รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 23 : ย่องเบาNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่23ย่องเบาNC

เดินออกจากห้องในสภาพเสื้อเลิกจนถึงหน้าท้องพร้อมเจ้าเหมียวอ้วนที่โดนอุ้มขนาบข้างมาด้วย

“หิวไหมเจ้าเหมียว??”

“เหมี๊ยววว”

“แหม่น่ารักเชียว..”

“มิ๊ว..มิ๊ว..”

“อ้อนทำอ้อนเดี๋ยวเถอะ..นี่แหนะๆหยิกแก้มเล้ย”

“แง๊วววว”

เดินตีกับเจ้าเหมียวไปตลอดทางตั้งแต่ลงจากบนบ้านแล้วก็เดินออกมาจากตัวบ้านเจอบอดี้การ์ดตาเขียวคนเมื่อวานด้วย

“เชิญทางนี้ค่ะ”
“??”

ยอมเดินตามอย่างว่าง่ายต้อยๆมาจนถึงห้องกินข้าวแบบญี่ปุ่นที่มีหมูตุ๋นมานั่งกินข้าวซึมๆไม่ยอมคุยอะไรด้วย

“นั่งด้วยคนนะ..”

“อือ..”

ทำยังไงก็ไม่ยอมคุยด้วยงอนอะไรเนี่ยฉันสิควรงอนมาหาแล้วก็มาด่ามาว่าแว๊ดๆใส่ คนอุส่าห์เป็นห่วงเดี๋ยวเถอะ

ยอมลามือจากเจ้าแมวอ้วนวางลงข้างตัวปล่อยให้มันเดินไปอ้อนเกาตัวกับขาโต๊ะไม้อย่างสนุกสนานไม่ช้าก็เดินมานอนแผ่พุงให้ดูอีก น่าเกานักเชียว

“อย่าเล่นกับแมวเวลากินข้าว!!

“ค่า...เมีย”เบาท่อนหลังแล้วนะไม่วายยังโดนถ้วยน้ำชาที่ทำมาจากไม้ฟาดเฉียวหัวไประรอบ เฟี้ยวข้ามหัวไปเลย

“ยะ...อย่ามาพูดแบบนี้กับฉัน!!!

“ล้อเล่นเอง...”

“อึก..”

ไม่อยากเชื่อว่ายัยหมูนี่จะโมโหร้ายขนาดนี้ โดนยับแน่เลยถ้าไปกวนโอ๊ยเข้า

“อิ่มแล้ว..”

“ค่ะคุณหนู..”

นั่งกินข้าวไปก็ดูยัยหมูที่ลุกเดินหนีออกไป ก็ไม่ซีนะเพราะยังไงก็ลางานมาหลายวันขาดๆบ้างก็ได้

“เจ้าเหมียวสบายไหม?”เหล่สายตามองลอดมาใต้โต๊ะระหว่างที่ใช้มืออีกข้างเกาพุงให้มันไปสบายส่วนอีกข้างก็ตักข้าวเข้าปากกินอย่างไม่สงสัย

กินข้าวอิ่มก็ลุกออกจากโต๊ะไม่วายโดนเจ้าเหมียวไล่พันแข้งพันขาต่อก็เลยอุ้มมันต่อ

พาเดินออกมาที่ระเบียงทางเดินพาตัวเองมาหย่อนขาตีไปมาคนเดียวกับเจ้าเหมียวที่มานอนเกยตักอย่างไม่เกรงใจ

“ชอบชะมัดอะไรนิ่มๆเนี่ย...”

“เหมี๊ยว..”

ทำไมถึงมองว่าเป็นคนร้ายๆล่ะก็จริงอยู่ที่ร้าย แต่นี่มันเขตบ้านพ่อตาทั้งทีก็ต้องสงบๆไว้ก่อนไง

“เคียวโกะ..”

“คะคุณหนู”

หันหน้าควับไปที่ต้นเสียงทันที เจอหมูตุ๋นกับบอดี้การ์ดหน้ามุ่ยกำลังยืนคุยไรกันไม่รู้

“พาไปร้านขายไทยากิหน่อยสิ”

“อยากกินเหรอคะ??ฉันไปซื้อมาให้ก็ได้นี่คะ??”

“ไม่ต้อง..พาฉันไปด้วย”

“อ่อค่ะ..ได้ค่ะ”

แล้วทั้งคู่ก็พากันเดินควงแขนกันออกไป ขึ้นสิขึ้น

“ไปไหนกันโว้ยยยยย...”

