รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 28 : เรื่องราว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่28เรื่องราว

Partหมูตุ๋น

สะดุ้งตื่นด้วยสัมผัสเย็นๆที่แปะข้างแก้ม กำลังลูบไล้ไปมาเบาๆจนรู้สึกเย็นฉ่ำ

“อือ..เย็นจัง”กระพริบตาปริบๆให้ปรับคุ้นแสงแดดที่แยงผ่านเข้ามาผ่านช่องหน้าต่างโดยมียัยหมาบ้านั่งย่องๆเช็ดหน้าให้

“เจ็บตรงไหนไหม?”น้ำเสียงเบาๆพลางรี่ตาจ้องมองฉันเหมือนสำนึกผิด เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน

กระพริบตาได้เพียงเล็กน้อยก็ซุกหน้าลงกับโซฟาคืนหนีจากยัยหมาบ้านั่น จำได้แล้วฉันริอาจไปยั่วขอ..แล้วก็โอ๊ยตายๆยัยหมูผี

“เป็นไรไปหมูตุ๋น??เจ็บหรอ..ร้อน??เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้กินนะ”ได้ยินแค่เสียงเดินเปิดประตูออกไปจากห้องจนเสียงเงียบลงฉันถึงยันตัวลุกขึ้น

“กริ๊ดดดดดดดดดดด..ยัยหน้าไม่อายทำไมๆฉันทำอะไรลงไปเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แค่รู้สึกร้อนวูบๆข้างในแล้วก็..”เรื่องราวต่างๆไหลทะลักเข้าสมองรัวๆ เป็นฉากๆเลยทั้งเสียงทั้งกลิ่น..และก็รสชาติ??

“เอ๊ะ?..น้ำอะไรเนี่ย..”รสชาติแปลกๆที่คลุ้งในลิ้นมีรสชาติออกคาวๆแต่หวาน แล้วก็คราบขาวๆที่ไหลย้อยออกมาจากริมฝีปากฉันจนไหลแหมะๆลงกับมือเป็นดวงเล็กๆ จนฉันอดสงสัยไม่ได้ที่จะเอามาดูใกล้ๆแล้วดมเบาๆ

“ปัง...น้ำมาแล้ว”ปอมเปย์กระชากประตูแบบไม่สนใจแผลตัวเองเลยสักนิด

“...อือ”พยักหน้ารับเบาๆก่อนเบนหนีไปอีกทางหนึ่งแทน ยังไม่อยากเจอยัยหมาตอนนี้เพราะว่ายิ่งเห็นหน้ายัยหมาฉันก็จะยิ่งจำเรื่องเมื่อคืนได้ชัดเจนมากขึ้นทุกที

“วางแก้วน้ำไว้ตรงนี้นะ”

“อือ..งั้นเดี๋ยวฉันจะกลับบ้านแหละ”ถอยก้นออกจากโซฟาได้ทำท่าจะยืนขึ้นแต่ก็ล้มฟุ่บลงกับพื้นคืนจนหน้าเกือบทิ่ม ทำไมขาไม่มีแรงเลยล่ะ

“หมูตุ๋น..”อ้อมแขนเรียวยาวสอดเข้ามาที่ท้องของฉันเบาแล้วยกขึ้นมาวางกับโซฟาไว้อีกรอบ โดยมียัยหมานั่งทำตาละห้อยใส่

“ไม่คิดจะไปไหนเลยหรอ??ปอม”

“ไม่ล่ะ..พอดีไปตรวจเช็คร่างกายกับเย็บแผลใหม่แล้ว^^”มีเพียงรอยยิ้มทะเล้นที่ส่งมาให้แทนความวิตกที่ฉันได้รับจากเมื่อคืน

“ทำไมต้องเย็บด้วยล่ะ??”ฉันเอื้อมมืออกไปแตะเบาๆที่ไหล่ข้างซ้ายอย่างลืมตัว

“ก็เมื่อคืนนี้..เธอน่ะซาดิสต์มากเลยนะ”ปอมเปย์ยื่นหน้าเข้ามาข้างหูแล้วกระซิบเบาๆใส่จนฉันขนลุกขนชันไปหมด

