเสน็ก!!’

Partเสน็ก

ย้อนกลับไป30นาทีที่แล้ว

“คุณปอมรอแป๊บนะครับผมจะเอาของไปให้ อยู่ไหนวะครีมกันแดดกับร่ม”

เปิดท้ายรถตู้กวาดตามองหาของที่ยกมาจากบ้านใหญ่ด้วยแต่ก็ไม่เจอ

“กูเอาไปซุกไหนวะไอ้เสน็ก เออๆหาไปก่อน”

เออออกับตัวเองระหว่างหาตะกร้าใส่ของที่หิ้วใส่มา แต่ก็หาไม่เจอค้นแถมตายก็ไม่มี

“หรือว่ากูเอาไปเก็บที่เบาะหน้าวะ”

ต่อให้หายังไงก็ไม่เจอจนสุดท้ายต้องทอดใจพร้อมรับผิด ไปหาคุณปอมที่ร้านทันที แต่ไม่ทันที่จะก้าวขาออกไปไหนท่อนไม้ขนาดใหญ่ท่อนหนึ่งก็เฉี่ยวผ่านหัวไปแว๊บนึง

“พลัวะ..”

“แกเป็นใครวะไอ้ชั่ว”ยังดีที่เอี่ยวคอหลบได้หันตัวเตรียมจะเสยปลายคางมันอีกรอบแต่ก็ต้องชะงักเพราะหน้าแข้งมันเตะสวนเข้าให้จนต้องยกแขนมาบังตั้งการ์ดไว้

“พลัวะๆๆ...”

ท่อนไม้หวืดผ่านไหล่และหัวไปเป็นช่วงๆ สบโอกาสเหมาะก็เตะเข้าไปที่ข้อมือของไอ้บ้านี่ดังพลั๊กจนท่อนไม้ร่วง พุ่งตัวชาร์ตใส่จนมันเซตามด้วยปลายศอกกระแทกเข้าคางของมันดังพลัวะจนสลบ

“แฮ่กๆ..ไอ้เวรเอ๊ย พรึ่บ..”ถลกหมวกดำมันออก ก็แทบไม่เชื่อว่าไอ้หมอนี่มันเป็นคนของฝั่งคิสแมน เพราะมีรอยสักที่ต้นคอเป็นตัวเคขนาดใหญ่

“..เวรแล้วไง”

โยนหมวกเน่าทิ้งลงกับพื้นถนนก่อนจะจำอ้าววิ่งตาตื่นไปหาคุณปอมทันที

หลังจากนั่งรอเสน็กมันได้สักพัก ก็เลิกรอเลยพาลิงแสบไปเดินเล่นพลางๆระหว่างรอ เพราะตอนนี้แดดเริ่มอ่อนลงมากแล้วล่ะ

“หาววว แดดดีจังพี่ปอมมมม”

“หาววว อยากนอนจังพี่ปอม”

“แหม่ๆไหนใครบอกอยากมาเล่นน้ำไง”

“พวกหนูเองค่า...”เสียงประสานพร้อมหน้าที่มุ่ยลงจนหงิกงอ

“สงสัยเสน็กคงไปทำธุระมั้งนะเลยไม่มาสักที เฮ้อออ..”

ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะว่าเสน็กคงจะไปไหนสักทีจริงๆถึงมาไม่ถึงซะที ก็เลยจูงมือสองแสบเดินชิวตามชายหาดไปเรื่อย จนต้องมานั่งพักเอาแรงที่ต้นมะพร้าวหลบแดด

“หาวววว อยากนอนจังพี่ปอมแจ๊บๆ”

มองดูสองแสบที่เริ่มทำตาฉ่ำๆพร้อมปิดลง ก่อนจะเอนหัวไปมาอย่างทรงตัวไม่อยู่ ฉันทำอะไรมากไม่ได้นอกจากถอดเสื้อคลุมตัวเองมาเป็นที่หนุนหัวให้รันและด้านอนบนพื้นทรายไปก่อน

“แกไปไหนวะเสน็ก..”

“คุณปอม..คุณ..ปอมมมมมม”

“..??..”

หันหน้าไปที่ต้นเสียงถึงได้เห็นเสน็กวิ่งตาตั้งมาแต่ไกล ก่อนที่มันจะวิ่งแล้วทรุดตัวลงกับทรายอย่างหมดแรง

“เสน็ก!!แกไปไหนมาฮะ”ยกปกเสื้อเสน็กมากำแน่นจนรัดคอเสน็ก

“ผม..แค่กๆมีข่าวจะบอก..”

“..ข่าวอะไร”

“ปล่อยก่อนครับคุณปอม..ฮ่า..แค่กๆ คิสแมนส่งคนมาครับ”

“คิสแมน..ไอ้หมาโสโครก อย่าบอกนะว่ามันมาทีนี่”

“ครับ..ฟุ่บ”เสน็กยันตัวลุกจากพื้นทรายมานั่งลงข้างๆปอมเปย์

“มันแฝงตัวมา แสดงว่ามันต้องอยู่แถวนี้สิวะ..”

