รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 24 : ทวงคืนพ่อตา1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่24ทวงคืนพ่อตา1

สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นของหมูตุ๋น

“..ตุ๋น??”

“ฮึกๆ...ฮือออ..”

เห็นแต่แผ่นหลังนุ่มๆนั่นกำลังสั่นเทิ้มไปหมด ทำได้แค่ดึงตัวหมูตุ๋นมากอดหลวมๆเพื่อปลอบประโลมแต่ก็ยังโดนกำปั้นอวบๆนั่นทุบเข้าให้ ไม่เจ็บแต่ก็ทำให้รู้ว่าตัวเองได้ทำความผิดพลาดอันใหญ่หลวงเข้าให้เจ็บแค่ความรู้สึกแต่ข้างนอกไม่เจ็บหรอก

“ฮึก..ฮือ..ออกไปนะอย่ามาแตะตัวฉัน..”

“ตุ๋นฉันขอโทษ...”

“ฮือ..ฮือๆ..ไอ้...หมาหื่นกาม..ฮือ..”

ดึงตัวหมูตุ๋นมากอดให้แน่นขึ้นจนได้ยินเสียงของหัวใจที่เต้นถี่ระรัวๆอย่างกับจะระเบิดออกมายังไงยังงั้น

“ตุ๋น...ขอโทษ..ขอโทษ.. ขอโทษ..ฉันขอโทษ..”ดันคางตัวเองไปเกยกับไหล่นุ่มๆที่สั่นเทิ้มไม่หยุดจนหมูตุ๋นเลิกสะอื้นแล้วก็ค่อยๆหันตัวเบนมาหาฉันตามด้วยหมอนสีขาวที่ปาอัดใส่หน้าเต็มเหนี่ยว

“ไอ้หมาบ้า..อย่าอยู่เลย..พลัวะๆๆ”

“อือ...แรงอีก..”

“ย๊ากกกกก...”กลายเป็นตัวฉันที่เสียท่าให้หมูตุ๋นกระหน่ำทุบหมอนฟาดใส่ระรัวไม่ยั้ง

เลือกที่จะไม่เอามือมาปัดหรือบังแต่จะนอนเฉยๆให้หมูตุ๋นทุบไม่ยั้งแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆจนหมูตุ๋นเหนื่อยถึงเลิกปาหมอนใส่ พอได้จังหวะก็ดึงตัวมากอดอีกรอบ

“อ๊ากกก..ปล่อยนะไอ้หมาบ้า..”

“อื้อ..ไม่ปล่อยหรอกก็ฉันเป็นหมาบ้านี่”ฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้หมูตุ๋นตามด้วยกระหน่ำหอมฟอดหนักๆจนแก้มนุ่มๆนั่นย้วยตามแรงกดของปลายจมูกฉัน

“อะ..อือปล่อยนะ..”

“ฟอด..ฟอด..หอมจัง..ฟอดดดดด”

“อ๊ากกก..อย่านะ..อือ..”

“ยอมยัง..ฟอดดดดด..”

“ยะ..ยอมแล้ว..อื๋อ..”

ผละออกจากแก้มหอมๆนั่นด้วยความเสียดาย ตอนนี้ก็สายแล้วต้องไปวางแผนต่อ

ยันตัวเองลุกจากเตียงด้วยอาการปวดตามตัวเป็นจ้ำๆเพราะเมื่อคืนโดนมืออวบๆนั่นกระหน่ำทุบไปหลายจุดตอนที่บรรเทาอาการนี่เนอะ แหม่เร้าใจจริงเชียว

“กร๊อบ..กร๊อบ..ไปอาบน้ำกันเถอะตุ๋น..”บิดคอไปมาจนได้ยินเสียงกระดูกดังลั่น

“ออกไปนะ...ไอ้หมาโสโครก..”หมูตุ๋นเอาแต่นอนบิดตัวหนีไม่ยอมลุก ฉันทำอะไรต่อไม่ได้นอกจากสวมกอดจากด้านหลังพร้อมรวบตัวแม่หมูใจร้ายแล้วมุ่งหน้าไปห้องน้ำในสภาพเปลือยๆเหมือนกันนี่แหละ ชีเปลือย2คนกำลังจะไปอาบน้ำแล้วน้า

“ปล่อยนะ..อือๆ..นี่แหนะๆปล่อยนะ”

“แหม่ชอบแรงๆก็ไม่บอกนะตุ๋น...”

