รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 17 : พลัดพรากNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

ตอนที่17พลัดพรากNC

Partปอมเปย์

แหกขี้ตาแต่เช้าตรู่แต่งชุดสบายๆเสื้อยืดลายต้นมะพร้าว??ของฝากจากไทยที่เพื่อนซื้อมาฝากพร้อมกับใส่เกงยีนต์ขาดๆสีเทา ไปขึ้นรถคันโปรดบึ่งออกไปแต่เช้าจริงๆนะคนยังไม่มีอ่ะ ไปรอขึ้นเครื่องส่วนตัวที่ลานจอดแยกแถวนอกตัวเมืองโดยมีไอ้งูผีนั่นยืนเท้าสะเอวมองตาเป็นมัน

“มองทำไมเสน็ก...”เปิดประตูมายืนมองค้อนให้เป็นของแถมที่ริอาจมาทำกิริยาใส่แบบนี้

“อะแฮ่ม...คนเก่งดุจังครับ”

“เก่งกับผีหลีกไป..ไปขนของมาด้วย”

“ครับๆนายหญิงของผม”ยังมาทำเล่นลิ้นใส่ น่าตัดให้ขาดจริงๆเลยไอ้คนปากผล่อยๆ

ยังไม่ได้บอกลาสองลิงแสบเลย มีหวังหูระเบิดแน่เลยถ้าโทรมา

“สเน็ก..”

“ครับ??”

“ไม่มีไร..งั้นไปรอในเครื่องนะ”

“ครับคุณปอม..”

ด้วยความที่รู้จักกันมาแต่เล็ก ก็เลยทำให้เสน็กไม่ค่อยจะถือตัวเท่าไหร่เวลาอยู่กับฉัน ไม่เคยเคารพกันสักครั้ง

มานั่งเหงาๆบนห้องเครื่องคนเดียว พร้อมกับพนักงานสาวสวยที่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร มีบริการอื่นแถมไหมหว่าน่าลองขอสักทีจัง

“อะแฮ่มๆ..ขนของเสร็จแล้วงั้นผมขอตัวไปพักอีกโซนก่อนนะครับ”

“อื้อ...”

“อ่อแล้วแอร์คนนี้..คุณปอมจะทำอะไรก็แล้วแต่ได้เลยครับ..ผมไม่ขัด”

“ไอ้..นี่..”

“ฮ่าๆๆ..บายครับ”

หันหน้ามาทางแอร์สาวคนนี้ที่ยืนทำตาปริบๆใส่อย่างสงสัย เฮ้อหวังลมๆแล้งๆสินะใครจะกล้าทำบนนี้วะ

“ไม่มีอะไรค่ะ..คุณเอ่อ”

“ลอว์เลน..ค่ะ”

“ฉันปอมเปย์อีเรียกปอมเฉยๆก็ได้นะคะ”

“ภูเขาไฟสินะคะ...งั้นถ้าต้องการอะไรสามารถสั่นกระดิ่งได้ทุกเมื่อเลยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ...”หยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายจนแอร์สาวคนนี้หายลับไปทิ้งให้ฉันลุกจากเก้าอี้ไปที่ห้องนอนอีกฟากนึงที่เปิดกว้าง มีเพียงม่านกั้นบางๆพอให้รู้ว่ามีอะไรปิด วิวรอบข้างเป็นหน้าตา2-3ช่องเล็กๆพอเห็นพร้อมกับห้องอาบน้ำขนาดเล็กที่เหมาะแก่การแช่ตัวสบายๆได้

“เฮ้อ..ง่วงชะมัด..”ทิ้งตัวลงดิ่งกับเตียงแล้วหลับไปทั้งแบบนั้น ไม่นานนักมือถือก็สั่นเป็นเจ้าเข้าประหนึ่งเจ้าหนี้ทวงตาม แอบเงยคอไปส่องดูเห็นเบอร์เล็กๆที่โทรย้ำมาราว30+กว่าสายขึ้นหรา

“อือ...ลิงแสบ”

