รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 19 : บอดี้การ์ดคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

ตอนที่19บอดี้การ์ดคนใหม่

ว่างๆบนเครื่องก็ไม่มีอะไรมากมายนอกจากตอบแชทพวกพี่ไข่แล้วก็พี่ป่าน ส่วนไอ้พิงค์ก็เงียบหายไป หายแบบหายไปเฉยๆไม่มีการตอบรับใดๆส่วนแชทจากหมาปอมก็ยังคงเงียบไม่มีอะไรใดๆเลย

“เฮ้อออ...เลิกคิดๆ”

“เป็นไรหรือเปล่าครับคุณหนู..คลื่นไส้หรอครับ??”

“ไม่ค่ะ..ไม่มีอะไรค่ะ..”เบนสายตาจากคุณลุงที่ตอนนี้เริ่มชะโงกหัวมาถามไถ่ ตื่นเต้นแปลกๆชะมัดทำไมรู้สึกในท้องมันปั่นป่วนไปหมดเลย พึ่งออกจากไทยได้ราวๆชม.กว่าเท่านั้น

ขอพักสายตาสักหน่อยแล้วกัน ปรับสายตาให้ชินกับแสงเล็กน้อยแล้วเอนตัวลงมานิดหน่อยแล้วก็หลับไปซะ

สะดุ้งตื่นอีกทีตอนเครื่องลงกระแทก ชะโงกหน้าออกไปส่องที่ริมหน้าต่างก็เริ่มเห็นว่าฟ้ามืดครึ้มไปหมดแล้ว

“ตื่นแล้วหรอครับคุณหนู..เรามาถึงกันแล้วนะครับ”

“ค่ะ..หาววว”

อ้าปากหาวอย่างไม่เกรงใจ แต่เพราะบนเครื่องเหลือฉันกับลุงแค่2คนเลยไม่ต้องกังวลมาก ไม่ช้าเครื่องบินก็ลงจอดส่วนคุณลุงก็โทรตามคนบ้านใหญ่มารับ รออยู่ที่สนามบินราวๆ10นาทีรถตู้สีดำก็มาจอดรับตามด้วยบอดี้การ์ดหน้าโหดอีกหลายคนที่กำลังยืนทำตัวสั่นๆตอนเจอคุณลุง ขนของทุกอย่างเสร็จก็ขึ้นรถไปกับทุกคน

นั่งเงียบๆที่โซนด้านหน้ากับคุณลุงที่เสียสละมาขับแทน นั่งมองไปมาตามถนนที่ตอนนี้เริ่มเย็นแล้วคนเลิกงานก็เดินเพ่นพล่านไปมาตามปกติ ค่อนข้างจะแตกต่างกับที่เชียงใหม่ลิบลับ เพราะแถวนั้นภูเขาเยอะก็เลยไม่ค่อยมีคนมากเท่าไหร่

“คุณลุง..หนูหิว”

“อดทนอีกสักนิดนะครับใกล้ถึงแล้ว..”

“ค่ะ...”นั่งท้องร้องไประหว่างที่ใกล้ถึงบ้าน เริ่มเห็นอาณาเขตรั้วบ้านแล้วแหะเพราะว่ากำแพงค่อนข้างจะยาวเป็นโครงบ้านญี่ปุ่นโบราณโครตใหญ่ มีต้นบอนไซเบ่อเร้อหน้าบ้าน รอบๆบ้านก็จะมีบ่อน้ำที่มีปลาคาร์ฟว่ายไปมา ข้างๆสนามจะมีต้นไผ่เล็กๆที่อยู่กันเป็นกอ

ถึงกับอ้าปากค้างไปพักนึงตอนที่รถเลี้ยวมาถึง คุณลุงบอกให้เข้าทางประตูเล็กด้วยจะมีคุณเมดมารับส่วนข้าวของอื่นๆคุณลุงจะเอาไปเก็บเอง