“....”ฉันถึงกับอ้าปากพูดอะไรไม่ออก

“ไม่เป็นไรค่ะ..แค่เรื่องเล็กๆงั้นถ้าอยากได้อะไรก็บอกนะ..จุ๊บ”ปอมเปย์สบโอกาสขโมยจุ๊บที่แก้มฉันด้วยความรวดเร็วก่อนจะพรวดพราดออกจากห้องไปทิ้งให้ฉันนั่งลูบแก้มตัวเองปอยๆด้วยความเขินที่พุ่งทะลุจนตัวฉันร้อนผ่าวไปหมด

“อือออ..ยัยหมาบ้า”

Partปอมเปย์

เดินออกจากห้องมาก็เจอกับโทระที่ยืนจิบน้ำชาริมทางเดินคนเดียว พลางมองดูวิวที่กระจกใส

“คุณลุงโทระ..อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

“อ้าวคุณปอมเปย์อรุณสวัสดิ์ครับว่าแต่เมื่อไรล่ะครับเนี่ยผมไม่รู้ตัวเลย..”
“ว่าแต่แผลเป็นยังไงบ้างคะ??”

“ดีขึ้นแล้วล่ะครับว่าแต่เกิดอะไรขึ้นหรอครับคุณปอมถึงต้องไปเย็บแผลใหม่??”คุณลุงเลิกคิ้วอย่างงุนงงก่อนจะรี่ตาลงอย่างจับผิด

“ฮ่าๆไม่มีอะไรหรอกค่ะก็แค่บิดตัวมากไปหน่อยจนแผลฉีกน่ะค่ะ..”หัวเราะแห้งๆให้อย่างลุกลี้ลุกลน ใครจะกล้าบอกล่ะว่าไปแอบกินตับลูกสาวคุณมาน่ะค่ะ

“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะคุณลุงแล้วเจอกันค่ะ”

“ครับ..ว่าแต่เห็นลูกสาวผมบ้างไหมครับ?หายไปไหนแต่เมื่อวานก็ไม่รู้ ถ้าเจอก็บอกหน่อยนะครับว่าผมมีธุระจะคุยด้วย”

“ค่า..”ค่อมตัวลงแล้วเดินจากไป ไม่นานนักก็มีสายด่วนโทรเข้ามา

*ตรู๊ดดด..ฮัลโหลมีอะไรเสน็ก*

*เกิดเรื่องด่วนแล้วครับ*

*เรื่องอะไร..ตอบมาสิวะอย่าอ้ำอึ้ง*

*เอ่อคุณปู่ท่านบอกจะหาคนมาดูตัวน่ะครับ*

*แกว่าอะไรนะ!!*เผลอตวาดลั่นจนคนที่มาโรงพยาบาลมองตาเขียวใส่ จนต้องแอบออกมาคุยข้างนอก

*ทำไมถึงต้องดูตัว*

*คุณท่านบอกว่าเหลือเวลาไม่มากที่จะจัดการพวก5หัวเมืองครับ พวกมันเริ่มออกอาละวาดอีกแล้ว แถมเมื่อวันก่อนมันจะพากันบุกมาชิงตัวคุณหนูทั้งสองด้วยครับ*

*กร็อดดด..ไอ้พวกสารเลว ช่วยเตรียมเครื่องบินมารับฉันตอน8โมงเช้าที่โตเกียว ฉันจะไปรอ*

*ครับผม..ขอตัวครับ*

ปิดโทรศัพท์ลงด้วยความหงุดหงิด ทำไมปู่ต้องมาจับฉันคลุมถุงชนด้วยล่ะ ท่านอาจจะมีเหตุผลที่สำคัญที่สุด หรือไม่ก็อาจโดนเล่นงานบีบบังคับ

“ถ้างั้นฉันต้องกลับไปเก็บเสื้อผ้าตอนนี้”จ้ำอ้าววิ่งตาเหลือกไปที่ห้อง แต่ก็ต้องหยุดชะงักแล้วหลบข้างมุมเสาแทน

เพราะว่าหมูตุ๋นกับโทระกำลังยืนเถียงกัน

“ถ้าพ่ออยากจะให้หนูไปแต่งงานกับคนที่หนูไม่เคยรู้จักเพียงเพราะพ่ออยากจะให้หนูคุมแก๊งอะไรของพ่อต่อ ขอบอกไว้เลยนะว่าไม่มีวัน”

“ตุ๋น..ทำไมล่ะทำไมถึงไม่ยอมตกลง”

“มันไม่จำเป็นสำหรับหนู เพราะหนูมีแม่อยู่แล้วการที่พ่อบอกมาว่าให้หนูไปแต่งงานกับคนนู้นคนนี้ นี่มันเกินจะรับไหวแล้วนะ”

“หมูตุ๋น...”

