รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 34 : เคลื่อนไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

ตอนที่4เคลื่อนไหว

เดินครุ่นคิดไปมาในห้องทำงานที่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์ แต่วันนี้แปลกไปกว่าทุกวันเพราะมีคุณปู่มานั่งคุมมองอยู่เงียบๆ จนสุดท้ายต้องพูดความรู้สึกที่คิดไว้ออกมาให้หมด

“คุณปู่มีความคิดเห็นยังไงกับการจัดการพวกนี้หรอคะ”

“อืม...แผนที่วางไว้ช่างซับซ้อนแต่หลานจะทำไหวงั้นเรอะ”

“ไม่รู้สิคะ..หลานคงทำได้แค่ฟังแผนจากคุณปู่ก่อน”

“อืม..นั่นสินะ”คุณปู่เอาแต่เคาะนิ้วไปมาบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด แต่ก็เม้นปากไว้แน่นไม่ยอมคายข้อมูลอะไรสักอย่างออกมาเลยสักนิด

“ถ้าเป็นหลาน..คงมีแผนดีๆอยู่เยอะเลยสินะ”

จะไปมีได้ยังไงคะปู่หนูเอาแต่ทำงานงกๆ

ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงโซฟารับแขกในห้องตัวเอง แล้วก็กดดิกนิ้วไปมาอย่างคิดมาก ว่าจะคิดแผนอะไรที่กระชับแล้วรวดเร็วที่สุดในตอนนี้

“สายสืบงั้นหรอคะ?”

“คงงั้นแหละมั้ง”คุณปู่ก็เอาแต่เคาะโต๊ะไปมาอยู่แบบนั้นแล้วปล่อยให้ฉันคิดจนหัวจะระเบิด จะให้ทำยังไงได้ล่ะเพราะว่าสายสืบบ้านนี้น่ะล้วนมีแต่คดีเป้งๆมีหวังพวกมันตามสืบค้นแป๊บๆก็เจอ

“ถ้ามีหมูล่อก็ดีสิเนี่ย..เฮ้อออ”
หมู??หมูใช่ทำไมฉันไม่คิดตั้งแต่แรกนะ แต่ก็เสี่ยงเกินไปที่จะพายัยหมูบ้ามานี่มันเสี่ยงเกินไป

“งั้นปู่ขอตัวก่อนนะ..”

“ค่ะคุณปู่..เฮ้ออออคงต้องส่งพวกอาสาสมัครไปล่อซื้อจริงๆซะแล้วสิ เริ่มจากใครก่อนดี”

อีกฝากหนึ่ง ณ ใจกลางเมืองหลวงของสเปนย่านการค้าขนาดใหญ่ บนตึกสูงสีเทา

ทะมึนมีนักท่องเที่ยวเดินเผล่นพล่านเข้าออกตามปกติ แต่ชั้นบนสุดของตึกนี้มีเหล่านักธุรกิจนั่งประชุมหารือกันตามปกติ

“ฮ่าๆๆมึงคิดเหรอวะว่าอีนังโสโครกบ้านมาเน่อร์มันจะรอดไปได้สักกี่น้ำวะคิงเธอร์..ฟู่มึงว่ากูควรจะฆ่ามันยังไงดีวะ”

คิสแมนนั่งไขว้ห้างไปมาบนเก้าอี้หนังสีดำขลับระหว่างอัดนิโคตินเข้าปอดแล้วพ่นออกมาอย่างสบายอารมณ์

“ตอนนี้ยังไม่เหมาะพอที่จะบุกเข้าไปหรอกนะคิสแมน..แกร๊กๆ”คิงเธอร์นั่งพิมพ์เอกสารไปมาบนโน๊ตบุ๊คไม่แม้ยอมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคิสแมนแม้แต่น้อย

