รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 15 : รุกหรือรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่15รุกหรือรับ?NC

Partสายป่าน

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อหมูตุ๋นกำลังบ่นงึมงำกับใครสักคนที่ฉันไม่น่าจะรู้จัก อาจจะเป็นเพื่อนไม่สนิทก็ได้มั้ง แต่มันก็อดเสือกไม่ได้อยู่ดีอ่า ถ้าเกิดเป็นวิตถารล่ะทำไงดีวะ

แอบมามองแบบนี้ถ้าโดนจับได้โดนด่าเละแหงๆ

“ใครน้อที่ริอาจทำน้องหมูพี่โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้...”

“วันหลังไม่ต้องโทรมาแล้วนะ...แค่นี้แหละ”

วางสายแล้ว แย่ล่ะเดินมาแล้วทำไงดีๆ เหลือบสายตาไปที่บานประตูแล้วแทรกตัวไปหลบทัน

“ไรแว๊บๆวะ..เฮอะช่างแม่ง”หลังจากหมูตุ๋นเดินผ่านไป ก็ค่อยๆรอดตัวออกมาจากประตูทัน

“อยากเสือกจังใครกัน..”ลูบคางไปมาอย่างครุ่นคิดประนึงมีเคราให้ลูบ

*ตรู๊ด..ตรู๊ด..ปิ๊บโหลส้มมีไร?*

*พี่ป่านว่างป่ะคืนนี้*

*ว่างๆทำไมอ่อ??*

*ส้มจะชวนพี่ไปเที่ยวสักหน่อย...อ่อเรื่องเก่าๆอย่ารื้อเลยนะ*

*แหม่..ได้แล้วจะลืมหรอ*

*ไอ้..คนผีทะเล..ปิ๊บ*

“เดี๋ยวส้ม..อ้าวปิดเครื่องหนีซะงั้น”ความจริงมันก็สนุกดีนะที่ไปหาวันนั้น แต่คือแบบไงล่ะ มันมีอุบัติเหตุนิดหน่อยๆเกิดด้วยแหละ

ย้อนความนิดนึง

หลังจากที่ชิมอาหารส้มเสร็จฉันก็กะว่าจะกลับบ้านเลย แต่ส้มไม่รู้มาไม้ไหนเอ่ยปากชวนให้ค้างบ้าน นี่ก็ยังงงๆไม่ไหวก็เอออ้อตกลงไปซะงั้น กลายเป็นว่าต้องอยู่พักบ้านส้ม1คืน

“เดี๋ยวส้มไปเอาเสื้อผ้ามาให้นะพี่..รอในห้องส้มไปก่อนนะ”

นี่ก็ผยักหัวงึกๆอย่างเดียว เพราะสมองมันอื้อไปหมด ก็นะเมาตดมั้งไม่รู้เรื่องไรเลย

เดินเข้าบ้านคนอื่นอย่างงงๆตามด้วยกราบไหว้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจอแล้วก็เดินฉึบๆขึ้นห้องไปเพราะส้มบอกว่าอยู่ชั้นบน ถึงปุ๊บหักซ้ายเต็มเหนี่ยวจัดการเปิดประตูดังปึงเข้าไป ขุ่นพรสะดุ้งไป2วิ ห้องนางระเบียบสะอาดสะอ้านมากมาย ตัดภาพมาที่ห้องตัวเองป๋องเบียร์เกลื้อน

“ขออนุญาตนะคะ...”แล้วเดินก้าวขาฉับๆเข้าห้องไป เดินอย่างระมัดระวังทุกอย่างก้าว เดินไปได้สักพักไม่รู้นิ้วก้อยอยากจุ๊บไรเข้า ไปเตะอะไรสักอย่างจนตัวเองหัวคม่ำหน้าทิ่มใส่เตียงดังปั๊ก

“อ๊ากกกกก...เจ็บๆๆ”

“ตึง..ตึง..พี่ป่านนนนนนนน”

“ว้ากกกกกกกกกก”

“เป็นไรใครทำไรพี่”

คือแบบนี่พยายามเงยหน้าไปมองส้มโอที่ตอนนี้กำลังใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูแล้วก็มือถือกระทะอีกข้างแหกปากร้องถามอยู่หน้าประตูในสภาพหน้าเปื้อนอะไรไม่รู้ดำๆข้างแก้ม

“อูย..จุกท้อง...”ทำสำออยไปงั้นแหละ อยากเป็นนางเอกก็สวยอ่าค่ะ

“มาๆลุกขึ้นไหวไหม”ส้มวางกระทะลงแล้วเดินดุ่มๆมาหาระหว่างเอื้อมมือมาดึงให้ลุกขึ้นนี่ก็แกล้งไปอีกดึงตัวส้มมากดลงกับเตียงคืนเป็นสภาพที่ฉันนอนยิ้มๆใต้ร่างส้มโอที่ทำตาโตเท่าไข่ห่าน

“พี่ป่าน..เล่นไรเนี่ย..>///<)”

“ฮ่าๆ..อยู่นิ่งๆพี่จะเช็ดแก้มให้”

ส้มก็ยอมอยู่นิ่งๆนะจ้องตาไม่กระพริบ นี่ก็พยายามไม่มองตาโตๆนี่ที่ต่อให้เลิกมันแค่ไหนมันก็ตาตี่ไม่ต่างจากเดิม ลมหายใจหอบเบาๆกับเหงื่อที่ไหลหยดทีละนิดจาก    ส้มโอ กลิ่นตัวที่โชยเบาๆกับยาสระผมที่ส้มใช้แม่งโครตกระตุ้นอารมณ์ว่ะ แม่ง

ใจเต้นตึกตักๆเลยวุ้ย

พยายามไม่กระโตกกระตากไปเดี๋ยวไก่ตื่น พอส้มโอเริ่มปิดตานี่ก็ใช้นิ้วเช็ดคราบควันดำๆออกจากแก้มให้อย่างระมัดระวังประหนึ่งมันจะร้าวแตกเองได้ ยิ่งขยับนิ้วไล่ไปตามแก้มนุ่มๆนี่ก็โครตแบบระทึกใจไปหมด ข้างในแม่งเต้นตุบๆยิ่งกว่าวิ่งหนีตำรวจ

เวรเอ๊ยทนไม่ไหวแล้วนะ เช็ดลวกๆแล้วผลักไหล่ส้มโอออกด้วยแก้มแดงๆที่กำลังลามไปทั่วหน้าไปหมด

เวรเอ๊ย...กูคิดไม่ซื่อหรือเพราะกูหน้ามืดวะอยากเย็...ส้มโอฉิบหาย

“พี่ป่าน...ไม่บายหรอแก้มดูแดงๆนะ”

“อย่า..อย่ามาจับนะ..”

เหมือนนี่ยิ่งห้ามส้มโอก็ยุตาม เอามือมาจับใหญ่เลยไม่พอมีลากมือไปมาตามไหล่อีก โอ๊ยตบะแตกหมดแล้ว

“หมับ...อย่า...มาจับนะ”พยายามไม่มองหน้าส้มโอเพราะตอนนี้แก้มตัวเองแดงแปร๊ดไปหมด อายฉิบหายอยากมุดดินหนีโว้ย

“ทำไมล่ะพี่ป่าน...ไม่บายตรงไหนบอกส้มสิ”

ยิ่งตื้ออีก ขยับนมตูมