รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 20 : อินุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

ตอนที่20อินุ

ในระหว่างนั้นเองที่ไทย

Partสายป่าน

ยังคงง้วนอยู่กับการดูแลช่วยเหลืองานไร่ตามปกติแต่วันนี้ค่อนข้างจะแปลกไปสักนิดเพรามีแขกไม่ได้รับเชิญมาจากที่อื่น รถตู้สีดำทยอยขับเคลื่อนเข้ามาในไร่2-3คัน ตามด้วยชายวัยกลางคนในสูทสีทองกับไม้เท้ารูปหัวสุนัขสลักตามด้ามไม้อย่างประณีตเดินก้าวลงมาจากรถในท่าทีสงบ

“ไม่ทราบว่าลูกสาวของแก๊งโทระอยู่ไหม?”

สายป่านที่กำลังยืนตัวสั่นเทิ้มหน้าบ้านถึงกับวิตกเมื่อเจอแก๊งคู่อริของแก๊งโทระเข้าอย่างจัง ทำไมถึงมาถูกใครเป็นคนส่งข่าวข่าวหลุดไปได้ยังไงวะ เกิดอะไรขึ้น

“ทำไมถึงไม่พูด...รึว่าแกเป็นใบ้ฮะ..”ชายหนุ่มในสูทกำลังของขึ้นหน้าเมื่อนายใหญ่ถามแต่สายป่านไม่ยอมตอบอะไรเลย

“ไม่ทราบ..ค่ะ”สายป่านเริ่มยืนตัวแทบไม่ตรงเพราะว่าตอนนี้ตัวเธอกำลังโดนล้อมด้วยแก๊งอินุกับบอดี้การ์ดราวๆ10กว่าคนที่มีปืนครบมือในส่วนตัวเธอมีแต่ไม้กวาดโง่ๆ1อันจะทำอะไรได้

“ข้าก็นึกว่าที่นี่จะเป็นที่อยู่ของโทระซะอีก...อืมเจ้าหน้าคุ้นๆนะ..”

กล้ำกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอพยายามจะเบนตัวหนีจากที่ตรงนี้ให้ไวที่สุด

“ไม่..ทราบค่ะ..”

“อืมมม”ชายวัยกลางคนยืนลูบคางอย่างพิจารนาว่าผู้หญิงตรงหน้าของตนอาจมีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับโทระก็ได้

สายป่านพยายามจะก้าวเท้าวิ่งหนีแต่ก็ถูกบอดี้การ์ดของอินุจับกุมตัวกดไว้กับพื้นได้ทัน

“เอาเธอไปขึ้นรถ...ข้ามีเรื่องต้องคุยกับสาวคนนี้อีกมาก..”ชายคนนี้ฉีกยิ้มอย่างมีเลสนัยก่อนจะขึ้นรถตู้ไปพร้อมกับร่างของสายป่านที่สลบไปแล้ว

ไม่นานนักข่าวที่สายป่านหายตัวไปก็ไปถึงหูของโทระเข้า แต่ถึงจะเป็นตายร้ายดียังไงโทระไม่สามารถบอกกับลูกสาวของตนได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสายป่านตอนนี้ทำได้เพียงอยู่เงียบๆจะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นคงจะเกิดสงครามจริงๆ

ส้มโอแทบจะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับสายป่านเพราะตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วข่าวของสายป่านก็เงียบหายไปด้วย ไม่ว่าจะโทรหรือทักเฟสไปก็ไม่ตอบหรืออ่านอะไรเลย

“ไปไหนนะ..ไอ้คนบ้า”

ป้านวลก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากช็อกจนเป็นลมไปตอนนี้ก็เหลือเพียงพวกไข่หวานจะต้องเป็นฝ่ายเฝ้าดูแลปกป้องไร่แทนสายป่าน

ความจริงแล้วเรื่องที่ข่าวหลุดหูไปถึงแก๊งอินุได้มีหนอนบ่อนไส้มาแทรกซึมในบ้านของโทระ เนื่องจากการทำอย่างนี้จะเป็นการดักทางไปจับลูกสาวของโทระได้แต่แผนก็ผิด จนต้องไปลักพาตัวสายป่านมาแทนเพื่อรีดเค้นเอาข้อมูลทั้งหมดมา