พยักหน้างึกๆแล้วลงจากรถยืนสั่นๆเพราะตอนนี้เริ่มหนาวซะแล้ว หนาวกว่าไทยซะอีกเดินอย่างกล้าๆกลัวๆไปเปิดประตูเล็กแล้วเดินเข้าไปสักพักก็มีเหล่าคุณเมด?เดินออกมาราวๆ2คนมาจูงมือฉันเดินตามช้าๆ มองปาดซ้ายปาดขวาก็จะเห็นรอบข้างภายในตัวบ้านที่ค่อนข้างจะอลังการกว่าข้างนอกซะอีก คุณเมดบอกให้เปลี่ยนรองเท้าก่อนถึงจะพาขึ้นบ้านได้ ยอมทำตามอย่างงงๆแล้วก็เดินเรียงแถวไปด้วยกัน เดินผ่านหน้าห้องนู้นห้องนี้ไปเรื่อยก็แอบๆส่องไปพลางเพราะว่ามันแปลกตาดี เดินมาเรื่อยๆจนหยุดที่ห้องอะไรสักอย่างคุณเมดก็บอกว่าเข้าไปได้เลยเพราะพ่ออยู่ด้านใน

ยื่นเขย่ามือตัวเองไปมาอยู่หน้าห้อง พอเริ่มทำใจได้ก็เลื่อนประตูเข้าไป ด้านในห้องจะมีรูปปั้นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ที่แกะสลักจากไม้ล่ะมั้ง รอบข้างจะมีพวกแจกันลายโบราณค่อนข้างเยอะ ตรงกลางห้องจะเป็นโต๊ะไม้ขนาดเล็กพร้อมกับเสื่อที่ถูกปูมาอย่างดี แล้วพ่อล่ะ?อยู่ไหน

“พ่อ??..อยู่ไหน..”เดินร้องหาไปทั่วห้องแต่ก็ไม่เจอพ่อแหะ เมดขี้โม้ป่าวเนี่ย

“อะแฮ่ม...”เสียงกระแอมดังมาจากข้างหลังเลยหันตัวไปดูก็เจอชายวัยกลางคนที่มีผ้าปิดตาข้างนึงกำลังยืนกอดอกจ้องมองยิ้มๆให้

“พ่อ??”

“ว่าไงหมูน้อยของป๋า...อืมมคิดถึงจัง..”พ่อเดินสาวเท้าเข้ามาแล้วดึงตัวฉันไปกอดด้วยความคิดถึง พ่อดูผอมๆไปนะทำไมไม่ดูแน่นๆเหมือนฉันบ้างล่ะ

กอดพ่ออย่างคิดถึง?จะพยายามโอบเบาๆนะกลัวพ่อกระดูกแตกซะก่อน

“มาถึงไวดีจัง..ไปกินข้าวกันหมูน้อยของพ่อ”

“ค่า..”โดนพ่อจูงมือไปจากห้องอดไม่ได้ที่จะมองต่อก็เลยหันกลับมาดูถึงได้เห็นรูปแม่ที่ตั้งไว้ตรงหัวมุมห้องมีรอยธูปที่พึ่งถูกจุดใหม่ๆด้วยแหะ แสดงว่าพ่อจะมาหาแม่หรอ??

เดินตามพ่อมาเรื่อยๆตามแรงจูงที่พามา แอบมองไปตามข้อมือของพ่อที่มีรอยขีดๆจางๆเต็มไปหมดพ่อโดนอะไรบาดรึเปล่า??

เดินมาจนถึงห้องอาหารที่อยู่โซนแยกจากห้องต๊ะกี้ราวๆ2-3ห้องถัดมา โดนพ่อสั่งให้มานั่งลงส่วนพ่อบอกจะไปหาอะไรกินสักแป๊บ ไม่ช้าคุณเมดก็มาอีกครั้งพร้อมบรรดาอาหารที่จัดชุดใหญ่ อย่างซาชิมิแซลม่อนก็มี ปูยักษ์ก็โครตใหญ่

นั่งกินไปเรื่อยๆสักพักพ่อก็มาพร้อมสาเกขวดใหญ่แล้วก็จอกอีก2อันเล็กๆ พ่อไปถอดผ้าคาดตาออกตอนนี้พ่อกำลังโชว์รอยแผลเป็นที่คาดยาวลงมาจากคิ้วถึงตาล่าง ค่อนข้างจะน่ากลัวนะ แต่ก็นะทำไงได้แต่พ่อโครตดิบเลยแหะ

นั่งกินข้าวเสร็จก็ต่อด้วยของหวานตบท้ายด้วยสาเกที่พ่อเอามาให้

“ยังไงพ่อก็ยังเห็นหน้าแม่ในตัวหมูน้อยเสมอนะคะ..”