คาตาอืมคาตาเลยเนอะกลายเป็นควายให้เขาใช้ไถหน้าเลยแหะ หอบหน้ามาที่นี่ทำไมถ้าไม่มีประโยชน์วะ มาแล้วก็โดนเขี่ยทิ้งแบบนี้น่าเบื่อว่ะกลับเลยดีไหมวะ

พาสังขารตัวเองเดินเล่นลัดเลาะไปเรื่อยจนมาถึงโรงฝึกอะไรสักอย่างที่มีเสียงดังโบ๊ะบ๊ะในนั้นสนั่น ก็เลยแอบเลื่อนประตูเข้าไปส่องเจอผู้ชายราวๆ10กว่าคนกำลังถอดเสื้อฟัดกับกระสอบทรายกันดังสนั่น

“อ้าวคุณปอมเปย์อรุณสวัสดิ์ครับ”

“เอ่อ..ลุงเอดะใช่ไหมคะ??ขอโทษด้วยค่ะที่ปอมด่าคุณลุงตอนอยู่ที่ไทยปอมไม่รู้ขอโทษด้วยค่ะ..”ก้มหน้ายอมรับผิดเพราะตัวเองไปด่าลุงไว้ซะเยอะน่าละอายใจนะเนี่ย

“ไม่ต้องหรอกครับมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดเงยหน้าขึ้นเถอะครับ”

“ค่ะ...ว่าแต่คุณลุงทำอะไรหรอคะ??”

“พาลูกทีมมาฝึกครับคุณท่านสั่งไว้”

“อ่อค่ะ..”ยืดตัวตรงสอดสายตาไปทั่วอย่างสังเกต ดูไปก็แคบกว่าโรงฝึกที่บ้านอีกนะเนี่ย

“เอ่อ..ถ้าคุณลุงไม่ว่าอะไรปอมขอฝึกด้วยได้ไหมคะ??”

“ครับ??อ่อ..ได้เลยครับ”

“หรอคะ??..ขอบคุณค่ะคุณลุง”

“ด้วยความยินดีครับ”

ระหว่างทางที่เดินลัดเลาะไปตามถนนกับเคียวโกะจนมาถึงร้านเข้าประจำที่อยู่ห่างจากบ้านๆราวๆ3ซอยก็ถึงร้านไทยากิร้านโปรดที่ชอบให้เคียวโกะมาซื้อกินบ่อยๆ

“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ??..”

“เอาไทยากิครีมมัทฉะกับถั่วแดงมัทฉะอย่างละ1ค่ะ”

“ครีมมัทฉะกับถั่วแดงมัทฉะนะคะ..ทั้งหมด2800เยนค่ะ..กรุณารอสักครู่นะคะ”

ไม่อยากเชื่อเลยว่าไอ้หมาบ้าจะกล้าพูดคำว่ามะ..โธ่เว้ยออกจากปากได้นาเกลียดที่สุด ทั้งที่ฉันก็ยังไม่เคยจะมีอะไรแบบนั้นเลยแต่กับมาพูดว่าเมียออกจากปากได้หน้าตาเฉย ไอ้หมาลามกเอ๊ย

“คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าคะ??ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนั้น”

“ไม่มีอะไรหรอกเคียว..ฉันก็แค่ร้อน”

“แต่วันนี้อากาศเย็นสบายดีนะคะ”

“...ไทยากิที่สั่งได้แล้วค่ะคุณลูกค้า”

“ขอบคุณค่ะ”ดีนะที่มีคุณพี่สาวร้านไทยากิมาบอกคั่นบรรยากาศโอ๊ยทำไมต้องหงุดหงิดอยู่เรื่อยเลยตอนเจอหน้าไอ้หมานั่น หงุดหงิดๆ

กลับมาถึงบ้านได้ก็กินไทยากิหมดไปเกือบครึ่ง พอเข้าบ้านได้ก็ไม่เจอไอ้หมาบ้าที่นั่งเกาพุงทาโร่อยู่ แอบไปกวนใครที่ไหนอีกเนี่ย

“โฮ้ย..โฮ้ยๆ..แรงอีก..แรงๆ”

“...??”ได้ยินเสียงลุงเอดะที่ตะโกนโวยวายดังออกมาจากในโรงฝึกอย่างออกรสชาติ  อดไม่ได้จริงๆที่จะไปแอบดูก็เจอไอ้หมาบ้ากำลังเตะกระสอบทรายป๊าบๆจนสนั่นไปหมดโดยมีพวกผู้ชายพากันนั่งมองตาค้างเป็นแถบๆ