 

ตอนนี้ฉันมองอะไรไม่เห็นเลยได้ยินแต่เสียงครืดคราดไปมา แต่ก็ได้กลิ่นฉุนของสนิมแล้วก็กลิ่นคาวของเลือด จำไม่ได้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหนจำได้ลางๆว่าโดนลากออกจากไร่ หูเริ่มอือไปหมดปวดหัวตุบๆชะมัด

“อือ..อื้อๆๆ”พยายามจะร้องนะแต่เหมือนโดนปิดปากไว้

“เงียบๆ..”เสียงจากใครสักคนที่ดังตวาดใส่หูของฉันอย่างดัง

ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงเดินตึกตักของใครบางคนเดินมา สักพักผ้าที่คลุมหัวฉันก็โดนกระชากออกตามด้วยกับเก้าอี้ที่ฉันถูกมัดติดนั่นโดนถีบฟาดลงกับพื้นอย่างจัง

“ทำไม..แขกของฉันถึงเป็นแบบนี้”

“ไม่ทราบครับท่าน..”พยายามเบี่ยงตัวหันไปมองจากช่องว่างที่อยู่ตรงเท้าของตัวเอง เจ็บช้ำทั้งตัวไปหมด

“เอาเธอขึ้นมา..ซากิ”

“ครับท่าน..”สักพักเก้าอี้ของฉันก็ถูกดึงขึ้นมาตั้งเหมือนเดิมได้

“ขออภัยด้วยครับ...”พยายามเพ็งสายตามองดูชายคนนี้ให้แน่ชัดก็ถึงได้รู้ว่าไอ้คนที่ลักพาตัวมาคืออินุจริงๆไม่ใช่ตัวปลอม

“ข้า..ชื่อว่าอินุซากะ..ทำไมข้าถึงพึ่งมาจำได้นะว่าข้าเคยเนรเทศเจ้าออกไปเมื่อตอนเจ้ายังเด็กกันนะ..โทโมะ..เจ้าสินะ”

โทโมะใครกัน ชื่อนั้นฉันไม่รู้จักหรอกนะ

“อือ..อือออ”

“แคว่ก...เจ้าจำข้าได้รึเปล่า..”

“แค่กๆ...จำไม่ได้..ฉันไม่รู้จักคุณ..”

อินุพยายามใช้มือบีบคางแล้วบังคับให้ฉันเงยหน้ามาจ้องเขาซะให้ได้ ฉันขืนแรงทนจากอนุไหวจนต้องมองหน้าเขาซะแบบนั้น

“ทำไมถึงจำข้าไม่ได้โทโมะ!!!!!”เสียงเข้มนั่นตวาดอย่างดังจนหูฉันอือไปหมด

“...”มีเพียงเสียงหายใจหอบดังๆของฉันแทนคำตอบที่คุยกับอินุ

“งั้นข้าก็คงไม่ต้องใช้เวลาในการเค้นข้อมูลกับเธอสินะ”

“...”

“ซ้อมเธอจนกว่าเธอจะคายออกมา..”

“ครับท่าน”

สิ้นเสียงของอินุตามด้วยประตูเหล็กที่ถูกเลื่อนปิดไป ฉันก็ไม่เคยเจอแสงสว่างอีกเลย

Partหมูตุ๋น

ใช้เวลาในทุกๆวันไปกับการนอนๆเดินๆแล้วก็ฝึกเผลอแป๊บๆก็ครบอาทิตย์แล้ว ข่าวพี่ป่านก็เงียบหายไปเลยทำไมไม่ติดต่อมาบ้างไอ้กระรอกตุ้ยนุ้ย

“ทำไมไม่ทักมาล่ะ...”นอนบิดตัวอย่างขี้เกียจตรงพื้นระเบียงทางเดินหน้าห้อง โดยมีเคียวโกะนั่งจิบน้ำชาข้างๆ

“หาววว...เคียวโกะ”

“คะ..คุณหนู”

“น่าเบื่อ..ตอนไหนจะจัดการเรื่องงานเสร็จไวๆอยากกลับไทยใจจะขาดแล้ว”

“ไม่ทราบค่ะ..ขออภัยด้วยค่ะที่ไม่ทราบ”

“อือออ”สุดท้ายก็ไม่มีอะไรคืบหน้า ขี้เกียจนอนต่อก็กระเด้งตัวลุกจากพื้นเดินเล่นไปเรื่อยๆโดยมีเคียวโกะเดินจิบน้ำชาเป็นเพื่อน อร่อยหรือป่าวนะอยากกิน

“เคียวโกะ”

“ค่ะ..”