“อึก..พ่อทำไมต้องมาอยู่นี่ด้วยล่ะ ไม่อยู่ไม่ได้หรอ”

“คุณปู่ท่านต้องการคนไปสืบทอดตระกูลต่อ..แต่แล้วพ่อก็ต้องเลือกระหว่างจะทำอะไรปกป้องลูกกับแม่หรือว่ามาคุมแก๊ง พ่อทำทั้งสองอย่างพร้อมกันแต่แล้วก็มาถึงทางตันเมื่อแก๊งอินุเริ่มส่งคนตามไล่ล่าแล้วก็ไปเจอแม่ของหมูน้อยพ่อพยายามสุดความสามารถในการปกป้องแม่แล้ว พ่อต้องแลกมาด้วยตาที่บอดหนึ่งข้างแล้วก็แม่ของหมูน้อยที่มาบังกระสุนแทนพ่อ..พ่อขอโทษด้วยที่ปกป้องแม่ไม่ทัน”

นั่งฟังพ่ออย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็นะความแค้นน่ะมีสุมในอกไปหมดแต่ตอนนี้สงสารพ่อมากกว่าที่แก่ขนาดนี้แล้วแต่ยังมาทำอะไรแบบนี้

“แล้วปู่ล่ะคะ??..หนูอยากเจอ”

“ท่านกำลังนอนพักผ่อนอยู่..ต่อไปนี้จะมีคนมาดูแลหมูน้อยแล้วนะชื่อว่าเคียวโกะ”

พยักหน้ารับงึกๆกับพ่อ นั่งฟังพ่อบ่นไปเรื่อยจนสุดท้ายพ่อก็หลับไปทั้งขวดสาเกทิ้งให้ฉันนั่งกินปูยักษ์ต่อเพราะว่าเริ่มหิวอีกแล้ว

“เอ่อ..ขออนุญาตค่ะคุณหนู”เสียงหวานๆเอ่ยเบาๆมาตามสายลมพร้อมกับร่างหญิงสาวที่ไม่รู้ชื่อกำลังมานั่งคุกเข่าอย่างเป็นกันเองข้างๆฉัน มาตอนไหนเนี่ยตกใจนะ

“เคียวโกะ??..งั่มๆ”

“ค่ะ..ดิชั้นชื่อเคียวโกะค่ะ..และเป็นอารักษ์ขาบอดี้การ์ดของคุณหนู”

นั่งอมก้ามปูยักษ์เต็มปากแล้วก็พยักหน้ารับให้กับเคียวโกะเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่ก็นะคงจะชินได้แหละตั้งแต่มีพี่ป่านมาบอดี้การ์ดก็คงจะเหมือนๆกันหมดสินะ

“คร่อก..ฟี้..แจ๊บๆแง่มๆ..”

“เคียวโกะ”

“คะ?คุณหนูมีอะไรให้ฉันรับใช้คะ”

“พาพ่อไปนอนหน่อย..พุงเปิดหมดแล้ว”ส่ายหัวรัวๆให้กับพ่อที่ตอนนี้กำลังนอนโชว์พุงแห้งๆของตัวเองไปมาบนเสื่ออย่างสบายใจ

“แล้วห้องฉันอยู่ตรงไหน”

“ออกจากห้องทานอาหารไปแล้วเลี้ยวซ้ายมือไปสุดทางเดินเลยค่ะ..จะมีเรือนเล็กแยกตรงนั้นค่ะ”

“อือ..ขอบใจนะ”

“ค่ะ..คุณหนู”

ถือจานปูกับของหวานอื่นๆใส่ถาดมาแล้วเดินอุ้มกลับไปที่ห้องตามคำบอกของเคียวโกะ เรือนไม้ที่ค่อนข้างเล็กแต่ภายในมี3ชั้นสูง ห้องกว้างพอสมควรวางถาดลงกับโต๊ะเล็กกลางห้องทิ้งตัวเองลงกับโซฟาอย่างปวดเมื่อย เดินวนไปวนมาปวดเอวแหะ

“หาวววว..อิ่มแล้วก็หนังตาหย่อนซะงั้น”

