รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 27 : ห้องพิเศษNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่27ห้องพิเศษNC

รุ่งเช้าก็ตื่นตามปกติเพราะว่าหมอให้นอนพักตัวสักคืนก่อน ก็เลยนอนเน่าๆกับพี่ป่านข้างกันความจริงไม่ใช่หรอก พี่ป่านแย่งเตียงฉันนอนต่างหาก

“อือออ..ออกไปจากเตียงตุ๋นนะพี่ป่านบ้า”

“แงไม่ออกค่า..อ๊าสบายจังอือออออ”แขนเรียวยาวตวัดฟาดพาดกลางหลังของฉันดังตุ๊บ

“ออกไปเลยตุ๋นจะนอนต่อนะ..”

“ก็ได้ค่า..พี่จะไปเยี่ยมนายท่านไปด้วยกันไปไหมตุ๋น”สัมผัสได้ถึงแรงสั่นจากเตียงเล็กน้อยพี่ป่านก็ลงจากเตียงแล้วล่ะ

“พ่อ...ไปก็ได้”

“ดีค่ะงั้นเดี๋ยวพี่ไปหาอะไรกินก่อนนะถ้าอยากกินไรก็บอก”

“อือ..”ผลิกตัวตะแครงแล้วพยักหน้าเบาๆให้พี่ป่าน

คนตัวสูงเปิดประตูเดินหนีไปไกลแล้วนู้นตอนนี้ก็มีแต่ฉันที่นอนคนเดียวในห้อง ได้ยินแต่เสียงแอร์ดังหวือๆอยู่แบบนี้

“เฮ้อ..ยัยหมาบ้านั่นเป็นไงบ้างนะ”

ก็ไม่ได้อยากจะอะไรมากแต่ฉันดันติดหนี้ชีวิตใหญ่หลวงเลยนะที่ ได้ยัยหมาเข้ามาช่วยไว้จนตัวเองบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น

“โธ่เว้ย..ไม่อยากลุกเลย”

สะดุ้งตัวลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินออกจากห้องไปเยี่ยมอาการของยัยหมาที่พึ่งออกจากห้องผ่าตัดเมื่อคืนตอนตี2กว่าๆเลยมาอยู่ห้องพักฟื้นนิดหน่อยไม่รู้นะว่าฟื้นยัง เดินคิดมากเรื่อยเปื่อยจนมาหยุดที่ห้อง

“อึก..ไม่กล้าเข้าไปเลยแหะ..ก็ได้ๆเข้าก็ได้แค่อยากรู้อาการหน่อยนะ”

เคาะประตูเล็กน้อยเป็นมารยาทแล้วดันเข้าไปมองสอดส่องหาคนอื่นแต่ไม่มีเห็นแต่ยัยหมาลุกมานั่งหัวโด่ในสภาพเปิดไหล่ไปข้างนึงที่พันด้วยผ้าพันแผล

“ยัยหมา...”

“ตุ๋น??มาทำไม..ไม่ต้องเข้ามาก็ได้นะ”

เอ๊ะทำไมยัยนี่ไล่ฉันหนีอีกแล้วล่ะ มีอะไรไม่ชอบมาพากลแปลกๆแอบซุกใครไว้รึไง

“ทำไมยะฉันเข้าไปได้หรอ..”เดินพรวดพราดเข้าห้องมาแบบไม่เกร็งกลัวจนมาหยุดที่เตียงของยัยหมาบ้านี่ที่หน้าแดงแปลกๆ

“เป็นบ้าอะไรเนี่ยมาทำหน้าแดงใส่..”

“อย่าเข้ามานะ..ออกไปก่อนนี่ยังเช้าอยู่เลย”

“เช้า??แล้วมันทำไม”แค่เช้าจะอะไรกันนักหนาเนี่ย แถมยัยทำท่าลุกลี้ลุกลนแปลกๆวาดมือไปมาบนเตียงแบบไม่อยู่นิ่ง

“ฉันจะเข้าห้องน้ำ..ออกไปเถอะนะ”

แค่จะเข้าห้องน้ำเองโอ๊ยเรื่องแบบนี้

“อยู่เฉยๆจะปรับเตียงลงต่ำให้..เดี๋ยวพาไปห้องน้ำ”

หมุนเตียงลงจนต่ำสุดแล้พับที่กั้นลง ก็เห็นแต่ยัยหมานั่งทำตาปริบๆใส่

“เอาแขนไม่เจ็บมานี่จะพาไปห้องน้ำ”

“อือ..”แขนเรียวตวัดมาวางเบาๆบนไหล่ของฉัน ยกตัวลงมาตามน้ำหนักค่อยๆสไลด์ก้นลงจากเตียงจนยืนได้

“แค่..นี้ก็ได้ค่ะจะเข้าห้องน้ำเอง..”

“เดี๋ยวพาไป..อยู่เฉยๆเลย”

“ค่า..”

เดินกระเพลกๆไปด้วยกันจนถึงหน้าประตูห้องน้า ปอมเปย์ก็ชะงักเล็กน้อยตอนถึง

“ออกไปได้ไหม..”

“ไม่ได้เข้าไปเลย..”แค่จะเข้าห้องน้ำทำเป็นเรื่องเยอะเดี๋ยวเถอะ

เดินประคองร่างสูงของยัยหมาบ้าเข้ามาห้องน้ำเดินจนหยุดที่ชักโครก พากันยืนคิดเล็กน้อย ยัยหมาก็เอื้อมมือมาเตรียมปลดเชือกลงแต่ฉันก็อาสาบอกจะทำให้

“อยู่นิ่งๆจะแก้เอง..”

ปล่อยยัยนั่นยืนค้างติ่งแล้วก้มตัวลงมาแก้เชือกให้ ทำไมต้องผูกปมเงื่อนตายด้วยเนี่ยไม่คิดจะทำธุระอย่างอื่นเลยรึไง แก้ยากมากกว่าจะเสร็จก็มือช้ำไปหมด พอเสร็จพิธีการก็ยันตัวลุกขึ้นตรงแต่ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆเพราะยัยหมานั่นกำลังทำตาวิบวับใส่อยู่ เห็นอะไรรึเปล่าเมื่อกี้

“มี..อะไร”

“ปะ..เปล่า หันหลังไปก่อนนะจะรูดกางเกงลง”

“...”

ได้ยินเสียงผ้ารูดผ่านอากาศเบาๆแล้วก็ได้ยินเสียง..ของยัยหมานั่นก็ไม่ได้คิดไรมากตามปกติแหละเนอะ

“เสร็จแล้วล่ะ..ออกไปกันเถอะ”

“อืม..กินข้าวยังยัยหมา”

“ยัง..หิวมากเลยแหะ..”เดินแบกไหล่คุยกันไปทั่วจนมาถึงเตียงก็ปล่อยยัยหมานั่งพิงไปก่อน

“..งั้นฉันไปเยี่ยมพ่อก่อนนะ..ถ้ามีอะไรก็บอกฉันล่ะกัน”

“อืม..”

รับหน้าเบาๆก็เดินออกจากห้องไปหาพ่อที่ห้องข้างๆ อะไรคือการนัดหมายมาเปิดห้องข้างกันเป็นแถวยาวลิ่วแบบนี้

“ปวดกบาลแทนเลย..แอ๊ด..พ่อ”

“อ้าวตุ๋น..มานี่มาเดี๋ยวพ่อจะคุยธุระสักหน่อย”

ยืนลังเลไปพักนึงเพราะพ่อกำลังคุยหัวเราะกับพยาบาลที่มานั่งปอกผลไม้ให้กิน แหม่สบายเลยทีนี้

“ไม่เอาดีกว่า..พ่อกำลังคุยกับคุณพยาบาลคนสวยตุ๋นไม่กวนแหละ..ปัง”
“เดี๋ยวตุ๋น...”

เดินหนีแบบขำๆออกจากห้องพ่อแล้วชะเง้อไปดูที่หน้าต่างเห็นพี่ป่านกำลังยืนรอใครสักคนที่หน้าโรงบาล

“พี่ป่าน...”ก้าวขาวิ่งไปลงลิฟต์จะตามพี่ป่านทันไหมนะ

วิ่งฉิ่วทะลุทุกสิ่งทุกอย่างจนเจอพี่ป่านที่กำลังคุยกับใครไม่รู้แล้วเขียนเอกสารแปลกๆนั่น สักพักพี่แกก็โดนตบหน้าฉาดใหญ่ เล่นเอาฉันสะดุ้ง

คนแปลกหน้านั่นฉีกเอกสารที่พี่ป่านเซ็นต์แล้วปาใส่หน้า

“พี่ปาน??..”