เอามือลากมือถือมากดเปิดแล้วโทรออกไม่นานนักเสียงประสานดังทะลุออกมา

*เพ่ปอมมมมไปไหน ทำไมไม่ปลุกรินกับด้าทำไมๆๆๆ*

*โอ๊ยๆเบาๆพี่พึ่งตื่นนะลิง..*ทิ้งหน้าจมกับเตียงอย่างหมดสภาพ แต่เสียงเล็กๆนี่ก็เสียดแทงทุกโสตประสาทจริงๆแหะขี้หูเต้นระบำไปหมดเลย

*ทำไมไม่ชวนรินเลยว่าไปไทย..ทำไมๆๆ*

*ขอโทษค่า..พี่มาธุระงานน่ะ*ถึงจะโกหกก็เถอะ

*เรื่องจริงหรอ...*น้ำเสียงดูไม่คึกเหมือนรอบแรกก็ดีแล้ว

*ใช่ค่ะ..งานจริงๆของฝากอยากได้อะไรไหม*

*ทุเรียน!!*

เสียงนิ่งๆดังออกมาแต่ไกลก็รู้ได้เลยว่าเป็นของด้า

*รินล่ะ??*

*เอาของอร่อยๆที่สุดที่จะหาได้*

*รับทราบครับคนเก่ง งั้นพี่ไปก่อนนะ*

*บัยบายค่ะพี่ปอมคนเก่ง*

*บายค่ะลิงซน*

ยันตัวเองลุกจากเตียงในสภาพยับเยินเพราะนอนกลิ้งจนหมอนกระจายตกหายไปไหนไม่รู้ ตอนนี้รู้แค่อย่างเดียวคือหิว

“กริ๊งๆ...ลอว์เลนคะ”

“มาแล้วค่ะคุณปอม..อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”

“อร่อยๆ..แค่นี้นะ”

“ค่า”

เหมือนเธอจะขำหน่อยๆตอนบอกขออร่อยๆแต่ก็นะตอนนี้หิว อะไรก็เข้าปากได้หมดแหละขอกินได้พอ พาตัวเองไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้วออกมานั่งเหงาๆรอที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆ ไม่ช้าอาหารอร่อยๆก็มาเสิร์ฟ

“มีข้าวผัดปูพริกไทย แล้วก็กุ้งล็อบเตอร์ราดซอสไวน์ค่ะ ของหวานมีพุดดิ้งนมสด..น้ำจะรับอะไรดีคะ”

“น้ำเปล่าพอค่ะ”

“ค่ะ...”

กินข้าวเงียบๆอย่างสงบ ตอนนี้ยกนาฬิกามาดูกึ่งผ่านไปราว2ชม.กว่าก็ราวๆ9โมง วันนี้ออกก่อนวันจริงเพราะระยะเดินทางค่อนข้างจะไกลเอาเรื่องนะ

กินเงียบๆแบบเงียบจริงๆมีเพียงเสียงหายใจเบาๆกับเสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบิน

“ขออนุญาตนั่งข้างๆได้ไหมคะ..”

“ได้ค่ะ...”กินอะไรเสร็จเรียบร้อยลอว์เลนก็เก็บของไปล้าง ส่วนฉันก็มานั่งตีพุงปั๊วะๆดูไรเรื่อยเปื่อยในยูทูป

“เน็ตกระตุกบ่อยจังเว้ย....”สมัคมาหลายตังค์แต่ค้างแบบนี้ไม่ไหวเลย ฟ้องร้องได้ป่ะหือ

“คุณปอมคะ...รอบบ่ายจะทานของว่างอะไรไหมคะ”

“ไม่ต้อง...เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำก่อนนะ”

“ค่ะ...”เดินหายลับไปก็พอจะทำใจได้สักพักนะว่าของว่างอยากกินอะไร นอกจากลอว์เลนที่เดินบิดก้นเซ็กซี่ๆนั่นไปมาในกระโปรงรัดๆ

“ของว่างที่เซ็กซี่ไง...”

