รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 22 : เสือประทะหมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.พ. 62

ตอนที่22เสือปะทะหมา

Partโทระ

ตื่นเช้ามาก็ออกมายืนกอดอกที่ริมทางเดินมองไปที่ริมสุดทางเดินที่มีหมูน้อยนอนอยู่ในนั้น

“อะแค่กๆ...”

“คุณท่านคะน้ำชาค่ะ..”

“แค่กๆ..ขอบใจ”

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

รับน้ำชามาจิบอย่างเบาบางพอให้ลื่นคอ หลังจากปรึกษาหารือได้แล้วก็ถึงได้รู้ความจริงๆที่ข้าน่าจะลืมให้ได้ไปตั้งนานแล้วว่าคนที่เป็นตัวจุดฉนวนเรื่องทั้งหมดน่ะคืออินุ โกรธแค้นแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้บ้างเลยสักอย่าง ทั้งเรื่องการปกป้องมะลิหรือแม้แต่การดูแลหมูน้อยที่จะเข้ามาพัวพันกับเรื่องแบบนี้

“แค่กๆ...ทำอะไรโทระ”

“พ่อ...”ให้ตายเถอะอากาศเย็นขนาดนี้ยังจะออกมาข้างนอกอีกนะตาแก่นี่ วางถ้วยน้ำชากับพื้นแล้วเดินไปประคองตัวตาแก่ที่กำลังหัวเราะแห้งๆใส่ เฮ้อคนแก่สองคนมาเจอกันนี่มันโบราณวัตถุชัดๆ

“มานั่งนี่...”

“แค่กๆ..เคี๊ยกๆ..แล้วหลานข้าล่ะอยู่ไหน..โท”

“ปล่อยยัยหนูนอนพักไปเถอะน่าพ่อ..มานั่งเอ้าฮึบ”

พาตาแก่มานั่งขาห้อยกับพื้นอย่างใจเย็นแล้วก็มานั่งจิบน้ำชาดูนกที่เริ่มบินมาจิบน้ำกินในสวนแล้ว

“แค่กๆ..ได้ข่าวว่าพี่เลี้ยงของนังหนู..แค่กๆโดนชิงตัวไปงั้นเรอะ”

“ซูด..อืมไอ้อินุมันบุกไปถึงไทยแล้วชิงตัวมา”

“อืมหืม..งั้นแกจะจัดการยังไงต่อไปโท..”

“คงเปิดสงครามอีกแล้วล่ะ...คงจะไปวันนี้ต้องรีบไปให้ไวที่สุดก่อนที่มันจะวกกลับมาหลังไปโอกินาว่า”

“แค่กๆ..แกคือคนเดียวที่นังหนูนั่นเหลืออยู่นะโทคิดให้ดีล่ะ...แกไม่ได้มีชิ้นส่วนสำรองไว้นะถ้าแกตายไป..ใครจะมาดูแลนังหนูน้อยของข้าล่ะ”

“คงเป็นพ่อนั่นแหละฮ่าๆ...ไม่ต้องห่วงข้าจะพยายามไม่ใช้กำลังถ้าโดนบีบบังคับจนไม่มีทางเลือกคงต้องใช้ลูกปืนนั่นแหละ”

“ฮึๆ..งั้นเรอะแกมันเป็นเสือหนังเหนียวนี่นะโทระ...ฮ่าๆ..”

“คุณท่านครับทำไมถึงออกมาตากอากาศข้างนอกล่ะครับ??”หมอหนุ่มในสภาพชุดยับยู่ยี่เดินมาพูดดุๆใส่พ่อที่กำลังนั่งหัวเราะแห้งๆใส่

“ฮ่าๆ..ข้าคงต้องไปแล้วล่ะขอบคุณที่ชวนข้าคุยไอ้เสือตายยาก..”

“เอาน่าพ่อ..ผมขอฝากพ่อด้วยนะหมอ”

“ครับผม..ค่อยๆลุกนะครับ”

“ฮ่าๆว่างๆให้ยัยหนูมาคุยกับข้าบ้างก็ได้นะโทระ..ข้าเอาแต่นั่งๆนอนๆข้าก็เบื่อนะโว้ย”

“อ่าๆไปเหอะน่าตาแก่..เดี๋ยวบ่ายๆจะให้หมูน้อยไปหา”

“ข้าจะนอนรอแล้วกัน..”
“ไปเหอะน่าตาแก่ชิ่วๆ..”โบกมือไปมาอย่างรำคาญแก่ขนาดนี้ยังชอบมาสร้างความวุ่นวายให้คนอื่นอยู่ได้ มองดูจนพ่อลับสายตาไปจากทางเดิน ลุกขึ้นมายืนเล็กน้อยแล้วถือถ้วยน้ำชาไปห้องครัว หลังทานมื้อเช้าเสร็จก็ไปจัดการแต่งชุดใหม่แล้วเตรียมคนให้พร้อม

“ทาชิไปเตรียมรถกับคนให้พร้อม..ข้าจะพาไปบุกบ้านหมากัน”

“ครับผมคุณท่าน..”

ต่อให้ตัวแกจะไม่อยู่ที่บ้านข้าก็ไม่สนอินุ

ไม่นานนักก็พากันขนขบวนเหล่าบอดี้การ์ดมาถึงบ้านของอินุที่ตอนนี้เงียบสงบไร้ซึ่งคนอารักษ์ขารอบบ้าน

“หึ..คิดเรอะว่าข้าจะหลงกลน่ะอินุ”

กำปลอกดาบไว้ให้แน่นแล้วสาวเท้าเดินไปเปิดประตูเข้าไปในรั้วบ้านอย่างใจเย็น

สอดส่องสายตาไปรอบๆไม่มีอะไรผิดสังเกตเลยสักนิดมีเพียงลมที่โกรกไปมาจนใบไม้พลิ้วไสว

“แปะๆ..แหม่โทระ”

“....”

เจออินุกำลังยืนปรบมือเป็นจังหวะยิ้มแสยะให้ที่ประตูใหญ่พร้อมอารักษ์ขาราวๆ3-5คนที่ถืออาวุธมาครบมือ

“แหม่หลอกข้างั้นรึอินุ!!...”

“เจ้าต่างหากที่มาบุกรุกบ้านคนอื่น..จริงไหมโทระ”

“ส่งตัวคนของข้ามา..อินุอย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง..ข้าขอเตือน”

“ฮะๆแกคิดเรอะว่าจะทำอะไรข้าได้น่ะโทระรอบมองไปรอบๆตัวแกสิว่ามีใครจะมาปกป้องแกรึเปล่า..ฮ่าๆ”

“แกว่าไงนะ...”

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกนี้กำลังหันปลายกระบอกปืนใส่ข้าหมดแม้แต่ทาชิก็ยังไม่เว้นพวกนี้เองสินะที่เป็นหนอนในบ้านข้ามาหลายปี เจ็บใจนัก

“ทำไมพวกแก..”

“หึ..คิดเรอะว่าพวกผมมีทางเลือกให้มากนักคุณท่าน..ผมเสียใจครับ”

“ไหนลองอ้อนวอนขอร้องข้าดูสิเผื่อข้าจะยอมใจอ่อน”

ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากคุกเข่าแล้วก็ก้มหน้าแนบไปกับพื้นหินอ้อนวอนขอความเห็นใจจากอินุ

“ขอร้องล่ะอินุ...คืนสายป่านมาให้ข้าเถอะนะ”

“คิดเรอะว่าข้าจะทำยังงั้น..ซากิไปจับตัวมัน”

นั่นคงจะเป็นคำพูดสุดท้ายที่ได้ยินก่อนภาพทุกอย่างจะดำมืดลงไปด้วยเช่นกัน

หมูน้อยพ่อขอโทษที่ไม่สามารถช่วยสายป่านคืนได้

สะดุ้งตื่นขึ้นมาในสภาพเหงื่อแตกไหลพราก

“แฮ่ก..แฮ่ก..พ่อ...”