“อยากหาไรกินพาไปหน่อย”

“รับทราบค่ะคุณหนู..”สุดท้ายก็จะหาไรรองท้องได้สักทีนี่ก็บ่ายแล้วพ่อก็ออกไปตรวจตราดูแลตลาดยังไม่กลับมาทิ้งให้ฉันอยู่ที่บ้านซะงั้น เดินตามต้อยๆจนมาถึงห้องอาหารก็จะมีคุณเมดที่ยิ้มให้อย่างเป็นระเบียบกำลังเตรียมของว่างกับพวกน้ำชาให้

“จะรับอะไรเพิ่มก็บอกได้นะคะคุณหนู”

“ขอบคุณค่ะ..”ค่อมตัวให้เล็กน้อยแล้วก็พาตัวเองมานั่งจ้ำเบ้ากับเบาะรองอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้ก็ไม่ได้รับการติดต่อจากใครเลย

*ตรู๊ด..โหล”

*ทำไร..*เสียงเข้มๆแบบนี้มีคนเดียวไอ้หมาบ้า

*กินน้ำชา*

*อือ..อร่อยไหม*

*อร่อยสิ..ถามแปลกๆ*

*ก็ดี ตอนนี้อยู่ไหน?ญี่ปุ่นหรอมาทำไรที่นั่น*

*เรื่องของฉัน*

*เป็นห่วง..รักษาสุขภาพด้วย ขอโทษที่กวน*

*อือ*

แล้วปลายสายก็เงียบไป คือโทรมาแค่เนี้ยเพื่ออะไรเนี่ย (ก็ตัวเองไล่เค้านี่เนอะ)

“ใครหรอคะคุณหนู??”

“หมาบ้าน่ะ..ไม่ต้องสนใจหรอก”นั่งกินขนมด้วยอาการใจลอยจากเสียงของปอมเปย์ รอยจูบนั่นเหมือนพึ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เลยทำไมมันวูบวาบไปหมดเลยแหะข้างในนี้

เลิกๆไม่ต้องไปคิดถึงไอ้หมาบ้านั่นเลยนะยัยหมูอ้วน

แป๊บๆลุงเอดะก็เดินมาพร้อมถุงในมือเยอะแยะ แถมยิ้มตาปริมาให้แต่ไกลเลยแหะ ถูกหวยรึเปล่านะ

“คุณหนูครับผมซื้อของหวานมาฝากไม่รู้ว่าคุณหนูจะถูกใจรึเปล่า”

“ไหนคะขอดูหน่อย”คลานพื้นไปหาคุณลุงเอดะที่ย่อตัวมานั่งส่งถุงในมือให้ แงะถุงดูก็จะเจอพวกครัวซองต์ ครีมชีตนุ่มๆ พายหลายรส แม้แต่ไทยากิไส้ทะลักก็มี กริ๊ดดดดคุณลุงน่ารักอ่า

“ขอบคุณค่ะคุณลุง”

“ไม่เป็นไรครับแค่นี้จิ๊บๆ..งั้นลุงขอตัวก่อนนะครับ”

“บัยบายค่า”นั่งกินขนมในถุงต่อโดยไม่สนใจใยดีขนมที่คุณเมดทำ ฮืออยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนเลย

“เคียว..ขอเรียกแบบนี้ได้ไหม?”

“ค่ะคุณหนูฉันไม่ขัดอะไรหรอกค่ะ”ทำไมเคียวโกะเอาแต่นั่งๆกินน้ำชาไปเรื่อยต่อให้ในนั้นไม่มีน้ำเหลือแล้วก็เถอะ??