แอบหลบหมูตุ๋นที่เดินฟึดฟัดน้ำตาไหลเป็นเขื่อนวิ่งลงไปก่อนจะบึ่งแท็กซี่หนีไป ทิ้งให้โทระผู้เป็นพ่อนั่งคุกเข่าน้ำตาไหลนองอย่างหมดสารรูป

“ฮือออ..มะลิ..ผมขอโทษ”

ทำได้แค่มองดูไกลๆด้วยความเป็นห่วงคุณลุง ก่อนจะแอบเนียนๆไปห้องเก็บของเสร็จเรียบร้อย ไม่ลืมแอบเขียนจดหมายน้อยไปหย่อนไว้หน้าห้องคุณลุงก่อนจะไปเคลียร์ธุระกับพยาบาลที่เคาท์เตอร์เสร็จก็โบกแท็กซี่กลับไปที่บ้านใหญ่ เจอเคียวโกะทำหน้าบึ้งตึ้งใส่อย่างกับโกรธแค้นแต่ชาติปางก่อน

“อาราย..ฉันไม่ได้ทำยัยหมูร้องไห้ซะหน่อย”

“คุณหนูไม่อยากให้ใครรบกวนค่ะ”

“แต่ฉันต้องเก็บเสื้อผ้า..ฉันจะกลับแล้ว”

“แต่คุณหนูไม่ให้เข้าไปนะคะ”

เดินดันหน้าทะลุฝ่าการ์ดหน้าบึ้งจนมาถึงบ้านเล็กได้

“งั้นฉันขอตัวก่อนแล้วกันค่ะ..”

“อืม”

เหลือบสายตาดูยัยบอดี้การ์ดนั่นที่เดินหนีหายลับไปกับสวน ทิ้งให้ฉันยืนถอนหายใจเฮือกยาวๆอยู่คนเดียวหน้าประตู

“เป็นไงเป็นกัน..ก๊อกๆหมูตุ๋น”

ไร้เสียงตอบรับ จนฉันลองดึงประตูแต่ก็โดนล็อคไว้จนเอาออกมาไม่ได้

“เฮ้ออออ..เธอนี่มันหมูดื้อของแท้เลย”ส่ายหัวกับตัวเองอย่างจนปัญญาจนต้องไปขอยืมกุญแจสำรองกับคุณเมดที่นั่งพับผ้ากันเงียบๆ

ไขเข้าไปได้ก็ต้องตกกะใจเพราะว่าห้องเละปังปินาทมากๆค่ะ

“อึก..ตุ๋นอยู่ไหม...”อ้าปากร้องหาแต่ก็ไม่เจออะไรตอบกลับ เลยเดินฝ่ากองมรสุมที่เละทั่วห้อง เดินมาเรื่อยๆจนเจอกับเจ้าทาโร่ที่ตัวแดงฉานไปหมด

“ทาโร่..”จับเจ้าเหมียวขึ้นมาแล้วหาเศษผ้ามาเช็ดๆตัวให้

“เหมียว...ม๊าววว”

“แม่แกล่ะ”

“เหมียว?”

“อยู่ไหน..”

“มิ๊ว”

“หรอ..อืม งั้นเดี๋ยวฉันไปเอง..ขอบใจนะที่เฝ้ายัยหมูดื้อให้ฉัน”

วางเจ้าทาโร่ลงกับพื้นได้ก็เดินจ้ำอ้าวขึ้นห้องตัวเองไป ใครจะไปคิดล่ะว่ามานอนห้องคนอื่นน่ะ

“แอ๊ด..หมูตุ๋นอยู่ไหม”

“ฮึกๆ..ฮือออ..ออกไปนะ”

“ยัยหมู..ทำไมถึงเป็นคนขี้แงแบบนี้ล่ะ..”ทิ้งตัวลงนอนข้างๆยัยหมูตัวอ้วนที่นอนซุกกับผ้าห่มผืนหนา จนคลุมมิดทั้งตัวเป็นข้าวปั้นยักษ์

