รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 29 : ผ่านไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่29ผ่านไป

สะดุ้งเป็นพักแต่ๆก็ต้องตัดสินใจเด็ดขาดรวบตัวหมูตุ๋นมากอดไว้เฉยๆแทน

“..คุณ”

“เธอเลิกทำแบบนี้เถอะตุ๋นมันไม่ได้ทำให้อะไรๆดีขึ้นเลยนะ”

พยายามปรับโทนเสียงให้นุ่มเบาลงอย่างใจเย็น มันแปลกๆมาตั้งแต่โรงพยาบาลแล้วที่หมูตุ๋นทำตัวพิลึกๆใส่ เกิดอะไรขึ้นกับยัยหมูตอนนี่

“คุณไม่อาบน้ำแล้วหรอ?..”มือนุ่มๆนั่นยังคงสาละวนลูบไล้หลังฉันไปมาอย่างวิสาสะ

“ทำไมเธอไม่ด่าฉันแว้ดๆเหมือนแต่ก่อนล่ะ”

“อึก...”

เหมือนหมูตุ๋นพยายามกลบเกลื่อนอะไรซักอย่างเลยมาตัวยั่วสวาทแบบนี้ใส่ฉันไม่เลิก จนมันทำให้ฉันหงุดหงิดแล้วนะ ดันไหล่หมูตุ๋นออกเล็กน้อยให้ได้เงยหน้ามาคุยกันอย่างเปิดเผย

“จ้องตาฉัน..”

“...”หมูตุ๋นยังคงหลบสายตาหนีอย่างจนตรอกจนสุดท้ายฉันต้องบีบคางนุ่มๆนั่นไว้ให้อยู่เฉย

“อื๋อ...อ่อยอะ”

“เกิดอะไรขึ้นตุ๋น”

“ฉันไม่อยากจะแต่งงาน...”

“อืม..แล้วมีอะไรอีกไหมที่เธอต้องการจะบอกฉัน”

“...ฉันขอโทษที่แกล้งเธอแล้วก็เรื่องที่โรงบาลฉันขอโทษ”หมูตุ๋นผลุบตาลงต่ำอย่างสำนึกผิด ฉันควรจะขอโทษสิไม่ใช่ให้ยัยหมูตอนมาขอโทษ

“ฉันสิต้องขอโทษเธอ...ไม่ใช่เธอมาขอโทษฉันซะหน่อย”

ดึงตัวยัยหมูมากอกอีกรอบก่อนจะจุ๊บเบาๆที่ข้างแก้มนุ่มแล้วลุกตัวยืนขึ้น

“อาบน้ำกันเถอะ..ฉันร้อน”

“0///0)...อื้อ”
แอบเขินนิดหน่อยตอนที่เห็นร่องอกอึ๋มนั่นเปียกน้ำจนชุ่ม อ๊ากๆทำไงดี

ยอมหันหลังให้หมูตุ๋นด้วยความอายนิดหน่อยก่อนจะราดฝักบัวใส่ตัวเองแล้วรีบอาบให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แปะ..”

“เฮือก..ตุ๋น??”

“ถูข้างหลังไม่ถึงสินะ..เดี๋ยวถูให้เอง”
มือนุ่มๆถูหลังไปมาอย่างคล่องแคล่วก่อนจะราดน้ำใส่ให้

“เสร็จแล้ว..ออกไปรอข้างนอกนะจะล้างตัว”

“งั้นก็ล้างซะสิ”

“แต่...”จะบอกยัยหมูผีนี่ไงดีว่าฉันต้องมานั่งล้าง..ตัวเอง โอ๊ยตายๆ

“ออกไปก่อนนะฉันจะล้างตัว”

“ก็ถอดกางเกงสิจะได้ล้าง..งั้นฉันล้างให้” มือขาวนั่นจับพรึ่บที่กางเกงในของฉันแล้วรูดลงด้วยความเร็วจนฉันต้องรีบปล่อยฝักบัวทิ้งแล้วตะครุบของตัวเองไว้ทัน

“หันมาสิจะล้างให้”แหนะยังมีแอบส่งเสียงดุมาให้อีกนะยัยหมูผี

“ออกปายยยย...”บิดไหล่หนีด้วยความเร็วสูงจนเริ่มเจ็บแผลซะงั้น

“อั๊ก..เจ็บ”