“เฮือก..ปล่อยนะไอ้หมาบ้า”

สงครามประสาทไม่จบฉันก็พาหมูตุ๋นมาวางกับพื้นห้องน้ำได้ ตามด้วยใช้ขันไม้ตักน้ำมาราดเบาๆตามผิวกายนุ่มๆของหมูตุ๋นที่กำลังใช้มือตัวเองปิดบังตามตัวไว้

“ปิดไม่มิดหรอกนะตุ๋น..ซ่า..”

“ยะ..เย็นอือ..”หมูตุ๋นสะดีดสะดิ้งดิ้นตัวหนีฉันตอนราดน้ำลงไป ก็ต้องอาบน้ำเพราะว่าเมื่อคืนฉันทำเลอะไว้เยอะ พอนึกได้ก็มองไปที่ข้างล่างเห็นน้ำขาวขุ่นที่กำลังไหลทะลักออกมาทีละนิดๆจากก้นนิ่มๆนั่น

อึก..เยอะขนาดไหนวะน้ำน่ะ

“อยู่นิ่งๆสิตุ๋นฉันจะได้อาบน้ำให้เสร็จไวๆเธอจะได้ไม่หนาวนะ..”

“หนาว..อือไม่เอา..ออกไปนะ..”

“ซ่า..แปะๆ..จะเสร็จแล้วนิ่งๆสิจะขัดตัวให้”

“ยะ..เย็นนนนนนนน”

“อยู่นิ่งๆสิตุ๋นนนนนน”

อาบน้ำน่ะทำง่ายแต่จะล้างไอ้น้ำขาวๆออกจากตัวหมูตุ๋นยังไงนี่สิปัญหาหลัก จะบอกเจ้าตัวว่าตุ๋นอ้าขาออกหน่อยจะสวนก้นแป๊บเดียว มีหวังโดนกระโดดทับแบนตายแน่

“จะเสร็จแล้ว..อีกนิดเดียว..ซ่า”

“ยะ..เย็นนนน..ไม่อยากอาบน้ำแล้ว..”

อาบเสร็จก็นานพอตัวแถมยังมีรอยประทับเป็นจ้ำๆเต็มตัวจากฝ่ามือนุ่มๆนั่นที่ไล่ตบแปะฉัน

“บู่วคนใจร้าย..”นินทาเบาๆกับตัวเองในห้องน้ำระหว่างอาบน้ำ พออาบเสร็จก็ต้องเดินโป๊ๆออกมาแล้วขึ้นไปชั้นบนใส่เสื้อผ้าเสร็จก็ลงมาข้างล่างแต่ก็ไม่เจอหมูตุ๋น เห็นแต่คราบน้ำเหนียวๆของตัวเองที่หยดเต็มพื้นไปหมด

“ทะลักเรอะ??เฮ้อ...”ถอนหายใจยาวๆแล้วก็หาผ้ามาตามเช็ดตามไปจนถึงเตียงตัวเองถึงได้เห็นเต็มตาว่าเมื่อคืนมีเลือดออกด้วย

“ตุ๋น...”หน้าซีดเลยตอนเห็นเลือด ไม่ได้การล่ะจ้ำอ้าวพาตัวเองวิ่งออกจากบ้านไปหาหมูตุ๋นทันที

“หมูตุ๋นนนนนนนนน..อยู่ไหน..”ตะโกนแหกปากไม่เกร็งใจใครแหละตอนนี้

“ใจเย็นๆครับคุณปอมเปย์..”

“อ๊ะคุณลุงขอโทษค่ะ”หันหน้าไปเจอลุงเอดะที่กำลังนั่งจิบน้ำชาที่ทางเดินคนเดียวมาเอ็ดใส่

“เห็นหมูตุ๋นไหมคะ??..”

“อ่อหมูตุ๋นรู้สึกจะออกไปกับเคียวโกะน่ะ..เห็นบอกจะไปช้อปปิ้งตามประสาผู้หญิง!!

ทำไมท่อนหลังลุงแกเน้นเสียงผู้หญิงดังจัง ฉันก็ผู้หญิงนะ

“เอ่อถ้าไม่ว่าอะไรสนใจมาดื่มน้ำชาด้วยกันไหมครับ”

“คะ..อ่อค่ะ..”หย่อนก้นนั่งลงข้างๆลุงอย่างเสียวสันหลังแปลกๆ

“เรื่องคุณท่านไม่ทราบว่าคุณปอมเปย์พอจะมีแผนอะไรไหมครับ..ซูด..”