“ตุ๋น??..มาทำอะไรที่นี่”

พี่ป่านทำหน้าเหวอใส่ตอนรู้ว่าฉันแอบมาดู

“คนนั้นใครแถมยังมาตบพี่อีก..เจ็บไหม”

พี่ป่านลูบแก้มตัวเองเบาๆช้อนตามองฉันแล้วบอกว่าไม่เป็นไรมันก็แค่เรื่องไม่ดีแค่นั้น

“แต่ว่า..”

“ลูกชายของลุงเอดะน่ะ..เขามาเรียกร้องความรับผิดชอบกับคุณท่านแต่พี่ได้เซ็นต์เช็คให้เขาก็ไม่เอาเลยตบพี่น่ะ..”

“ลุงเอดะตายแล้วนี่เนอะ..เหมือนเป็นความฝันเลยทั้งๆที่พึ่งเจอกับลุงแกไม่นานเอง”

“ถ้างั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ..ถ้าจะกลับไทยก็บอกได้นะคะ”

“ค่ะ..พี่ป่านมานี่มา”

“อะไรคะ??...อื้มม..”

“อืมมม..กอดไงน่าจะช่วยทำให้พี่ไม่คิดมากได้นะ”ยืนกอดกันกลมอยู่หน้าโรงบาลแล้วพี่ป่านก็ขอตัวปลีกวิเวกไปเอารถกลับบ้านใหญ่ไปก่อนทิ้งให้ฉันลังเลใจกับตัวเองว่าจะไปไหนต่อ

เดินคอตกนิดหน่อยกลับเข้าโรงพยาบาลคืน หาที่เงียบๆนั่งเล่นร้านคาเฟ่ข้างโรงพยาบาลนั่งจิบนู้นกินนี่ไปเรื่อยจนถึงบ่ายก็ไปเดินเล่นทั่วกลับมาโรงบาลอีกทีก็เกือบทุ่ม ไปขออนุญาตติดต่อเข้าเยี่ยมพ่อรอบดึกอีกทีพยาบาลเลยให้บัตรมา

“อยู่ดึกได้แค่ไหนนะ..”

เข้ามาห้องพ่อก็หลับหนีลูกตัวเองไป แถมยังมีคุณพยาบาลมาคอยเยี่ยมตลอดเวลาด้วย แหม่เจ้าชู้ไม่เบาเลย

“มีอะไรรึเปล่าคะ??^^

“เปล่าค่ะคุณพยาบาลหนูแค่มาดูพ่อเฉยๆน่ะค่ะขอตัวก่อนนะคะ”

“ค่ะ”

ค่อมตัวเล็กน้อยขออนุญาตเดินออกมา จะไปไหนต่อก็มีแต่ห้องยัยหมานั่นแหละ

“ก๊อกๆเข้าไปแล้วนะ..แอ๊ด..หลับยังยัยหมา”

“หืม??ตุ๋นหรอ..อื้อตื่นแล้วมีอะไรรึเปล่า”

“เปล่าแค่มาหานิดหน่อย...”

“อือ..งั้นจะนอนก็นอนได้นะตรงโซฟา”

“ฮึบ..แล้วบอดี้การ์ดไปไหนล่ะ”

“ไล่กับสเปนแล้ว..ไปบอกข่าวกับคนอื่นน่ะว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

“..อ่อหรอ..เปิดทีวีได้ไหม??”

“ได้สิ..แต่เบาเสียงหน่อยนะ”

เปิดทีวีกดหารีช่องดีๆดูไปเรื่อยเปื่อยมีแต่ข่าวญี่ปุ่นน่าเบื่อไปหมดเลย อยากทำอะไรบ้างอ่าน่าเบื่อเกินไป ปิดทีวีแล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้านตามาประสา

“ปอม..”

“อือมีอะไรตุ๋น??”

“ฉันอยากทำอะไร..ก่อนนอน”

“ทำอะไรหรอ??”ปอมยันตัวเล็กน้อยขึ้นนั่งมาจ้องดูฉันที่นอนอยู่กับโซฟา เอาตรงๆในหัวตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแต่ทำไมรู้สึกอยากจะขย้ำยัยหมาบ้านี่จัง เพราะว่าเปิดไหล่หรอหรือแค่ฉันอยากจะตอบแทนบุญคุณ

“..ฉันอยาก..ฟัดเธอ”

“หื้ม??ฮ่าๆเรื่องจริงหรอตุ๋นเธอเนี่ยนะ”

“ทำไม..ก็ฉันรู้ตัวแล้วล่ะว่าเมื่อเช้าน่ะ..คอเสื้อฉันย้วยจนเห็นร่องอก..”