“เห็นไหมบอกแล้วว่ามันลำบาก หันมาเถอะฉันจะล้างให้เอง”

เฮ้อกลั้นใจตายรอได้แหละ หันก็หันวะ หมุนตัวเล็กน้อยมาหาหมูตุ๋นที่ยืนทำตาแป๋วใสกิ้งให้แถมยิ้มมุมปากแบบแกล้งๆจนอยากจะดีดปากให้บวมซะนี่

“...เอามืออกสิคุณเจ็บไหล่อยู่นะ”

“ไม่เอาออก!!”กัดฟันพูดเสียงแข็งใส่ได้เต็มปากว่าไม่ยอมเอาออกเด็ดขาด มันคือชะตาชีวิตของฉันเลยนะที่จะมีใครมาแอบดูของฉันนอกจากแม่แล้วก็พ่อที่เคยดูตอนเด็กน่ะนะ

“งั้น..ถ้าแบบนี้ล่ะ”

หมูตุ๋นย่อเข่าลงแล้วถลกเสื้อขึ้นตามด้วยชุดชั้นในที่ลอยระลิ่วไปตกที่หน้าประตู พร้อมกับมือนุ่มที่บีบหน้าอกอวบอึ๋มไปมาอย่างยั่วเย้า

“ชอบไหมคะแบบนี้..”ฉันทำได้แค่ยืนตาค้างเป็นไข่ห่านพร้อมกับหน้าที่แดงแจ๋

“ทะ..ทำอะไรของเธอเนี่ยตุ๋น!!

เบือนหน้าหนีด้วยความเขินที่พุ่งพรวดพราดกะทันหันแบบไม่ทันตั้งตัว ใครจะไปคิดว่าโดนรุกหนักขนาดนี้ล่ะมีหวังฉันคึกพอดีสิยัยหมู

“..คุณไม่ชอบหรอ??”

“ไม่..ไม่ชอบ!!

ต่อให้จะตีลังกาแล้วบอกว่าไม่ชอบยังไงยัยหมูก็ยังดื้อดันจะกัดกันฉันให้รู้แล้วรู้รอดอีกสิเนี่ย ปวดหัวแทนจริงๆ

“อยากล้างสินะ..เฮ้อก็ได้แล้วแต่เธอนะฉันเริ่มง่วงแล้วล่ะสงสัยยาออกฤทธิ์”

“...หะ..หันมาสิจะล้างให้”

บิดเอวเล็กน้อยแล้วหันมาที่หมูตุ๋นกำลังทำหน้าตื่นๆอย่างระแวง ฉันค่อยๆถอยมือตัวเองออกช้าๆแล้วให้หมูตุ๋นรับหน้าที่ทำต่อแทน ฉันทำได้แค่จ้องมองอย่างเงียบๆโดยไม่ขออกความเห็นใดๆทั้งสิ้น กล้าขอฉันก็กล้าให้

“อันนี้..ใช่ไหม” ก้มหน้าลงเล็กน้อยมาดูหมูตุ๋นที่เอานิ้วเขี่ยๆของฉันดูอย่างพิจารณา

“อืม..0///0)”

น่าอายชะมัดยัยหมูผี ต่อให้ฉันจะชอบหน้าด้านหื่นกามใส่ ฉันก็อายเป็นนะ

ผลุบตาต่ำอย่างเขินๆก่อนจะเป่าลมออกจากปากเล็กน้อยด้วยความจั๊กจี๋ปนเสียวๆ

“แบบนี้ล่ะ..อือ”

ถึงกับตาเบิกอย่างตกใจสุดขีด ยัยหมูผีเอานมตัวเองมาขัดของฉัน แถมยังแบบเนื้อแนบเนื้อ ตายๆฉันน่าจะเลือดคลั่งตายซะแล้ว

“อือ..อ่าตุ๋นพอ...”

“พรืดๆๆ..แซ่กๆแบบนี้สินะ..พรืดๆๆ”

“อุ๊...ตุ๋น..”