ความฝันใช่ไหมเมื่อกี้ฉันฝันไปใช่ไหม ฉันเห็นพ่อถูกยิงต่อหน้าต่อตาเลือดกระเซ็นเต็มตัวฉันไปหมด ฉันนั่งกอดร่างพ่อน้ำตาไหลพราก

“คุณหนู??เกิดอะไรขึ้นหรอคะ”

“ไม่มี..เคียวโกะเห็นพ่อไหม”

“อ่อคุณท่าน..เอ่อคุณท่าน”

“พ่อไปไหน!!

“คุณท่านออกไปข้างนอกกับบอดี้การ์ดค่ะเมื่อเช้า”

“กลับมายัง..พ่อกลับมายัง”

“เดี๋ยวค่ะคุณหนู”

ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้วถ้ายังไม่เจอพ่อฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อดี มันกระวนกระวายข้างในไปหมด ผลักประตูวิ่งออกจากบ้านไปตะโกนหาพ่อทุกๆห้องที่เดินผ่าน ไล่เปิดประตูทุกบานที่เจอ

“พ่อ..พ่ออยู่ไหน..พ่อออออออ”

แต่ก็ไม่เจอใครเลยจนมาถึงห้องของแม่ วันนี้ไม่มีรอยธูปที่พ่อจุดไว้แสดงว่าพ่อต้องรีบออกไปมากแน่เลย

“พ่อ..ไปไหน”

เดินสำรวจไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่เจออะไรเลยสักอย่างเดียว พอจังหวะที่ก้าวเท้าจะออกจากประตูไม่รู้ทำไมรูปภาพที่ตั้งไว้ดีๆไม่มีลมพัดถึงได้ร่วงตกดังเพล้งซะงั้น

“เพล้ง...”

“พ่อ...ไม่นะ..”

รีบวิ่งมาจุดที่รูปตกแล้วหงายขึ้นดูถึงได้รู้ว่าเป็นรูปเดี่ยวของพ่อที่เก็กหน้าเข้มถ่ายรูป เศษกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆราวไปทั้งกรอบจนเหลือเป็นเศษๆติดไปหมด พยายามเก็บเศษกระจกอย่างใจเย็นแต่ก็โดนบาดเข้าได้ซะงั้น

“อึก..พ่ออย่าเป็นอะไรไปนะ”

ยกรูปพ่อมากอดอย่างเว้าวอนภาวนาให้สิ่งที่คิดไม่เป็นความจริง เพราะถ้าหากเป็นจริงขึ้นมาฉันจะไปเหลือใครแล้วนอกจากตัวคนเดียว คนเดียวเสมอมาตั้งแต่เล็กๆ

คำภาวนาของฉันคงไปไม่ถึงพ่อแน่เลย ไม่ช้าก็ได้ยินเสียงแหกปากตะโกนของคนบอดี้การ์ดวิ่งมาหาฉันหน้าตั้ง

“คุณหนูครับ!!

“....”

บอดี้การ์ดถือซองจดหมายที่เปื้อนเลือดเป็นคราบยาวจนเลอะไปหมด

เอาจดหมายนั่นมาคลี่เปิดอ่านกับเสื่ออย่างใจจดใจจ่อ

ถึงลูกสาวของโทระ ขอบคุณที่ตั้งใจอ่านข้อความนี้ ฉันคืออินุคนที่เป็นคนทำให้ครอบครัวของเธอต้องพังพินาศข้อหาที่มาขัดขวางธุรกิจของฉัน ยินดีด้วยที่พ่อของเธอพยายามอย่างมากที่จะมาชิงตัวบอดี้การ์ดคนโปรดขอเธอสินะชื่อสายป่าน เป็นคนที่ประหลาดพอควรเลยแหะที่โดนซ้อมปางตายแค่ไหนก็ไม่ยอมปริปากเรื่องของตระกูลพวกเธอเลยสักแอะ ข้าล่ะซึ้งใจจริงๆข้าจะให้เวลาอีกราวๆ3วันมาพบข้าที่ท่าเรือ...เวลา1ทุ่มตรง ขอสำคัญคือเธอต้องมาคนเดียวเท่านั้น หากเธอเล่นตุกติกข้าจะเป็นคนตัดหัวพ่อเจ้าเองแล้วจะส่งพร้อมหัวบอดี้การ์ดเธอไปด้วยเข้าใจไหม