“พวกแกคิดว่าจะทำยังไงดีวะฟู่..เฮ้ยเบอร์โลว์ตอบอะไรหน่อยสิวะ!!มึงก็เหมือนกันมิสเทอร์พูดอะไรสักคำบ้างสิวะ”

คิสแมนชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มวัยทำงานทั้งสองคนที่นั่งเช็คหุ้นในมือถือตัวเองมาอย่างสบายใจเฉิ่มไม่สนใจท่าทีหงุดหงิดของคิสแมนแม้แต่น้อย

“แล้วแกมีแผนยังไงบ้างวะเบอร์ลิน ไหนลองอธิบายให้คนอย่างพวกข้าเข้าใจสักนิดสิวะฟู่...”ควันสิขาวฟุ้งไปมาในห้องประชุมสีดำทะมึนเนื่องจากไม่มีแสงแดดลอดผ่านเข้ามามากนัก

“ปึง..”เสียงตบโต๊ะที่สนั่นลั่นห้องเล่นเอาคนทั้ง4สะดุ้งทันที

“มีสิ..ยังไงคนอย่างข้าก็มีอยู่เสมอ ว่าแต่พวกแกพร้อมที่จะลงมือเลยรึเปล่า”

“ยังไงก็ได้..ขอให้ไวที่สุดล่ะกัน”คิงเธอร์บนงึมงำคนเดียวอย่างหงุดหงิด

“ไม่รู้สิ..”มิสเทอร์ยังไม่ค่อยแน่ใจในเรื่องการไว้วางหน้าที่ของเบอร์ลินเท่าที่ควร

“คงจะไม่ตูมตามสินะเบอร์ลิน”เบอร์โลว์ถอนหายใจเฮือกใหญ่เบาๆก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างกังวล

“ฮ่าๆบอกกูมาสิเบอร์ลินยังไงก็ได้ ถือซะว่ากูจะได้คิดบัญชีแค้นที่พ่อมันทำกับกูไว้..ไอ้ตระกูลโสโครกนั่นกูจะเป็นคนถล่มมันกับมือเอง”คิสแมนจิ้มบุหรี่ตัวเองลงกับที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะถุยน้ำลายลงไปอีกครั้ง มันก็ไม่แปลกที่คนชั่วๆแบบเขาจะเกลียดตระกูลมาเน่อร์แบบเข้าไส้ นั่นก็เพราะลูซิโอหรือพ่อของปอมเปย์เป็นคนทำร้ายเขาจนสาหัสเหตุเพราะรุกรานพื้นที่ของเมืองเกินจำเป็น

“กึด...ไอ้เวรลูซิโอเอ๊ยยย...ปัง!!

“ใจเย็นๆคิสแมนฉันขอเวลาให้แกเตรียมการอีกแค่2อาทิตย์แกจะได้สมใจอยากที่แกสะสมความแค้นของมันมาตลอด”

“ฟู่...ก็ได้”

ปอมเปย์สละเวลาของตัวเองจากการโดนงานที่บริษัทมานั่งกินไอติมกับลิงแสบสองตัวที่เขย่าแขนแย่งริโมทกันข้างๆตักอย่างวุ่นวาย

“รีโมทของเค้านะพี่ด้า”

“พี่จะดูอีกช่องนะรันนนน”

ปอมเปย์หาได้สนใจน้องสาวตัวเองไม่เอาแต่นักตักไอติมเข้าปากเรื่อยๆจนค่อนถัง

“พี่ปอม!!

“พี่ปอม!!

