รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 18 : อย่ามาแตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

ตอนที่18อย่ามาแตะ

โดนไอ้หมาบ้าขี้เก็กอุ้มหนีขึ้นรถไป ทิ้งให้คุณลุงเอดะยืนเหวอจนรถหายลับออกไปแกถึงรู้สึกตัว เฮ้อคนแก่น้อคนแก่

“ปะ..ปล่อยนะ..”ดิ้นคลุกคลักไปมาในอ้อมกอดของยัยหมาปอมนี่ที่ไม่ยอมวางฉันลงซักที เอาแต่อุ้มไว้แม้แต่นั่งบนรถก็เถอะ

“ไม่..ไม่ปล่อย...”

“หนะ...หนักนะ..ปล่อยเลย..”

“ไม่หนักเลย...ออกจะนุ่ม..”

ยกมือตัวเองมาระรัวกำปั้นอวบๆลงอกของยัยหมาบ้านี่จนสนั่นดังตุ๊บๆก็ไม่ยอมปล่อย ทำไมดื้อด้านจังฮะ แล้วมาตอนไหนเนี่ยไอ้คนเจ้าเล่ห์

ยอมรามือกับไอ้คนบ้าเอาแต่ใจที่ไม่ยอมปล่อยวางแถมยังรัดแขนแน่นเข้าไปอีกจนฉันหายใจแทบไม่ออก มองดูรถที่ขับไปเรื่อยๆผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย พอเลิกมองก็หันมาสนใจไอ้หมาบ้าที่นั่งเงียบหายใจเบาๆลำคอมุมเงยแห้งๆนะแต่ดูเซ็กซี่แปลกๆต่ำลงมาเล็กน้อยก็จะเห็นรอยบุ๋มที่ไหปลาร้าโผล่ออกมาที่โครตยั่ว

ขนตายาวชะมัดเวลากระพริบ ปากก็อวบอิ่มดีผิวขาวซีดมากเวลามองในมุมนี้

“มองไร...”

เวรเอ๊ยรู้ทัน

“เปล่า...”

“ขี้โม้...บอกมาเถอะว่าแอบมอง”

“ไอ้...คนหลงตัวเอง”งือไอ้หมาบ้ารู้ทันอีก ก็แค่แอบดูนิดหน่อยทำเป็นห่วงตัว มองเยอะจะสึกหรอรึไง ชิ

แอบเหล่ตามองดูก็เห็นไอ้หมากำลังหัวเราะๆหึใส่ฉันแถมมาฉีกยิ้มให้อย่างกวนโอ๊ย รำคาญชะมัดไอ้คนหน้าตาดีเอ๊ย

“ขอจุ๊บสักฟอดได้ไหม...”บอกขอนะแต่ไม่ยอมมองแถมเอาแต่ยิ้มกรุ่มกริ่มคนเดียวจนลักยิ้มโผล่ออกมานิดเดียวฝั่งทางซ้าย

ถ้าให้..ก็ไม่แฟร์สิไอ้หมาเจ้าเล่ห์

เบ้ปากใส่อย่างรำคาญ หันหน้าตัวเองหนีไปอีกฝั่งที่ตอนนี้รถเริ่มขับเข้ามาในตัวเมืองแล้ว ขับเท่าไหร่เนี่ยไวเกินไปแล้ว

“เอ่อ..เสน็กขับไปแวะจอดที่ร้านกาแฟได้ไหม”

“ได้ครับคุณปอม..”

“จะไป..ไหนต่อ..”

“ไม่รู้สิ..หาไรกินก่อนง่วงชะมัดแล้วก็ห้ามลง..”

ไอ้หมาบ้าไม่ยอมให้ลงใช่ไหม ได้งั้นจะไม่ลงแต่ขอกัดคอซักทีเถอะหงุดหงิดเว้ย จังหวะทีเผลอฉันก็ใช้มือกดคอยัยหมาบ้าลงมาแล้วก็อ้าปากอวบๆของตัวเองขย้ำไปที่ต้นคอขาวๆนั้นแล้วก็ขบเบาๆจนเป็นรอยแดงๆ

“อ๊ะ...”