“แกร๊ก...”ปลายกระบอกเหล็กสีดำถูกจ่อเข้าที่ท้ายทอยของฉันอย่างจัง

“...”

“แหม่ๆมาพร้อมหน้าพร้อมตามเชียวนะมาเน่อร์ มีงานอะไรหรือเปล่าหืม”

“คิสแมน!!”เสน็กทำอะไรไม่ได้นอกจากกำหมัดแน่นกับทราย

“มีอะไรคิสแมน”

“แกร๊ก..ข้าพกปืนมาในที่สาธารณะคงไม่เหมาะสมสินะ ฟู่...อากาศดีเนอะว่าม๊ะ”

“แกต้องการอะไรคิส!!”ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะรันและด้ายังอยู่ตรงนี้ มีโอกาสมากที่พวกน้องๆจะโดนลูกหลงมากกว่าตัวฉัน

“ข้าแค่จะมาบอกว่า เขตในส่วนของใจกลางเมืองน่ะมันจะเป็นของพวกข้า..ฟู่”ควันสีขาวพ่นอัดใส่หัวของฉันจนเหม็นไปหมด

“แกต้องการอะไรคิสแมน”

“ก็บอกไปแล้วว่าพวกข้าจะมาทวงสิทธิ์ที่เป็นของพวกข้าแทน แต่เพราะว่าวันนี้เป็นวันดีข้าจะยกให้หนึ่งวันเห็นแกพวกเด็กๆที่อาจจะมีโอกาสอยู่บนโลกแค่2-3วันก่อนจะโดนพวกข้าเป่าสมองกระจุ้ยดัง ปัง! เข้าใจไหมปอม..ฮ่าๆๆๆ”

แล้วมันก็เดินจากไปทิ้งไว้แค่รอยเหยียบบนฝ่ามือข้างขวาของฉันจนแดงช้ำ

“กรอด..ไอ้คิสแมน”

ใครจะไปคิดว่ามันเล่นทีเผลอขนาดนี้ แถมยังเป็นพื้นที่ที่เปิดโล่งแจ้งมีคนธรรมดาเดินเพ่นพล่านแต่มันก็ยังยกกระบอกปืนออกมา

“คงจะดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันดีสินะ..”

ถ้าหากฉันหันตัวกลับไปคงจะเละเป็นชิ้นๆไม่เหลือชิ้นดี

กลับมาถึงบ้านด้วยอาการปวดมือหนึบๆเพราะรอยเหยียบที่มันขยี้ลงมาเริ่มช้ำจนเป็นสีแดง

“เจ็บใจฉิบหาย...”

ยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันก็ยิ่งทำให้เจ็บใจเข้าไปใหญ่ที่พาตัวแสบมาพัวพันกับเรื่องของไอ้แก่สารเลว5ตัวที่ยังวุ่นวายไม่เลิก

“เสน็กแกเอาของดีมาให้ฉันรึเปล่า”

“อยู่ที่ห้องมืดครับคุณปอม”

“งั้นแกไปตรวจตาซะ ฉันมีธุระอะไรนิดหน่อยกับไอ้เวรนั่น”

“ครับ..”

บิดข้อมือตัวเองไปมาจนดังกร๊อบๆ เดินเลี่ยงออกมาจากห้องโถงเดินมาเรื่อยๆจนถึงห้องมืดที่สร้างห่างออกจากตัวบ้านมาเกือบ100เมตร เปิดประตูเหล็กเข้าไปก่อนจะเดินลงตามขั้นบันไดหินทอดยาวลึกลงมาเรื่อยๆจนได้ยินเสียงน้ำหยดดังติ๊งๆออกมาจากความมืด ปลดโซ่เหล็กออกแล้วโยนทิ้งหน้าประตู ออกแรงผลักเข้าไปข้างในก่อนจะใช้มือลูบเบาๆที่กำแพงหินจนไฟติด

“แกร๊ก...อือ..อือๆๆ”

“เฮ้ออออ..ให้ตายเถอะคิสแมน”

พับแขนเสื้อตัวเองขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินช้าๆไปที่ คนงานหน้าโง่ที่ถูกสั่งมาให้จัดการเสน็กตอนอยู่ที่รถ

“พลัวะ..พลัวะ..ตุ๊บ...”กำหมัดแน่นๆแล้วต่อยกรามซ้ายมันสองสามทีจนช้ำ

“อั๊ก..อือออ”

“..เฮ้ออ..ให้ตายเถอะ..พลัวะ..พลั๊ก..ตุ๊บ...”กระหน่ำหมัดอัดเข้าใส่ท้องของหมอนี่จนตัวสั่น ถอนหายใจยาวๆเป็นรอบที่ร้อยในรอบวัน ยกตัวไอ้หมอนี่ยืนขึ้นก่อนจะดึงโซ่เหล็กมามัดข้อมือแล้วจับขึงดึงขึ้นจนตัวลอย

“แกมันไอ้สารเลว..พลัวะ..เป็นแค่ไอ้พวกขี้เรื้อน..พลั๊ก..ก็แค่ไอ้สารเลว..พลัวะ..”