*ตรู๊ด..ตรู๊ด..ปิ๊บโหลพี่ไข่*

*ทำไรคะคนเก่งของพี่*

*นั่งกินข้าวค่ะ..พี่ไข่ล่ะคะทำอะไร*

*กำลังมาช่วยคุณป้าทำอาหารค่ำค่ะ..เป็นไงบ้างคะที่นั่น*

*ก็ดีค่ะ..ตุ๋นเจอพ่อแล้วพ่อค่อนข้างจะผอมมากเลยล่ะค่ะ*

*งั้นก็ฝากขุนคุณลุงแทนด้วยนะคะ..บัยบายค่ะ*

*ฝันดีค่ะพี่ไข่หวาน*

เดินสำรวจไปเรื่อยหาของตัวเองที่ตอนนี้ไปวางแหมะกลางพื้นในห้องนอน โดยมีผ้าเช็ดตัวทุกอย่างจัดสรรไว้พร้อม ใครมาเตรียมกันนะ

“ก๊อกๆ..ขออนุญาตค่ะคุณหนู เคียวโกะเองค่ะ”

“เข้ามาได้เลยค่ะ..”หยิบจับของเตรียมพร้อมไปอาบน้ำตามด้วยเสียงเปิดประตูพร้อมเคียวโกะในชุดสูทดำทะมึน นี่จะคงคอนเซ็ปดำทั้งบ้านเลยรึไง

“เดี๋ยวไปอาบน้ำนะ..ไม่รู้หรอกว่าพ่อสั่งอะไรกับเธอไว้แต่อยู่แถวนี้รอไปก่อนนะ”

“ค่ะ..”เคียวโกะค่อมตัวรับอย่างง่ายดายก่อนจะเดินหนีไปนั่งลงที่โซฟา ส่วนฉันก็เตรียมไปอาบน้ำซึ่งในห้องก็เล็กกะทัดรัดดีไม่ใหญ่มาก มีอ่างแช่ตัวด้วยแหะน่าลอง

หมดเวลากับการลองของแปลกๆในห้องน้ำราวครึ่งชม.กว่าแต่งตัวเป็นเสื้อตัวใหญ่สไตล์คนขี้เกียจกับกางเกงขายาวที่เอามาใส่กันไว้เผื่อมันจะหนาวมาก เคียวโกะกำลังนั่งอ่านอะไรไม่รู้ที่โซฟาเลยไม่อยากเรียกก็แอบเดินเลยผ่านไปเข้าห้องนอนไปซะ

“คุณหนู”

“คะ??”แหน่ยังมาทักอีกอุส่าห์แอบเงียบๆแล้วนะสงสัยเดินเสียงดังเกิน

“คุณหนูหนักเท่าไหร่คะ??”

“...”ใบ้กินไปเลยค่ะจังหวะนั้น โมโหนะแต่ก็แอบตลกไม่ได้ที่ตัวเองอ้วนเกินแล้วเดินเสียงดังสนั่นพื้นไม้ไปหมดกลัวมันจะทะลุนะเนี่ย

“80..ทำไมหรอ”

“แน่นดีนะคะ..”

“...”ห๋า??แน่นดี ก็นะกินดีอยู่ดีนี่แหละสาวไทยสะบัดผมใส่เคียวโกะอย่างกับนางแบบแล้วเดินบิดก้นเข้าห้องนอนไป ไม่ช้าเคียวโกะก็เดินมาบอกว่าจะให้จัดการยังไงดีกับพวกของกินที่ฉันแอบขโมยมาจากห้องอาหาร

“เอา..ไปเก็บเลยก็ได้นะ..”

“ค่ะ..”เดินหายลับไปกับความมืดไม่ช้าฉันก็เริ่มอ้าปากหาวหวอดๆอีกครั้ง

“ง่วงชะมัด..หนังตาจะปิดแล้ว”ทำตาปริบๆแล้วก็หลับไปทั้งอย่างนั่น แล้วก็สะดุ้งอีกครั้งในรอบดึกตื่นขึ้นมาในสภาพผ้าห่มกองโตและฮีตเตอร์ที่ปรับอย่างพออุ่นกวาดสายตามองไปรอบๆหาเคียวโกะที่ตอนนี้กำลังนอนกำลังพื้นไม้อย่างสงบสเงียมทิ้งให้ฉันเกาหัวแกร่กๆอย่างงงวย

“หาววว..นอนดีกว่า”เลิกมองเคียวโกะแล้วก็นอนต่อทั้งแบบนั้น เตียงก็นุ่มผ้าห่มก็สบายดีแต่สงสารเคียวโกะจัง สุดท้ายก็ลงไปลากขาเคียวโกะขึ้นมาบนเตียง

