รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 30 : ถึงเวลา(จบครึ่งแรก)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 62

ตอนที่30ถึงเวลา

อันดับแรกก็พายัยหมูหน้าบูดลงจากรถ แล้วจูงมือไปซื้อตั๋วด้วยกันก่อนเป็นอันดับแรก พอจ่ายเงินเสร็จก็พาเดินเข้าประตู ระหว่างทางก็มีพวกตุ๊กตารูปปลาต่างๆห้อยระโยงระยางเต็มเพดานไปหมด ส่วนข้างทางก็จะมีร้านขายของที่ระลึกน่ารักๆเกลื่อน

“..น่ารักดีแฮะ”เงยหน้ามองเพดานสีสันแปลกตาแล้วก็มีพวกโลมาน้อยห้อยแกว่งไปมาข้างบน

“...อือ”หมูตุ๋นตอบอือสั้นๆก่อนจะหันหน้าไปดูตุ๊กตาที่ร้านข้างๆ

“จะเอาหรอ??”

“ป..เปล่าแค่เห็นว่าน่ารักดีเฉยๆ”

“อือ..”

หมูตุ๋นไม่รอตอบอะไรเพิ่มเดินจ้ำอ้าวทิ้งห่างจากฉันไปคนเดียวซะงั้น งอนอะไรอีกล่ะเนี่ยเฮ้อลืมไปว่าเมนส์ไม่มานี่

ยักไหล่อย่างไม่หยี่ระก่อนจะก้าวตามไปติดๆจนถึงโซนอุโมงค์ขนาดยักษ์ที่ทอดยาวไปไกลหลายร้อยเมตรเลยแหละ

“โอ้วโห้ว..นั่นตัวอะไรหรอคะแม่”

“ปลาฉลามจ้าคนเก่ง..ระวังด้วยนะ”

“ค่า...ครับผม”

มองดูเหล่านักท่องเที่ยวที่พากันจูงลูกจูงหลานมาเดินดูปลาในอควาเรียมที่แน่นเอียดไปด้วยพวกปลาตัวเบ่อเร้อขนาดยักษ์กำลังว่ายผ่านไปผ่านบนหัวกับข้างตัว

“ตุ๋น...”เดินแหวกฝูงชนมาได้ก็เจอหมูตุ๋นที่ยืนแนบมือเกาะกระจกดูเหมือนเด็กๆ กำลังดูอะไรอยู่นะ เริ่มแอบเนียนเดินไปซ้อนหลังยืนดูใกล้ๆด้วยคน

“ดูอะไรหื้ม?”

“ปลา..ฉลาม”

เลิกคิ้วเล็กน้อยตอนหมูตุ๋นบอกว่าดูปลาอะไรอยู่ ก็เลยมองตามหมูตุ๋น

“ไหนนะฉลามฉันไม่เห็นเลยอ่าตุ๋น”

“คนตาบอด!!..ตรงนั้นไงหลังก้อนหินน่ะ”

“ไหนๆ..ไม่เห็นเลยง่า”

ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเกยคางไว้บนไหล่หมูตุ๋นอย่างเนียนๆ ก่อนจะเจอตบแก้มดังป๊าบเข้าให้อีกรอบ แล้วก็เห็นจริงๆว่าฉลามที่หมูตุ๋นดูคืออันไหน

“ฉลามวาฬ??”

“อือ..ฉลามวาฬ”

ไอ้เราก็นึกว่าดูฉลามเสือ ฉลามขาวไรงี้

“อ่อ..ทำไม??มันน่ารักหรอ?”

“เปล่า...แค่สงสัยน่ะว่ามันไม่อึดอัดหรอที่อยู่ในที่แคบๆน่ะ”

ยืดตัวขึ้นเหมือนเดิมก่อนจะสวมกอดหมูตุ๋นหลวมๆไว้อย่างออดอ้อน

“ก็นะ..มันอาจจะอึดอัดก็ได้แต่รู้อะไรไหมพอมันอยู่ในนี้มันก็จะไม่เหงา ดูสิเพื่อนๆเต็มไปหมดเลย”

“ก็จริง..แต่ฉันสงสารมัน”

“แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้นี่เนาะ...งั้นไปดูอย่างอื่นกันเถอะ”

“อือ..ก็ได้”

เยส หมูตุ๋นเริ่มใจอ่อนแหละ

ฉวยโอกาสจูงมือนุ่มๆนั่นมาด้วยกันระหว่างเดินลอดอุโมงค์ ก็พากันแวะดูพวกปลาแปลกๆไปด้วย จนมาถึงโซนมืดที่มีพวกสัตว์เรืองแสงเต็มไปหมด

“แมงกะพรุน!!...”

