รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 26 : ทวงคืนพ่อตาจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่26ทวงคืนพ่อตาจบ

ฉันวิ่งมาจนเห็นแสงไฟจากเสาไฟข้างหน้าทางเลี้ยวเข้าท่าเรือเก่า ไม่รอช้าวิ่งฝ่าเข้ามาแต่ก็ต้องเบรคกระทันหัน เพราะมีไอ้พวกลูกกระจ๊อกเดินเพ่นพล่านไปมาอย่างหงุดหงิด

“แม่งเอ๊ยไอ้เวรกูรีบนะเว้ย..”ใช้แผนสองเดินอ้อมมาด้านข้างตู้เก็บของแล้วเดินย่องตามมันคนหนึ่งที่เดินปลีกมาจากคนอื่น เดินตามาเรื่อยๆแล้วก็ล็อคคอลากมาด้านหลัง กดคอให้แน่นมันจะได้หลับง่ายๆ

“อ็อกๆ..อั๊คคคค..แอ๊ก..”

“กร็อบ..หลับไปเถอะมึง”

ตามเก็บไปทีละตัวๆจนครบ น่าจะหมดแล้วล่ะข้างนอกเว้นแต่ว่าข้างในจะเหลืออีกมากแค่ไหน

“อย่าให้กูรู้นะว่ามึงเป็นใครไอ้เวร กูจะกระทืบให้ตาเหลือกเลยไอ้เหี้ย..”วิ่งแบบไม่คิดชีวิตไปที่ประตูโกดังแล้วถีบเข้ามาด้านในเจอหมูตุ๋นที่นอนสภาพสลบเหมือดกับไอ้เวรหัวล้านที่กำลังจะยกตีนกระทืบใส่หมูตุ๋น

“อย่านะเว้ย!!

“พลั๊ก..ใครวะ”มันเหยีบหวืดไปตอนฉันตะโกนห้ามทัน

“มึงใช่ไหมที่เอาพ่อกูมา..ตอบ”ตะเบ็งเสียงใส่อย่างหมดความอดทน มองดูหมูตุ๋นที่เลือดกบปากจนแตกซิบๆ ยิ่งทำให้เลือดขึ้นหน้าทวีความโมโหเข้าไปอีก

“อ่อ..ก็แค่เด็กรับใช้สถุลๆบ้านไอ้โทระนี่เนอะ ว่าแต่แกน่ะมาจากไหนหน้าไม่คุ้นเลยว่ะ..ฮ่าๆๆถุย”

มันยืนถุยน้ำลายใส่แผ่นหลังของหมูตุ๋นอย่างเหยียดหยาม จนฉันวิ่งพุงตัวเข้าไปใส่มันอย่างจังจนเซล้มได้ก็ต่อยอัดใส่หน้าอกของมันอย่างจังจนตาเหลือกน้ำลายทะลัก

“อั๊คคคค..”

“ไอ้สารเลว ไอ้หน้าตัวเมียอย่าอยู่เลยมึง”

กดหัวมันได้ก็จับกระแทกยัดๆใส่พื้นปูนจนมันมึนหัว ยันตัวลุกขึ้นได้ก็เตะอัดใส่ลำตัวมันต่อเนื่องไม่พักเบรก จนมันตัวงอเป็นกุ้ง

“อ๊ากกกกกกกกกกก..”

“ตุ๊บๆๆพลัวะๆๆพลั๊กๆๆ”ไม่มีคำว่าปราณีใดๆออกจากปากของปอมซักคำเดียวมีเพียงเสียงกัดฟันแน่นจากริมฝีปากหยักสวยนี่แทนการระบายความอัดอั้นที่เธอต้องเผชิญ

“ปัง...พ่อ!!!