“ฮือออ...”ได้ยินแต่เสียงร้องไห้เบาๆของยัยหมู

“มากอดฉันนี่มา..”ขยับตัวเข้าไปหาหมูตุ๋นที่นอนร้องไห้จนตัวโยนไปหมด แล้วดึงเข้ามากอดหลวมๆ

“ฮืออออ..”มีแต่เสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วห้อง ไม่นานนักเสียงก็เงียบลงตามด้วยลมหายใจที่ดังออกมาสม่ำเสมอจากคนนุ่มนิ่มที่ซ่อนตัวใต้ผ้าห่มผืนหนา

“เธอนี่มันดื้อสุดๆไปเลยยัยหมู..จุ๊บ”

อดใจไม่ได้ที่จะจุ๊บเบาๆที่หน้าผากนั่นก่อนจะผละตัวลุกจากเตียงไปเก็บเศษซากที่เหลือข้าวของในบ้านที่ถูกพังเละ

“ลืมไปซะสนิทเลยแหะ”

ยกโทรศัพท์มาพิมพ์บอกแชทไอ้บ้าเสน็กว่าขอเลื่อนวันกลับไปอีกหน่อย มีธุระต้องเคลียร์

*จะกลับช้าหน่อย งั้นแกค่อยส่งคนมารับฉันที่อเมริกาก็ได้ ฉันจะกลับเอง*

“แค่นี้ซะก็จบเรื่อง ฉันจะทิ้งเธอไปได้ยังไงถ้าหากเรื่องที่เธอทุกข์ใจมันยังไม่หายไป”

ไม่เคยคิดสักนิดว่าตัวเองจะมาหลงแม่สาวตัวนิ่มเหมือนตุ๊กตายัดนุ่นได้ลงคอ แต่ก็คงจะเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ถ้ายัยหมูมารู้ตัวตนจริงๆของฉัน แล้วอาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ

“ฉันจะไม่ขอเวลาพิสูจน์ตัวเอง แต่ถ้าเธออยากรู้ล่ะก็ค่อยบอกฉันนะ”

Partสายป่าน

ฉันใช้เวลาหลายวันมานี้ไปกับการนั่งเงียบๆคนเดียวในสวนโดยมีเคียวโกะมานั่งคุยด้วยเป็นครั้งคราว ไม่นานนักเคียวโกะก็เดินทำหน้าบึ้งแต่ไกล

“ฮึ้ยๆ..โมโหๆๆ”

“เป็นไรไปเคียวโกะ”

“ก็คนที่มากับคุณหนูบุกรุกเข้าบ้านไปแล้วค่ะ!!

“อ่อปอมเปย์..แล้วทำไมถึงทำหน้าดุแบบนั้นล่ะ”

“ก็เคียวโกะพยายามแล้วแต่ก็ทนแรงไม่ไหวเลยต้องปล่อยเลยตามเลยให้คุณคนนั้นเข้าบ้านไปค่ะ มีหวังเคียวโกะโดนคุณหนูดุแย่เลย”

“ฮ่าๆๆมานั่งนี่มา..แปะๆ”ตบโตะม้าเบาๆให้เคียวโกะมานั่งข้างๆ

“ขออนุญาตค่ะ”

“แล้วมีอะไรอีก”

“ก็ไม่มีอะไรค่ะแค่หงุดหงิดแล้วก็เหม็นขี้หน้าเพื่อนคุณหนูค่ะ มากๆด้วย”

“ฮ่าๆๆ ทำใจเถอะนะเพราะว่าโทระน่ะรู้จักกับเพื่อนหมูตุ๋นตั้งแต่เล็กๆแล้วน่ะ”

“เอ๋??..”