“อึก..”โดนจี้จุดจนได้สมน้ำหน้า

“ขอโทษที่แอบดูนะ..ไม่ได้ตั้งใจ”

“หรอ..ฉันควรจะทำยังไงกับยัยหมาดื้อที่ไม่ทำตามกฎดีนะ”

“กฎ??เดี๋ยวนะตุ๋นไม่จริงน่า..จะทำจริงๆหรอนี่มันโรงพยาบาลเลยนะ”

“แล้วไง..ฉันจะเอาคืนเรื่องก่อนหน้านั้นที่เธอทำฉัน”

“ไม่จริงน่า...”

มองดูการกระทำอันแปลกๆของหมูตุ๋นที่เดินไปล็อคห้องตามด้วยลากเก้าอี้ไปดันหน้าห้องไว้อีกชั้นหนึ่ง คือกะไม่ให้ใครเข้าเลยว่างั้น

“ปิดไฟเลยนะ..แป๊ก”

สิ้นเสียงพูดหมูตุ๋นไฟในห้องก็ดับลง เห็นแค่แสงลางๆจากเสาไฟข้างนอกส่องมาเล็กน้อยพอให้เห็น ได้ยินเสียงเดินเต๊าะแตะไปมาของหมูตุ๋น ตามด้วยเสียงเสื้อผ้าที่ถูกรูดลงมากองกับพื้น

“ตุ๋น??..ไม่ทำจริงหรอกน่า”

“..ยัยหมา”

ได้ยินเสียงเล็กๆดังขึ้นจากด้านหลังตามด้วยการบุกจูบด้วยการตั้งตัวไม่ทันของฉันจนชะงัก

จูบยังไม่เป็นภาษามีสิทธิ์อะไรมายั่วคนอย่างฉัน

สบโอกาสสอดลิ้นเข้าไปคว้านไล่ต้อนลิ้นเล็กๆที่แกว่งไปมาไม่เป็นภาษาตามติดจนได้ยินเสียงครางเบาๆจากหมูตุ๋น

“อือ..ฮ่า”

“ถ้าอยากจะทำจริงๆก็ขึ้นมาบนเตียงซะสิ”

ไม่ได้คิดจะท้าทายอะไรนะแต่ทำไมยัยหมูยอมทำตามอย่างว่าง่ายได้ ประจำเดือนอาจจะใกล้มาเลยทำให้ฮอร์โมนขึ้นจนทำตัวแปลกๆ

เตียงลดต่ำลงตามด้วยที่กั้นถูกพับเก็บ เนื้อตัวหอมๆของหมูตุ๋นกำลังก้าวขึ้นสู่ลานประหารแล้วนะ ทำไมถึงยังกล้าทำได้ลงคอ

ขาอวบๆนั้นนั่งทับลงกลางตักของฉันอย่างไม่รีรอ

“จะทำก็ทำสิ..”

“อะ..อื้อ”

หมูตุ๋นมาไม้นี้ฉันปรับตัวตามไม่ทัน ฉันชอบแบบเก่ามากกว่าที่ยันนี่ขัดขืนการที่มีคนมาให้กินถึงหน้าแบบนี้มันคือการลดศักดิ์ศรีตัวเองนะ

“ตุ๋น...”ผลักไหล่หมูตุ๋นนอนราบไปกับเตียงอย่างโมโหที่ริอาจกล้าเสนอหน้ามาให้กินถึงเตียงแบบนี้
“อะไร??..”

“ฉันไม่ชอบที่เธอทำตัวแบบนี้เธอจะลดตัวลงมาไม่ได้..เธอเป็นผู้หญิงนะแล้วอีกอย่างฉันก็เป็นผู้หญิงแปลกๆด้วย มันไม่ใช่เรื่องที่จะเข้ามาหาคนอื่นแล้วบอกว่าอยากฟัดน่ะ”

“แล้วจะทำไม..ก็ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ”

ไปไม่ถูกกับคำตอบนี่เลย เอาก็เอาอยากจนตัวสั่นใช่ไหมได้เดี๋ยวจะทำให้สั่นจนหยุดไม่อยู่เลย

“หลับตาลงนะ..”