ที่แท้ก็มาอ่อยผู้ชาย..ไอ้หมาหื่นกามเอ๊ย

อยากจะวิ่งหนีไปไกลๆจากโรงฝึกนะแต่ทำไมถึงก้าวขาไม่ออก เพราะว่าภาพตรงหน้าของไอ้หมาบ้ากำลังเตะกระสอบทรายป๊าบๆมันดังสนั่นจนไม่อยากละสายตาหนี หรือเพราะว่าคนตรงหน้าสวยเกินไปที่จะปากหมาแบบนั้นนะ บอกตัวเองว่ารีบหนีแต่ก็ไปไหนไม่ได้เลยถือวิสาสะเดินเนียนๆเข้ามานั่งปะปนกับบอดี้การ์ดคนอื่นที่ไม่พากันซ้อมต่อ

“ดี..แรงอีกคุณปอม..”

“ฮ่า..ฮ่า..แบบนี้หรอคะคุณลุง..เปรี้ยง..”

O_O)!!!!...”ตาค้างไปเลยตอนที่ยัยหมานั่นเตะกระสอบทราบจนหลุดจากตะข้อเกี่ยวกระเด็นข้ามหัวไป ขุ่นพระ

“ระวัง...ตุ๊บ..”

“...”ยัยหมานั่นหันหน้ามาหาฉันพอดี แถมกำลังเตรียมวิ่งมาหาฉันไม่รอให้ยัยนี่มาถึงตัวก็ออกแรงโกยหนีทันที
“รอก่อนตุ๋น...”

“กริ๊ดดด..อย่าตามมานะ”

“รอก่อนสิ...”

กลายเป็นวิ่งไล่จับไปได้ พวกคุณเมดที่พากันนั่งเช็ดจานถึงกับกริ๊ดกันเป็นแถบตอนฉันวิ่งผ่านเมื่อกี้

“คุณหนู??”

“เคียว...”วิ่งผ่านเคียวโกะไปด้วยความเร็วสูง จนเคียวโกะที่กำลังยืนกินไทยากิยังเลิกคิ้วงงๆให้

“อย่าวิ่งหนีสิตุ๋นรอก่อนสิ..”

“เธอจะว่าอะไรฉันอีก”

“ถ้าเธอไม่หยุด..ฉันจะไม่ให้เธอได้ออกจากห้องแน่”

“กริ๊ดดดดดดด”พอได้ยินแบบนั้นก็ออกแรงโกยกว่าเดิม แต่เหมือนจะวิ่งแรงไปหน่อยเลยสะดุดขาตัวเองหน้าจะกระแทกพื้นแล้ว

“อ๊ากกกก...ตุ๊บ..>.0)..เอ๊ะ??ไม่เจ็บ”กระพริบตาปริบๆมามองดูตัวเองที่โดนยัยหมาเอาตัวมารองแทนซะงั้น

“อึก..เจ็บเป็นบ้ายัยหมูดื้อ”

“เพี๊ยะ..ปากหมาที่สุด”

“ดะเดี๋ยว...”

น่าเกลียดที่สุด ยังไงฉันก็เกลียดคนแบบยัยนี่ที่สุดหน้าตาดีซะเปล่าแต่ปากโคตะระหมาแบบนี้ใครจะชอบลง ไม่อยากจะเชื่อว่าเคยไปชอบหมาบ้าแบบนี้ตอนเด็ก ขนลุกชะมัด

“อี๋..หงุดหงิดๆ...ปัง”

ถอยทัพกลับเข้าห้องแล้วนอนแผ่หลาอย่างหมดสภาพ คิดถึงพ่อชะมัด อีก2วันต้องไปเอาตัวพ่อคืนให้ได้ ก็ได้ฉันจะตามเกมแกเองไอ้หมาสกปรก

“หาว..เหนื่อยจัง..หาวววว..นอนก็ได้พึ่งจะ..บ่ายเองหาววว”
เผลอแป๊บเดียวก็บ่ายแล้วเฮ้อ ปิดเปลือกตาลงด้วยความอ่อนล้าแล้วก็ผล็อยหลับไป

รู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดของแผ่นไม้ที่ดังมาเป็นระยะๆจากทางข้างนอก

“อะ..อือ..”กระพริบตาลืมดูเล็กน้อยกวาดดูโดยรอบก็ไม่มีอะไรผิดสังเกต เห็นแต่ฟ้ามืดตือไปหมด

“หาวววว...กี่โมงแล้ว”คว้านหานาฬิกาที่อยู่ข้างหัวเตียงมาดูก็พึ่งจะทุ่มกว่าเอง

“อือ...”