“ช่วย..กินขนมหน่อยสิ”

“ทำไมล่ะคะ”

“คำสั่ง....นี่ถือว่าเป็นคำสั่งได้ใช่ไหม”

“ค่ะ..คำสั่งค่ะ”พอบังคับในเคียวโกะมาช่วยกินขนมทั้งหมดนี่ได้ก็เริ่มเบาใจได้กลัวกินไม่ทัน พอมาลองสังเกตดีๆแล้วเคียวโกะเป็นยุ่นจ๋าจริงๆสินะ ผมดำขลับผิวขาวปากแดงมีเขี้ยวเล็กๆแถมยังมีไฝเล็กๆที่ใต้ตาด้วยมองดีๆเหมือนอาเจ้เลยแหะ

นั่งกินขนมไปเรื่อยๆจนหมดจากนั้นก็ไปเดินเล่นรอบสวนจนของย่อยหมดก็ได้เวลาไปกับลุงเอดะซ้อมเหมือนอย่างเคย แต่วันนี้ลุงบอกให้ซ้อมดาบแทนจะได้ฝึกอาวุธอื่นๆไปในตัว นี่กะจะไปเป็นแม่ค้าแล่หมูก็ได้นะดาบยาวดี

ถือดาบค่อนข้างจะหนักแต่พอเริ่มถือตวัดไปมาตามอากาศก็ไม่หนักแล้ว จากนั้นก็เริ่มวางขาให้มั่นก็ฟาดดาบตามจังหวะของลุงที่สั่งไปเรื่อยๆจากนั้นก็มาลองฟาดอะไรนิ่มๆอย่างฟองน้ำหนักๆแล้วก็พวกโฟมที่ห้อยไว้ พอถึงงานหนักลุงให้ฟาดชิ้นเนื้อให้ขาดใน2ท่อนให้ได้ถึงจะเสร็จงานที่ท่านพ่อสั่งให้ลุงมาฝึกฉัน มองดูลุงแกทำให้ดูแกฟาดฟึบเดียว เนื้อขาดหล่อนดังโบ๊ะกับพื้น ตัดภาพมาที่ฉันยืนฟาดพลัวะๆใส่เนื้อยังไม่ระคายผิวมันเลย ยืนฟาดอยู่แบบนั้นราวๆชม.กว่าถึงขาด พอยกมือตัวเองมาดูก็ต้องน้ำตาซึมหนังผองไปหมด เลือดซึมตามมือนิ่มๆของตัวเองจนน้ำตาไหลเดินกลับห้องไปทั้งแบบนั้น แต่ไม่นานนักเคียวโกะก็วิ่งตามหลังมาพร้อมกล่องพยาบาล นั่งดูเคียวโกะพันฟึบๆเสร็จก็ไปกินข้าวตามปกติ แต่วันนี้อาบน้ำยากแล้วแหะทำไงดี

"เคียว...ช่วยอะไรหน่อยสิ”
“อะไรคะคุณหนู”

“อาบน้ำให้หน่อย”

“คะ??..”

ยืนอึ้งไปพร้อมๆกันแล้วก็หันหน้าหนีใส่กัน อะไรล่ะก็ฉันมือเจ็บฉันผิดตรงไหนตอนเด็กๆพี่ป่านก็อาบน้ำให้บ่อยจะตาย จะมาเขินอะไรล่ะก็มีเหมือนกันนี่น้องหอยน่ะ ทำไมเขินหรอ

Partปอมเปย์

น่าหงุดหงิดชะมัดให้ตายสิยัยหมูบ้า เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ยได้ยินเสียงซดน้ำอึกๆข้างหูด้วย ไปแอบนั่งกับผู้ชายที่ไหนรึเปล่าหรือว่า

“อะแฮ่ม..พี่ปอมทำไรอยู่??ยู้ฮู้ว”รันพยายามโบกมือไปมาข้างหน้าปอมเปย์ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าบูดบึ้งกับตัวเองอย่างโมโห

“รันอย่าไปแกล้งพี่ปอมสิ..เดี๋ยวโดนตีก้นแดงนะ”