“แจ๊บๆ..คะ?คนเก่ง”

“ให้พี่ปอมเลือกค่ะว่าจะดูอะไร”

รันกับด้ายื่นรีโมทให้ปอมที่นั่งทำหน้าตื่นๆอย่างตกใจเพราะเอาแต่หนังมองจอทีวีไม่ได้สนใจน้องตัวเองเลยสักนิด

“พี่ว่าเรามานั่งดูสารคดีสัตว์โลกกันดีกว่าไหมคะนี่ก็เริ่มบ่ายแล้ว อีกสักพักใหญ่ๆพี่คงจะไปเคลียร์ธุระข้างนอกต่อ”
“บู่วววว อีกแล้วหรอคะ”

“แงะ ใจร้ายจังพี่ปอมรันไม่ยอมๆๆ”

“ใจเย็นๆค่ะคนเก่ง พรุ่งนี้พี่จะพาเราไปเที่ยวดีไหมเนี่ย”

“ดีค่ะดีมากถึงมากที่สุดเลย”รันฉีกยิ้มแป้นให้พี่สาวของตัวเอง

“ก็คงงั้นแหละพี่ปอม แล้วงานล่ะคะ”ด้าเริ่มถามเข้าเรื่องงานเพราะเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคนเก่ง พี่เคลียร์ตารางงานว่างยาวไปถึงสิ้นปีนู่นแหละค่ะ”

“โอโห้ววววว..”

รันและด้าทำตาลุกวาวใส่พี่สาวของตัวเองอย่างกวนโอ๊ย ใครจะไปคิดล่ะว่าคนแบบนี้เคลียร์งานกับคนอื่นเป็น

“มาค่ะมาดูหนังต่อกันเถอะ เดี๋ยวพี่ไปยกขนมมาให้นะ”

“ค่า..”

ลุกจากโซฟาไปที่ครัวมองหาถุงขนมทอดต่างๆที่ลิงแสบสองตัวแอบไปซื้อมาตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน

“เห็นขนมของรันกับด้าไหม”

“อ่ออยู่ในตู้ชั้นบนค่ะคุณปอมเดี๋ยวฉันหยิบให้นะคะ”เมดหนึ่งคนเดินออกมาดูว่าฉันกำลังหาอะไรอยู่และจะไปหยิบมาให้

“ไม่ต้อง..กลับไปทำงานซะ”

“ค่ะ..”

เดินไล่เปิดทุกตู้ๆจนเจอก่อนจะไปเปิดตู้เย็นมองหาน้ำดื่มกับน้ำอัดลมของชอบรันกับด้า พอเดินมาถึงโซฟาก็ไม่เจออะไรเลยนอกจากเสียงกรนหายใจเบาๆจากรันและด้า

“ไหนบอกว่าจะไม่นอนดึกไงคนเก่ง..หึ”

วางถุงขนมบนโต๊ะกระจกก่อนจะไปเดินบอกพวกบอดี้การ์ดคนสนิทของรันและด้ามาอุ้มออกจากห้องดูหนังไปนอน เหลือบสายตามองนาฬิกาบนมือถือตัวเองถึงได้รู้ว่ามันเย็นมากแล้ว แต่ฉันก็ไม่ไดสนใจเลือกที่จะไล่รีโมทเลือกช่องรายการหนังต่างๆดูไปเรื่อยๆจนพอใจ ก่อนจะปิดจอทีวีลงแล้วเดินไปบอกเมดมาจัดการต่อ

“ตอนไหนเธอถึงจะติดต่อมานะตุ๋น”

ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปเรื่อยๆจนมาหยุดที่ห้องนอนของตัวเอง ยืนลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะผลักประตูเข้าไป ห้องสีดำเข้มบนเตียงสีแดงเข้มที่ตัดกันอย่างมืดมน

“ฟู่...บางทีฉันควรจะให้เวลากับตัวเองมากว่านี้ อย่างการใส่ใจน้องๆ”

ปิดประตูลงช้าๆก่อนจะถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วเดินตัวเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาอาบน้ำราวๆ20นาทีก็ออกมาพร้อมร่างกายที่เปียกโชก

“เฮ้ออออ..อยากเจอเธอชะมัดยัยหมูผี”เดินตัวเปียกโชกไปตามพรมจนถึงตู้เสื้อผ้า เช็ดตัวจนแห้งถึงหยิบเสื้อกล้ามและบล็อกเซอร์ลายหมามาใส่ ทำไมต้องเป็นลายหมาเพราะว่ามันน่ารัก

