รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 2 : การพบพาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่2การพบพาน

ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็บ่าย3กว่าฉันนอนหลับไปตั้งแต่11โมงนิดๆจนตอนนี้ใกล้เย็นแล้ว

“หาว...หิวจัง”

“ก๊อกๆ..ตุ๋นตื่นยัง”

“ตื่นแล้วค่ะพี่..หาวววว”

“งั้นพี่เข้าไปนะ..แอ๊ด..พอดีจะชวนไปตลาดไปด้วยกันไหม?”

“อือ..ได้”ฉันตอบแบบไปทีแล้วก็ซุกตัวนอนต่อ

“หมูอ้วนตื่นนอนได้แล้วววว”พี่ป่านเดินมาที่เตียงแล้วหยิบหมอนฟาดลงไปที่ฉันแบบไม่มีคำว่าปราณีรัวๆ

“ตื่น..ตื่นแล้วหยุดตีก่อนนนน”

“ไม่หยุด...พลัวะๆ”

“อ๊ากกกกกกก..ยอมแล้ววว”

สุดท้ายก็ยอมจำนนลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วแต่งตัวใหม่ตามพี่ป่านลงไปข้างล่าง

“มาค่ะไปซื้อของมาทำเนื้อย่างกิน”

“ไม่เอาเนื้อย่างงงง...”

“ทำไมล่ะคะ?มันไม่อร่อยหรอ”

“อร่อย..แต่ตุ๋นแค่คิดว่ามันหนักไปหน่อย”

“งั้นเอาสุกกี้ก็ได้ค่ะ..”

“ค่ะ..สุกกี้ดีกว่าประหยัดด้วยงั้นไปเลยๆ..”

“ค่าๆ”

สุดท้ายพี่ป่านก็ยอมหึๆเสร็จหมู ฉันรีบวิ่งแจ๋นไปประจำตำแหน่งข้างคนขับทันที เพราะต่อจากนี้พี่ป่านจะเป็นคนรับใช้เอง

“ขาดเหลืออะไรก็โทรถามป้านวลนะคะ”

“ค่าป้านวล”

ฉันโบกมือลาป้านวลเรื่อยๆจนพี่ป่านขับรถไกลห่างมาจากบ้านพอสมควรฉันถึงวกกลับเข้าหน้าต่างรถคืน

“หนาวจังพี่ป่าน”

“เอาเสื้อพี่ไหมคะอยู่ด้านหลังเบาะน่ะ เห็นไหม”

“ค่ะเห็นแล้ว”

วันนี้อากาศค่อนข้างจะหนาวเย็นสักนิดเพราะอยู่ช่วงใกล้สิ้นปีแล้ว ก็เลยอุณหภูมิลดต่ำเพราะอยู่บนเขาด้วยก็เลยหนาวไปอีก

พี่ป่านก็ขับรถเรื่อยๆส่วนฉันก็มองตามหน้าต่างดูวิวข้างทางไปเรื่อยๆมีพวกนักท่องเที่ยวมากันเยอะเลยกำลังถ่ายรูปต้นพญาเสือโคร่งกันอยู่แหะ ช่วงนี้กำลังออกดอกบานสะพรั่งอารมณ์ซากุระเมืองไทยแหละนะ ขาดไม่ได้ก็มีดอกบ๊วยสวยเหมือนกันว่างๆแอบเปิดเอาคนมาเที่ยวในสวนหาเงินเพิ่มดีไหมเนี่ย

“ตุ๋น..ตุ๋นคะคิดไรทำไมเหม่อจัง”

“อ่อ..แค่เรื่องทั่วๆไปแหละพี่ป่าน ขับต่อเลย...”
“ครับๆคุณหมูตุ๋นของบ่าว”

เหลืออีกไม่กี่เดือนแล้วฉันต้องไปญี่ปุ่นคงนานโขเลยจะกลับมาไทย

“ห่อหมกฮวกเอาไปฝากป้า ป้าไปนาเลยห้อย---”

“พี่ป่านเปิดเพลงอารายยยย”

“เอ้าเห็นวิวได้ก็เลยอยากคึก สนใจไหมคะ?”

