รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 25 : ทวงคืนพ่อตา2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่25ทวงคืนพ่อตา2

เมื่อครบกำหนดวัน ก็ได้เวลาไปทวงคืนสิ่งสำคัญที่สุดของยัยหมูนี่แหละ เลิกเล่นแล้วมานั่งเจรจาแผนการกับลุงเอดะตอนที่ตอนนี้กำลังกลางแผนที่ออกให้ดูบริเวณของท่าเรือที่จะไปกัน

“มันบอกว่านัดตอนค่ำงั้นรึ..”

“น่าจะเป็นอย่างงั้นนะคะ”

“ถ้ายังงั้นยังพอมีเวลาเหลืออีกกี่ชั่วโมงนะ..ฮึ่ม”ลุงเอดะหันหน้าไปดูเข็มนาฬิกาที่เดินปัดไปมาตอนนี้ก็4โมงเย็นแล้วน่าจะเหลือเวลาอีกราวๆ2ชั่วโมงกว่าเท่านั้น ไม่รู้ว่าจะพอทันไหม ส่วนหมูตุ๋นก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาได้สักพักแล้ว

จะเป็นยังไงบ้างนะยัยหมูดื้อ

“งั้นเดี๋ยวกระผมขอตัวไปเตรียมการรอก่อนนะครับ”

“ค่ะคุณลุง”

ทำไงดีล่ะทีนี่พวกที่สั่งมาจากสเปนยังไม่ถึงไหนเลย

*ตรู๊ดดด..โหลอยู่ไหนกันพวกแก*

*ผมหลงทางครับนายหญิงขอโทษครับ*

*งั้นพวกแกไปรอฉันที่อากิบาระฉันจะไปรับ*

*ครับผม!!!!!!!!!*

ไม่อยากจะเชื่อว่าที่พวกนั้นพากันมาช้าเพราะหลงทาง ให้ตายสิวะมีกูเกิ้ลไว้ทำไม

“ว๊ากกก..ไอ้พวกโง่”ทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ทำไมมันหงุดหงิดแบบนี้นะยัยหมูไม่ยอมออกมาจากห้องแบบนี้มันน่าเบื่อให้ตายสิ

“ตึกๆ..ตึกๆ..ปังๆหมูตุ๋นนนนน”เคาะประตูห้องที่ปิดสนิทอย่างระห่ำ

“...”หมูตุ๋นก็ยังไม่ยอมคุยด้วยอยู่ดี เฮ้อทำไงดีเนี่ย

“ไม่ต้องห่วงนะ..ฉันอยู่นี่แล้วตกลงไหม”

“..ห้าม...หนี..”

^^..ไม่หนีอยู่แล้วสัญญาด้วยเกรียติว่าที่ผัวเธอเล----”

“ปัง..พลัวะ..”

ประตูถูกเปิดออกตามด้วยหมอนใบนึงที่ปาดอัดหน้าฉันเต็มๆโดยมีหมูตุ๋นแยกเขี้ยวใส่เตรียมขย้ำ

“ปากหมาที่สุด..ฉันไม่ใช่..เมียเธอ”

“อุ๊บ...ก็ได้ๆยอมแล้ว..ไปกินข้าวบ้างนะเธอผอมแบบนี้ฉันเป็นห่วงตกลงไหม..”

“ไม่กิน..”

แหนะยังมีเถียงอีกร้ายจริงๆเมียใครเนี่ย

“ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอกฉันจะไม่วอแวกับเธอเป็นเวลา..”

“ทั้งวัน..”

“ครับๆทั้งวันครับ งั้นไปก่อนนะ”

“ไปไหน..!!

“ไปรับหมาหลงทาง..แป๊บเดียวนะคนดี”

“เชอะแล้วแต่มาบอกอะไรฉัน”

“อ่าๆไปกะได้..”

นี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้คุยกับหมูตุ๋นก่อนจะมารับพวกบอดี้การ์ด2คนที่เป็นมือดีที่สุดของบ้านมา คือมาคัสกับเวนไอ้โหดประจำบ้านที่ชอบหาเรื่องคนอื่นแต่เรื่องการบุกย่องต้องยกนิ้วให้จริงๆนิ้วตีนนะ

“งั้นพวกแกรออยู่ที่สวนก่อนล่ะกัน”

“ครับผมคุณปอม”

ไปๆมาๆก็6โมงเย็นแล้วทำไงดีไม่เหลือเวลามากล่ะสิเรา วิ่งไปตามทางเดินแล้วตะโกนเรียกชื่อหาลุงเอดะที่ตอนนี้กำลังเช็คกระสุนในปืนอย่างเงียบๆ

“ลุงคะหนูเอามือดีมาแล้วค่ะ..”