“คะ??..อ่อมีค่ะปอมคิดว่าจะแอบเนียนไปกับหมูตุ๋นด้วยเพราะตอนนี้กำลังติดต่อกับทางบ้านใหญ่ให้ส่งกำลังหนุนมาเสริมน่ะค่ะ”

“อ่อครับ..แล้วมีอะไรเพิ่มอีกไหมครับ..ซูด..”

“ปอมเป็นห่วงหมูตุ๋นค่ะว่าจะโดนลอบกัดก็เลยอย่างให้เผื่อใส่ชุดกันกระสุนไปด้วยส่วนพวกบอดี้การ์ดปอมจะให้กระจายกำลังออกสักราวๆ2-3กลุ่มค่ะ เอาไว้ล้อมข้างมันตอนมันเล่นตุกติกส่วนเรื่องการบุกเข้าไปชิงตัวปอมจะเป็นคนเข้าไปช่วยเองค่ะส่วนพวกคุณลุงกับบอดี้การ์ดเอาตัวคุณพ่อมานะคะ”

“คุณพ่อ??”คุณลุงเอดะถึงกับหยุดดื่มน้ำชาเลย

“เอ่อ...คุณท่านน่ะค่ะฮ่าๆ..”

“อ่อครับ..ส่วนเรื่องการจะไปดักทางพวกมันคิดว่าควรเผื่อเวลาล่วงหน้าไปสอดส่องก่อนไหมครับ”

“ก็ดีนะคะ..เผื่อว่าพวกมันแอบเล่นแผนสกปรกมีตัวประกันเพิ่มอาจจะเป็นญาติหรือครอบครัวใครก็ตามที่มันหมายหัวเอาไว้มันจะเอามาล่อให้พวกเราจนมุมนี่แหละค่ะ”

“หรอครับ..ซูด..”

“เรื่องนั้นปล่อยเป็นหน้าที่ปอมเองค่ะปอมรู้วิธีจะทำยังไงให้พวกนั้นไม่รู้ตัวว่าเราไปดักทางพวกมันค่ะ”

“ยังไงหรอครับ??”

“ปอมจะเป็นคนเข้าไปเสี่ยงตอนชุลมุนเองค่ะอย่างพวกระเบิดควันน่าจะพอทำให้พวกนั้นชะงักได้นะคะแต่ถ้าไม่ได้ผลปอมจะสั่งให้คนบ้านใหญ่ยิงสกัดให้ก็ได้ค่ะ”

“อ่อครับ..งั้นพวกผมจะกระจายกำลังแยกออกตามที่คุณปอมบอกนะครับถ้ามีอะไรคืบหน้าจากหน่วยสอดแนมผมจะมารายงานเพิ่มนะครับแล้วก็ขอบคุณครับที่มาช่วยอธิบายแผนการ”

“อ่อเรื่องแค่นี้เองค่ะ..”

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะคุณลุง..แล้วเจอกันค่ะ”

“แล้วพบกันครับ”

มองดูคุณลุงที่เดินหายลับไปจากทางเดินพร้อมถ้วยน้ำชา

“ตอนไหนจะได้ข่าวจากคนอื่นๆอีกนะไหนบอกจะมาถึงในไม่กี่ชั่วโมงไง..”

ตัดภาพไปที่สายป่านที่กำลังนอนระบมตัวแห้งในห้องนอนของโมโกะ ตั้งแต่ที่ลากตัวออกมาจากห้องมืดได้ก็ถูกล่ามโซ่กับห้องแบบนั้นโดยมีบอดี้การ์ดตัวล่ำ2คนยืนเฝ้าหน้าห้องอยู่ตลอดเวลา คนที่สามารถเข้าออกอย่างตามใจชอบได้มีเพียงโมโกะคนเดียวเท่านั้น

“ครืดดด..กลับมาแล้วค่ะพี่โทโมะ”

“อะ...อือ”สายป่านเบือนหน้าหนีจากโมโกะที่วิ่งถลามากอดเธอจนแน่นเอี๊ยด

“คิดถึงๆๆ..”