หมูตุ๋นถูกใจเจ้าแมงกะพรุนตัวชมพูเริ่มปล่อยมือฉันวิ่งปรี่เข้าไปดูใหญ่เลยแหะ

“แมงกะพรุนสำคัญกว่าเราอีกหรอ เฮ้อ..”

“ปลาดาว...อันนั้นอะไรอ่าปอม”

“หื้ม??ไหนๆ”

“อันนี้ๆๆ”

“ปลาตกเบ็ดไง..ไอ้ตัวหน้าอุบาท์ๆแล้วมีเบ็ดบนหัวน่ะ” เหมือนหมูตุ๋นจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ ฉันเลยต้องมาทำท่าทางให้ดูทำแก้มป่องๆแล้วชูมือเป็นเบ็ดตรงหน้าผาก

คนผ่านไปผ่านมาพากันกลั้นขำแทบไม่ทัน

“อ่อๆ...งั้นไปดูอันอื่นต่อเถอะ”

“อือ”

กลายเป็นฉันที่โดนลาก ส่วนหมูตุ๋นก็สนุกสนานกับการเดินเล่นไปทั่ว เฮ้อเริ่มเหนื่อยแหละสงสัยช่วงนี้เพลียๆเสียน้ำ เหอะๆ (ลามกเหลือเกินปอมเปย์)

เดินกันจนขาลากเลยมานั่งพักยกที่โซฟาพักผ่อน ไม่นานนักก็มีเสียงตาสายประกาศว่าจะมีการจัดแสดงโชว์วาฬกับพวกแมวน้ำ เพนกวินด้วย

“ไปดูไหม??..”

“ไป...”

ที่งี้เชื่องเชียวนะหมูตุ๋น

“งั้นเดี๋ยวไปซื้อน้ำกินแป๊บนะรออยู่นี่ห้ามไปไหนเข้าใจไหม”

“อือ..”หมูตุ๋นพยักหน้ารับเบาๆ ฉันก็วิ่งจ้ำอ้าวไปที่ร้านค้าทันที ยืนเลือกน้ำค่อนข้างยากเพราะไม่รู้ว่าหมูตุ๋นจะชอบกินอะไรเลยซื้อชาเขียวกับน้ำเปล่ามาแค่นี้แหละ

“คงจะไม่โดนกินหัวใช่ไหมเนี่ย..”

พอมาถึงโซฟาหมูตุ๋นก็ไม่อยู่ซะงั้น ไปไหนอีกล่ะเนี่ยเข้าห้องน้ำมั้ง

เลือกที่จะนั่งรออยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆไม่นานนักก็ได้ยินเสียงประกาศดังอีกรอบว่าใกล้ถึงเวลาจัดแสดงโชว์แล้ว

“หมูตุ๋นไปไหนกันนะ”

[หมูตุ๋น]

ระหว่างที่นั่งดูอะไรเรื่อยเปื่อย จู่ๆก็มีใครไม่รู้มาล็อคคอดึงตัวฉันไปซะดื้อๆฉันพยายามขัดขืนแทบตายแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันลากฉันเข้ามาตรงมุมอับด้านหลังห้องเก็บของจากนั้นก็จับฉันโยนลงกับพื้นอย่างจัง

“แฮ่กๆๆ..”
“อี๋..ออกไปนะไอ้โรคจิต”

มันบ่นภาษาญี่ปุ่นอู้อี้ไปมาจนฟังไม่ได้ความ มันพยายามปลดตะข้อกางเกงลงอย่างรวดเร็วฉันได้โอกาสก็เตะเข้าที่หว่างขาของมันอย่างจังจนมันตาเหลือกทรุดลงกับพื้น

“ไอ้โรคจิต..พลัวะๆๆตุ๊บๆๆ”

หลังจากยำมันคาตีนได้ก็เลยมองหาของรอบๆตัวมามัดมันไว้แล้วจะไปบอกยัยหมาบ้าให้มาช่วยลากไปส่งรปภ. เปิดประตูออกดังปังแล้วลากคอมันออกจากห้องมาเรื่อยๆจนถึงโซฟาที่ปอมเปย์นั่งคอตกมองซ้ายมองขวาคนเดียวอย่างน่าเวทนาที่โดนทิ้ง

“ปอม..”