“งั้นไปเตรียมตัวเถอะครับเราจะไปกันตอนนี้เลย”

“หมูตุ๋นล่ะคะเห็นบ้างรึเปล่า”

“ไม่เห็นครับ..รึว่า”

“....”

อย่างที่คิด มาถึงห้องไม่เจอหมูตุ๋นเห็นเพียงเคียวโกะที่นอนเลือดอาบกับพื้นไม่ได้สติ

“เวรเอ๊ยมาช้าไป..”

“งั้นผมจะออกไปก่อนนะครับคุณปอมตามมานะครับผมจะฝากคนไว้”

“ค่ะเดี๋ยวปอมจะหาหลักฐานเพิ่มนะคะ”

“ครับ..”

เดินไปดูสภาพของเคียวโกะที่โดนของแข็งอะไรฟาดเข้าที่ขมับเต็มแรงจนแตกเป็นทางยาว

“เอ้าฮึบ..มือใหม่ก็งี้แหละ”

“อื้อ..คุณหนู..”เคียวโกะครางอืออึ้งไปมาคนเดียวในสภาพสาหัสหนักเอาการ

รักกันจริงรักกันจังเดี๋ยวเถอะต้องมีทำโทษซะบ้างล่ะ หึงนะเนี่ย

อุ้มร่างไร้สติของบอดี้การ์ดประจำตัวหมูตุ๋นมาให้พวกเมดพากันดูแลต่อจะได้ไปหาหลักฐานเพิ่มต่อว่ามันเข้ามาได้ยังไงกัน

“หลักฐาน...”

กวาดสายตาไปทั่วถึงได้เห็นว่าพวกมันงัดประตูเข้ามาจากด้านบน?? ซึ่งมันทะลุลงมาเป็นโพรงขนาดใหญ่

“เวรล่ะ..หนอนบ่อนไส้”

จ้ำอ้าววิ่งจากบ้านเล็กไปที่พวกคุณเมด ตอนนี้เจอแต่ร่างคุณเมดที่นอนสลบเป็นแถบ

“ไอ้เวรเอ๊ย...”มันเข้ามาตอนไหนกัน วิ่งไปทั่วแล้วสอดส่องทุกตารางนิ้วที่เจอก็ไม่พบอะไรที่น่าสงสัยเห็นแค่บอดี้การ์ดคนนึงที่เดินวนไปมาอยู่แบบนั้น

“นาย..”ก็เลยสะกิดถามหมอนี้จึกๆเอาล่ะกัน

“ครับ??”

“ฉันไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อน..”

“ผมทาชิครับเป็นบอดี้การ์ดคุณท่าน”

ไอ้หมดนี่แปลกๆชะมัดเมื่อกี้ยังไม่เจอแต่ทำไมตอนนี้มันโผล่มาจากไหนกันวะ

“อ่อ..ฉันไม่เคยรู้น่ะว่ามีบอดี้การ์ดที่อยู่กับคุณท่านด้วยแหม่แปลกใจจังน้า..”

“เรื่องอะไรหรอครับ..”

“เรื่องนี้ยังไงล่ะไอ้เลวเอ๊ย..พลัวะ”สวนหมัดไปที่แก้มข้างซ้ายมันจนเซก็สวนเข้าไปรัวๆไม่ยั้งจนมันล่าถอยไปหลายก้าว

“ถุย..เอาเรื่องดีนี่ครับ”

“แน่จริงก็เข้ามาไอ้เลว”

มันพุ่งเข้าใส่ตอนจังหวะเผลอชั่วครู่ก็โดนลากไปกระแทกกับเสาข้างหลังตามด้วยเข่าที่มันกระแทกยัดเข้าใส่ท้องรัวๆไม่หยุดพัก ท่อนแขนก็ดันต้นคอฉันไว้ไม่หยุดจนเกร็งไปหมด

“อ็อกก..”

“ยอมแพ้ซะ...”

“เฮอะแค่ของกระจอก..พลัวะ..”ได้ทีสวนก็ดึงแขนมาฟาดที่ต้นคอของมันต่อตามด้วยด้วยหมัดสวยๆอีกหลายดอกประเคนใส่คางมันไม่หยุด พอเริ่มเซก็ตวัดขาไปดึงเข่ามันจนล้มอีกรอบ งัดหน้าแข้งสวยๆเตรียมยัดใส่ก็โดนส้นตีนถีบอัดสวนเข้าท้องจนเซไปพักนึง มันยันตัวลุกได้ก็คว้าเอาท่อนไม้แถวๆนั้นมาฟาดใส่แขนฉันรัวๆจนช้ำ

“พลัวะๆๆ..เป็นไงล่ะ..”