“เอี๊ยด..อ๊าด..”

“..ใครน่ะ??”

“มะ..เหมียว..เหมียว..”อ่อที่แท้เสียงเจ้าทาโร่

“ทาโร่มานี่เร็ว..เหมียวๆ”

“..มะ..เหมียว..แค่กๆ..”

แมวสำลัก???เดี๋ยวนะ ถลกผ้าห่มออกแล้วหย่อนตัวลงไปเดินด้วยปลายเท้าออกมาจากห้องก็มาดูตรงที่เจ้าทาโร่ร้องหลังโซฟา เจอไอ้หมานั่นกำลังนั่งทำปากร้องเหมียวๆอยู่

“ไอ้หมาบ้า!!!

“ตะ..ตุ๋น???”

พอเจออย่างนั้นฉันก็คว้าเอาแจกันข้างมือมาเตรียมฟาดใส่เต็มเหนี่ยวแต่ปอมไหวตัวทันดึงข้อมือฉันไว้แล้วก็กดลงกับโซฟาแทน

“อึก..ปะ..ปล่อยนะปอม”

“เธอจะบ้ารึไงเอาแจกันมาขว้างใส่หัวฉัน..”

“เธอมันโรคจิต..วิตถาร..ช่วยด้วยเคียวโกะ..”

“ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอตุ๋นในเมื่อฉันบอกกับบอดี้การ์ดเธอไว้ว่ามีธุระจะคุยกับเธอห้ามเข้ามากวน”

“เคียว..ช่วยด้วย...อือ..”จูบหนักๆจากยัยหมานั่นกดลงมาแล้วไล่ขยี้ไปทั่วกดย้ำๆจนฉันหายใจไม่ทัน

“อะ..อืออออ”

“ฮ่า..ฮ่านี่แหละโทษฐานของเธอ”

“...”

ตอนแรกก็ไม่ได้จะมาทำอะไรแบบนี้หรอกแต่เพราะยัยหมูนี่ดันวิ่งหนีหวีดว้ายอะไรก็ไม่รู้ แค่จะอธิบายเรื่องแผนการไปช่วยพ่อตัวเองแต่ดันวิ่งหนีซะได้ก็เลยตีกันมั่วไปหมด แล้วก็ไปบอกกับบอดี้การ์ดหน้ามุ่ยของตุ๋นไว้แล้วว่าจะมาคุยเรื่องแผน แต่ไหงพอเข้าบ้านมาได้ก็โดนคาดโทษซะงั้น ก็เลยเนียนๆเป็นเจ้าเหมียวไปก่อนพอแผนแตกก็จะโดนแจกันฟาดกบาลเข้าให้ ก็เลยใช้กำลังกดซะนี่ ถ้ายังไม่หายบ้านะจะไม่คุยแล้วเรื่องแผนน่ะจะพามาทำลูกอย่างเดียวเลยเถอะ

“ปล่อยมือนะ..ลุกออกจากตัวฉันด้วย”

“ไม่..แล้วก็ไม่จนกว่าเธอจะยอมคุยธุระกับฉัน”

“ธุระ..อะไรฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ”

“อืม...ไม่มีก็ได้..จุ๊บ”ฝังหน้าตัวเองลงไปอีกครั้งเริ่มจากจูบหนักๆข้อหาวิ่งหนีฉันแล้วก็อีกข้อที่ไม่ยอมฟังแผนที่จะบอก
“..อื้อออ”ขบเม้นเบาๆไปตามริมฝีปากนิ่มๆที่สะบัดหนีไปมาตามแรงเจ้าตัว ซุกมือเข้าไปในเสื้อของหมูตุ๋นออกแรงสะกิดนิดเดียวตะขอชั้นในก็หลุดดังป๊อแล้วจุกสีสวยก็กระเด้งนูนออกมาเบียดแน่นกับเสื้ออย่างรู้งาน

“ฮ่า..จุ๊บ..จุ๊บๆ”หลังจูบปากนิ่มๆนั่นจนช้ำก็ไล่จุ๊บลงมาเรื่อยๆจากต้นคอนุ่มๆลงมาเรื่อยๆจนถึงเต้าสวยที่กำลังฟัดขึ้นลงตามแรงหอบ อดไม่ได้ที่จะไปทักทายเล็กน้อยด้วยการดูดเม้นแล้วเลียเบาๆจนเสื้อชุ่มด้วยน้ำลายไปหมด เหมือนว่าจะเลิกดิ้นหนีแล้วแหะ

“ออกไป..อื้อ..”