“ตุ๋น..หายไปไหนมาเนี่ยงานแสดงจะเริ่มแล้วนะ..แล้วนั่นมัน..อย่าบอกนะว่าไอ้โรคจิตนี่มันฉุดเธอ..”ปอมเปย์ฉุนเฉียวขึ้นทันตาลงจากโซฟาเตรียมพร้อมจะเดินมากระทืบไอ้บ้านี่

“ไปเรียก..รปภ.มาเดี๋ยวฉันจะนั่งพักก่อน”

“รอฉันก่อนนะ..ฉันจะรีบกลับมา”

ปอมเปย์วิ่งตาตั้งไปที่ทางออก ก่อนจะมาพร้อมรปภ.2คนมาหิ้วไอ้วิตถารนั่นไปกับพื้น

“เจ็บตรงไหนไหม?..มันทำอะไรเธอรึเปล่า แล้วเธอเจ็บมากมายไหม”

คำถามร้อยสิบข้อยิงระรัวใส่ฉันอย่างหงุดหงิด เริ่มหยุดคนปากมากด้วยการดันคางขึ้นอย่างรำคาญ

“ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย รีบๆเถอะงานจะแสดงแล้ว”

“..จริงนะ”
“จริงสิ..เร็วๆ”

ลุกขึ้นยืนได้แป๊บเดียวก็โดนปอมเปย์ดึงเข้าไปกอดอีกรอบ ติดใจอะไรนักหนาเนี่ยกอดอยู่ได้ มันร้อนนะไอ้หมาบ้า

“งั้นก็แล้วไป...ถ้าเธอเป็นอะไรไปฉันจะทำยังไงล่ะ”

แอบเขินหน่อยๆตอนได้ยินคำพูดหวานๆจากยัยหมาบ้า แต่ก็ไม่ช้าพากันวิ่งหน้าตั้งไปที่ลานแสดงโชว์ทันที ยังดีหน่อยที่มีนั่งให้ เป็นส่วนบนด้วยเลยไม่ค่อยจะเปียก

ก็ไม่มีอะไรมากพวกวาฬ แมวน้ำ เพนกวินออกมาแสดงโชว์น่ารักๆให้ดู มีรอดห่วง

คาบตุ๊กตา เต้นระบำใต้น้ำ หรือแม้แต่การตบมือเป็นจังหวะไม่ก็หยอกเล่นกับผู้ฝึกสอนที่ชอบแกล้งตลกๆให้ดู

“ฮ่าๆๆน่ารักดีนะ”

“ใช่..น่ารักมากเลย”อดไม่ได้ที่จะเหลือบตาไปมองยัยหมาบ้าที่ยิ้มระเรื่อหน้าบานเป็นกระทะ วันนี้ทำตัวแปลกๆแถมยังมาหยอกเล่นแบบนี้เนี่ยไม่ไหวเลยนะ

ถ้าเธอยังเอาใจใส่ฉันเรื่อยๆฉันก็จะยิ่งตกหลุมเธอมากขึ้นมากขึ้นไปอีกยัยหมาบ้า

หลังจากดูโชว์เสร็จยัยหมาก็ชวนไปดูเพนกวินน้อยเดินขบวนต่อ แต่วันนี้รอบเต็มเลยไม่ได้ไปดูงั้นก็อดสินะ

“หว่าอดเลย..อุส่าห์จะไปดูเพนกวินซะหน่อย”

“กลับกันเถอะ”

“จ้าๆกลับก็กลับ อยากกินไรไหม?”

“ยังไม่หิว..ไม่ต้อง”
“แต่ฉันหิวอ่า..”

