รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 16 : โครตซวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่16โครตซวย

กระพริบตาปริบๆมาไปมาตามเพดานแล้วไล่ลงมาจนถึงระดับเดียวกับอีกคนที่นอนหายใจสม่ำเสมอ พร้อมหน้าอกขนาดใหญ่ที่กระเพื่อมไปมา

“ฟรี้..ฟรี้..”

แอบมองเหล่ไปตามร่องภูเขาขนาดใหญ่นั่นอยากอดเสียไม่ได้ ก็นะใหญ่ล่อน้ำลายสอขนาดนี้

โครตน่าขย้ำแอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่แล้วค่อยๆไล่มือไปตามผ้าห่ม ไล่มาจนถึงส้มโอยักษ์2ลูกที่กำลังขึ้นลงไปมาตามจังหวะการนอนของอีกคน แค่เอานิ้วสะกิดเบาๆก็สะท้านไปทั้งตัว ใช้ปลายนิ้วเขี่ยๆไปมาแหย่เย้าให้อยาก พอเริ่มบิดตัวไปมาฉันก็ผละเอามือตัวเองหนีแล้วสะบัดผ้าออกเดินน้วยโชว์ก้นแดงๆของตัวเองไปอาบน้ำซะงั้น

จัดการตัวเองเรียบร้อยดีก็ ใส่เสื้อผ้าเก็บข้าวของจุ๊บฟอดใหญ่เป็นของแถมจากนั้นก็รีบบึ่งรถกลับบ้านทันที

Partหมูตุ๋น

ตื่นขึ้นมาอีกรอบในสภาพปวดหัวตุบๆ แต่ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงเคาะประตูของป้านวลพร้อมกับเสียงทักของลุงเอดะตามหลัง

“เดี๋ยว..ตุ๋นตามไปค่ะ”

“งั้นป้าไปรอข้างล่างนะคะ”

“ค่า...”ขานรับแบบเหนื่อยๆพร้อมลากสังขารอ้วนฉุของตัวเองเข้าห้องน้ำไปแต่งตัวเสื้อยืดเน่าๆกับกางเกงสีเทาเจเจลงมาข้างล่าง หลังๆเลิกใส่แว่นแล้วก็เลยไม่ค่อยจะชินเท่าไหร่เวลามองแล้วมันพร่าไปหมด

“คุณลุงเอดะ...สวัสดีตอนเช้าค่า..หาววว”

“โคนิจิวะ...คุณหนูครับ”

“รับอะไรดีคะคนเก่งของป้า”
“นมอุ่นก็พอค่ะป้านวล..”

“คุณเอดะล่ะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ..”

ยืนบิดขี้เกียจไปมาตอนลงบันไดก็มานั่งแหมะกับคุณลุงที่ตอนนี้ยื่นเอกสารมาให้ฉันอ่านเรียบร้อย เอกสารที่เกี่ยวกับการย้ายและการทำหนังสือเดินทางแล้วอะไรหลายๆอย่างแม้แต่การไปเซ็นต์รับมรดกที่นั่น

“อ่านก่อนค่อยเซ็นต์ก็ได้นะครับ..ผมรอได้”

“อ่อค่ะ..”ไล่สายตาอ่านไปมาอย่างไม่รีบร้อน อักษรทุกอย่างล้วนคัดกรองมาพร้อม ไม่มีเวลาแล้วคงต้องเซ็นต์จริงๆสินะนี่ก็สิ้นปีแล้ว เฮ้อเหนื่อยใจจัง

“ขอปากกาหน่อยได้ไหมคะ..ขอบคุณค่ะ”

“นี่ครับ..”คุณลุงมองดูฉันอย่างตั้งอกตั้งใจ เซ็นต์รายชื่อหวัดๆอย่างพออ่านออกแล้วยื่นเอกสารให้กับลุงคืน

“อีกไม่ช้าจะมีคนมารับภายใน2-3วันนี้นะครับ”

“ค่ะ..แล้วที่นี่ล่ะคะ”

“ผมจะมอบหมายงานสำคัญให้กับคุณป่านน่ะครับ..ถ้าคุณหนูต้องการอะไรผมก็จะจัดการหามาให้ครับ”คุณลุงพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมากแหะ ยิ่งหลับตาแล้วคำนับให้คือถ่อมตัวชะมัด ลำบากใจแหะที่ต้องไปจากไทยคิดซะว่าเที่ยวยาวแล้วกันนะ

“งั้นแล้วเจอกันใหม่นะคะคุณลุง..”

“เช่นกันครับคุณหนู...”

ผละตัวออกจากโซฟาแล้วเดินไปหาป้านวลที่กำลังยืนคนนมให้อย่างตั้งอกตั้งใจ แอบจุ๊บป้าก่อนเอานมมานั่งกินต่อ ไม่ช้าพี่ป่านก็เดินหน้าบานมาแต่ไกลแถมยังสวนกับลุงเอดะไปเมื่อกี้

“พี่..ปะ...”ฉันต้องหยุดพูดไปพักนึงเพราะตอนนี้พี่ป่านโดนคุณลุงแกดึงตัวไว้ที่หน้าบ้าน

“แกไปไหนมา..ป่าน..หน้าที่ของแกคืออะไร!!”น้ำเสียงที่แข็งกร้าวของลุงเอดะเล่นเอาฉันถึงกับสะอึกไปเลย ไม่เคยคิดเลยว่าแกจะโหดขนาดนี้

“ไม่ใช่สิทธิ์ของคุณ...ปล่อย..”

“แกเป็นบอดี้การ์ดของคุณหนูนะ..แต่แกยังทำตัวแบบนี้อีก..”

“ขอโทษ..งั้นปล่อยสักทีเถอะ..”พี่ป่านแกะมือคุณลุงออกแล้วเดินสะบัดไหล่ใส่ จากนั้นเดินมุ่งหน้าดุ่มๆมาหาฉันทันที

“พี่ป่าน...”

“ไม่มีอะไร..ป้านวลจ๋าขอกาแฟนมเยอะๆ..”

“จ้า..”เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีอะไรเลย เพราะพี่ป่านแกยังคงยิ้มร่าเหมือนอย่างเคย ทั้งๆที่โดนคุณลุงดุไปขนาดนั้นแล้วนะ

จัดการเอกสารที่ไร่เรียบร้อยไม่ช้านักก็มีรถขอของทยอยเข้ามาในไร่เรื่อยๆ ทั้งวันฉันใช้เวลาไปกับการเดินตรวจตราเช็คของจำเป็นที่ไร่ต้องการ ส่วนเรื่องเอกสารที่เซ็นต์ลงไปแล้วไม่บอกพี่ป่าน ขออุบไว้ดีกว่ามันคงไม่สำคัญหรอกมั้งเราเป็นแค่พี่น้องกันเฉยๆนี่

*ติ๊ง..ตุ๋นทำไร*

“อ้าวมัดทักมาไรตอนนี้นะ”

*ทำงานในไร่น่ะยุ่งมากเลย*

*อ่อโทษนะที่ไม่รู้..*

*เดี๋ยวทักไปหาใหม่นะ*

*อือ*

รู้สึกเหมือนมัดหมี่มีเรื่องอยากคุยด้วยเลยแหะ แต่ต้องทำงานให้แล้วเสร็จถึงจะได้คุย รีบๆทำดีกว่าเรา

วันนี้ทั้งวันก็ไม่เจอพี่ปานเลยแหะ หายไปไหนอีกแหละไอ้พี่บ้า

Partสายป่าน

“ฮัดชิ้ว..ใครนินทาวะ.ฮัดชิ้ว..”นั่งถูจมูกตัวเองไปมาในห้องนอน การเจอลุงเอดะไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยแหะ ตุ๋นทำอะไรลงไป

*ติ๊ง..ว่าไงป่าน*มองไปที่การแจ้งเตือนตัวเล็กๆที่แนบชื่อว่านายท่านขึ้นโชว์หรา

“คุณท่าน..จะตอบไงดีวะ”

*เรื่องอะไรหรอคะ??*

*วันนี้เธอบกพร่องในหน้าที่นะ เกิดอะไรขึ้น*

*ป่านแค่ทำธุระมาน่ะค่ะ ขอโทษด้วยค่ะที่บกพร่องในหน้าที่*

*อื้ม อีกอย่างเธอเหลือเวลาที่จะประจำการที่ไทยได้อีกแค่2เดือนเท่านั้นนะ*

*ค่ะคุณท่าน ป่านทราบแล้ว*

*งั้นดี แล้วเจอกัน*

*เช่นกันค่ะ*

เอาแล้วสิใกล้หมดเวลาสนุกแล้วสิ สัญญานั่นกำลังจะเป็นผลในไม่ช้า อีกไม่นานก็โดนปลดหน้าที่แล้วใครกันจะมารับหน้าที่ดูแลไอ้หมูน้อยต่อเนี่ย

“เฮ้ออออ..พี่ขอโทษนะตุ๋นที่อยู่ดูแลเราไม่ได้”

เอาหน้าถูไถไปมากับผ้าปูอย่างเหนื่อยล้า เวลาก็เดินฉับๆส่วนตัวฉันก็ยังไม่ขยับเขยื้อนอะไรเลยสักนิด ใครอยากจะเป็นงี้วะดูแลดีๆมาตั้งหลายปีแต่ไหงมาโดนปลดซะงั้น ยังไม่บอกยัยหมูเลยว่าจะไม่อยู่แล้วนะ

“ก๊อกๆ..พี่ป่านอยู่ไหม”

“อยู่..เข้ามาเลย”

“ไม่เอาตุ๋นไม่อยากเขาไปงั้นถามแบบนี้เลยแล้วกัน”

“อืม..ว่ามา”ลุกปัดก้นเล็กน้อยไปยืนแนบหูฟังที่ประตูอย่างตั้งใจ

“พี่ป่าน..ตุ๋นเซ็นต์รับเอกสารแล้วนะ..”