“หาวววว..ง่วงชะมัดแต่ต้องคุยธุระกับรินต่อนี่เนอะ”
ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆมันก็สำคัญไปหมดยิ่งเฉพาะสองแสบที่มาอยู่ด้วย ยิ่งสำคัญไปใหญ่เพราะว่าตอนนี้พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวพร้อมที่จะบุกได้ตลอดเวลา เว้นแต่มันจะเริ่มขยับก้นเน่าๆตอนไหน

“สำคัญทุกอย่าง ยกเว้นตัวเองที่ชอบทิ้งๆขว้างๆ”

กระเด้งตัวจากเตียงลุกไปหยิบโน้ตโน๊ตบุ๊คมาเปิดเพลงไว้ แล้วก็ยกมือถือตัวเองมาเปิดแชททักถามเรื่องงานกับรินว่าไปถึงไหน

*เรื่องงานเป็นไงบ้างริน*

*ก็เรื่อยๆค่ะ ว่าแต่คุณล่ะเป็นยังไงบ้างยังเครียดๆเรื่องงานอยู่ไหม*

*ก็นิดหน่อย*

หลังจากนั้นก็เริ่มคุยเรื่อยเปื่อยไปทั่วหยอกล้อกันตามประสา จนมีเสียงโทรคอลดังมาจากโน๊ตบุ๊คเลยบอกลากับรินก่อนจะไปเปิดหน้ากล้องดูถึงได้รู้ว่าใครโทรมาตอนดึกดื่น

*อยู่ในตอนที่13หนอนชาเขียว*

หลังจากปิดโน๊ตบุ๊คลงได้ก็เอนตัวหัวเราะกับตัวเองบนเตียงจนน้ำตาไหลไปหมด

“ยัยหมูอ้วน...ยัยลามกเธอนี่มันไม่เคยเปลี่ยนเลยสินะให้ตายเถอะ ฮ่าๆๆ”

ยิ่งได้ยินเสียงอ้อนแอ้นของหมูตุ๋นก็ยิ่งทำให้ฉันหัวเราะเข้าไปอีก ไหนจะมาขอดูอะไรน่าอายๆตอนค่ำๆ

“เธอนี่มัน..น่ากินชะมัดยัยหมูผี”

เป้าหมายของฉันที่แท้จริงคือการนอนกับคนอื่นเล่นๆคลายเหงาไปเรื่อย แต่กับหมูตุ๋นฉันดันจริงจังบวกกับติดตลกที่ไปบอกว่าพี่จะมาขอแต่งงานนะ มันเป็นเรื่องตอนเด็กที่โครตตลกที่สุดที่จำได้นอกจากเรื่องอื่นๆที่ไปก่อไว้น่ะนะ

“เธอนี่มันจะน่ากินเกินไปแล้วนะ..หมูตุ๋น”ยิ่งเห็นร่างขาวๆอวบๆเขินอายแบบนั้นก็ยิ่งทำให้ฉันเหิมเกริมไปอีกเรื่อยๆไม่รู้จบสินะ อยากแกล้งชะมัดให้ตายเถอะ

ตื่นแต่เช้าก่อนจัดการตัวเองให้เรียบแล้วบึงรถออกจากบ้านไปที่บริษัททันที อย่าถามนะว่าทำงานเกี่ยวกับอะไรก็ทั่วๆไปแหละบริษัทเล็กๆไม่รวมกับไร่กับพวกโรงแรมนะ ตัดออกไปก็สำนักงานธรรมดาๆที่ดูบ้านๆไม่มีใครรู้หรอก

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณปอม”

“สวัสดีค่ะเลขามาเรีย”