“อืม...”

เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักเอาผ้าพันแผลออกมาม้วนหนึ่งแล้วคลี่ออกมาคาดตาหมูตุ๋นไว้จนหนาพอทีจะทำให้มองไม่เห็น

“เธอนี่มันร่านจริงๆ...”โยนม้วนผ้าทิ้งแล้วปลดตะข้อชั้นในหมูตุ๋นออกจนหน้าอกนั้นกระเด้งเบาๆตามแรงสั่น ฝังหน้าลงจูบเบาๆแล้วไล่ปลายลิ้นตวัดเลียชิมกลิ่นเหงื่อที่ผสมกับกลิ่นตัวจนเคล้ากันไปหมด

อากาศในนี้ออกจะเย็นแท้ๆแต่ตัวเองสั่นขนาดนี้ยังจะมาริอาจเสนอหน้าให้

ขบเม้นกัดเบาๆตามผิวนุ่มนิ่ม ไล่ต่ำลงมาจนถึงหน้าท้อง3ชั้นนุ่มๆแล้วดูดเม้นเบาๆดังจ๊วบๆจนเปื้อนน้ำลายชุ่ม

“อื้อ..”

เคลื่อนตัวไปเสมอระนาบเดียวกัน ใช้มือข้างไม่เจ็บนวดเฟ้นหน้าอกและจุ..นี่จนแข็งชัน ทำได้แค่ขบเม้นเบาๆให้หมูตุ๋นคล้อยตามมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“อื้อ..ปอม”

“อ่า..จุ๊บ..จุ๊บ..”ไล่พรมจูบไปทั่วแก้มยุ้ยนี่จนแดงไปหมด ไม่อยากทำเลยแหะ

“พอใจยัง..”

“อื้อ..ยัง”

ได้ยินคำเชิญชวนแบบนี้ฉันไม่รอช้าที่จะล้วงเข้าไปที่...สาวอวบๆนี่ แค่เอาปลายนิ้วรูดผ่านไปมา ก็สัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะที่ไหลทะลักออกมาจนชุ่มมือ

“อื้อ..อ่า”

“ชู่วๆ..เดี๋ยวมีคนรู้นะ”

“อือออ..”หมูตุ๋นยอมเม้นปากไว้อย่างรู้ความ เมื่อทุกอย่างเข้าที่ก็รูดชั้นในที่เปียกชุ่มจะเห็นน้ำสีใสไหลย้อยมาตามหง่ามขาอวบๆนี่ ได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความเสียดายที่ทำไม่ได้กับหมูตุ๋นอย่างจริงๆเพราะสัญญากันไว้แล้ว

รูดเจ้าตัวปรากการชิ้นนี้ทิ้งได้หมูตุ๋นก็บิดเร้าตัวเองไปมาอย่างเขินอาย

“...อึก..”

ลอบกลืนน้ำลายไปหลายเอื้อก จนอดไม่ได้ที่จะเลียชิมตวัดเจ้าเนื้อหวานที่อวบ..ตามขนาดตัว แค่เป่าลมหายใจเบาๆหมูตุ๋นก็หุบเข่าหนีแล้ว

“ฟู่..เสียวล่ะสิ”

“อื้อออ..”

.....ลามก.....

ไม่อยากจะอะไรมากกับหมูตุ๋น เลยพาไปอาบน้ำใหม่แล้วแต่งตัวดีๆเพราะว่าเลอะคราบน้ำของตัวเองเต็มไปหมด แล้วจัดการปูผ้ารองโซฟาแล้วอุ้มหมูตุ๋นมานอนลงห่มผ้าให้เรียบร้อยก็เสร็จพิธี

“เจ็บแผลนะเนี่ย....ยัยหมูดุ..จุ๊บ”

แอบจุ๊บหน้าผากเบาๆให้ชื่นใจแล้วกลับขึ้นเตียงเหมือนเดิม อดเอะใจไม่ได้ส่องนาฬิกาดูตี2

“...นานขนาดนั้นเชียว”

นอนข่มตาหลับลงด้วยความกังวลใจว่าพรุ่งนี้จะทำหน้ายังไงตอนยัยหมูตื่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น