เฮ้อปวดกบาลแป๊บนะ

“ก็ได้...ตามใจ”

“เยส...งั้นไปร้านตรงนู้นกันนะ”
หมาบ้าเดินหูตั้งสะบัดหางดุ๊กดิ๊กๆไปมาอย่างขี้อ้อน มาแปลกเกินไปแล้วนะปอม

ร้านที่ปอมอยากมาคือร้านอาหารเบนโตะชุดไม่กี่พันเยนแถม มีสินค้าออกใหม่เป็นข้าวหน้าเนื้อแบบจุใจ เล่นเอาปอมเปย์ตาลุกวาว

“เอาข้าวหน้าเนื้อแบบจุใจค่ะ..ตุ๋นกินไร”

“เอาเทมปุระก็พอ”
“งั้นเอาเทมปุระอีก1ค่ะ ค่าขอบคุณค่ะ”
“เป็นไงบ้างวันนี้สนุกไหม?”

“ก็สนุกดี...”ตอนไหนจะได้กลับบ้านเนี่ย เหนื่อยแล้วนะ

“ฉันว่าจะกลับวันนี้ล่ะ...”

“...”

กลับ?กลับที่สเปนน่ะหรอ ทำไมถึงไวจังมีเหตุด่วนอะไรรึเปล่า

“อืม..”
“หรือฉันจะกลับตอนนี้ดี”

“ทำไมรีบกลับนักล่ะ”

“ฉันไม่อยากกวนเธอไงตุ๋น แค่นี้ฉันก็เกรงใจจะตายแล้วล่ะนะ”ยังไงคำพูดที่ออกมาจากปากปอมเปย์ก็เป็นเรื่องตลกๆอยู่วันยังค่ำแหละใครจะไปเชื่อลง

“อาหารที่สั่งได้แล้วค่า..ขออนุญาตเสิร์ฟนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ...”

อาหารมาถึงก็ได้เวลากินเงียบๆตามปกติ ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตอนนั้นปอมเปย์คุยกับใครอยู่ถึงได้ยิ้มแป้นแบบนั้นคนเดียวตั้งนานสองนาน

เป็นแบบนี้สินะ พอเบื่อฉันก็จะกลับไปหาอีกคนที่นั่นใช่ไหมล่ะ

กินข้าวเสร็จปอมเปย์ก็พาเดินแวะที่ร้านขายของฝากที่อควาเรียมต่ออีกนิดหน่อย

แต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าปอมเปย์ซื้ออะไรอยู่ รู้ตัวอีกทีก็โดนถุงขาวขุ่นยื่นใส่หน้าซะงั้น

“เอาไปสิ...ปลาที่เธอชอบไง”

“หืม??...”

รับมาอย่างงๆก่อนจะถูกแต๊ะอั๋งทีเผลอแล้วเดินเล่นกันไปมาอยู่แถวนั้นต่ออีกสักพัก

“ยังไม่อยากกลับเลย..”

“...”

“เพราะว่าฉันจะไม่ได้เจอเธออีกแล้วไงล่ะ”

“...”

“รู้ไหมตุ๋นว่าเธอน่ะเป็นผู้หญิงที่ดื้อด้าน แต่โชคดีที่สุดในโลกเลยนะรู้ไหม”

“..เรื่องอะไร”

“ก็เธอเป็นคนที่ฉันรอมาตลอดไง..จุ๊บ”

ปอมเปย์ใช้จังหวะปลอดคนก้มลงมาจุ๊บฉันด้วยความรวดเร็วก่อนจะผละออกไปทันที

“งั้นเรากลับกันเถอะนี่ก็บ่ายแล้วถึงบ้านก็ค่ำพอดี”

“..อ..อือ”ฉันทำได้แค่เดินตามต้อยๆปอมเปย์ไปเรื่อยแล้วมองดูมือที่กุมอยู่อย่างหลวมๆนั่น

ทำไมมันดูอบอุ่นและก็สงบดีจัง

ทำไมยัยหมาบ้านี่ต้องเป็นคนเจ้าเล่ห์ ชอบเล่นกับความรู้สึกฉันจัง

ถึงบ้านก็ค่ำพอดีแสดงว่าที่คิดมาไม่ได้เสียเปล่าซะเท่าไหร่นะ ก็แบบไปเที่ยวเล่นมาใช่ม๊ะได้ซื้อของที่ระลึกให้หมูตุ๋นด้วยเป็นปลาวาฬที่ชอบเอาแบบตัวใหญ่ที่สุดในร้านแล้วนะ แต่ทำไมมันดูตัวเล็กๆ น่าจะเป็นลูกวาฬแหละ

“ปัง..แล้วจะกลับไทยตอนไหน”

“ไม่รู้...”