“ชิ..”

ถอยหลังไปเรื่อยๆจนถึงทางตัน ไม่มีทางหลบเลยจำใจวิ่งเอาไหล่สวนกระแทกเข้าหน้าอกมันอีกรอบตามด้วยดึงต้นคอกดลงมาประเคนเข่าอัดท้องหลายๆดอก

“พลั๊กๆๆ..พลัวะๆๆ”

“อ๊ากกก..”

สบโอกาสยกไหล่ลงมาแล้วจับทุ่มข้ามหัวไปอัดกระแทกกับพื้นทางเดินจนมันกระอักเลือดออกมา

“อั๊ค..แค่กๆ”

มันคลานตัวไปตามพื้นช้าๆอย่างหมดสภาพ ฉันก็ยังคงเดินตามเรื่อยๆจากนั้นก็เอาเท้าขยี้ไปที่กลางหลังมันย้ำๆจนมันกระอักเลือดออกมาไม่หยุด

“แก..พลั๊กๆๆ..ไอ้สารเลว..พลัวะ”

“อึก..อั๊คคคค”

มันคลานจนหยุดฉันชะงักเลยถอยก้าวออกมาเล็กน้อยไม่ช้าก็โดนเศษแก้วอะไรสักอย่างฟาดผ่านหน้าไปเมื่อกี้จนได้แผลเฉียวๆ

“เพล้ง..กร็อดดด”

“มาสิ..”มันยังปากดีไม่เลิกฉันเตะอัดท้องมันรัวๆกระทืบซ้ำอย่างไม่ใยดีตามด้วยการใช้ส้นเท้าเตะเข้าไปที่ปลายคางจนสลบตาเหลือก

“โธ่เว้ย..”

“คุณปอมมมมมมมมมมมม”

“เวน..มาคัสไปเตรียมของฉันจะไปตอนนี้”

“คุณปอมบาดเจ็บนี่ครับ”

“ไม่ต้องเสือกเรื่องของฉันไปเตรียมของมาสิวะ!!!!

“ครับผม..ใจเย็นๆนะครับคุณปอม”

กว่าจะมานะไอ้พวกนี้ เดินมาได้ไม่กี่ก้าวก็ทรุดตัวลงกับพื้นไปดื้อๆซะงั้น

“แค่กๆ..แม่งเอ๊ยช้ำในหมด”

ยันตัวลุกขึ้นใหม่แล้วจัดเสื้อให้เข้าที่ ตอนนี้ก็เปื้อนคราบเลือดไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวอีกสักพักคงจะโดนยิ่งกว่านี้

เดินลากสังขารใกล้ตายตัวเองไปที่รถของลุงเอดะที่เตรียมให้ จัดการเปลี่ยนเสื้อนอกเล็กน้อยด้วยการทับเสื้อกันกระสุนเข้าไปด้วย

“รอฉันก่อนนะยัยหมู..ฉันจะไปช่วยแล้ว”

ตอนนี้หมูตุ๋นกำลังนอนสลบคอพับไม่ได้สติกับพื้นในโรงเก็บเรือเก่า โดยมีอินุนั่งเก้าอี้สูบบุหรี่คนเดียวไปมาอยู่แบบนั้น

“อีกนานไหมนะถึงจะมาอีก...ฟู่”

อัดควันขาวไปมากับอากาศอย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งๆที่ได้ตัวลูกสาวของอินุมาแล้ว เขากำลังรออะไรอยู่กันนะ

“ปัง..อินุ!!!”เอดะถีบประตูเข้ามาคนเดียวซึ่งๆหน้า

“ฟู่..มาช้าจริงเชียวเอดะ..”