“...”

“แล้วอีก2-3วันก็จะมีคนมารับแล้ว..พี่ป่านอยู่นี่ต้องสงบๆนะห้ามดื้อห้ามซนเข้าใจไหม”

“พี่ไม่ใช่หมานะ...ได้สัญญาค่ะ”

“ดีค่ะ..งั้นตุ๋นขอไปเตรียมของก่อนนะคะ”

“ค่ะ..คนเก่ง”

ฟังเสียงเดินตึกตักของตัวเล็กที่เดินหนีหายลับไป ดึงประตูออกมายืนมองแผ่นหลังกลมๆนั่นจนหายลับไป

“หวังว่าจะไม่เป็นแบบที่ฉันคิดนะ”

เอกสารที่ถูกพิมพ์น่ะมันไม่เป็นธรรม หากตุ๋นต้องรู้ขั้นตอนของมันไหนจะเรื่องของการตามหาผู้สืบทอดตระกูลล่ะ ใครจะรู้ดีเหมือนฉัน เพราะนรกน่ะฉันเคยไปเจอมันมาหลายครั้งแล้ว แต่หวังว่าคุณท่านจะใจดีนะ คงไม่ต้องกักขังหมูน้อยของฉันไว้อีกใช่ไหม

เสียงโซ่ตรวนที่ดังสนั่นก้องไปทั่วพื้นหินอ่อน พร้อมกับฉันที่ถูกนั่งจองจำกับเสาไม้ผุๆกลางหิมะจนหนาวสั่นตัวเขียวไปหมด หิมะตกกระหน่ำไปหมดแต่ไม่ช้าก็มีใครสักคนเดินมาพร้อมกับคันร่มคันนึงที่ยื่นมาบังให้กับฉัน ไม่ช้าเสาไม้นั่นก็ถูกฟันจนหักเป็นสองท่อนในพริบตาตามด้วยร่างของฉันที่ลอยขึ้นจากพื้น มีเพียงน้ำเสียงแหบแห้งนั่นที่คุ้นชิน

“ข้ามารับเจ้าแล้วล่ะ...”

เรื่องมโนมั้งแต่ก็ไม่รู้สิมันนานมากแล้วนะ ทิ้งตัวเองลงกับเตียงดังปุตามด้วยตาที่เริ่มปิดลงช้าๆจากนั้นก็มืดสนิทไปหมด

ฉันนั่งกินขนมในห้องตัวเองอย่างระทึกใจเพราะรอมัดหมี่มาออนแชท ไม่นานนักก็ออน

*มัดหมี่*

*ตุ๋นว่างยัง*

*อื้อ*

*คือมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เกี่ยวกับปอม*

*ปอม??หมาหรอ*เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยตอนเจอคำถามนี้เข้าไป

*ไม่ใช่ ปอมเปย์อีนักธุรกิจที่สเปนไง*

*แล้ว??*

*เขามาถามหาที่อยู่บ้านเธอถึงบ้านคุณยูกิ*

“ยูกิ??”ใครวะ

*ยูกิคือคนที่ลักพาตัวฉันน่ะ สองคนนี้เป็นเพื่อนกันรู้สึกเหมือนปอมเปย์จะทำหน้าตาลุกลี้ลุกลนใหญ่เลยตอนมาแหกปากลั่นบ้านตามหาตัวฉันให้ว่อง*

“ไอ้หมาบ้านั่นไปก่อกวนกับเพื่อนฉันได้ไง..”

*แล้วได้ให้ข้อมูลไหม?*กลั้นหายใจอย่างรอลุ้น

*ให้..*เวรเอ๊ยไอ้มัดคนใจบาปว่ะ

*รอลุ้นนะว่าหวยจะถูกเหมือนที่ฉันคิดรึเปล่า*

*ลุ้นอะไรมัด??มาคุยกันก่อน*

*สู้ๆนะตุ๋นบาย*

“เดี๋ยวมัด..”เวรเอ๊ยมัดหมี่ปิดแชทหนีไปแล้ว ทำไมฉันต้องมันลุ้นหวย??ใครจะถูก แล้วเกี่ยวอะไรกับไอ้หมาวิตถารชาเขียวนั่น เกิดอะไรขึ้น

เหมือนคำทำนายจากมัดหมี่จะพอมีความขังขั้นสุดเพราะหลังจากนั้นไม่นาน แชทไอ้หมาบ้านี่ก็ระรัวๆเป็นคลื่นเข้ามือถือฉันไม่เว้นวัน

“ใครอยากรู้กัน..”

ปิดเครื่องหนีก็แล้วไม่วายยังตามยาวไปถึงทุกๆแอปที่ฉันเล่น นี่กะจะหลอกหลอนกันถึงไหนฮะไอ้หมาบ้า

“น้ำมนต์กี่วัดก็ช่วยฉันไม่ทันสินะ..เฮ้อ”

ไม่กี่วันต่อมาก็มีรถตู้มาจอดรอรับ พร้อมกับใครสักคนที่ฉันรังเกียจที่สุด

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น