“เดี๋ยวตุ๋นรอก่อนสิ...”

หมูตุ๋นเหมือนจะถูกใจที่แกล้งฉันด้วยการวิ่งหนีหน้าตั้งไปแบบนั้น

“รอก่อนสิตุ๋น..”

“ตึกๆๆ...”

“อ้าวคุณหนูไปไหนมาคะเนี่ย”

“หลบไปเคียวโกะฉันจะวิ่ง”

“??..อันตรายนะคะเนี่ยคุณปอม!!”บอดี้การ์ดตาเขียวจ้องเขม็งอย่างไม่วางตาก่อนจะเดินหายไปอย่างเงียบๆทิ้งให้ฉันวิ่งไล่ฟัดหมูตุ๋นซะงั้น คึกอะไรมาล่ะเนี่ย

วิ่งมาเรื่อยๆจนถึงเรือนเล็กซะที เดินเข้าไปก็เจอหมูตุ๋นที่ยืนแอบหลบมุมตรงเส้าคนเดียวเงียบๆไม่พูดไม่จา

“เป็นไรล่ะเนี่ย”

“ออกไปนะไอ้พวกเจ้าชู้..”

“เจ้าชู้?ฉันเนี่ยนะ”ยกนิ้วมาชี้หน้าตัวเองอย่างเหวอ ที่โดนหมูตุ๋นมาจับผิด

“ใช่..ไอ้คนกะล่อน”

“ก็ได้ๆฉันผิดงั้นฉันไปแหละนะ..”ทำท่าเดินออกไปแล้วสบโอกาสเหมาะวิ่งเข้าประชิดตัวหมูตุ๋นแล้วจับทุ่มกับเตียงจนตัวโยน

“ออกไปนะไอ้คนกะล่อน..ตุ๊บๆๆ”

“ทุบมาอีกสิ..ทุบแรงๆเลย”

“อือ..ไอ้พวกเจ้าชู้ไปตายซะ”

“อืม..ฉันเจ้าชู้แล้วไง...ฉันจะทำอะไรก็ได้ในเมื่อเธอกับฉันเราเป็นแค่คู่หมั้นกันนี่”

“อึก...”

“เว้นแต่ว่าเธออยากขยับความสัมพันธ์เราไปมากกว่านี้ ฉันจะได้เลิกเจ้าชู้ไง”

“...ไอ้บ้ากาม..ตุ๊บๆ”
ยอมให้หมูตุ๋นทุบตีจนกว่าจะพอใจก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงไปกอดหมูตุ๋นนิ่งๆไว้ จนหมูตุ๋นเลิกงอแงไม่ตีฉัน

“ปล่อยนะ...”

“ไม่ยอมปล่อยหรอกยัยขี้แง”

“เพี๊ยะ..ปากเสีย”

“แล้วไง..ฉันก็ทำให้เธอครางมาแล้วนี่”

“พลัวะๆๆเพี๊ยะๆๆ..”

โดนตีจนแขนลายเป็นทางเลยแหะ แสบใช่เล่น

เปลี่ยนจากการกอดธรรมดามาเป็นลูบไล้เบาๆก่อนจะไล่ต่ำลงมาถึงก้นงอน แล้วก็ขย้ำเน้นๆจนหมูตุ๋นสะดุ้งเฮือกใหญ่ จุดอ่อนยัยหมูน่ะมีไม่กี่ที่หรอก มีตรงหน้าอก ก้นแล้วก็ ต้องท้องน้อย เวลาจะจับกินน่ะต้องศึกษาหน่อยนะ

“ปล่อยนะ..อือ”

“ปล่อยแล้ว..ป่ะไปอาบน้ำกินข้าวกันฉันง่วง”

“อือ...”