“กึด...อินุไอ้สารเลว!!!!!!!”เดือดพล่านไปหมด น้ำตาที่ไล่ปริ่มล้นออกมาจากเบ้าตา ความร้อนในตัวยิ่งทวีคูณขึ้นสูงจนแสบคอไปหมด เจ็บใจที่ไม่สามารถไปช่วยใครได้เลย แม้แต่ข่าวพี่ป่านเราก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อถึงเอาแต่เงียบไม่ยอมบอกอะไรเลยสักอย่าง

“ฮือออ...พ่อ..แกอินุ..กูจะเป็นคนเอาเลือดหัวมึงออกมาให้ได้”

“ก๊อกๆ...”

“ฮึก..ฮือคุณลุงเอดะ..”

“อืมลุงรู้ข่าวแล้วล่ะ..ต่อไปนี้เราจะทำยังไงต่อหรือไปตามคำขอร้องขอไอ้สารเลวนั่น”

“อือ..หนูไม่มีทางเลือก..ฮึกๆ..”

“ลุงจะช่วยหนูอีกแรงเอง..”

“ฮืออออออ...”โผล่ตัววิ่งไปกอดคุณลุงจนแน่นหนึบ

จะมีใครไหมที่มาช่วยฉันได้ ขอร้องล่ะใครก็ได้

“ฮัดชิ้ว...ใครนินทาวะ”

“อ้าวเป็นอะไรไปคุณปอมใครทวงหนี้รึเปล่า...แหม่ๆนิสัยไม่ดีนะเนี่ย”

“พลัวะ..ติดหนี้ใครล่ะเสน็ก...”

“แล้วเรื่องคุณตุ๋นล่ะครับเราจะทำยังไงต่อไปดีอีกนานเลยกว่าจะกลับสเปนหรือว่าให้ผมไปส่งคุณตามไป..”

“รอก่อนเสน็ก...ตรู๊ด..ตรู๊ด..ปิ๊บ..ฮัลโหล”

*ฮึกๆ...ฮือออออ*

*ตุ๋น??เกิดอะไรขึ้นใครทำอะไรเธอบอกฉันมา*

*ฮัลโหลสวัสดีครับนี่ใครครับผม??*

เสียงผู้ชายแถมยัยหมูร้องไห้เกิดอะไรขึ้น

*ไอ้สารเลวปล่อยตัวแฟนฉันนะเว้ยแกทำอะไรกับเธอฮะพูดสิวะ*

*ใจเย็นๆสิครับผมเป็นลุงของคุณตุ๋นค่อยพูดค่อยจากันนะครับ*

*เกิดอะไรขึ้น*พยายามระงับสติตัวเองไม่ให้กระเจิงไปมากกว่านี้เพราะว่ามันเริ่มเดือดพล่านไปหมดตอนได้ยินเสียงสะอื้นจากยัยหมูนั่น

*ฮึกๆ..ไอ้หมาบ้าด่าลุงฉันหรอ*

*ปะ..เปล่าก็เธอร้องไห้แล้วมีเสียงผู้ชาย...ฉันก็ต้องขึ้นสิ*

*ฮึกๆ..รีบมาญี่ปุ่นมีเรื่องต้องเคลียร์วันนี้ตอนนี้เธอต้องมา*

*เดี๋ยวตุ๋น..*

*ไม่มีเดี๋ยว..ตรู๊ด..*

“เวรเอ๊ยวางสายหนีซะงั้น”

“อ้าวเป็นอะไรไปครับคุณปอมเหงื่อแตกพรากๆเชียว”

“หุบปากไว้กินข้าวเถอะเสน็ก..ส่งฉันไปญี่ปุ่นส่วนนายกับคนอื่นๆกลับไปก่อนถ้ามีอะไรฉันจะติดต่อไปอีกที”

“รับทราบครับคุณปอม”

เธอมีเรื่องอะไรถึงต้องโทรมาหาฉันนะยัยหมู

ใช้เวลาทั้งหมดไปราวๆ12ชั่วโมงก็มาถึงญี่ปุ่นราวๆ2ทุ่มกว่าหลังจากลงเครื่องได้ก็มานั่งโง่ๆที่ม้านั่งรอใครสักคนมารับ

“ยัยหมา...”