“ในฐานะที่ฉันเป็นผู้สูงวัยกว่า ขอบอกไว้เลยนะว่าอย่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของนาย”

“ค่ะ..เคียวโกะขอโทษด้วยค่ะ”

“งั้นก็ดี..จำได้ว่าเธอมีธุระที่ต้องไปทำนี่”

“ไปซ้อม..สายแล้วๆขอตัวนะคะคุณป่าน”มองดูเคียวโกะที่ลุกลี้ลุกลนวิ่งฉิ่วออกจากสวนไปที่โรงฝึกทันที

“ฮ่าๆเป็นคนที่มีอารมณ์ขันดีแหะ”
มองดูก้อนเมฆที่ลอยละลิ่วไปกับลมที่พัด จนฟ้ามืดเป็นครั้งคราวเพราะเมฆบังแดดไว้

“น่าจะพอคุยได้แหะ”

ยกโทรศัพท์มากดคุยแชทกับส้มโอต่อ

*ทำไรคะส้ม*

*มาหาพ่อที่กรุงเทพค่า*

*อ่อ พี่กวนไหม?*

*ไม่เลย ว่าแต่พี่ป่านทำอะไรอยู่คะ*

*นั่งสมาธิน่ะ พี่อาจจะกลับไทยอาทิตย์หน้านะ*

*จริงหรอพี่ป่าน งั้นคงอดเจอส้มแน่เลยส้มมาหาพ่อ2อาทิตย์แหนะ*

*ฮ่าๆ...พี่อุส่าห์รอที่จะไป...กับส้มใจจะขาดเลยนะจ๊ะ*

*กริ๊ดดดดดดดด หนูจะกลับไปที่เชียงใหม่ตอนนี้เลย*

*ใจเย็นๆนะคะส้ม555 งั้นพี่ไปทำอย่างอื่นต่อแหละ*

*บัยบายค่า*

นั่งขำแห้งๆให้กับตัวเอง แล้วลุกยืนบิดขี้เกียจไปมาจนตัวสั่น

“อ๊ากกก...เหนื่อยจริง”

ปอดปากหาวเบาๆพลางเดินเล่นวนไปมาในสวน จนมาถึงที่หน้าประตูก็ดันเหล่สายตาไปเจอกับใครคนหนึ่งที่เดินซึมๆผ่านหน้าบ้านไป

“โม..”ไม่ทันจะอ้าปากเรียกทัก เธอก็เดินหายลับไปกับผู้ชายคนหนึ่งที่ประคองพาไป

ก็คงจะเป็นงั้นสินะ เราไม่ได้มีอะไรต่อกันตั้งแต่แรกแถมฉันยังเป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่จะไปรู้จักมักจี่กับคุณหนูแบบเธอได้ยังไงล่ะ

“ฮ่าๆฉันนี่มันเสียสติหรือไงสายป่าน คิดอะไรบ้าๆน่า”

พึมพำกับตัวเองอยู่สักพักก่อนจะพาตัวเองเดินไปที่โรงฝึก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแวะเข้าห้องของลุงเอดะที่มีรอยธูปเล็กๆมาจุดไว้ก่อนหน้านี้

“ขอบคุณนะคะคุณลุงที่ดูแลหมูตุ๋นแทนหลานไม่ได้เรื่องแบบหนู แถมยังทำให้ทั้งคู่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากด้วย ขอโทษสำหรับทุกๆเรื่องที่ผ่านมาที่หนูทำกับลุง หนูขอโทษค่ะ”

กราบไหว้รูปคุณลุงเสร็จก็ผละตัวจากไป แต่ก็ต้องตกใจไปพักนึงเพราะว่า

โดนเจ้าทาโร่มากัดขา

“อ๊าก..ทาโร่ทำไรเนี่ยเจ้าตัวอ้วนตุ้ย”

“เหมี๊ยววว”

สงสัยจะหิวมั้ง งั้นไม่ไปโรงฝึกแหละไปเล่นกับทาโร่ดีกว่า

เก็บเศษซากเสร็จก็พาตัวเองไปอาบน้ำให้ชื่นใจ แต่ไม่รู้ทำไมรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่

“อะแฮ่ม..หมูถ้าตื่นแล้วก็ไปกินข้าวนี่ก็สายมากแล้วนะ”

“คร่อก...ฟี้”

ริอาจแอบนอนเนียนเดี๋ยวเถอะ

ยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่สักพักก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ กำลังยืนถอดเสื้ออยู่ประตูก็เปิดห้องตามด้วยร่างหมูตุ๋นที่เดินมาเบียดด้วย

“ตุ๋น??ออกไปนะจะอาบน้ำ”
“แผลล่ะ..”