ผละตัวออกจากหมูตุ๋นก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดลงมากินข้าวกับทุกคนพอเสร็จดีก็กลับห้องเตรียมนอน

“หาวววว..ง่วงจะตายแล้ว”

“ก๊อกๆ”
“หืม??มีไรตุ๋น..”ชะโงกหัวจากหมอนถามหมูตุ๋นที่มายืนเคาะประตูห้องกลางดึก

“ฉันจะนอนด้วย”

“ก็เอาสิ...”

“แอ๊ดดด...ปึง”
“ตรงนี้ๆ..ปุ๊ๆ”

“อือ”
หมูตุ๋นทิ้งตัวลงข้างๆฉันแล้วนอนหนุนหมอนอย่างไม่เกรงใจ ผ่านไปสักพักฉันก็หลับตาลงช้าๆ แล้วสะดุ้งตื่นกลางดึกอีกที เพราะรู้สึกหายใจไม่ออกเลยตื่นมาซะดื้อๆเจอหมูตุ๋นปีนมานอนด้วยบนตัว แถมนอนทับสบายใจเฉิ่มไม่ยอมขยับ

“ตุ๋น....”

“คร่อก..ฟี้”

“หนักนะเนี่ย..เฮ้อตามใจเถอะ”

แล้วก็นอนหลับไปซะดื้อๆ ตื่นเช้ามาด้วยอาการปวดตัวที่โดนทับจากเมื่อคืน แล้วก็กินมื้อเช้าตามปกติไม่มีไรมาก เคลียร์อะไรเสร็จดีก็มาแพ็คของบนห้องเรียบร้อย

“ฟู่..อยากกลับใจจะขาดแหละ”
“ปอม”

“หืม??มีไรตุ๋น..พรืดๆ..”

“จะไปตอนนี้หรอ”

“อืม..ไม่มีเวลาแล้ว”

“อือ...”สิ้นเสียงหมูตุ๋นก็เดินออกจากห้องไปดื้อๆ

“อะไรอีกล่ะทีนี้...คงไม่มีอะไรหรอกมั้งก็บอกอะไรไปหมดแล้วนี่ว่าจะกลับ”

แพ็คของเสร็จก็แบกสัมภาระขึ้นหลังเดินลงมารอรถข้างล่างโดยมีโทระยืนกอดอกยิ้มแป้นใส่

“โชคดีล่ะยัยหนู”

“ค่ะคุณลุง...”

ยืดอกสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะแลซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นวี่แววหมูตุ๋นสักนิด แสดงว่าไม่อยากเห็นหน้ากันจริงๆสินะ จะโมโหร้ายอะไรขนาดนั้น

“หมูตุ๋นล่ะคะคุณลุง”

“ไม่รู้สิ เห็นแว๊บๆวิ่งหนีหายไปไหนไม่รู้”

“หรอค่ะ..งั้นปอมลาแหละค่ะ”
“บัยบาย”

ยืนมองหาอีกรอบแต่ก็ไม่เจอเลยทำได้แค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ไปขึ้นรถตู้ที่คุณลุงเตรียมไว้ให้

ไปแล้วนะยัยหมูดื้อ

“ครืนนน..ปึง”

ขึ้นมาบนรถได้ก็โทรเข้าสายหาเสน็กทันที

*ตรู๊ด..ฮัลโหลครับคุณปอม*

*ฉันกำลังไปขึ้นเครื่อง นายไปรอที่อเมริกาเลยล่ะกัน*

*ครับผม*

“เฮ้อออ..เธอไปไหนนะยัยหมูดื้อ”

นั่งมองไปที่หน้าต่าง ก่อนภาพตรงหน้าจะค่อยๆเคลื่อนที่แล้วก็สลับไปมาด้วยความเร็วช้าๆก่อนจะเลี้ยวตามซอยเล็กๆจนมาถึงถนนใหญ่ทันที

รถค่อนข้างจะติดไปซะหน่อยเลยมาถึงสนามบินช้า พอลงจากรถได้ฉันก็แทบอ้าปากค้างทันที เพราะว่าหมูตุ๋นยืนกอดเอวจ้องเขม็งใส่ไม่เลิก

“ตุ๋น??”

“ยัยหมาบ้า..กล้าทิ้งฉันได้ลงคอ..ฮึกๆ..ฮืออออ”หมูตุ๋นถลาเข้าซบอกฉันทันทีพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเปียกชุ่มอกไปหมด

“ขอโทษที่ไม่ได้บอกลา...”