“ไม่เอา”

“555แต่พี่จะฟัง”

“ม่ายยยย”

สุดท้ายก็ต้องนั่งฟังพี่ป่านร้องเพลงลูกทุ่งกรอกหูไปเรื่อยๆจนฉันงี้แทบจะขนไหปลาร้ามารำโชว์แหละ

ขับรถอยู่ประมาณครึ่งชม.นิดๆก็มาถึงตลาดในตัวเมืองสักที เพราะสวนอยู่ค่อนข้างไกลจากที่นี่ก็เลยใช้เวลานานประมาณ30โลกว่าๆถึงจะมาตลาดได้

“ฮ่า..ปวดตูดจัง”

“หว่า..สนใจให้พี่ไปนวดให้ไหมคะหึๆ”

“อย่ามาทะลึ่งนะ..เดี๋ยว..เดี๋ยว”

“เดี๋ยวอะรายหยอออ”

“เดี๋ยวเอาปืนมายิงปิ้วเลยนี่”

“จ้าๆงั้นไปพี่ไปซื้อพวกของสด ตุ๋นไปซื้อพวกน้ำจิ้มแล้วก็เครื่องปรุงนะค่อยวนมาเจอกันที่รถนะคะตกลงไหม”

“รับทราบครับพี่ป่าน”

“ครับผมคุณหนู555พี่ไปแหละ”

แล้วพี่ป่านก็แยกทางเดินหนีไปอีกฝั่งทิ้งให้ฉันยืนงงไปพักนึงก่อนจะเริ่มออกเดินตามหาร้านขายเครื่องปรุงเดินมาเรื่อยๆจนถึงร้านเจ้าประจำคือลุงไก่

“ลุงคะ เอาซอสสุกกี้ขวดใหญ่4ตะเกียบถุงใหญ่1แล้วก็ขอพวกโซดาครึ่งโหลค่ะ”

“ได้ค่ะ...รอแป๊บนะคะ”

อะไร?...ลุงไก่เปลี่ยนไป??หรือว่าลุงแกจะเปลี่ยนใจเป็นสาวสอง”

“มาแล้วค่ะ..ซอสขวดละ60 4ขวด ตะเกียบ120 โซดา48รวมแล้วก็408บาทค่ะ”

“อ่อนี่ค่ะ..”พอยื่นเงินให้แล้วก็เงยหน้ามองเท่านั้นแหละนมลุงไก่แกเฉี่ยวหัวไปแว๊บนึง ตกใจหมดเลย

“ตังค์ทอนค่ะตัวเล็ก..ถือของไหวไหม?”

“ไม่ไหวค่ะแต่เดี๋ยวจะมาทยอยขนเอาก็ได้ค่ะ”

“อ่อ..งั้นเดี๋ยวส้มโอช่วยนะคะ”

“คะ??..นึกว่าเป็นลุงไก่ซะอีก”

“ฮ่าๆพอดีเป็นหลานน่ะค่ะ..ลุงแกให้มาช่วยขายของเป็นเพื่อนก็เลยมาอยู่นี่สักพัก”

“ค่า...งั้นก็ขอบคุณล่วงหน้านะคะ”

“ค่า”

พอพูดจบฉันก็เดินถือถุงขวดซอสกับตะเกียบเดินไปที่รถส่วนส้มโอก็ช่วยแบกโซดาขวดเดินมาเป็นเพื่อน

“เอ่อส้มโออายุ22ค่ะแล้วตัวเล็กอายุเท่าไรคะ?”