สมน้ำหน้าไอ้หมาบ้า ดีใจได้แป๊บๆมือเย็นๆนั่นก็จับไปเน้นๆที่ก้นของฉันแล้วก็เริ่มบีบจนมันเด้งหยุ่นไปมาตามน้ำหนักแรงกด

“อือ..อย่าแตะนะ...อือ..”

“นุ่มชะมัด..อืมมม”

มือนั่นก็ขย้ำแรงขึ้นไปเรื่อยจนฉันต้องยกก้นหนีด้วยความรู้สึกแปลกๆ

“อือ..ยะ..อย่าขย้ำนะ..อืมมม”

ทนไม่ไหวแล้วนะเว้ย จัดการดึงแขนตัวเองออกมาได้ก็งอเต็มที่กระแทกอัดเต็มท้องบางๆของไอ้หมาโรคจิตจนตาเหลือกไปข้าง

“พลั่ก...”

“อุ๊ก...อ๊าค...จุกนะหมู...”

“สมน้ำหน้า...”สะบัดแขนใส่อย่างรำคาญแล้วลุกลงจากตักไอ้หมานี่ โครตโรคจิตที่สุดพึ่งเจอกันไม่กี่ชม.ก่อนริอาจมาทำแบบนี้กับคนอื่นได้ไงเนี่ยไอ้วิตถาวรเอ๊ย

“ไม่ทราบคุณตุ๋นจะเข้าไปรอข้างในก่อนไหมครับผมจองโต๊ะให้แล้ว??”หันหน้าไปทางปลายเสียงก็เจอหนุ่มหล่อในชุดสูทสีดำเรียบที่กำลังยืนฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตร บอดี้การ์ดก็ดีนะทำไมเจ้านายหื่นกามชะมัด

“อ่อ..ขอบคุณค่ะ..”ปลีกตัวเดินวิเวกหนีจากปอมได้ก็รีบสาวเท้าไปนั่งลงอย่างโมโหกับเรื่องเมื่อกี้ไม่หาย

เคาะโต๊ะเป็นจังหวะระหว่างมองดูยัยหมาบ้านั่นที่กำลังยืนกอดอกแยกเขี้ยวใส่จากนอกร้าน

หึยังมีหน้ามาแยกเขี้ยวใส่คนอื่น ไอ้หมาบ้าเอ๊ย

ไม่ช้าก็เดินเอื้อยๆเข้าร้านมาในสภาพฉีกยิ้มหวานให้ น่าเอาเก้าอี้ฟาดสักป๊าบจริงเชียวไอ้คนกะล่อนเอ๊ย

“ทำไมทำหน้าบูดล่ะหมู..”

“เรื่องของฉัน...”เหมือนจะยังไม่เข้าใจ มายืนทำคิ้วขมวดให้ดูอีก

“นั่งได้ไหม..”

“อือ..”จิปากอย่างรำคาญให้ ต่อให้ยัยนี่จะหื่นกามวิตถารแค่ไหน แต่ก็ต้องพูดตามตรงว่าเป็นฝรั่งสวย ใช่สวยมากแถมปากยังหมาสุดๆ

นั่งเคาะโต๊ะยิกๆระหว่างรอของว่างมาเสิร์ฟเหมือนจะช้าไปหน่อยแต่ก็มา

“ขออนุญาตเสิร์ฟนะครับคุณลูกค้า...”ของฉันสั่งพวกนมอุ่นกับเค้กแยม ส่วนหมาบ้าก็สั่งกาแฟดำ??อย่างเดียวไม่ใส่อะไรเลย

“หืม??..จะกินหรอ เอ้านี่”เหมือนจะเผลอแอบมองนานไปหน่อยจนปอมเริ่มสังเกตเห็นก็เลยเลื่อนถ้วยกาแฟมาให้ซะงั้น

“ไม่กิน...เอาคืนไป”ใช้นิ้วกดถ้วยกาแฟลากส่งคืนไปให้

“อืม..”ปอมหยักหน้าเบาๆแล้วก็นั่งจิบกาแฟไปพลางกดมือถือยิกๆ

คุยกับใคร??