“ฮือๆๆไอ้บ้ากาม...ทิ้งฉันแท้ๆ..ฮือออ”

ทำได้แค่ยืนลูบหัวหมูตุ๋นช้าๆก่อนจะจุ๊บเบาๆสองสามฟอด

“ฉันต้องไปแล้วล่ะ..ไปก่อนนะ”
“ฮือๆๆ..อย่าไปเลยนะปอม..”หมูตุ๋นขยุ้มเสื้อฉันไว้แน่นจนฉันขยับตัวไม่ได้

“คุณบอดี้การ์ดช่วยมาพาคุณหนูไปหน่อยค่ะ ฉันรีบ”

“ฮือๆๆปอม...”

ฉันเลือกที่จะหันหลังไม่กอดหรือบอกลาสักคำก่อนจากมา ทำได้แค่กำกระเป๋าไว้แน่นก่อนจะก้าวขาด้วยอาการที่สั่นคลอน

หมดเวลาของฉันแล้วล่ะ หมูตุ๋น

นี่คงจะเป็นคงสุดท้ายที่ได้เจอกับหมูตุ๋นจริงๆสินะ

ขึ้นเครื่องได้ก็เลือกแต่โซนที่นั่งคนเดียว เงียบๆไม่มีคนมารบกวน จ้องมองออกไปที่หน้าต่างก็เห็นแต่รอยน้ำตาที่ไหลนองเต็มไปหมดของหมูตุ๋นยิ่งทำให้ฉันละอายแก่ใจที่ทิ้งคนแบบนั้นแล้วจากมาโดยไม่ร่ำลาสักคำก่อนไป

“ฉันไม่มีค่าพอที่เธอจะต้องมาสนใจ เพราะยังไงฉันก็เป็นแค่หมาไม่เชื่องมีแต่จะแวงมาทำร้ายเธอเปล่าๆหมูตุ๋น..”

ถอนหายใจออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเบือนหน้าหนีจากหน้าต่างแล้วมาสนใจสิ่งต่างๆบนเครื่องแทน มันทรมานก็จริงแต่ก็ไม่ได้แย่เท่าตัวจริงของฉันหรอกนี่

.

.

.

ฉันทำได้แค่ยืนมองบนท้องฟ้า รอเวลาที่เครื่องของยัยหมาบ้านั่นจะออกไปซะที

“ทำไมฉันต้องมาร้องไห้ให้กับคนแบบเธอด้วยเนี่ย”

ไม่นานนักเครื่องบินลำหนึ่งก็โลดแล่นบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะหายลับเข้ากลีบเมฆทีละนิดทีละนิดจนหายไป

“ยังไงฉันก็จะรอเธออยู่ดี..ปอมเปย์”

หมูตุ๋นทำได้แค่ยืนปาดน้ำตาที่ไหลเรื่อยๆออกมาไม่รู้จักจบจักสิ้น แล้วหันหลังขึ้นรถกลับบ้านทันที

รู้ทั้งรู้ว่าไม่รักดี แล้วจะมาหลอกให้ฉันตกหลุมทำไมไอ้คนกะล่อน

 *เย้ๆ จบแล้วครึ่งแรกนะคะ ส่วนครึ่งหลังคงรอไปยาวๆ มั้งคะ? ล้อเล่นค่า ถ้าอยากรู้เรื่องต่อล่ะก็รอก่อนนะคะตอนนี้กำลังไล่เคลียร์เรื่องอื่นๆ ต่อ คงไม่นานแหละค่ะที่จะเคลียร์เสร็จ อันนี้คือโปรเจคหลักของไรท์เองแหละค่ะตั้งใจจะแต่งจริงๆ แต่ดันไปแต่งของแม่วาวเล่นซะก่อนเลยยาวไปทั่วเลยค่ะ ขอบคุณที่รับอ่านเรื่องราวแปลกๆ แบบนี้นะคะ ขอรับรองว่าช่วงหลังเด็ดขาดใจเลยค่ะเพราะจะออกแนวBDSM ซึ่งเป็นของชอบของไรท์เองแหละค่ะ*

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น