ปอมเปย์ชะงักการเตะไปครู่หนึ่งเพื่อหันเหสายตาไปดูแขกผู้มาเยือนคนใหม่ เด็กสาวอายุราวๆ20ปีนิดๆกับโทระที่โดนประคองมาถึงกับตกตะลึงตอนเห็นเธอเข้า

“ยัยหนู..เกิดอะไรขึ้นกับหมูตุ๋น”

“คุณลุง...”ฉันยกปลายเท้าออกจากไอ้บ้านี่แล้วเดินไปหาคุณลุงเพื่อจะประคอง แต่ทำไมรู้สึกหูอื้อจังเกิดอะไรขึ้น

“กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด...”

“อะไร..ทำไมทุกคนทำหน้าแปลกๆล่ะคะ??..เลือด??”ยืนงงไปพักนึงตอนเห็นเลือดหยดติ๊งๆลงพื้นจนเปียกชุ่ม

“ฮ่าๆๆมึงทำอะไรกูไม่ได้หรอก..แค่กๆ”

“ยัยหนู...”

ทรุดกับพื้นแบบตั้งตัวไม่ทันเพราะโดนยิงตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าเริ่มหน้ามืดไปหมดเพราะเสียเลือดเยอะ

“อั๊ค..โธ่เว้ยไอ้เลว”กุมแขนด้านซ้ายที่โดนยิงแล้วพยุงตัวขึ้นยืนช้าๆไปหาไอ้สารเลวที่นอนฉีกยิ้มอย่างพอใจกับผลงานที่ทำไป

“พลั๊ก...กร็อบบบบ”

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก..เจ็บโว้ย..”

กระทืบลงไปที่ท่อนแขนของมันเต็มแรงแล้วออกแรงขยี้กระดูกมันจะหักลั่นดังสนั่นโกดัง กระทืบย้ำๆจนกระดูกแขนมันทะลุออกมาจากข้อศอก เหมือนจะยังไม่สาแก่ใจที่ทำกับทุกคนไว้พอ ฉันเลยสงเคราะห์มันด้วยการกระทืบหน้าแข้งมันเต็มแรงจนเสียงกระดูกหักลั่นอีกข้อ

“อ๊ากกกกกกกกกกกก..ช่วยด้วย..อ๊ากกกกปล่อยกูไป..”

“พลั๊กๆๆพลัวะๆๆ”

เก็บงานตัวเองด้วยการเสยเข้าที่ปลายคางของมันด้วยปลายตีนจนเลือดทะลัก

“ฮ่า..ไอ้กระจอก..”แล้วทุกอย่างก็เลยมืดลงไปตามด้วยน้ำหนักตัวของฉัน

ที่ทิ้งดิ่งลงไปกับพื้นโลกจนดังวิ๊งไปทั่วในหู ตามด้วยเสียงกรีดร้องแต๋วแตกของไอ้เวนกับมาคัสที่พากันวิ่งกรูมาหาฉัน

“ออก..ไปนะไอ้พวกเหี้ย..อือ”

“ฮืออออคุณปอมมมมผมขอโทษ”

“ผมมาช้าไปหน่อยขอโทษครับ”

“ออกไป..ไอ้เวร..อือ”

“หลีกๆเป็นยังไงบ้างไอ้หนูเห็นมือข้าไหม”เห็นเพียงภาพเบลอๆกับอะไรซักอย่างที่แกว่งไปมาผ่านตาจนเวียนหัว

“โทรตามหมอหน่อยสิโว้ย!!

“ครับคุณลุง!!

กระพริบตาปริบๆใส่คุณลุงอย่างมึนงง พยายามผลิกตัวหันไปดูหมูตุ๋นที่นอนหลับไม่ได้สติ และลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอเลยทำให้สบายใจได้เปราะหนึ่งที่รู้ว่าไม่เจ็บอะไรมาก

“อือ..ยัยหมู..พยายามคลานตัวไปหาหมูตุ๋นที่นอนอยู่ข้างๆห่างกันแค่เอื้อมมือ แต่แล้วก็มืดไปทุกด้านเพราะว่าเสียเลือดหนักเกินไปกว่าที่จำเป็นจนน็อค