ยัยหมูไม่เลิกขัดแถมยังเพิ่มแรงรูดเข้าออกเรื่อยๆจนฉันถึงกับขาชาไปหมดแล้วตอนนี้

ยอมทนกลั้นเสียงครางไว้ในปากอย่างทรมาน ไม่นานนักก็ได้น้ำเย็นๆราดใส่ตัวก็เสร็จพิธีเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาห่อตัวไว้แล้วจ้ำอ้าวออกจากห้องไปทันที โดยไม่คิดจะสนใจหันกลับไปดูหมูตุ๋น

ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมารับลมที่ระเบียงต่อ ก่อนจะกดเบอร์โทรออกหาใครสักคนที่คิดถึง

*ฮัลโหลปอม!*

*ทำไรคะริน..กินข้าวยัง*

*กินแล้ว ปอมล่ะกินไรยังทำไมช่วงนี้เงียบๆไม่มาหาเราเลยล่ะ*

*อ่อ..พอดีเรามาญี่ปุ่นน่ะคงอีกสักวันสองวันก็กลับแล้วล่ะ*

*หว่าดีจังเลยไปญี่ปุ่น..รินก็อยากไปน้า*

*ฮ่าๆวันหลังดีกว่าเนอะ แล้วงานเป็นไงบ้างคะ*

*ก็เรื่อยๆเลยค่ะ ทั้งหุ้นทั้งสินค้ากำลังดีขึ้นรินลองทำตามที่คุณแนะนำก็ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ*

*เป็นไงบ้างที่นั่นเหงาไหม??*

*ไม่หรอกค่ะมีเจ้าเมเปิ้ลทั้งตัวรินไม่เหงาหรอกค่ะมีแต่จะปวดกบาลเปล่าๆ แล้วเป็นไงคะหนาวรึเปล่ารินลองเช็คเมื่อกี้เห็นมันบอกว่าอากาศจะหนาวนี่คะ*

*นิดหน่อย งั้นแค่นี้ก่อนนะพอดีเสน็กโทรมา*

*ค่ะ..แล้วเจอกันนะคะ*

*อืม..*ทำได้แค่ยืนพ่นลมออกจากปากเบาๆแทนอาการเหนื่อยล้าจากหมูตุ๋นที่มารบเร้าเซ้าซี้ไปเรื่อย

“ฟู่...กี่โมงกี่ยามแล้ววะเนี่ย”

เพ็งสายตามองไปที่พระอาทิตย์มืดสลัวๆจากเมฆที่บดบังไว้ ก็น่าจะสายมากแล้วงั้นไปพายัยหมูไปกินข้าวเลยล่ะกัน

“หมูตุ๋นไปกินข้าวกันเถอะ...”

แหกปากร้องหาตามซอกตามมุมแต่ก็ไร้วี่แววของยัยหมูจนสุดท้ายต้องลงมาข้างล่างถึงเจอยัยหมูนอนขุดคู้กับเตียงคนเดียว

“ตุ๋น...ไปกินข้าวเหอะน่านี่ก็สายมากแล้วนะ”

“ไม่ไป...ฉันไม่อยากเจอพ่อ”

แหนะมาทำเสียงแข็งใส่เฮ้อเป็นไรอีกล่ะทีนี้

“ไปกินข้าวเถอะนะ...ฉันไหว้ก็ได้อ่า”

“ชิ...”

“- -)...ไปกินข้าวเถอะนะ ฉันไม่อยากให้เธอผอมลง”

“...ทำไมฉันผอมแล้วฉันผิดตรงไหน!!”นี่แหละที่อยากเจอยัยหมูดุคนเดิม

“ก็ถ้าเธอผอมลง...เวลาฉันกระแทกน่ะ..มันไม่ถึงใจนะ..”จงใจพูดเบาๆข้างกกหูเนียนอย่างหยอกเย้าปนกวนตีน สุดท้ายก็โดนฝ่ามืออรหันต์ตบเข้าให้ดังป๊าบจนหน้าชาดิก

“อ๊าก..เจ็บนะตุ๋นทำไรเนี่ย”
“เธอ..นี่มันลามกที่สุดเลยยัยหมาบ้า”

พูดจบหมูตุ๋นก็ลุกตัวจากเตียงวิ่งหนีหายไปทิ้งให้ฉันยืนลูบแก้มปอยๆคนเดียว งี้ก็ไปกินข้าวแล้วน่ะสิฮ่าๆยัยหมู เธอนี่มันเป็นคนยังไงนะ