“อั๊ค..อือ..อือ..”

ใส่หมัดอัดเข้าลำตัวของมันจนเซโยเยไปมากับโซ่เหล็กจนแกว่ง

“ข้าขี้เกียจใช้มือเปล่าแล้วว่ะ”

สะบัดเลือดที่แตกออกมาจากแผลที่มือของตัวเองออก ก่อนจะเดินไปที่ชั้นเหล็กที่มีอุปกรณ์ต่างๆวางบนชั้น

“งั้นก็คงต้องใช้ไอ้นี่สินะ”

หยิบสนับมือเหล็กสีดำออกมาแล้วสวมไปที่มือทั้งสองข้าง

“ถ้าแกรู้อะไรหรือว่าแกมีอะไรที่ไม่ยอมบอก ขอให้แกบอกซะนะก่อนที่แกจะได้ไปนอนคุยกับหลุมศพที่หลังบ้านของฉัน!!!

ปลดผ้าที่รอบปากของไอ้หมอนี้ออกแล้ว เริ่มสอบสวนด้วยสนับมือเหล็กจนชุ่มโชกไปด้วยเลือดที่ไหลทะลัก

“พลัวะๆๆ..ตุ๊บๆๆ..”

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก...”

“คายออกมาสิวะ..พลัวะๆๆๆ”

“อั๊คคค..แค่กๆๆ..”

ขยุ้มผมของมันให้เงยหน้าขึ้นมาแล้วก็งัดหมัดตัวเองออกมาแล้วซัดไปที่กรามด้านซ้ายจนเนื้อแตก

“บอกมาสิวะไอ้สารเลว”

ยิ่งมันไม่ยอมบอกแบบนี้ฉันก็ยิ่งต้องใช้เวลาทรมานรีดข้อมูลนานหน่อย ใช้ไม้อ่อนคงไม่ไหวคงต้องไม่แข็ง ถอดสนับมือตัวเองออกแล้วเขวี้ยงลงกับพื้น ก่อนจะเดินไปเลือกอุปกรณ์ตัวอื่นเพิ่มอีกจากในชั้น

“คงต้องใช้อันนี้แล้วสินะ”

ยกค้อนทุบเนื้ออันเล็กขึ้นมาก่อนจะทุบเบาๆที่มือของตัวเองแล้วหวดเข้าใส่ท้องของหมอนี้อย่างจังจนเนื้อแตกดังแปะ

“อ๊ากกกกกกกกก...”

“พูดออกมา ทุกอย่างที่แกรู้!!

“ข้า..แค่กๆ”

“พูดออกมาดังๆ..พลัวะ..”

“อ๊ากกกกกกกกกก”

“คิส...แมน..แค่กๆ..มัน..วาง..แผน..จะ..ระ..เบิ...ด..”

“แกบอกมาว่ามันจะระเบิด ที่ไหน!!

“แค่กๆ...โรง..แรม..คุณ..อั๊คคคค”

“ไอ้สารเลว...ผลัวะ...”อัดกรามของไอ้หมอนี่จนเนื้อแตกถึงเลิกซ้อม โยนค้อนทุบเนื้อลงกับพื้น สะบัดมือไปมาไล่เลือดที่เริ่มแตกออกมาไม่หยุด

“ไอ้เวรคิสแมน มึงอย่าหวังเลยว่าจะมายุ่งกับครอบครัวกู”

กุมมือตัวเองเดินออกจากห้องดำขึ้นมายังด้านบน ก็เจอเข้ากับสายตาดุๆของสองแสบที่ยืนจ้องเขม็งมาจากข้างบน

“พี่ปอมมมม”

“เป็นอะไรหรอพี่ปอม”

“อ่อพี่แค่โดนอะไรทับนิดหน่อยค่ะเดียวก็หายแล้ว”

“ขอให้จริงเถอะ ฝันดีค่ะพี่ปอมจุ๊บๆ”

“ฝันดีค่ะพี่ปอมจุ๊บ”

“ฝันดีค่ะเด็กๆจุ๊บ”ส่งจุ๊บไปให้สองแสบก่อนจะรีบเดินเข้าบ้านทันที ตรงรี่ไปที่ห้องครัวจัดการล้างแผลด้วยน้ำเปล่าแล้วก็เช็ดแอลกฮอล์ตามแผลจนเริ่มแห้งเกือบสนิทดี

“ก็แค่แผล...”

อีกไม่กี่วันจะไปไทยแล้ว ไม่รู้ว่ายัยหมูทำอะไรอยู่ตอนนี้

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น