“รีบๆมาสิโว้ยไอ้พวกหมอทำห่าอะไรกันวะเร็วๆสิเฮ้ย!!!!!!!”โทระตะเบ็งเสียงใส่เหล่าหมอพยาบาลที่พากันวิ่งหน้าตั้งมารับปอมเปย์ในสภาพผิวซีดจนตัวชุ่มไปด้วยเลือด พร้อมกับหมูตุ๋นที่กำลังนอนหายใจพริ้มอย่างปลอดภัย

“ยัยตัวเล็กของป๋า...แค่กๆ”

โทระทำท่าจะเดินตามเปลหามของหมูตุ๋นไปแต่ก็ต้องชะงักตอนเหลือบสายตาไปเห็นสภาพของอินุที่ยับเยินด้วยฝ่าตีนของปอมเปย์ที่เล่นไม่ยั้งจนเละปางตาย และยัยหนูที่เป็นลูกของอินุกำลังนั่งคุกเข่ามองดูพ่อตัวเองอยู่เงียบๆ

“โมโกะ..เป็นอะไรรึเปล่า”

“อ๊ะคุณลุง..ฟึดๆไม่ค่ะ..ไม่มีอะไรค่ะ”ยัยหนูนี่ทำได้แค่ซูดน้ำมูกปาดน้ำตาออกจนตาแดงเถือกไปหมด

“มาซบลุงได้นะ..ลุงไม่ว่าหรอก”

“ฮือ..คุณลุงงงงงงง.แงงงงงง”

น้ำตามากมายที่ไหลทะลักยังกับเขื่อนแตกชุ่มโชกจนเลอะยูกาตะไปหมด พร้อมกับมือเล็กๆนั่นที่ขย้ำชุดไว้ไม่ยอมปล่อยเพียงเพราะเธอได้เห็นการกระทำต่ำช้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อแต่สามารถเล็งปืนหาใครก็ได้ตามที่เขารู้ว่าเป็นหมากตัวสำคัญในการขัดขวาง มันจะไม่มีโอกาสลืมตาอีกครั้งที่สองแต่เพราะว่ามันเล็งพลาดจนยิงทะลุไหล่ของยัยหนูนั่นเลยโดนเข้าเส้นเลือดใหญ่เต็มๆไม่รู้ว่าจะไหวรึเปล่าตอนนี้

“แค่กๆ..คุณท่าน”

“สายป่าน..เกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

“เรื่องมันยาวน่ะค่ะว่าแต่คุณท่านคะ เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรอคะทำไมอินุถึงเละเทะแบบนั้น..แถมยังมีรอยเลือดขนาดใหญ่ตรงนั้นอีก”

“ปอมเปย์บุกมาช่วยหมูตุ๋นแล้วเกิดการประทะเข้ากับอินุจนโดนยิง แต่ก็ยังประคองสติตัวเองไหวไปกระทืบอินุซ้ำจนเละแบบนั้นแหละ..เฮ้อเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวเหลือเกิน”

“อึก..แล้วหมูตุ๋นไปไหนแล้วคะ??”

“กับรถพยาบาลเมื่อกี้น่ะ ช่วยไปตามคนอื่นมาเอาตัวอินุไปก่อนที่จะเสียเลือดและบอบช้ำภายในตายเสียเถอะ ส่วนยัยหนูนี่ข้าจะจัดการต่อเอง”

“แต่คุณท่านเจ็บหนักกว่าหนูนะคะคุณท่านควรไปรักษาตัวเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องของโมโกะป่านจะดูแลต่อเองค่ะไม่ต้องห่วงนะคะ”

“แค่กๆเธอนี่พึ่งได้ไม่เปลี่ยนเลยนะ โทโมะ..”สิ้นเสียงจากโทระคุณหมอก็พากันเดินมารับตัวขึ้นเปลไปจนหายลัยไปจากโกดังทิ้งให้สายป่านชะงักไปครู่ใหญ่ เพราะว่าเรื่องที่โทระเรียกชื่อเต็มในตอนเด็กของเธอ เป็นเรื่องจริงที่อินุเป็นพ่อแท้ๆของเธอแต่คนละแม่กับโมโกะ มันเป็นเรื่องที่ผิดเพราะว่าอินุเป็นคนขับไล่ไสส่งให้เธอไปตามกลางหิมะเพียงเพราะแม่ของเธอไม่สามารถมีลูกได้อีกคนตามที่เขาหวังไว้