ขำหึๆในลำคอกับตัวเองระหว่างไปอาบน้ำจัดการเปลี่ยนชุดใหม่เป็นชุดลำลองเหมือนตอนแรกต่างแค่ตอนนี้ใส่กางเกงขาสั้นแทนเพราะมันถอดง่ายกว่าไงล่ะ

เดินน้วยก้นออกมานั่งที่ห้องโซนกลางเครื่องโดยมีลอว์เลนกำลังนั่งอ่านหนังสือบางอย่างที่ตั้งใจสุดๆ

“อ่านอะไรคะ??”

“อ่ะ...คุณปอม..ลอว์อ่านเกี่ยวกับการทำอาหารทั่วๆไปน่ะค่ะ”

“ขอปอมนั่งด้วยคนนะ”

“เชิญค่ะ..”

นั่งเหงาๆหาไรอ่านไปเรื่อยระหว่างนั้นก็มีแชทดังขึ้นอีกรอบแหะจากยูกิ

*ถึงไหน*

*บนฟ้า*เอ้าก็จริงตอนนี้อยู่บนฟ้านะ

*อือ*

เพื่อ??แล้วก็เงียบไปทั้งแบบนี้นะ คือต้องการจะสื่ออะไรยูกิไอ้หนอนน้ำแข็งเอ๊ย อย่าริอาจมาอวดความใหญ่ยาวกับฉัน เพราะฉันก็เหนือกว่าเห็นๆ

ดูอะไรจนเบื่อตาก็พาตัวเองไปนอนอีกรอบแล้วตื่นมาเวลาทุ่มกว่าพร้อมกับของกินอร่อยๆที่วางไว้

กินเสร็จก็ยกถาดนั่นออกจากห้องมางงๆแล้ววางแหมะที่ห้องครัวโดยไม่เจอแอร์คนสวย

“ไปไหนกันหว่า??”

เหมือนความคิดจะสะดุดไปแว๊บนึงเมื่อเห็นลอว์เลนในชุดเสื้อตัวเดียวเปิดอกเล็กน้อยเพราะเสื้อมันตึง ผมนุ่มมือที่สยายบนลำคอชวนให้ลูบชะมัด

“อ่อ...ลอว์ไปอาบน้ำมาค่ะ??มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีค่ะ...ปอมขอตัว...ไปนอนกัน..เอ๊ยก่อนนะ”

“ค่ะ..”

เกาท้ายทอยอย่างเขิน เพราะลอว์เลนดันมายิ้มโชว์เขี้ยวให้ดูโอ๊ยน่าจุ๊บสักฟอด

นอนกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างอดกลั้น คนแบบนี้น่าจับถอดเสื้อแล้วดึงขย่มให้หน่ำใจชะมัด โครตยั่วอ่าบอกเลย

“อยากขอ...แต่น่าอายเกินไปแหะ..”เหมือนความคิดจะถูกชะงักด้วยร่างลอว์เลนที่มายืนกอดอกมองขำๆที่ประตูนั่น ผลิกตัวไปมองที่ฝั่งริมก็จะเจอแอร์สาวในเสื้อเชิ้ตโชว์ขาอ่อนกับสันกรามเซ็กซี่ที่โครตยั่วไปทั้งตัว

“เป็นไรคะ??นอนไม่หลับ??”

“อือ..ไม่หลับเลย”พูดจบก็ผลิกตัวหนีจากผู้หญิงที่เซ็กซี่กำลังยิ้มโชว์เขี้ยวให้ดู โอ๊ยฆ่าหนูเถอะถ้าจะยั่วขนาดนี้ ได้ยินเสียงเดินเบาๆแรงสะเทือนแล้วก็แรงกดทับจากเตียงที่ยวบลงมา เสียงหายใจฟู่ๆข้างหูอย่างหยอกเย้า ปลายนิ้วขาวๆนั่นกำลังลูบไล้กดไปมาตามแผ่นหลังของฉัน

“คุณนี่ขี้อายชะมัด...อืมม”

“....”นอนกลั้นเสียงกริ๊ดอยู่คนเดียว ความจริงตอแหลไปงั้นแหละ ผลิกตัวหันกลับมาก็ดึงตัวของลอว์เลนกดกับเตียงจัดการใช้มือไล้แหวกสาปเสื้อไปมาจนล้วงเข้าไปถึงก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นที่เด้งสู้มือไปมา

“อือออ...อ่า..”