เดินเอื่อยๆตามทางเดินไปหาหมูตุ๋นที่ห้องอาหารกำลังตั้งอกตั้งใจกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยจนเลอะปากไปหมด

“หึๆเธอนี่มันเป็นเด็กน้อยรึไงเนี่ย”

แอบดูนิดหน่อยก็ค่อยเดินผ่านไปอย่างเงียบๆจนมาถึงสวนหย่อมของคุณลุง ที่ตอนนี้กำลังนั่งจิบน้ำชาคนเดียวเงียบๆที่เรือนพัก

“กลับมาตอนไหนล่ะเนี่ย”

“อ้าวคุณปอม..เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง”

ก้าวขาขึ้นเรือนไม้ด้วยหัวใจที่ดังตุ๊บๆไปมาอย่างหวาดกลัวที่ดันทำอะไรแปลกๆกับหมูตุ๋น แล้วเรื่องมันจะแดงขึ้นมาซะนี่

“ทำไมพึงออกจากโรงพยาบาลซะก่อนล่ะ แผลยังไม่หายดีเลยนี่”

“คะ??..เอ่อพอดีมีธุระกับที่บ้านน่ะค่ะเลยว่าจะกลับก่อน แต่ก็ขอเลื่อนเวลากลับช้าออกไปนิดหน่อยเพราะมีธุระจะต้องสะสางกับหมูตุ๋นค่ะ”

“อึก..ฮ่าหมูตุ๋นหรอ..แล้วเป็นยังไงบ้างตอนนี้”

“เป็นยังไงหรอคะ??”ฉันพยายามตีเนียนไม่รู้เรื่องแล้วเลิกคิ้วอย่างงงๆให้คุณลุง

“ลุงรู้นะว่าหมูตุ๋นนะบอกทุกอย่างกับคุณหมดแล้วล่ะ..และอีกข้อที่สำคัญคือคุณไม่ควรจะมาแตะต้องลูกของผมก่อนได้รับอนุญาตนะคุณปอม..”

“....!!!!!!!

สิ้นคำพูดของคุณลุงฉันถึงกับสะดุ้งเฮือกเพราะแขนข้างซ้ายกำลังโดนกำแน่นจนเลือกทะลักอีกรอบ

“อั๊ก..คุณลุงหนูขอโทษ...”

“เธอนี่มัน..เป็นคนยังไงกันแน่ปอม!!”คุณลุงเริ่มขึ้นเสียงแข็งกับฉัน ไม่พอยังลุกขึ้นจ้องมองอย่างกับจะฆ่ากันให้ตายซะตรงนี้ให้ได้

“คุณลุง..หนูขอรับผิดชอบทั้งหมดได้ไหมคะ...อั๊ก”

“เธอคือคนที่ลูกฉันรัก..ฉันคงจะขัดอะไรไม่ได้ ในเมื่อหมูตุ๋นยังคงหัวรั้นไม่ยอมตกลงจะสืบทอดตระกูลต่อ..ฉันคงต้องมาฝากความหวังที่เธอซะแล้วสิ..”

โทระยอมคลายมืออกจากแขนฉันแล้วหยิบเอาผ้าขนหนูออกมาจากชุดยูกาตะ??แล้วถลกแขนเสื้อฉันออกเล็กน้อยก็จะซับเลือดให้ช้าๆ

“สืบทอดตระกูล??..ทำไมต้องเป็นหนูล่ะคะ”
“ในฐานะที่เธอเป็นคนที่มีอำนาจ..ในด้านการปกครองไง”

“แล้วคุณสายป่านล่ะคะ??”

“....”คุณลุงเลือกที่จะเงียบแล้วพ่นลมหายใจออกเบาๆ

“นั่นสินะ..ฉันไม่ควรจะไปบีบบังคับยัยตัวน้อยได้ในเมื่อ มีอีกคนที่สามารถดูแลคนอื่นแทนได้เสมอในฐานะที่เป็นลูกของอินุ..”

“...คุณป่านน่ะเหรอคะ??”