“ฮ่าๆ..ฉันนี่มันบ้าจริงๆเลยโมโกะ”

นั่งคุกเข่ามองดูโมโกะที่ร้องไห้จนหลับไปคาอกของโทระ ตอนนี้เธอทำได้แค่อุ้มออกจากโกดังไปหารถพยาบาลและตำรวจมากมายที่มาชุมนุมอย่างไม่ได้นัดหมาย ไม่นานนักก็เจอเข้ากับศพของลุงเอดะที่นอนหลับตาพริ้มในสภาพตัวพรุน เพราะกระสุนหลายนัดฝังเข้าร่าง

“คุณลุง....”

“หลีกทางด้วยครับ..อย่าเข้ามานะครับนี่เป็นที่ห้ามเข้านะครับ”เสียงโวกเวกโวยวาย มากมายที่รุมไปหมดจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร รู้แต่เพียงว่าฉันต้องไปหาหมูตุ๋นซะแล้ว

สะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องที่มีเพดานสีขาวสะอาดตาและแอร์ที่เย็นฉ่ำจนผิวกายสั่นไปหมด กระพริบตาเล็กน้อยเพื่อปรับให้ชินกับแสงนีออนที่แยงตาเข้ามาจนปวดตุบๆไปหมด

“...อือหิวน้ำ..”

“ตุ๋นนน”เสียงดุจากมุมห้องตามด้วยร่างสูงโปร่งที่ผอมแห้งจนซูบผอมไปมากกว่าที่เคย เล่นเอาจำเกือบไม่ได้

“พี่..ป่านคอแห้งอื้อ..น้ำ”ยกมือไขว่ขว้าไปหาแก้วน้ำและเหยือกแก้วที่วางไว้ข้างเตียง จนในที่สุดพี่ป่านก็รินน้ำมาให้ดื่มจนชุ่มคอ

“ที่นี่โรงบาลหรอพี่..ฮ่าปวดตัวจัง”

“อยู่นิ่งๆครืดดด..แล้วก็นอนพักไปก่อนนะพี่จะขอตัวไปเยี่ยมอาการฮีโร่ตีนหนักซักหน่อย”

“ฮีโร่ตีนหนัก??ใครหรอคะพี่ป่าน”

“ก็ปอมเปย์น่ะเข้ามาช่วยไว้ทันก่อนจะโดนหนักกว่านี้ ไม่รู้อาการเป็นไงบ้างผ่าตัดเอากระสุนออกเมื่อ2-3ชั่วโมงก่อน”

“ยัยหมาบ้านั่นหรอคะ”

“ใช่..งั้นพี่ไปหาคุณท่านก่อนนะรู้สึกจะอยู่ข้างๆนี่แหละ”

“ฝากบอกพ่อด้วยนะคะว่าตุ๋นเป็นห่วง”

“จ้าหมูน้อย..แอ๊ด..ปัง”

พี่ป่านหายลับไปกับประตูได้แป๊บเดียวคุณพยาบาลก็เข้ามา”

“อาการเป็นยังไงบ้างคะ?ดีขึ้นหรือเวียนหน้ารึเปล่า”

“นิดหน่อยค่ะ”

“งั้นขออนุญาตวัดความดันหน่อยนะคะ”

“คะ??”

“ตอนแรกความดันขึ้นสูงมากเลยค่ะตอนที่มา ก็เลยอยากจะขออนุญาตวัดอีกรอบน่ะค่ะ”

“อ่อค่ะ..ได้ค่ะ”
เดินดุ่มๆไปหาคุณท่านที่กำลังนอนหลับหายใจพริ้มอย่างมีความสุขและน้ำเกลือที่ต่อสายเข้าตามท่อนแขน

“ปลอดภัยดีสินะคะ..ขอโทษด้วยค่ะที่ทำให้คุณท่านต้องพลอยมาเดือดร้อนไปด้วย..”