“คุณปอมครับ..”

“ว่ามา..”ตอบรับแต่ไม่ยอมมองหน้าคนพูดด้วยเลยไอ้หมานี่

“เรื่องที่คุณท่านให้ผมไปตรวจสอบมารู้สึกจะเป็นไปตามนั้นจริงๆเลยครับ”

“อืม..”

“งั้นผมขอตัวไปรอที่รถก่อนนะครับ..”พูดจบบอดี้การ์ดคนหล่อก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันนั่งกินขนมเค้กเงียบๆกับไอ้หมาที่ไม่คิดจะคุยด้วย

“อิ่มแล้ว...”

“ไปไหนต่อไหม??..”ยังก้มหน้ากดมือถือยิกๆตามเคย

“กลับบ้าน...เดี๋ยวนี้!!

“รีบจัง..ที่บ้านมีอะไร”ปอมเปย์ยอมละหน้าจากมือถือแล้วหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด แค่อยากจะกลับบ้านมันผิดตรงไหน

“ฉันมีธุระ..ขอร้องล่ะปอมพาฉันกลับเถอะ”ยอมอ่อนข้อให้เผื่อไอ้หมาบ้านี่จะยอมปล่อยกลับบ้านไวขึ้น

“อืม..ลุกขึ้นสิ”ยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่ายปอมวางแบงค์พันให้แล้วบอกไม่ต้องทอน ระหว่างเดินออกจากร้านปอมก็แอบตีเนียนมาจับมือฉันไว้ซะงั้น หน็อยไอ้คนเจ้าเล่ห์

ไม่รู้ว่าหมาบ้าจะพาไปไหนรู้ตัวอีกทีก็เดินไปเรื่อยเปื่อย เสียงสั่นในกางเกงก็มีมาไม่ขาดสายพยายามจะรับแต่ก็รับไม่ได้เพราะหมาบ้ากำลังทำหน้าตึงใส่ กลัวว่าถ้ากดรับจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้

ไม่รู้ว่าเดินเล่นกันไปนานแค่ไหนรู้ตัวอีกทีก็มาโผล่หน้าร้านชำร้านนึงทีมีคุณยายแก่ๆนั่งเฝ้าอยู่แถมสัปหงกอย่างเป็นธรรมชาติบนเก้าอี้โยกเยก

“ทำไมพามานี่...”

“ฉันเคย..วิ่งมาซื้อนมให้เธอไง...”

“นม???..”

“ใช่..เธอบอกเงินไม่พออยากกินนม ฉันก็เลยวิ่งมาหายายแก..แต่ตอนนั้นมันนานมากตั้งแต่ที่ฉันกับเธอยังจำหน้าแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ ทำไมฉันจำได้ดีแหะตอนที่ฉันยังแค่ไม่กี่ขวบราวๆ3-4ขวบ ฉันมาเที่ยวที่นี่แล้วเจอยัยหมูบ้าที่ไหนไม่รู้มาแหกปากหิวนมหน้าร้านยาย ทั้งๆที่พ่อกับแม่เธอก็ไม่อยู่ มาคนเดียว..แท้ๆ”ยืนฟังหมาบ้าพูดให้ฟังเรื่อยๆอย่างใจจดใจจ่อ ทำไมคิดไม่ออกแหะมันเด็กมากเลยนะตอนที่ฉันแค่ราวๆขวบเศษ

“ช่างเถอะ..ฉันพาเธอมาที่นี่ทำไมนะ..ไปขึ้นรถ..”สุดท้ายก็ยังงงใจกับตัวเองและหมาบ้าที่พามานี่ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนพามาแท้ๆแต่นึกไม่ออกเองซะงั้นว่าพามาทำไม ขึ้นรถขากลับก็นั่งเงียบๆไม่ยอมปริปากพูดอะไร ส่วนปอมเปย์ก็เอาแต่กดมือถือไม่ยอมสนใจฉันหรือโกรธเหมือนตอนแรกๆเลยด้วยซ้ำ

“ว่าแต่เธอจะไปไหน..”