“ทำไมอ่ะพี่ด้า..ชิ..ไปก็ได้เดี๋ยวคุณใหญ่ของบ้านจะโมโหระเบิดใส่เรา”

“ป่ะๆๆ..ไปกันรัน”

“ค่าๆ”

รู้สึกตัวอีกทีตอนได้ยินเสียงปิดประตูกระแทกดังปังถึงได้รู้ว่าลิงแสบออกจาห้องไปซะแล้ว เข้ามาตอนไหนเนี่ย

“โอ๊ย..ทำไมชอบมาปั่นหัวฉันบ่อยๆ..มายั่วให้อยากแล้วก็หนีจากไปนะยัยหมู”

ระบายอารมณ์ของตัวเองด้วยการทุบโต๊ะดังปัง เดินวนไปมากลางห้องจนสุดท้ายทนไม่ไหวก็เดินออกจาห้องทำงานเดินมุ่งหน้าลงบันได เดินออกจากบ้านไปที่สระน้ำข้างบ้านแล้วก็ตู้ม หวังว่าพอหัวเย็นจะสงบลงบ้างแต่ก็ไม่เป็นงั้นตอนนี้หัวตัวเองกำลังเดือดปุดๆพอมาคิดว่า ยัยหมูนั่นอาจไปเดินระริกๆกับหนุ่มญี่ปุ่นแล้วไปหาไรกินกันต่อจากนั้นก็

“โอ๊ยโมโหเว้ยยย...พลัวะๆ”สาดน้ำไปมากับตัวเองในสระ ไม่นานนักลิงแสบก็เดินออกมานั่งย่อเข่าดูฉัน

“ร้อนหรอพี่ปอม”รันฉีกยิ้มเย้ยใส่ซะงั้น

“ระวังป่วยนะพี่ปอม”ด้าทำได้แค่จะยื่นมือมาดึงขึ้น

“งั้นก็ป่วยกันทั้งหมดเลยสิ...ตู้ม”ได้จังหวะก็ดึงทั้งคู่ลงน้ำมาด้วยกัน จากนั้นฉันก็โดนรันกระโดดเกาะคอดึงกดน้ำส่วนของด้าก็แหกปากตะกุยน้ำหนี

ตอนนี้เราทั้งคู่กำลังยืนเกร็งใส่กันในห้องนอนของฉัน จะเขินก็ไม่ได้แล้วตอนนี้เหนียวตัวไปหมด

“งั้น..เดี๋ยวตุ๋นไปหาเสื้อผ้าแล้วจะรอในห้องน้ำนะ”

“ค่ะ..เดี๋ยวฉันจะรีบตามไปนะคะ”

“อือ”พยักหัวงึกๆให้เคียวโกะแล้วก็ซอยขาอวบๆตัวเองไปห้องน้ำจัดการแก้ผ้าออกให้หมด แม้มันจะเจ็บจนระบมก็เถอะเวลาแตะ พอถอดเสร็จก็พันผ้าขนหนูไว้แน่นที่สุดเพราะว่ากลัวมันหลุด

“เคียว..เสร็จแล้ว”

“ค่ะคุณหนู...ขออนุญาตค่ะ”

เหมือนเคียวโกะจะกลัวเลอะเทอะก็เลยไปถอดสูทพับแขนเสื้อขึ้นแถมปลดกระดุมตรงคอออก อาเจ้ดีๆนี่แหละ

“ขออนุญาตอาบน้ำให้นะคะ”

“ค่ะ..”

นั่งลงกับพื้นอย่างๆสั่นระหว่างนั้นก็ชูมือขึ้นสูงๆโชว์จักแร้ดำๆของตัวเอง เคียวโกะพยายามเอาน้ำมาราดตามตัวให้แล้วก็กดสบู่เหลวใส่ฟองน้ำขย้ำๆพอฟองออกก็เลยลูบไปมาขัดเบาๆตามตัวของฉันไปเรื่อย ก็ไม่ได้แย่แหะแต่แขนเริ่มล้าแล้ว  เหมือนเคียวโกะจะรู้ ก็เริ่มลดมือฉันลงแล้วขัดต่อไปเรื่อยๆระหว่างถือแขนอวบๆทั้งสองข้างของฉัน อาบน้ำไวๆเถอะนะหนาวจนขนลุกเป็นหนังไก่แล้ว