“ฟี้..ฟี้..”

“ขออนุญาตนะคะ..แอ๊ด..ปัง”

“ฟี้..มันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอสักนิดนี่สายป่าน...”

เดินวนไปวนมาอย่างคิดหนักเพราะว่าตอนนี้ไม่กล้าไปดูที่ห้องผ่าตัดของปอมเปย์ที่นอนสงบนิ่งกับเหล่าหมอพยาบาล3-4คนที่เดินกันวุ่นวายไปหมด ก็เจอแต่เพียงบอดี้การ์ดสองคนที่ยืนกอดอกตัวสั่นเทิ้มอยู่ข้างนอก

“พวกนาย??”

“สวัสดีครับคุณผู้หญิงผมเวนครับ”

“ส่วนผมมาคัสครับมีอะไรให้พวกผมสองคนรับใช้หรอครับ”

“ป..เปล่าแค่สงสัยน่ะว่าพวกนายมาจากไหนทำไหมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยล่ะ”

“จากบ้านใหญ่คุณปอมครับพวกผมมาสมทบช่วย แต่ไปไม่ทันการเลยเป็นแบบนี้ไปซะได้”

“พวกผมบกพร่องในหน้าที่ ถ้าคุณปอมฟื้นเมื่อไหร่พวกผมคงไปอยู่คุกมืดอีกแน่”

“นานแค่ไหนแล้วที่ผ่าตัด”รี่สายตาไปที่หน้าประตูห้องผ่าตัดที่ได้ยินแต่เสียงเครื่องมือดังไปมาอยู่ภายใน

“ราว4ชั่วโมงเห็นจะได้แล้วครับ แต่พวกหมอยังไม่ออก”

“ปัง...ใครเป็นญาติคุณไข้ครับ”

“เอ่อ..ฉันเองค่ะ”

รวมหัวกันประสานสายตาไปที่ต้นเสียงเจอหมูตุ๋นยิ้มแห้งให้

“ฉันเป็นเพื่อนเค้าค่ะ ไม่ทราบว่าอาการเป็นยังไงบ้างคะ”

“ค่อนข้างสาหัสเลยครับเพราะต้องเย็บเส้นเลือดใหญ่อาจใช้เวลาพักฟื้นค่อนข้างนาน ไม่ทราบว่าพอที่จะสามารถถ่ายเลือดได้ไหมครับตอนนี้เลือดที่ใช้ในการผ่าตัดของผู้ป่วยขาดแคลนครับเพราะว่าเป็นกรุ๊ปAB-

“เอ่อ...ฉันมีOค่ะพอได้ไหมคะ”

“งั้นตามหมอมาเลยครับ”

ก็จะงงๆกันทั้งฉันและบอดี้การ์ดของปอมเปย์ที่ยืนเกาหัวแกร่กๆกัน เพราะว่าหมูตุ๋นดันโผล่ออกมาถูกจังหวะ

“ยังไงกันนะสองคนนี้น่ะ”

“ผมว่าต้องมีซัมติงบ้างแหละครับ”
“หวังว่าคงไม่โยนะครับ..อั๊คทำอะไรวะไอ้เวน”

“หุบปากเถอะมาคัสถ้าไม่อยากหัวหลุดจากบ่า”

“อุ๊บ”

“อะไรคือโยหรอ??บอกหน่อยได้ไหม”

“เอ่อ..คุณปอมน่ะครับคือเป็น..เอ่อพูดไม่ได้ครับพวกผมจะหัวหลุด”

“ไม่ได้เหมือนกันครับได้โปรดอย่าอ้อนวอนด้วยสายตาเลยพวกผมกลัวแล้ว”

“ก็ได้..งั้นฉันไปเยี่ยมคนอื่นต่อแหละ”

“บัยบายครับคุณผู้หญิง”

เดินตามทางมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่หน้าห้องของโมโกะ ไม่กล้าเปิดเข้าไปเลยแหะมันอึดอัดข้างในแปลกๆจนบรรยาไม่ถูกว่าจะทำหน้ายังไงตอนเจอ

“เป็นไงเป็นกัน..แอ๊ดขออนุญาตค่า”

“...”เจอเพียงคนร่างเล็กที่ตื่นขึ้นมาแล้วกันหลังใส่ให้มองดูแต่หน้าต่างที่มืดครื้ม

“โมโกะ...”