“อืม..แล้วเป็นไงบ้างล่ะที่ไปมา”

“ก็นิดหน่อยค่ะ..ถ้าพี่โทโมะออกจากที่นี่ได้พี่ก็จะไม่กลับมาอีกใช่ไหมคะ”

“ไม่รู้สิ..ถ้าเป็นงั้นเธอจะยอมไปอยู่ไทยกับฉันไหมล่ะ..ชิ..ว่าไปนั้นแหละ..แล้วก็ฉันจะนอนพัก”

“แต่พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ...”

ทำไงได้ก็ไม่วางใจอะไรสักอย่างที่รับมาเผื่อมียาพิษล่ะ ตายแน่นอนล่ะ

“แล้วคุณลุงโทระล่ะ..เป็นไงบ้าง”

“โมพยายามแล้วค่ะแต่ก็โดนพ่อไล่ไม่ให้เข้าใกล้ห้องดำ ได้ยินแต่เสียงสะอื้นตะโกน   โวกเวกของคุณลุง..โมอยากช่วยคุณลุงจังเลยค่ะ”

“อือ..ขอบใจนะที่ยังคอยรายงานข่าว”

ไม่ได้หลอกใช้โมโกะเลยสักนิดแต่เพราะโมโกะเป็นห่วงคุณลุงก็เลยทำอะไรมากไม่ได้นอกจากมารายงานให้ฟังทุกวัน เอาเข้าจริงๆโมก็ไม่ได้เป็นเด็กร้ายๆแต่แค่โตมาในบ้านที่พ่อโหดเหี้ยมผิดมนุษย์แค่นั้นเอง ส่วนแม่ก็น่าจะตายไปนานหรือไม่ก็โดนไล่ออกจากบ้านเพราะว่านิสัยชั่วๆของอินุที่กระทำลงไปแหละนะ

“ข้อสำคัญพี่ต้องกินข้าวนะ..ถ้าไม่กินโมโกะจะทำโทษ”

“ก็ได้ๆ..กินก็ได้”ไม่อยากโดนทำโทษเลยแหะเพราะว่ายัยนี่จะเล่นฉันจนเลือดออกเวลาที่ฉันทำตัวดื้อ สรุปยังไงยัยนี่ก็บ้าบออยู่ดี

ตัดภาพไปที่หมูตุ๋นที่ลากเคียวโกะออกมาช้อปปิ้งคลายเครียดเพราะเรื่องบ้าๆจากเมื่อคืนแล้วก็ตอนเช้าด้วย

“ฝากไว้ก่อนเถอะ..”

“ฝาก??ฝากอะไรหรอคะคุณหนู..”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นเคียวไปเถอะฉันอยากไปร้านนั้น”

“ค่ะ..”

วิธีที่ดีที่สุดในการระบายความเครียดคือการซื้อๆซื้อให้หมด แต่ต้องเป็นของที่จำเป็นนะไม่ใช่พร่ำไปเรื่อย เดินซื้อไปเรื่อยจนมาหยุดที่ร้านขายตุ๊กตา

“น่ารักจังแฮะ...”

“จะเข้าหรอคะ??”

“อือ..รอแป๊บนะ”

เดินเข้าไปในร้านด้วยกลิ่นที่อบอลวนจากตุ๊กตาแล้วก็กลิ่นหอมอ่อนๆจากดอกไม้ที่ประดับตามจุด

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณลูกค้า...”

“ค่ะ..”

“มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ??”

“อ่อ..ขออนุญาตเดินดูหน่อยนะคะ”

เดินไล่ดูไปทั่งชั้นตามจุดที่มีตุ๊กตาวางตามโซนมีหมีเป็นโซนแบบเนื้อเรื่องด้วย อย่างใบไม้ผลิ ฝนตก หรือแม้แต่ตอนหิมะตกก็มี น่ารักไปหมดเลยแหะ เดินไปทั่วจนมาหยุดที่โซนตุ๊กตาหมาป่านุ่มๆตัวขนาดพอเหมาะอุ้มได้ไม่ใหญ่มาก

ทำไมไม่มีตุ๊กตาหมาปอมขายนะ

ไม่มีทางเลือกก็เลยซื้อตัวนี้ซะเพราะว่าจะเอาไปทำพิธีวูดูใส่ให้ตายไวๆซะไอ้หมาปากเสีย

“เอ่อ..ขอโทษนะคะตัวนี้เท่าไหร่คะ”

“อ่อตัวนี้..28000เยนค่ะ..จะให้ห่อเป็นของขวัญเลยไหมคะ??”