“ชอบไหมล่ะ...”

“อ่า..ชอบ...”

ย้ำปลายนิ้วขยี้จุกเล็กๆนี่จนแข็งปึงดันเสื้ออกมาเห็นเป็นรูปทรงเลยแหะ

ชักมืออกแล้วปลดกระดุมออกจนหมด จัดการดึงเสื้อออกแล้วโยนทิ้งอย่างรำคาญ ตอนนี้ลอว์เลนกำลังฉีกยิ้มอย่างมีความสุขแทนที่จะอายแหะ แสดงว่ามาเยอะสินะ

“ขอดู...ในนั้นได้ไหมคะ..”

“หืม??”มองตามปลายนิ้วที่ชี้มาตรงเป้าจึงเห็นเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังแข็งปึงชี้หน้าโด่ใส่ลอว์เลนซะงั้น

“ได้สิ..” มองดูการกระทำที่อุกอาจของลอว์เลนลุกตัวมารูดกางเกงฉันทิ้งอย่างไม่ใยตามด้วยกางเกงในลายหมีของฉัน

จัดการปลดทุกอย่างทิ้งแล้วเขี่ยลงกับพื้น ตอนนี้เหลือแต่เสื้อตัวบนที่ยังไม่ถอดแต่ใส่คลุมเก๋ๆไว้ ส่วนลอว์เลนก็เหลือแต่ชั้นในบางๆที่เห็นหมดทุกอย่างแม้แต่ขนอ่อนนั่น

ทาบตัวเองลงไปตามน้ำหนักมือที่กดลงไปบนเตียง ไล่ปลายนิ้วลากไล้ผ่านลำคอลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องแบนราบที่เซ็กซี่สุดๆ ลูบผ่านพอให้จั๊กจี้ แล้วไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงสะดือแล้วก็ท้องน้อยที่ตอนนี้เริ่มเกร็งไปหมด

"คุณปอม..คุกเข่าแล้วย่อเอวมาข้างหน้าได้ไหมคะ..”

“แบบนี้หรอ..อื้อออ..” ลอว์เลนดึงสะโพกฉันให้แน่นขึ้นแล้วจัดการใช้ลิ้นตวัดเลียขึ้นลงช้าๆ

“อือออ...อื้อออ..อ่า..”

“อืมมม..บ๊วบ..จ๊วบๆ....”ปลายลิ้นที่เลียวนรอบๆนี่เสียวสะใจดีชะมัด

 เด้งเอวระรัวเข้าไปเรื่อยๆจนตอนนี้ใกล้ถึงเต็มทีแล้ว

“อื้อ...อ่า..ซิ๊ดดด...”

“จ๊วบๆ..บ๊วบ..บ๊วบ..อื้มมม”เด้งเอวรัวเข้าใส่กับปากร้อนๆที่ตอนนี้กำลังดูดเม้นจนฉันแตกคาปากซะงั้น

“อื้อออ...อ่า..”

“อื้มมม...อื้อๆๆ...”จัดการถอดถอน...ออกจากปากของลอว์เลนในสภาพหกเลอะเทอะออกมาหยดย้อยรอบๆริมฝีปากทะลักไหลลงมาจนถึงร่องอก

“ฮ่า..ฮ่า...”

“อึก...อึก..”