“พรึ่บ..”ดึงชุดของหมูตุ๋นทิ้งด้วยความหงุดหงิดตามด้วยกระโปรงยาวๆอีกตัวจนตอนนี้เหลือแต่หมูอ้วนๆกำลังนอนบิดเร้าๆไปมาในโซฟาโดยมีมืออวบๆนั่นพยายามปิดบังเต้าสวยๆจากฉันแล้วก็เนื้ออวบๆที่นูนเด่น

“อ่า..น่าขย้ำไปหมดเลย...”

“ยะ..อย่านะ...อื้ออออ”

หมูตุ๋นในสภาพหมดทางสู้แบบนี้เล่นเอาฉันถึงกับแข็งโด่แทบทนไม่ไหวจะกระโจนเข้าใส่แล้วฟัดให้หายอยาก ตอนนี้ก็ทำได้แค่ปลุกเร้าให้หมูตุ๋นคล้อยตามได้ไม่ยาก จูบเบาๆไล่ขบเม้นตามต้นคอจนถึงหน้าอกขนาดล้นมือที่กำลังเด้งขึ้นลงตามจังหวะ ลากปลายนิ้วลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องนุ่มนิ่มแล้วก็ไล่ต่ำลงมาอีกเรื่อยๆจนถึงเนิน..ที่กำลังเปียกแฉะ

“อะ..อื้อ..”

“จุ๊บ..อื้มมม..ฮ่าตุ๋น..ฉันว่าไปที่เตียงกันเถอะ”

“อื้อ...อย่าแตะฉัน..”

ต่อให้จะออกปากไล่ว่าด่าถ่อแค่ไหนถ้าฉันมาถึงจุดนี้ได้ฉันจะไม่หันกลับเด็ดขาดตุ๋น อุ้มหมูอ้วนแนบอกเตรียมก้าวเท้ามุ่งไปที่เตียงด้วยความระมัดระวังเพราะหมูตุ๋นเริ่มอาละวาดกรีดร้องอีกครั้ง เมื่อเข้ามาในห้องได้ก็จัดการโยนหมูดื้อตัวนี้ลงเตียงตามด้วยน้ำหนักตัวเองที่กดทับลงไปเหนือตัวหมูตุ๋นที่นอนดิ้นคลุกคลักหมดทางหนี

“ปะ..ปล่อยนะ..อือ”

“ไม่ได้หรอกตุ๋น..ขนาดนี้แล้ว”

ไม่ยอมฟังเสียงจากหมูตุ๋นอีกแล้วเพราะฉันทนไม่ไหวกับตัวเองเหมือนกัน ใช้มือตัวเองดันข้อมือทั้งสองข้างหมูตุ๋นขึ้นชูเหนือหัว

“อะอื้อ..ปล่อยนะ..อื๋ออออ”

จูบอีกครั้งและจูบต่อไปเรื่อยๆจนกว่าหมูตุ๋นจะยอมอ่อนข้อให้ ต่อให้ฉันต้องจูบเธอจนปากช้ำขนาดไหนก็เถอะ

ไม่มีเหล้าก็เลยทำให้การปล้ำหมูตุ๋นเป็นไปได้ยากมากกว่าที่ควร แนบหัวเข่าตัวเองแล้วคลึงเบาๆที่เนินสาวของตุ๋นจนเธอเริ่มหยุดครวญครางแต่กลับถดสะโพกหนีจากหัวเข่าของฉัน

“ฮ่า...ร้อนจังตรงนั้นน่ะ..อื้อ”

ค่อนข้างนานกว่าหมูตุ๋นจะหมดแรงดิ้นขัดขืน เมื่อทุกอย่างเข้าที่ก็จัดการปลดพันธะนาการทุกอย่างบนร่างออกแล้วก้าวขึ้นเตียงอีกครั้ง แหวกต้นขานุ่มๆนั่นออกจากกันแล้วดันตัวเองเข้าไปแทรกกลางระหว่างนั้น ยกท่อน...ร้อนๆที่กำลังร้อนฉ่าไปหมดแล้วรูดไปมาบนติ่ง...นุ่มของหมูตุ๋นที่กำลังเปียกแฉะไปหมด