เวลาผ่านไปยิ่งกว่าตอแหละก็มานอนแหมะกับเตียงกลิ้งม้วนกับผ้าห่มจนเป็นโรลนิ่มๆ ไม่ช้าเจ้าทาโร่ก็แหกปากเหมียวๆมาแต่ไกลตามด้วยมาตะกุยพื้นที่เตียงอย่างออดอ้อน

“เฮ้อออ..มาอีกแล้วหรอท่าโร่”

“เหมียววว....หาวว..ม๊าวว”ใจอ่อนอีกรอบเพราะมันทำตาหวานใส่ก็เลยจะคว้ามือไปอุ้มแต่เคียวโกะไวกว่าก็เลยอุ้มมันมาให้

“คุณหนูมือเจ็บ..อย่าจับอะไรบ่อยล่ะคะ”

“อื้อ..”

แล้วก็ภาพตัดฟึบๆมาถึงตอนที่ฉันนอนแล้วทำตาปริบๆใส่เคียวโกะที่นอนอยู่ข้างล่าง

“เคียว..”

“ค่าคุณหนู”เคียวโกะยอมพลิกตัวตะแครงข้างหันมาหาฉันตามคำสั่ง

“ขึ้น..ขึ้น”

“ขึ้น??”

“มานอนข้างบนนี่คือคำสั่ง!!”ยอมออกแรงนิดหน่อยเคียวโกะก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายมานอนข้างๆไอ้ทาโร่ที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างสงบ

“ขออนุญาตค่ะ”

“เอาเลย..นอนๆ”

“ค่ะ”จากนั้นเราทั้งคู่และอีก1ตัวก็หลับสงบภายในเตียงนุ่มๆอันนี้

Partโทระ

ฉันพยายามทุกวิถีทางในการไปติดต่อกับอินุในการขอตัวของสายป่านคืนได้ไหม แต่เหมือนอินุจะยังไม่พอใจกับขอเสนอตอนนี้กลายเป็นมันต้องการจะยึดตัวสายป่านไว้ไม่คืนให้เพียงเพราะเธอหน้าตาคล้ายกับโทโมะลูกสาวของอินุ ทั้งๆที่ความจริงเรื่องนั้นก็ผ่านมาเกือบ20ปีแต่ทำไมมันยังจำได้อีกนะไอ้สารเลว

“เอดะ..”

“ครับคุณท่าน”

“ไปเตรียมคนให้พร้อม..ฉันจะไปพาบอดี้การ์ดคนโปรดของลูกข้าคืน”

“ครับผม..”

เท่ากับว่าหลังจากนี้จะเริ่มเปิดฉากสงครามอีกรอบสินะ ถ้าฉันไม่ไหวล่ะใครจะมาดูแลหมูตุ๋นเรื่องที่ฉันโกหกว่าจะให้หมูตุ๋นแต่งกับพวกไคอาจจะไม่มีก็ได้ถ้าฉันตายจริงๆ

แต่ว่าก็ไม่มีเวลาแล้วนะโทระ สายป่านกำลังแย่เพราะตอนนี้เธอกำลังสาหัส

ฉันจะทำยังไงดีนะมะลิลูกสาวของเราก็โตมาจ้ำม้ำเหมือนคุณตอนสาวๆแบบนี้ ใครๆก็ชอบแกล้งสินะ ถ้าปกป้องลูกน้องไม่ได้ฉันก็ไม่ใช่หัวหน้าแก๊งโทระ

“ก็ได้อินุ..เรามาทำสงครามกันเถอะ”

ต่อให้ฉันตายจริงๆแล้วหมูตุ๋นต้องอยู่คนเดียวขึ้นมาฉันขอฝากลูกสาวไว้กับเธอได้ไหมสายป่าน เพราะเธอเปรียบเหมือนพี่สาวจริงๆของหมูตุ๋น ดีชะมัดที่ฉันเก็บเธอมาเมื่อตอนนั้นน่ะ โทโมะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น