ลอว์เลนนอนพักเหนื่อยอย่างหมดแรง ส่วนฉันก็พาตัวเองไปค้นหาถุงหรือชุดกันฝนให้กับเจ้าหนูน้อยนี่ที่กำลังลุกมาผงาดอีกครั้งแล้ว สวมใส่อย่างพอประมาณก็เดินย่างกายก้าวขึ้นสังเวียนอีกครั้ง ดึงสะโพกเรียวลงมาแล้วค่อยๆลากชั้นในลงมาช้าๆ น้ำเหนียวๆที่ไหลย้อยเป็นสายหนืดกับชั้นในนี่ น่าจะร้อนสุดๆไปเลยแหะข้างในนั้น

“ฮ่า...ถ้าเจ็บก็บอกนะ..”

“ฮ่า...เข้ามาเลยค่ะ..อื้อออ”

“อื้อออ...อ่า..ปอม..อือๆๆ..”

ย้ำแรงกดไปที่มือของตัวเองที่ขย้ำผ้าปูระบายอารมณ์ทั้งหมดลงไปอย่างสุดแรง เหงื่อที่ไหลซึมจนหยดตามผิวไปหมด หน้าเริ่มร้อนผ่าวมากเกินไป

ฝังหน้าของตัวเองลงกับซอกคอหอมกรุ่น กดปลายจมูกไล่สูดกลิ่นหอมๆที่มีกลิ่นเหงื่อไหลซึมออกมา     โครตเร้าอารมณ์ชะมัด

กระแทกระรัวเข้าไปเรื่อยๆหน้าอกขนาดพอมือก็ไหวสั่นไปตามแรงโยกของสะโพกที่ตอนนี้มันกำลังจะเสร็จอีกรอบ

“อื้อๆๆ...”

“อ่า..ซิ๊ดด...”

เสียงหยาบโลนที่บาดหูมีต่อเรื่อยๆไม่ขาดสาย รู้ตัวอีกทีก็เกือบสว่างถึงได้นอนหลับ ใช้เวลาไปราวๆ2-3ชม.ในการทำกิจกรรมแบบนี้ แล้วใช้เวลาที่เหลือต่อไปกับการนอนหลับบนรถ จนมาถึงที่หมายสักที

ยืนอ้าปากหาวอย่างไม่รีบร้อน ภาพตรงหน้าในตอนนี้คืออะไรนะ??ความฝัน??แต่ทำไมเหมือนจริงจัง เธอจะหนีฉันไปไหนยัยลูกหมู

Partหมูตุ๋น

ฉันเก็บข้าวของทุกอย่างเสร็จดี พร้อมขนของมาให้ลุงเอดะขึ้นรถแต่ทำไมหูจะได้ยินเสียงรถใครไม่รู้ดังมาแต่ไกล พร้อมเสียงอ้าปากหาวหวอดๆของใครบางคน เหล่หางตาไปมองถึงได้รู้ว่าหวยที่ไอ้มัดบอกว่าจะถูกมันก็มาจริงๆ

“ปอม??...”

“หมูน้อย...กร็อดดด..”เสียงขบกัดฟันที่ดังมาแต่ไกลตามด้วยสภาพหัวฟูๆของผู้หญิงร่างสูงโปร่งในสภาพคิ้วขมวดเป็นปมกำลังแยกเขี้ยวใส่ฉันใหญ่เลย

“ขอตัวแป๊บนะคะคุณลุง...”

เดินก้าวขาป้อมๆของตัวเองไปหายัยหมาบ้าที่ยืนขบกัดฟันใส่อย่างหงุดหงิด

“มาทำไม...”

“คิดถึง..อยากเจอ..แล้วจะไปไหน”ปอมพยายามเบนสายตาไม่มองฉันแล้วเหล่ไปมองรถของลุงเอดะแทน

“เรื่องของฉัน...”

“แต่เธอเป็นของฉัน...และจะเป็นของฉันตลอดไป..”

สิ้นคำของปอม ตัวฉันก็โดนอุ้มลอยลิ่วเข้าไปในรถตู้อีกคันทิ้งให้ลุงเอดะยืนทำหน้า   เหวอใส่ซะงั้น เฮ้ออะไรอีกเนี่ยไอ้หมาบ้าปัญญาอ่อนเอ๊ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น