“อ่อ28ค่ะ..แล้วก็ชื่อหมูตุ๋นนะคะไม่ใช่ตัวเล็ก^^

“คะ?ส้มโอขอโทษค่ะ...อุส่าห์คิดว่าเด็กกว่าอีก”

“ไม่เป็นไรค่ะก็ตุ๋นตัวเล็กเองช่วยไม่ได้หรอกค่ะ^^

“ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะพี่ตุ๋น”

ฉันทำได้แค่กลั้นขำไประหว่างเดินเพราะส้มโอเข้าใจผิดว่าฉันตัวเล็กกว่าก็เลยเรื่องเป็นแบบนี้ไง ฉันค่อนข้างจะเตี้ยมากมายเพราะไม่ยอมกินนมแถมตัวก็ยังบวมลมตัวกลมๆใส่แว่นอีกฉันเป็นคนอวบจัดอยู่ในประเภทหุ่นอะไรนะวีเชฟมั้งข้างบนก็แน่นข้างล่างก็ฟิตมิน่าไปไหนใครๆก็ชอบมอง

ส้มโอจัดว่าเป็นคนน่าตาดีมากผิวเนียนแบบไทยแท้ตัวสูงลิ่วผิดกับฉันตัวสูงแค่อกของทับทิมเองอ่า ไม่แฟร์เลย

“มีอะไรติดหน้าส้มหรอพี่??”

“ไม่..ไม่มีอะไรหรอกไปที่รถกันเถอะ”

“ค่ะ..”

“แล้วร้านล่ะใครเฝ้า?”

“อ่อให้หนึ่งมันเฝ้าน่ะพี่ ลูกลุงไก่น่ะ”

“อ่อ..ก็นึกอยู่ว่าจะมีใครมาปล้นร้านไหม”

“ฮ่าๆบางทีก็ไม่แน่นะพี่โจรมันเยอะ”

“จ้า”ฉันพยายามจะคุยกับส้มโอแบบไม่เคร่งเครียดนะแต่สุดท้ายมันก็เครียดอยู่ดี ฉันไม่ถนัดคุยกับคนอื่นเท่าไรก็เลยเป็นแบบนี้ เดินอีกแป๊บเดียวก็ถึงรถแล้วฉันงี้ซอยเท้าฉับๆให้ไวด่วนๆจะได้กลับบ้านไวๆ

“พี่ตุ๋นรอส้มด้วยยย”

“เร็วๆค่ะส้มโอ”

ฉันออกซอยเท้าวิ่งหนีส้มโอซะงั้นกลายเป็นคนบ้าเล่นวิ่งไล่จับไปที่รถ แต่ยังดีที่พี่ป่านมาถึงก่อนก็เลยจะกลับไว

“อ้าวตุ๋นวิ่งหนีอะไรมา”

“พี่ตุ๋น..อย่าวิ่งหนีส้มสิ”

“นี่ใครอ่าตุ๋น”

“อ่อหลานลุงไก่ค่ะพอดีน้องแกมาส่ง”

“อ่อ..พี่ชื่อสายป่านเป็นพี่เลี้ยงตุ๋น”

“ค่า..หนูชื่อส้มโอหวัดดีค่ะพี่”

“เอ่องั้นพี่ขอขนของใส่รถก่อนนะ”

“ค่า”

มองดูพี่ป่านจัดการขนของทุกอย่างใส่ท้ายกระบะก็ถึงเวลากลับบ้านสักที

“กลับบ้านกันพี่ป่านนนน”

“ค่ะๆ..แล้วส้มโอล่ะกลับไง”

“อ่อพอดีจะไปหาลุงไก่ต่อค่ะมีป่านมีอะไรให้ช่วยหรอคะ?”