“..มาทำไมคะ”

เสียงเล็กๆนั่นที่ไม่อยากจะพูดคุยกับฉันเท่าที่ควร เพราะว่าความจริงมันชัดเจนคาตาอยู่แล้วว่าอินุน่ะเลือดเย็นกว่าที่คิด

“ออกไปเถอะค่ะ..”

“โม...”เดินสาวเท้ามาที่เตียงคนไข้อย่างเกร็งๆเพราะว่าเผื่อไปทำร้ายจิตใจของโมโกะเข้าตอนที่อยู่ด้วยกัน

“กลับไปเถอะค่ะยังไงพวกเราก็ไม่ใช่..ฝ่ายที่ดีต่อกันอยู่แล้ว”

“งั้นสินะพี่เป็นแค่เศษฝุ่นที่มาเพื่อให้โมเหยียบย่ำจนหน่ำใจสินะ”

“อึก..”

“พี่ไร้ค่า เกิดมายังไม่มีคุณค่าพอที่จะควรมีชีวิตอยู่ถูกไล่ไปตาย แต่โชคดีที่ได้โทระมาปกป้องทัน”

“หนูไม่อยากฟัง...กลับไปเถอะค่ะ”

“ก็ได้..งั้นพี่ไปแล้วกัน แอ๊ด..ปึง”

เดินออกมาจากห้องด้วยความสับสนเล็กน้อย แต่ก็เถอะหวังว่างจะไม่เลิกแล้วต่อกันอีกนะโมโกะ ลาก่อน

*ตรู๊ด..ตรู๊ดดด..ปิ๊บ*

*ฮัลโหลพี่ป่านนนน คิดถึงทำไรอยู่คะ ทำไมพี่ไปไหนไม่บอกส้มเลย*

*พี่กลับมาญี่ปุ่นค่ะ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับไปนะ กินข้าวยัง*

*นี่ดึกแล้วนะจะมาถามว่ากินข้าวอยู่อีก บู่ว*

*ฮ่าๆพี่ขอโทษ แล้วเราน่ะนอนตอนไหนนี่ก็ดึกแล้วนะที่ไทย*

*ไม่รู้ไม่ชี้ ส้มคิดถึงพี่อ่า พี่ไม่ยอมโทรหาส้มเลยไม่ยอมๆๆ*

*โอ๋ๆพี่ขอโทษค่ะที่ทำให้ส้มคิดมากงั้นก็ฝันดีนะคะ จุ๊บ*

*ชิๆฝันดีกะได้ จุ๊บค่ะพี่ป่าน..ปิ๊บ*

“เราก็เป็นบ้าไปเนอะที่หลงคิดไรแปลกๆกับโมโกะได้ แต่จะทำไงก็เป็นพี่น้องกันนี่”

สางผมไปมาอย่างระบายอารมณ์ครุกกรุ่นที่สุมอยู่ในหัวออก เลยเดินออกไปรับลมเล่นข้างนอกระเบียงห้องของหมูตุ๋นที่ตอนนี้กำลังนอนหลับสบายอารมณ์กับเตียงนุ่มๆ

“มาแปลกแหะเราน่ะ พี่ไม่เคยเห็นหมูตุ๋นแคร์ใครมากขนาดนี้มาก่อน แสดงว่าปอมเปย์ต้องมีส่วนสำคัญอะไรที่ทำให้หมูตุ๋นเปลี่ยนแปลงสินะ..สำคัญพี่จนอิจฉาเลย..”

ยิ้มกริ่มเบาๆให้กับหมูตุ๋นที่นอนยิ้มแป้นกับตัวเองบนหมอนนุ่มๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น