“ไม่ใช่เรื่องของคุณสักหน่อย..”

“อ่า..ขอโทษ..ที่ทำไรแบบนั้นใส่..”

“อืม..”กลายเป็นสงครามเย็นไปเพราะฉันไม่อยากคุยอะไรกับคนแบบนี้มากเท่าไหร่เพราะมันทำให้ระยะเวลาที่ฉันจะไปกับคุณลุงมันต้องเลื่อนไปอีก

กลับมาถึงในสภาพที่ค่อนข้างจะยับเยินไปสักนิดเพราะว่า

ระหว่างที่ใกล้ถึงไร่ ไอ้หมาบ้าก็เอานิ้วสอดมากุมมือฉันไว้หลวมๆจากนั้นก็ดึงตัวฉันเข้าไปแล้วก็จูบ ใช่จูบฉันนั่นแหละค่อนข้างเหวอไปเล็กน้อยแต่พอตั้งสติได้ก็เอามือทุบไหล่ทุบแบบไม่ยั้ง แต่พอยิ่งทุบมากแค่ไหนก็จะโดนจูบหนักเข้าไปอีกจนฉันต้องอ่อนแรงยอมแพ้ให้หมาบ้ารุกล้ำเข้ามาจูบหนักๆใส่ปากฉันจนบวมเจ่อไปหมด เขี้ยวแหลมๆนั่นก็กดย้ำเน้นไปตามริมฝีปากล่างของฉันแบบเอาแต่ใจ จะอ้าปากประท้วงก็เป็นการเปิดทางให้หมาบ้าเอาลิ้นสอดเข้ามาซะงั้น สรุปก็แพ้ไปซะทุกทาง

หลังจากที่ยอมให้ปอมเปย์จูบจนพอใจเสร็จฉันก็ตบหน้าเข้าไปฉาดใหญ่ตามด้วยใส่กำปั้นรัวๆกับหน้าอกนั่น

ขยะแขยงไปหมด ทำไมถึงทำแบบนี้

ตีตัวออกห่างจากไอ้หมาบ้านั่นที่กำลังนั่งซึมคนเดียว แล้วทำไมถึงมาจูบฉันแล้วก็ยังพยายามจะทำแบบนั้นอีก ฉันเกลียดที่สุดคนแบบนี้

จุดประสงค์ของเรื่องนั้นฉันไม่รู้ รู้เพียงทำไมฉันถึงใจสั่นเวลาที่โดนจูบล่ะ

ไม่ขออกความคิดเห็นใดๆกับเรื่องนี้ พอถึงไร่ได้ก็รีบวิ่งลงจากรถไปหาคุณลุง

ไม่คิดจะหันกลับไปมองหมาบ้าพรรค์นั้นอีกแน่

Partปอมเปย์

ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไป  รู้ตัวอีกทีก็เผลอไปจูบยัยหมูเข้า แถมโดนตบฉาดใหญ่เลย ตอนแรกตั้งใจแค่จะจุ๊บเฉยๆแต่ปากไวก็เลยไปจูบเข้า มีหวังโดนแบนแน่เลย โอ๊ยทำไงดีวะอุส่าห์หนีงานมาหาทั้งที แต่ยัยหมูกำลังหนีไปซะงั้น เวรแท้ๆ

ทำไมถึงเอาแต่สนใจมือถือ ก็เพราะพวกลูกลิงทักมาไม่หยุดว่าตอนไหนจะได้กินของฝาก ก็สรรหามาแต่ของแปลกๆ อย่างหูหมู?? มะม่วงกวนคืออะไร??