“อ่อพี่จัดงานเลี้ยงสุกกี้สนใจมากินไหม ถือซะว่ามาช่วยยกของไงคะ”

“อ่อ..เกรงใจค่ะไม่เป็นไรหรอก”

“ไปเถอะส้มโอนะๆถือซะว่าค่าช่วย”

“ก็ได้ค่ะ..ถ้าพี่ๆร้องขอซะขนาดนี้ส้มคงไม่กล้าปฏิเสธเลย”

“ไปค่ะสาวๆ เชิญค่าคุณสุกร”

“แง..พี่ป่านขี้แกล้งกลับถึงบ้านอย่ามาง้อตุ๋นนะ”
“อ้าว..ตุ๋นพี่ขอโทษษษษษ”

“ไม่ให้ ชิ”

แล้วก็ต้องนั่งฟังเสียงบ่นครวญครางของพี่ป่านไปตลอดทางอย่างปวดหู

และแล้วก็มาถึงบ้านใหญ่สักทีกินเวลานานไปนิดเพราะมีตำรวจมาตั้งด่านตรวจคนตอนนี้?? เห็นบอกว่าช่วงเทศกาลอุบัติเหตุเยอะเป็นห่วงเลยมาตั้งด่าน

“ด่านเยอะจังนะพี่ตุ๋น”

“อือ..เยอะเกินไปจนเบื่อแหละ”

“ทำใจแหละเนอะตำรวจก็งี้แหละ”

“เทศกาลคนเยอะอันตรายแหละเนอะ ไปค่ะพี่จะซิ่งแล้วนะหวังว่าไม่มีด่านนะ”

“เหยียบเลยพี่ตุ๋นหิวแล้ว”

“ใจเย็นน้องเอ๋ยยยพี่กำลังซิ่งอยู่”

ฉันทำได้แค่นั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆแล้วก็คิดไปเรื่อยเปื่อยที่พ่อบอกว่าฉันน่ะต้องกลับไปที่ญี่ปุ่นโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เพราะพ่อปกป้องแก๊งมาด้วยการนองเลือดแล้วต่อไปคงถึงวาระที่ฉันต้องมาสืบทอดแก๊งต่อ

"ปริ๊น..ปริ๊นถึงแล้วลงค่ะสาวๆ”

“ห๋า?..ถึงแล้วหรองั้น..ตุ๋นไปอาบน้ำนะเดี๋ยวมา..”

“อือๆ..งั้นรีบๆมานะเดี๋ยวพี่กินหมด”

“บัยบายพี่ตุ๋น”

“มาค่ะส้ม มาช่วยพี่ขนของไปครัวหน่อย..”

“ค่ะพี่ป่าน..”

ฉันใช้เวลาค่อนข้างมากไปกับการอาบน้ำ เพราะดันมัวแต่คิดเรื่องอื่นก็เลยเป็นแบบนี้ไง

“เฮ้อ..เอาไงดีวะตุ๋น”

“แกร๊งๆ...สุกกี้พร้อมกินแล้วจ้า ล้อมวงเข้ามาๆ”

เสียงตะโกนร้องลั่นบ้านพี่ป่านดังมาแต่ไกลถึงฉันจะอยู่ในห้องน้ำก็ได้ยิน ไม่รอช้าฉันรีบล้างตัวแล้วเช็ดให้แห้งก่อนจะวิ่งไปเอาชุดแล้วก็ลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้ท้องนิ่มๆของฉันกำลังโครกครากครำครวญเหลือเกิน

“พี่ป่านตุ๋นขอชามนึง”

“จัดมาค่ะหมูน้อย”

ฉันงี้ซอยเท้าป้อมๆตัวเองเดินมุ่งหน้าไปที่พี่ป่านด้วยความเร็วก่อนจะคว้าหมับเอาชามไปยื่นให้พี่ป่านตักให้

“เอาเยอะไหมคะคนเก่งงง”

“เอามาเยอะๆเลยหิว”

“ค่าๆน้ำจิ้มอยู่กับป้านวลก็มีนะ ขวดเล็กที่พี่ซื้อแยกมาให้”

“อือ..”

ฉันหยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินไปหาป้านวลที่กำลังนั่งกินสุกกี้อย่างยิ้มแย้มกับส้มโอที่นั่งข้างๆ

คงจะดีถ้ามีคนมาอยู่เยอะๆสินะ อบอุ่นจัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น