“ตุ๋น..”ได้ยินเสียงเรียกรีบกระเด้งตัวยืนขึ้นทันทีแล้วหันไปหายัยหมูที่ตัวผอมลงกว่าครั้งนั้นที่เจอกัน เกิดอะไรขึ้นกับยัยหมูอ้วนของฉัน

“เอ่อ..ขออนุญาตขัดจังหวะนะครับกระผมเอดะเป็นคุณลุงของคุณหนูขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ”

“เอ่อ..ขอฝากเนื้อฝากตัวเช่นกันค่ะฉันชื่อปอมเปย์อีเรียกสั้นๆปอมเปย์ก็ได้ค่ะ”

“ครับผมคุณปอมเปย์เชิญทางนี้เลยครับ..งั้นผมขอตัวไปขนกระเป๋าไปรอที่รถก่อนนะครับ”

“เอ่อ..ขอบคุณค่ะ”

มองดูคุณลุงในชุดสูทที่ลากกระเป๋าของฉันเดินไปจนลับตา แล้วก็หันหน้ามาสนใจยัยหมูที่ยืนหน้าบูดใส่

“อะไรล่ะ??”

“ชิ..”
อ้าวไหงมาจิ๊ปากใส่แล้วเดินหนีซะงั้น ฉันทำอะไรผิดวะเนี่ยอุส่าห์รีบมาจากกรุงเทพแบบด่วนที่สุดแล้วนะ เฮ้อหมดกัน

เดินตามมาเรื่อยๆจนถึงรถตู้คันงามที่หุ้มกระจกกันกระสุนเปิดอ้ารับพร้อม ทำงานอะไรกันแน่เนี่ยพ่อของเธอยัยหมู เข้าไปนั่งด้วยความลำบากใจนิดหน่อยตอนเห็นยัยหมูนั่งจ้องเขม็งไม่วางตา

“เป็นอะไรทำไมหงุดหงิดแบบนั้นล่ะ...”

“เห็นหน้าเธอ..มันชวนหงุดหงิดชะมัดยัยหมาบ้า”

“แล้วโทรมาหาฉันทำไมถ้าไม่อยากเจอ”

“ฉันไม่มีทางเลือก..พ่อฉันถูกจับแถมพี่ป่านก็ยังโดนไปด้วย”

“แล้ว??”

“พ่อฉันทั้งคนเลยนะปอม!!!

“อืม..จะให้ฉันทำยังไงต่อล่ะตอนนั้นเธอยังบอกว่ารังเกียจฉันอยู่เลยนี่..หึเปลี่ยนใจเหรอถึงได้มาขอร้องกับคนที่เธอนึกรังเกียจขยะแขยงด้วย..หรือว่า”

“ทำไม..ก็แค่เรื่องนี้เองปอมช่วยฉันเถอะนะขอร้องล่ะ”

“ข้อเสนอล่ะตุ๋น...ตอนเด็กที่เราสัญญากันไว้ไง”

“เรื่องนั้น...เรื่องนั้น”

“ตกลงไหมล่ะ..หื้ม”

“ก็ได้..ฉันตกลง”

“แหม่ข้อเสนอดีแหะ...น่าลงทุนด้วยหน่อย”

“....”