“ใช่..แต่ก็ต้องขอบคุณเธอนะที่ดูแลยัยตัวน้อยให้เสมอ ในขณะที่ฉันเป็นคนที่ล้มเหลวในฐานะพ่อแท้ๆกลับทำตัวเหลวแหลกไม่เคยสนใจความต้องการที่แท้จริงของลูกสาวตัวเอง”

“อึก...”

“ถ้าเธอต้องการยัยตัวน้อยจริงๆล่ะก็ค่อยมาตกลงกันในอีกเรื่องแล้วกัน เพราะฉันรู้ว่าคนแบบเธอน่าจะยังมีหลายๆเรื่องที่ต้องจัดการใช่ไหม เพราะว่าสายตาของเธอมันฟ้องทุกอย่างยังไงล่ะ”

ฉันแทบจะหลบสายตาหนีจากผู้ชายคนนี้ได้เลยสักนิดเพราะว่าเค้าสามารถดูทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่งชัดแจ๋วขนาดนี้

“ค่ะ..หนูคงยังไม่สามารถแต่งงานกับลูกของคุณลุงได้ เพราะว่าหนูน่ะมีเรื่องที่ต้องไปสะสางอีกมากมาย”

“ความแค้นสินะ..เฮ้ออออ...ขอให้เธออย่ารีบด่วนจากไปก็พอเพราะฉันยังไม่อยากให้ยัยหนูน้อยเป็นหม้ายซะนะ”

“...ฮ่าๆๆขอบคุณทุกๆอย่างนะคะคุณลุง”

“เธอควรจะไปได้แล้วนะเพราะว่าตอนนี้ หมูตุ๋นกำลังจ้องเขม็งมาทางนี้แล้ว..”สิ้นคำพูดคุณลุงร้องเท้าข้างหนึ่งก็ลอยมาอย่างไม่ทราบสาเหตุจนเฉียวหัวไป พอหันกลับมาอีกทีคุณลุงก็หายตัวไปซะแล้ว

“ยัยหมาผี!!!

“หมูตุ๋น...เดี๋ยวก่อนๆ”

ยกมือห้ามหมูตุ๋นอย่างระแวงพลางถอยหลังก้าวหนีอย่างรวดเร็วเรื่อยๆ จนเป็นการวิ่งหนีสุดชีวิตเพราะหมูตุ๋นโกรธแค้นอะไรสักอย่างกับตัวฉันแน่นอน

“กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!

“อย่าขว้างรองเท้าใส่ฉันสิหมูตุ๋น..เธอโกรธอะไรฉันล่ะเนี่ย”

ยอมลดสปีดตัวเองลงแล้วหันหลังเดินไปหาหมูตุ๋นที่ยืนหน้าแดงแจ๋คนเดียว

“ก็เธอน่ะ...มาหลอกให้ฉันกินเยอะ”
“...หมับ..”
“อื้อ..ปล่อยนะ”

“ก็ใครใช้ให้เธอน่ารักล่ะยัยหมู”

ปลายเท้าหนักกระแทกเน้นๆกลางเท้าของฉันจนเจ็บแปล๊บ

“อ๊ากกก...”

“สมน้ำหน้า..”ศอกนิ่มๆกระแทกอัดกลางท้องฉันอีกรอบจนตัวเซล้ม

ในส่วนหมูตุ๋นก็หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานก่อนจะเดินบิดก้นหนีหายไปอีกรอบ

“ยัยแสบ..แค่กๆ”

ยันตัวลุกได้ก็จ้ำอ้าววิ่งไปอุ้มหมูตุ๋นขึ้นบ่าทันทีโดยไม่สนใจอาการเจ็บแผลที่ไหล่จากการโดนโทระบีบมาก่อน

“ปล่อยนะยัยหมาบ้า..ปล่อยๆๆ”

“เธอนี่มันแสบใช้ได้เลยนี่ตุ๋น...”

เดินดุ่มๆไปที่บ่อน้ำในสวนที่มีพวกปลาคาร์ฟกำลังว่ายไปมาอย่างสนุกสนาน แล้วก็ตู้มน้ำกระจายไปหมดพร้อมกับร่างหมูตุ๋นที่จมน้ำไปครึ่งตัว

“ตู้มๆๆ..ยัยหมาบ้า!!!”หมูตุ๋นตบน้ำอย่างเกรี้ยวกราด ทิ้งให้ฉันยืดกอดอกมองขำๆคนเดียว

“ไปอาบน้ำ..ฉันจะพาเธอไปเที่ยวกัน”

“...ไม่ไป..”
“งั้นก็โดน...”