“แก..ปล่อยคุณหนูกับคุณท่านมาสิวะ”

“ฮ่า..ตอนไหนแกจะมาอยู่กับข้ากันล่ะ..ข้ามีข้อเสนอให้แกตั้งเยอะแล้วนะ..ฟู่”

อินุเดินออกมาจากเงามืดแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองไปมาอย่างสบายอารมณ์ไม่ได้สนใจปลายกระบอกปืนที่เอดะจ่อใส่

“ฟู่...ข้าให้เวลาแก..มานานแค่ไหนนะเอดะ..ฟู่”อินุพ่นควันใส่เอดะอย่างก่อกวน แล้วเดินล้วงกางเกงต่อไปเรื่อยๆ จากนั้นอินุก็โยนบุหรี่ลงพื้นตามด้วยปลายประบอกปืนที่ถูกยกมาจ่อใส่หน้าเอดะอย่างไม่กลัวตาย

“ฮ่า...แกนี่มันร้ายไม่เบาเลยนะเอดะ” ปลายเท้าหนักก้าวเข้ามาอย่างช้าๆพร้อมปลายกระบอกปืนอีกข้างที่ถูกยกออกมาจากกางเกง

กลายเป็นเอดะถูกปืนสองกระบอกจ่อหน้าต้อนจนมุม

“เฮอะ..แค่นี่คิดเรอะว่าข้าจะยอมจำนนกับแกอินุ..”

“พูดดีนี่เอดะ..ได้..ข้าให้แกเลือกแล้วนะ”

สิ้นเสียงคำพูดจากปากอินุกระสุนหลายนัดก็สาดเข้าอัดใส่ร่างของเอดะจนพรุนไปหมด พร้อมเอดะที่หมดสภาพล้มตัวลงกับพื้นสีแดงนองจากเลือดที่ไหลทะลักออกจากร่างเอดะ

“ฟู่..แกนี่มันซื่อสัตย์ชะมัดเอดะ..ถุย”

ถุยน้ำลายลงพื้นอย่างหงุดหงิดตามด้วยใช้ปลายเท้าที่เขี่ยศพของเอดะดูไปมา

“ฮ่า..แกนี่มันดีเกินไปที่จะเป็นมาเฟียนะ..”

พอเลิกเขี่ยศพเอดะเล่น อินุก็ไปย่อตัวลงดูหมูตุ๋นที่นอนคอพับไม่ได้สติกับพื้น

“ตัวอ้วนกลมอย่างกับหมูแบบนี้..แน่ใจนะว่าคืออนาคตของโทระจริ---”

หัวกลมๆของหมูตุ๋นอัดกระแทกเข้าไปที่ปลายคางของอินุจนเซล้ม หมูตุ๋นได้สตินานแล้ว เธอเห็นทุกอย่างที่อินุทำกับลุงของเธอ

“แค่กๆ..แก..อีนังตัวดีเอ๊ย..”

“แก..เป็นคนทำให้ลุงของฉันตาย..มึงอย่าอยู่เลยไอ้ชาติชั่ว” หมูตุ๋นสติขาดพึงดึงเชือกบิดไปมาอย่างหงุดหงิดจนมันเริ่มหลวมแล้วคลายปมออก

“แก...”

“มาสิวะ..เก่งจริงก็มาดิครับ”

ปอมเปย์ที่นั่งตัวไม่ติดเกาอี้ทำได้แค่บิดตัวไปมาอย่างหงุดหงิดจนเวนกับมาคัสถอยตัวหนีออกห่างไปเรื่อยๆ

“แม่งเอ๊ย...เร็วๆสิวะไอ้เวร”

“ใจเย็นๆครับคุณผมพยายามแล้วแต่รถมันติดมากขนาดนี้”

“อีกไกลไหมกว่าจะถึงท่าเรือ”

“กิโลกว่าครับ..อย่าบอกนะครับว่า..”

“อืม..ครืด..ตึกๆๆ”ปอมเปย์ดึงประตูออกแล้ววิ่งลงจากรถกลางไฟแดง

“คุณปอมมมมมมมม”เวนกับมาคัสตกตะลึงในการกระทำของปอมเปย์ที่เปิดประตูรถแล้ววิ่งจ้ำอ้าวไปแบบนั้น

“เฮ้อ..ซวยซะแล้วสิไอ้บ้านั่น”

“ทำไมล่ะครับ??”คนขับรถหันคอมาถามด้วยความสงสัย

“คุณปอมเธอไม่ค่อยเดือดแบบนี้มาก่อนน่ะครับ แต่ถ้าเธอเอาจริงไม่ตายดีก็น่าจะศพเละก่อนเอาไปฝัง”

“...เกิดอะไรขึ้นหรอครับ”
“คุณปอมเธอร้าย..ที่สุดเวลาเดือด เธอจะฆ่าใครก็ตามที่ขัดขวางเธอจนไม่เหลือสภาพเลยครับ..เละเป็นชิ้นๆเลยตอนพวกผมไปเจอ”

“..อึก..”

ปอมเปย์พกระเบิดลูกใหญ่มา พร้อมที่จะแตกได้ทุกเมื่อตอนถึงที่หมาย

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น