เดินพูดคุยกับเลขาไปเรื่อยๆจนถึงห้องประชุม วันนี้ก็มีแต่พวกการจัดการหารือกับบริษัทอื่นๆแล้วก็ขยายกิจการธุรกิจส่งออกองุ่นแปรรูป ในรูปแบบอื่นที่แตกต่างไปจากเดิมๆ เช่น แปรรูปเป็นขนม อาหาร หรือแม้แต่อาหารเสริมสำหรับพวกสัตว์ที่เพาะเลี้ยงรูปแบบอื่นๆ

“เฮ้อออ..เหนื่อยหน่อยนะคะ”

“ค่ะ งั้นพบกันใหม่ค่ะคุณปอม”

เสร็จจากบริษัทฉันก็ขับรถไปต่ออีกที่คือโรงแรมแถมริมทะเลที่มีระดับให้เลือกตั้งแต่3-5ดาว เหมาะสำหรับรองรับแขกระดับสำคัญๆ

“ได้ข่าวว่าจะเพิ่มเติมอะไรอีก..”

ก็แค่พูดคุยสอบถามพวกทีมช่างที่ติดต่อเข้ามาเรื่อยๆ ตรวจเช็คของทุกอย่างถึงได้รู้มีบางส่วนเสียหายจากแรงรถที่พัดกระหน่ำเข้าเมื่ออาทิตย์ก่อนๆ ก็เลยต้องจัดการให้แล้วเสร็จภายในวันนี้ก่อนลูกค้ารายอื่นจะมาพัก

“ถ้างานคืบหน้าอะไรติดต่อมาอีกทีนะคะ ขอบคุณค่ะ”
แล้วเสร็จกับโรงแรมก็ต้องขับรถไปที่ไร่อีกรอบหนึ่ง เพื่อตรวจเช็คผลผลิตองุ่น

หลังจากถึงไร่ได้ไม่นานก็ต้องรีบไปหาหัวหน้าคนงานทันที

“คุณปอมมาได้ไงครับเนี่ย ถ้าเรื่องผลผลิตทางนี้เลยครับผม”

ฉันเดินตามต้อยๆไปเรื่อยๆจนถึงโรงเก็บขนาดใหญ่ หลังจากผ่านการคัดเกรดอะไรเรียบร้อยในรอบแรก ก็จะมีเหล่าคนงานมีคัดเกรดอีกครั้งก่อนนำออกสู่ตลาด

“ในส่วนของผลผลิตปีนี้ค่อนข้างได้น้อยกว่าครั้งก่อน เพราะสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยน่ะครับ แต่ในส่วนของอย่างอื่นผลผลิตยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆนะครับ”

“อืม..แล้วต้นองุ่นเป็นไงบ้าง”

“ให้ทีมแพทย์ไปเช็คดูครับ ไม่มีต้นไหนที่ป่วย”

“หรอ..งั้นขอบใจนะฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนล่ะ”

“ครับผม เดี๋ยวผมไปส่งที่รถนะครับ”

“ขอบคุณ...”

กว่าจะถึงบ้านก็ราวๆเกือบเที่ยง เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านได้ก็เจอพวกลิงแสบที่นั่งทำจมูกยู่ใส่อย่างก่อกวน

“คนใจร้ายยยย หายไปไหนมาคะเนี่ย..รู้ไหมรันกับด้าคิดถึงนะคะ!!

“พี่ขอโทษนะคะพอดีพี่ไปข้างนอกมาเฉยๆเอง..ยกโทษให้พี่เถอะนะคนเก่ง”

ฉันบอกกับน้องๆไม่ได้หรอกว่าไปทำงานมา ทั้งๆที่บอกไปแล้วว่าเคลียร์งานว่างจนถึงสิ้นปี แต่เพราะมีปัญหาอื่นๆรุมเร้าก็เลยต้องมั่นเช็คตรวจไปมาๆอยู่แบบนี้ไม่หยุด

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น