“แผล??”อ่อที่แท้เข้ามาเพราะเป็นห่วงแผล

“ไม่เป็นไร..เดี๋ยวตรงนั้นเช็ดเอา”

“...ถอดเสื้อผ้าสิ จะอาบน้ำให้”

“เอ๋??..ไม่จริงน่า”

ถึงกับยืนแข็งไปพักนึงตอนได้ยินคำพูดว่าจะอาบน้ำให้ มันเกิดอะไรขึ้นกับยัยหมูดื้อของฉันเนี่ย

“ป่วยหรอ??ไม่สบายตรงไหน??”

“อย่ามาจับนะ...แค่จะอาบน้ำให้”

“อือ...ขอโทษที่เป็นห่วงนะ”

“...(0 0)...”

มีเพียงสายตาดุๆที่ส่งมาให้แทนความเขินจากแก้มนุ่ม

“งั้นหลับตาสิจะแก้ผ้า”

“ไม่หลับ...”แหนะยังมีการมาต่อปากต่อคำเดี๋ยวเถอะจะพาต่อรถไฟซะนี่

“งั้นก็ได้...”เลิกที่จะหันหลังให้หมูตุ๋นแล้วถอดเสื้อผ้าออกด้วยความเก้ๆกังๆ มันน่าอายชะมัดที่มีคนมายืนมองดูเราแบบนี้

“พรืด..พรืด เสร็จแล้วล่ะ”

เลือกที่จะไม่ถอดชั้นในออกเพราะว่า จะทำความสะอาดเอง ไม่อยากให้ยัยหมูบ้านี่มายุ่งเกี่ยวอีก

“นั่งลง..”

“ครับๆ”

หย่อนก้นนั่งกับพื้นอย่างว่าง่าย ไม่ช้าฝักบัวที่เปิดน้ำเบาๆก็ราดใส่หลังช้าๆ หมูตุ๋นปรับระดับน้ำอุ่นที่สุดให้จะได้ไม่ต้องกลัวเปื่อย

“ร้อนไปไหม??”

“ไม่..พอดีแล้วล่ะ
“อื้อ”

มือนุ่มๆนั่นถูแผ่นหลังฉันไปมาอย่างเบามือและปัดฝักบัวออกจากแผลฉันตลอดเวลาใกล้จะโดนเข้า

“หันหน้ามาหน่อยสิ”

“อื้อ”

หันตัวมาทางหมูตุ๋น แล้วเงยคอขึ้นเล็กน้อยก่อนจะไขว่หลังไว้พ้นน้ำที่ราดใส่

“เอาสบู่มาให้หน่อย”

“จ้าๆ”

หลับตาปี๋ด้วยความอายที่มานั่งสงบเสงียมให้หมูตุ๋นถูตัวให้ ถูเรื่อยๆจนมาถึงหน้าท้องก่อนจะไล่ต่ำมาเกินที่ควรฉันต้องคว้าข้อมือนุ่มๆนั้นไว้

“หมูตุ๋น!!”กดเสียงต่ำให้กลัว แต่ทำไมได้ยินแต่เสียงหัวเราะคิดคักแทนล่ะ

“ใครจะกล้าจับล่ะของแบบนี้”หมูตุ๋นกระซิบเบาๆข้างหูให้ฉันมีน้ำโหเบาๆแทนการแกล้งที่จะล่อแหลมและล่อเสียว

“เธอนี่มัน...”
จ้องตาเขม็งใส่หมูตุ๋นด้วยความหงุดหงิดเบาๆแต่ก็ต้องตกตะลึงเข้าไปใหญ่เพราะ จูบนุ่มๆนั่นกดลงมาที่ริมฝีปากล่างของฉันอย่างหยอกเย้าแล้วผละออกไป

“อื้อ..??”

“จุ๊บ..ยัยหมาบ้า”

สิ้นคำพูดหมูตุ๋นโยนฝักบัวลงอ่างน้ำก่อนจะย่อตัวลงมานั่งทับลงบนตักฉันเบาๆ

“ฉันไม่ได้ลามกซะหน่อย..ฉันมันก็แค่พวกชอบลอง” มีแต่เสียงหัวเราะหึๆข้างหูแล้วก็รอยจุ๊บที่เริ่มตีตราไล่ไปมาตามต้นคอ จนฉันขนลุกเกลียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น