“ไม่ต้องห่อแบบของขวัญก็ได้ค่ะ..”

ได้ของเสร็จก็รีบมุ่งไปที่ร้านอาหารต่อ ไม่รู้จะกินอะไรก็เลยถามเคียวโกะเอา

“เคียว..กินไรดี”

“ตามใจคุณหนูเลยค่ะ..”

“เอ๊ะ..อุส่าห์ให้ช่วยคิดสักหน่อย..บู่ว”

“งั้นเอาข้าวแกงกระหรี่หมูทอดกับเทมปุระทอดก็ได้ค่ะ..”เคียวโกะดึงเมนูมาไล่นิ้วจิ้มแล้วสั่ง

“งั้นสั่งไปก่อนนะเดี๋ยวฉันจะคุยธุระแป๊บ”

“ค่ะคุณหนู...”

ยกมือถือตัวเองมาดูถึงเห็นสายจากไอ้พิงค์ราวๆ3สายแล้วสายที่4กำลังตามมา

*ปิ๊บ..มีไรพิงค์*

*แหม่ทักทายซะดีเชียวเป็นไงบ้างวะ..หาพ่อน่ะ*

*ค่อนข้างแย่เลย...*ถ้าไม่นับที่โดนไอ้หมาหื่นกามข่มขืนนะ

*เกิดไรขึ้นวะ..ใครทำมึงบอกกูมากูจะตีกบาลมันเอง*

*ไม่ได้หรอกมึงเขาเป็นมาเฟียนะ..*

*หรอแต่มันทำมึงกูจะไปตีกบาลมัน..ข้อหาทำมึงเจ็บ*

*แหม่ๆรับไว้แต่น้ำใจก็พอแหละมึงกลัวมึงจะเฝ้ายมบาลก่อน..แล้วมีอะไรถึงโทรมา*

*ก็บอกว่าคิดถึงไงไม่ได้หรออออ*

*เออๆรู้ว่าคิดถึงแล้วเรื่องพี่โอ๊ตถึงไหนแล้ว*

*ถึง..ถึงนรกอ่ะดิแม่งตามราวีกูทุกวันไม่เว้นวันจนกูจะหนีไปบวชชีแล้วมึง*

*ใจเย็นๆลองเปิดใจก่อนก็ได้ถ้าไม่ใช่แนวค่อยถอยออกมา*

*กูไม่รู้..กูไม่แน่ใจว่าคิดยังไงกับพี่แกหรือแค่อยากจะแสดงความรับผิดชอบที่ไปเอาแก*

*อืม..ค่อยเป็นค่อยไปแล้วกันถ้าถึงทางตันค่อยปรึกษาอีกทีนะ ตอนนี้ข้าวกูมาแหละบายไอ้พิงค์*

*บายไอ้หมูว่างๆซื้อของฝากมาฝากบ้างนะเว้ยอยากกิน*

*จ่ายค่าภาษีด้วยนะมึงฮ่าๆๆ*

*เอ้าไอ้นี่..*

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะ..มีเทมปุระกับแกงกระหรี่หมูทอดนะคะ”

กินเสร็จก็ว่าจะกลับบ้าน แต่ก็ยังมีแวะๆก่อนกลับตอนเห็นของหวานนะแบบล่อหน้าล่อตาไปหมด น้ำหนักขึ้นก็ไม่ซีแหละตอนนี้ขออิ่มอร่อยไว้ก่อนพอ

“เอ่อให้ฉันช่วยถือนะคะคุณหนู..”

“ขอบคุณจ้าเคียว...”

ซื้อนู้นซื้อนี่ไปเรื่อยจนตกบ่ายเคียวโกะก็พาไปเดินเล่นให้ขนมย่อยแล้วฉันก็ไปซื้อมากินอีกเพิ่ม กินไปเรื่อยไม่หยุดจนหันมาดูเคียวโกะที่กำลังนั่งพะอือพะอมคนเดียว

“เคียวเป็นไร..”

“อึก..ไม่เป็นไรค่ะแค่จุกนิดหน่อย..อ็อก..อึก..”