แต่ก็ต้องไปหาของมาให้ตามที่สั่งแม้แต่ทุเรียน??จะไปหาจากไหนล่ะนั่น รู้ตัวอีกทีก็ทำหมูงอนแถมยังโดนตบซะอีก เฮ้อโดนเกลียดแน่เลย

นั่งมองหมูตุ๋นจนหายลับไปกับรถอีกคัน อยากรู้ชะมัดว่าไปไหนมัวแต่พาเล่นไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีก็พาชีวิตล่มจมไปกับรอยบนแก้ม

“ครืดดด..คุณปอมครับจะไปกรุงเทพต่อเลยไหมครับ”

“ยัง..ช่วยตามรถหมูตุ๋นไปแทนได้ไหม”

“ครับผม”

ยอมเป็นคนร้ายในสายตาเธอ ดีกว่าเป็นคนไร้หัวใจแบบที่เธอคิด แอบตามติดชีวิตวัยสาวของแฟนสมัยเด็กมากๆที่ริอาจจะหอบผ้าหอบผ่อนหนีหายไปกับคุณลุงท่านหนึ่ง

ตามมาเรื่อยๆจนถึงสนามบินแล้วก็แอบตามติดไปเรื่อยๆจนถึงช่องทางไปดูเที่ยวบิน

ญี่ปุ่น 16.30น.จะไปเที่ยวรึไง??

พยายามทำตัวไม่ให้น่าสงสัยเดี๋ยวจะโดนจับที่มาแอบหลบๆซ่อนๆดูคน เพียงไม่ช้าทั้งสองคนก็ลากกระเป๋าหายลับไปทิ้งให้ฉันต้องวิ่งมาเกาะราวเหล็กดู หายไปซะแล้ว

ฉันเคยพยายามจะคิดว่ายัยหมาบ้านั่นจะเป็นคนดี แต่ก็คงดีไม่นานดูจากทำตัวแล้ว

“ไม่ทราบคุณหนูอยากให้ผมทำอะไรอีกไหมครับ”

“คะ??...ไม่ค่ะแค่นี้ก็พอแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวผมเอาของไปเก็บเลยแล้วกันนะครับ”

“ค่ะ..”หยักรับเบาๆให้กับคุณลุงที่ตอนนี้กำลังขนของทั้งหมดไปใส่เครื่องบินเล็กที่แยกออกมาอีกที ตอนแรกก็คิดจะไปเครื่องใหญ่แต่ไหงมันปรับขนาดได้เนี่ย

คิดไปเองหรือเปล่าว่ามีคนแอบมองมาแต่เมื่อกี้แล้ว พอหันไปดูก็ไม่เจอใครเห็นแต่แผ่นหลังแว๊บๆของใครบางคนที่พึ่งเดินผ่านไปต๊ะกี้

“ไม่ใช่หมาบ้าที่ชื่อปอมนั่นหรอกมั้ง..”สะบัดหัวไล่ความคิดพิลึกๆนั่นออกไปแล้วเดินฉับๆขึ้นเครื่องบินที่ตอนนี้กำลังสตาร์ทเครื่องพร้อมบินแล้ว

เงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่กำลังมีเมฆปะปายแถมอากาศก็ร้อนไม่มาก ลมโกรกไปมาพอเย็นสบาย พอไปถึงที่นั่นจะทำหน้ายังไงดี

พ่อเอาแต่บอกว่ามาหาไวๆนะอยากเจอ แต่เคยถามสักคำไหมว่าว่างรึเปล่า

“พ่อ..พ่อ..”ทำยังไงก็นึกไม่ออกแฮะว่าพ่อหน้าตาแบบไหน งืม

มองดูวิวตรงหน้าต่างก็โอเคดีนะไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่คิด สักพักกัปตันก็บอกว่าเครื่องพร้อมออกแล้วนะ ไม่ช้าเครื่องก็สั่นหงึกๆหัวฉันนี่โยกเยกไปมายิ่งกว่าเจ้าเข้า

เบาะสั่นไปหมดแต่ก็ไม่นานนักพอเครื่องเริ่มร่อนออกไปฉันก็น่าจะปลอดภัย แต่ก็ยังคาดเข็ดขัดแถมกำซะแน่นมือ

สาธุๆนะโมตัสสะ อย่าตกนะเพี้ยงๆ

ต่างฝ่ายต่างแยกย้าย แล้วก็ลืมอะไรไปข้อนึงลืมบอกไอ้พิงค์ เอ้าฉิบหายแหละพิงค์กูขอโทษกูลืมบอกมึงงงง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น