“ขออนุญาตขัดจังหวะนะครับทั้งคู่ถึงบ้านแล้วครับ”

ยอมสงบปากต่อล้อต่อเถียงกับยัยหมูแล้วก็นั่งไขว้ห้างสบายๆมองดูวิวรอบข้าง เนื้อที่บริเวณบ้านค่อนข้างกว้างเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ยสมกับเป็นยากูซ่าจริงๆ

ลงจากรถพร้อมกับลากกระเป๋าตัวเองไปมาอย่างปวดเมื่อย

“งั้นตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะมีห้องว่างเหลือรึเปล่าแต่ขอเชิญไปพักชั้นบนบ้านเรือนเล็กกับคุณหนูได้นะครับ”

“อ่อขอบคุณค่ะ...”

“เอ๊ะ...เอ๊ะ????”

รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านเรือนเล็กๆที่ริมทางเดินจนสุดพร้อมกับยัยหมูที่อ้าปากแยกเขี้ยวขวางไม่ให้เข้าบ้าน

“หลีกไปยัยหมู...”

“ไมให้เข้าเด็ดขาด..หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ให้เข้า”

“ทำไมกันน้อ..อยากลองเข้าไปดูจัง”

“ย๊ากกกกกกกก”กลายเป็นถูกยัยหมูบ้าวิ่งกระแทกชนเข้าให้เต็มเปาเลยหลบไม่ทันก็ล้มตึงลงพื้นพร้อมกันโดยมียัยหมูทับกลางตัวจนจุก

“แอ๊ก...”

“หึ..สมน้ำหน้า...ปะ..ปล่อยนะไอ้หมาบ้า”

“แหม่มีเนื้อมาล่อหน้าขนาดนี้มีรึหมาอย่างฉันจะปล่อย..งั่ม”

“อ๊ากกกกกกก..ปล่อยยยยย”

ฉันงับไปเบาๆที่แก้มนุ่มยุ่ยของหมูตุ๋นที่ป่องล่อหน้าล่อตาซะเหลือเกิน ยัยผู้หญิงอันตรายเอ๊ย

“อื้อ..ปล่อยนะ”

“งั่ม..งั่มมมมมม”

“อ๊ากกกก..อย่ากัดแก้มฉันนนน” บอกว่าอย่ากัดหรองั้นเลียก็ได้

“แผล่บ...แผล่บ”

“อ๊ากกก..ม่ายยยยเคียวโกะช่วยด้วย...”

“ตึกๆๆ...”เสียงฝีเท้าที่วิ่งมาด้วยความเร็วตามด้วยตัวยัยหมูของฉันที่ลอยระลิ่วต่อหน้าต่อตาออกไป

“ห้ามรังแกคุณหนูนะคะคุณแขก...”

“หึ..มีคนมาปกป้องด้วย”

ยันตัวเองลุกขึ้นจากพื้นแล้วปัดเสื้อผ้าเบาๆแล้วลากกระเป๋าตัวเองเข้าห้องไปทิ้งให้ทั้งสองยืนมองตาเขียวใส่ก็เถอะ

“หาวววว..เหนื่อยชะมัด..ตุ๊บ”

ขึ้นชั้นสองมาได้เปิดประตูก็เข้ามาก็ทิ้งตัวเองลงกับเตียงอย่างเหนื่อยล้า

“อืม..ถ้าเป็นงั้นจริงฉันคงต้องติดต่อคนจากคุณปู่มาช่วยซะแล้วสิเนี่ย..พ่อเธอก็พ่อตาฉันนั่นแหละยัยหมูฉันไม่ยอมให้พ่อตาหนีจากไปหรอกจนกว่าฉันจะได้มาประทะกับคุณพ่อตาเพื่อแย่งเธอ”

เผลอตัวอีกทีก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยแล้วสะดุ้งตื่นอีกทีตอนได้ยินเสียงเคาะประตูระรัวใส่

“ตื่นแล้วลงไปกินข้าว...”

“อื้อ..หาววว...งาวว..เหมียว”หือ?เสียงแมว เมื่อเปิดเปลือกตาได้ก็มองสำรวจไปตามตัวเจอเจ้าเหมียวอ้วนตัวนึงมานอนขดกับลำคอของฉัน แมวใครเนี่ยมาบุกรุกฉัน

“เจ้าเหมียวป๊ะไปกินข้าวกันแม่แกมาตามแล้วน่ะ”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น