นั่งเอามือลูบหลังให้เคียวโกะเบาๆเพราะว่าตัวเองกำลังทรมานบอดี้การ์ดให้กินขนมเป็นเพื่อนจนมันจะทะลักออกมาทางปากแล้ว

“เดี๋ยวไปซื้อน้ำนะ..”

“อึก..ค่ะ”

หลังจากซื้อน้ำเสร็จก็นั่งลูบหลังต่อให้เคียวโกะจนอาการดีขึ้นจากนั้นก็ได้เวลากลับบ้านสักที เฮ้อไม่อยากกลับเลยต้องเห็นไอ้หมาบ้าวิตถารอีกแล้ว

ถึงบ้านได้ก็รีบวิ่งแจ้นเข้าบ้านทันทีตามด้วยปิดประตูล็อคกลอนแน่นหนา

“ฮ่า..คงไม่เจอหรอกมั้ง”

“เจออะไรหรอตุ๋น??”

“จ๊ากกกก...”

หันหน้าควับก็เจอไอ้หมาบ้าที่นอนกดมือถืออยู่บนเตียงกำลังตีขาพั่บๆ

“แหม่ตกใจหรอหมูจ๋า..”

“ออกไปนะไอ้หมาบ้า..ออกไป..”ถอยหลังหนีจากไอ้หมาบ้าที่ยันตัวเองลุกจากเตียงกำลังสืบเท้ามาหาฉันอย่างหาเรื่อง ทำไงดีติดกำแพงแล้ว

“ตุ๋น..ตุ๋น..เอ๋..เรียกเมียจ๋าดีกว่า..”

“อย่านะ..อย่ามาใกล้ฉันนะไอ้หมาสกปรก...”

“หมับ..”จู่ๆไอ้หมาบ้าก็ดึงตัวฉันไปกอดแบบไม่ทราบสาเหตุ

“เป็นไงบ้าง..เจ็บไหมฉันพึ่งเห็นรอยเลือดก็นึกว่าเธอจะเป็นอะไรซะอีก”

“...”เจ็บสิเจ็บที่สุด หัวใจฉันกับร่างกายที่โดนคนอย่างเธอเหยียบย่ำมันจนเละเทะไปหมด ทั้งขยะแขยงทั้งรังเกียจร่างกายตัวเองที่ไปตอบสนองของสกปรกๆแบบนั้นได้

“ออกไปนะ..อือออ..”ใช้มือผลักอกยัยบ้านี่ให้ออกห่างแต่ทำไมโดนดึงกอดรัดเข้าไปเรื่อยๆ

“ขอโทษ..ขอโทษที่วู่วามทำเรื่องสารเลวแบบนั้นกับเธอ..ขอโทษ..”

“ฉันไม่ยกโทษให้คนแบบเธอหรอก...รังเกียจออกไปนะ”

“อือ..ทุบตีฉันยังไงก็ได้ฉันจะไม่ยอมปล่อยตัวเธออีกแล้ว”

“แล้วแต่..ออกไปนะฉันอึดอัด...ออกไป”

“ไม่ออก..จนกว่าเธอจะยอมรับปากว่าจะไม่หนีฉัน”

“ไม่ยอม..บอกหรอก”

“ถ้างั้นก็จะกอดเธอแบบนี้จนกว่าเธอจะยอมอ่อนข้อ”

“เฮ้อ..ยอมก็ได้ไม่หนีแล้ว”

“จริงนะ..”

“อืม..”

ยัยหมาบ้ายอมผละออกแขนออกจากฉัน สบจังหวะได้ก็รีบหันตัวเตรียมหนีแต่โดนยัยหมาที่ไวกว่ารวบตัวแล้วดึงไปทุ่มกับเตียงซะงั้น

“กริ๊ดดดด...ปล่อยน้า..”

“ไม่ปล่อยก็เธอจะวิ่งหนีฉัน...”

“ช่วยด้วยยยย..ใครก็ได้..”

กว่าจะได้ออกจากห้องก็ตบหน้ายัยหมาประสาทไปหลายรอบจนหน้าแดงแปร๊ดไปเป็นแถบๆ แต่ก็แลกมากับตัวฉันที่โดนลวนลามไปหลายรอบ หลังสงครามบนเตียงจบฉันก็ชนะโดยการกระโดดทับใส่ยัยหมาจนจุกตาค้างถึงได้วิ่งหนีออกมาทัน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น