อุ้มหมูขึ้นไหล่แล้วเดินดุ่มๆกลับไปที่บ้านน้อยก่อนจะทำการฟัดหมูตุ๋นไปแรงๆหลายทีจนเบ้ปากจะร้องไห้

“อย่าเข้ามานะ..ฉันจะตีเธอจริงๆ”

“ก็ลองสิ..ฉันจะได้ทำเธอแรงๆไงยัยหมู”

“กริ๊ดดดด..หน้าไม่อาย..ปัง”

“เฮ้อออ..กว่าจะแล้วนะ”

อาบน้ำใหม่อีกรอบแล้วใส่ชุดสบายๆออกมายืนรอหมูตุ๋นที่ทำจมูกยู่ใส่อย่างกวนโอ๊ย ยังดีหน่อยที่ใส่ชุดธรรมดาถ้าใส่ชุดรัดติ้วฉันคงจะไล่ไปเปลี่ยนชุดใหม่อีกแน่

“เดี๋ยวมานะ..”
“ชิ..”แหนะมีการมาสะบัดหน้าใส่ เดี๋ยวเถอะจะโดนไม่น้อย

ไปคุยกับโทระได้นิดหน่อยก็เลยขอยืมรถมาขับ บอกว่าจะพาหมูตุ๋นไปเที่ยวสักหน่อยแต่ก็โดนเทศน์ไปอีกชุดเพราะตัวเองแขนเจ็บยังจะกล้าขับรถอีก แถมแผลก็ดันปริเพราะคุณลุงแท้ๆนั่นแหละ ยังจะมาบ่นอีก

“ได้กุญแจมาแล้ว..ไปเถอะ”

“...”หมูตุ๋นเอาแต่เงียบแล้วไม่ยอมมองหน้าฉันสักนิด ฉันทำได้แค่กุมมือหลวมๆแล้วพามาที่โรงรถ ก่อนจะเดินไล่หารถที่ถูกใจพาหมูตุ๋นไปเที่ยวกัน

“คันนี้ก็แล้วกัน..ปิ๊บๆ”

“เห็นแก่ที่เธอเจ็บหรอกนะฉันเลยจะไปด้วย...”ยิ้มมุมปากอย่างนึกขัน แต่ก็จริงอยู่

แพลนหรอที่อยากจะไป ก็ว่าอยากไปสวนสัตว์น่ะ แล้วไปอควาเรียมต่อหรือยังไงดีเลือกไม่ถูกแหะ

“ตุ๋นเธออยากไปไหนเป็นพิเศษไหม??”

“ไม่มีสักหน่อย...”

“งั้นไปอควาเรียมกันไหม?..”

“อืม..”หมูตุ๋นเอาแต่มองที่ถนนอยู่ตลอด แสดงว่าต้องมีเรื่องไม่สบายใจสิเนี่ย

“เป็นอะไรไปตุ๋น..ทำไมถึงไม่คุยกับฉัน”

“...เม..”

“เม??”

“..เมนส์ฉันไม่มา..พอใจยัง”

“0..0)!!”เดี๋ยวๆๆเกิดอะไรขึ้น ย้อนเรื่องแป๊บคงจะเป็นตอนนั้นใช่ไหมตอนนั้นน่ะที่โรงพยาบาล ถ้าเป็นงั้นจริงก็ซวยสิฉันไม่ได้ทำลึกขนาดนั้นซะหน่อยนี่ มันก็อาจจะไหลเข้าไปได้นี่ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสซะหน่อยเอางี้ดีตอนนี้ ลูกสาวหรือลูกชายดีเรา

“แล้วมีอาการอะไรเพิ่มอีกไหม??..อย่างคลื่นไส้ อยากกินไรแปลกๆ??”

“เพี๊ยะ..ปากเสีย..หึ”

ฉันผิดอะไร ฉันก็แค่อยากรู้นี่..ค่อยลุ้นก็ได้

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงอควาเรียมซะที วันนี้คนไม่ค่อยเยอะก็เลยมีที่จอดรถเยอะแยะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น