ตื่นสายมาในสภาพหัวฟูตาปูดเหมือนตีนไก่น้อยเหยียบหน้า ก็เพระวันนี้มีแขกไม่ได้รับเชิญเป็นแมวอ้วนสีขาวครีมกำลังสะบัดหางใส่หน้าฉันอย่างสบายใจ

“แหวะๆ..ลงไปเจ้าเหมียว”

“เหมียว..ม๊าววว”อ้าปากหาวอย่างสบายใจแล้วก็บิดขี้เกียจไปมากับคอของฉัน เจ้าเหมียวลงไปนะ

“ม๊าววว..เหมียว”สักพักเจ้าเหมียวก็ลอยละลิ่วไปกลางอากาศตามด้วยเคียวโกะในชุดไปรเวทที่ค่อนข้างสบายตัวกว่าเมื่อคืน

“ออกมาจากคุณหนูนะเจ้า..ท่าโร่อ้วนตุ้ย”

“แง้ว...เหมียววว”เหมือนเจ้าเหมียวจะไม่พอใจที่โดนว่าก็เลยแยกเขี้ยวใส่เคียวโกะแล้วก็หันมาทำตาหวานเชื่อมใส่ฉัน เสียใจด้วยนะฉันไม่ชอบแมว

ยันตัวเองลุกจากเตียงปัดขนแมวตามตัวออกให้หมดแล้วก็เดินผ่านเจ้าแมวอ้วนนอนฟุบกับพื้น แล้วก็เริ่มวิ่งไล่พันขาฉันติดๆตอนเดินไปห้องน้ำ

มองดูเคียวโกะจัดการกับเตียงได้สักพักก็ไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยแล้วก็เดินออกจากเรือนน้อยไปหาคุณพ่อที่กำลังนั่งกินชาร้อนอยู่ที่พื้นระเบียงหน้าทางเดิน

“หมูน้อยของพ่อ..ตื่นแล้วน้อ”

“ค่ะ..หาววว..ทาโร่มากวนจังคะพ่อแมวใครหรอคะ..ฮึบ”

“แมวของท่านปู่น่ะ”

“อ่อ..”

“กินชาไหม?พ่อจะได้ชงเพิ่ม”

“ไม่เอาค่า..พ่อตอนไหนเราจะมาเริ่มเรื่องที่พ่อนัดตุ๋นมาสักทีล่ะคะ”

“...คงอีกสักพักแหละ”พ่อยังคงนิ่งเงียบอย่างเป็นปกติไม่มีอะไรมากมายนัก

“เรื่องตระกูล...พ่อจะให้ตุ๋นแต่งงานกับใครหรอคะ?”

“เอ่อ...เรื่องนั้น..”

“ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ..ตุ๋นไม่ว่าหรอกค่ะที่พ่ออยากจะมีคนมาสืบตระกูลต่อจากตุ๋น”

“อืม..พ่อขอโทษที่ไม่ได้ปรึกษาลูก..”

“..ค่ะตุ๋นเข้าใจมันเป็นเรื่องของแก๊ง..”

นั่งเงียบๆดูนกดูปลาไปเรื่อยไม่นานนักก็มีใครสักคนเดินมา ลุงเอดะมาชวนฉันไปฝึกงานหลักของการป้องกันตัว เฮ้อทำร้ายคนอ้วนจังแหะแต่ทำไงได้พ่อบังคับนี่

ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนั่งดูเหล่าบอดี้การ์ดพากันต่อยกันยกตัวกันทุ่มพื้น พอมาถึงตาฉันไม่ค่อยมีคนกล้าแตะเพราะกลัวว่าจะได้รับทัณฑ์บนมั้ง แต่สักพักพอเริ่มคุ้นชินก็จับทางได้ฉันก็พุ่งตัวเข้าใส่ชายหนุ่มคนนึงจนเซไปกับพื้นต่อด้วยการสอดแขนเข้าไปยกตัวแต่ไม่ทันไรตัวเองก็ลอยละลิ่วหน้าทิ่มพื้นซะงั้น

“ขอโทษครับคุณหนู...”

“ไม่เป็นไรค่ะ..ว่าแต่หนักไหม??”

“นะ..นุ่มมากๆเลยครับ!!”เสียงดังฟังชัดตามด้วยชายหนุ่มโดนหวดก้นด้วยดาบไม้ไปหลายทีจากลุงเอดะที่ยืนคุมจนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น