“อะ..อื้อออ..เอาออกไปนะ..อื๋อออ”

“ฮ่า...ตุ๋นฉันจะไม่ทำให้เธอมีความสุขตอนนี้หรอกนะ”

ลากท่อนเนื้อตัวเองขึ้นลงไปมาจนหมูตุ๋นถึงกับเกร็งตัวเป็นพักๆแล้วก็ลากลงมาต่อด้วยกดปลายหัวเจ้านี่เขี่ยไปมาตามติ่ง..นุ่มๆที่กำลังสั่นระริกๆไปหมด

“ฮ่า...เสียวชะมัด..”

“อื้ออออ...”

ยกนิ้วตัวเองขึ้นมาแล้วดูดอมพอประมาณจนเปียกชุ่ม จากนั้นก็กดเข้าไปในรูก้นเล็กๆนี่ที่ปิดแน่นสนิท

“อื๋อออ..เจ็บบบบบบ”

“อึก..นิดเดียว...”ดันเข้าไปที่ละนิดๆจนถึงข้อนึงได้ก็เริ่มขยับเข้าออกเบาๆ

แล้วก็เพิ่มจังหวะการซอยนิ้วไปอีกจนหมูตุ๋นเริ่มครางเบาๆ ขยับไปมาจนรูก้นเริ่มไม่เกร็งแน่นเหมือนตอนแรกฉันก็กระแทกนิ้วเข้าไปลึกอีกจนสุดโค่น

“เฮือก...อื้อๆๆ...”

“ฮ่า..ร้อนไปหมดเลยอือๆ..”

พอหมูตุ๋นเริ่มคุ้นชินกับนิ้วได้ก็ดึงออกทีเดียวไม่รอช้ายกท่อน...ร้อนนี่ขึ้นมาแล้วก็จ่อไปที่ก้นนิ่มๆของหมูตุ๋นจากนั้นก็ดันเข้าไปทีละนิดทีละนิดจนได้มาเกือบครึ่ง

“อื๋ออออ...”

“ฮ่า...แน่นไปหมด..เสียวจังอื้ม..”ขยับท่อน...เข้าออกช้าๆแล้วก็ดึงออกจากนั้นก็ดันเข้าไปใหม่เกือบสุดทาง

.....ลามก.....

ก่อนนอนก็เสียไปอีกรอบหมดกัน ร่างกายฉันพังไปหมดแล้วทำไมถึงเป็นจั่งซี่

เลือกที่จะนอนกอดตัวหมูตุ๋นไว้หลวมๆกับเจ้าหนอนน้อยที่นอนสลบไปนานแล้วในตัวของหมูตุ๋น

“หมูตุ๋นเป็นพวกเซ็กซ์จัด...”

“อะ..อือ..แง่มๆ”

“เรื่องจริงใช่ไหม...”

ไม่จริงใช่ไหม แล้วถ้าเป็นจริงฉันจะต้องมีลูกอีกกี่คนถึงจะพอ

ฉันจะต้องหาทางถนอมตัวเองไว้ก่อนแต่งงาน

ร่างกายเพลียเกินกว่าจะคิดอะไรต่อก็เลยผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น

หมูตุ๋นไม่ค่อยรู้ตัวเองเท่าไรว่าเป็นพวกชอบเรื่องอย่างว่าจัดจ้านชนิดที่ปอมเปย์ยังเทียบไม่ติด แต่เพราะหมูตุ๋นไม่เคยมีอะไรแบบนี้การมาโดนกระตุ้นก็ยิ่งทำให้มันระเบิดออกมายิ่งกว่าที่จินตนาการไว้ เหมือนมีสองคนในร่างเดียวแบบนั้นเลยล่ะ

ตื่นเช้ามาในสภาพท้องแน่นๆเพราะน้ำจากปอมเปย์ยังคงล้นปริ่มอยู่ข้างในตัวเธอไปหมด ยิ่งเวลาขยับตัวน้ำข้างในก็ไหลทะลักออกมาข้างนอกอีกเรื่อยๆ

หมูตุ๋นไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงต่อไปทำได้แค่นอนร้องไห้กับตัวเองอย่างนั้นไปเรื่อยๆจนปอมเปย์ตื่นขึ้นมา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น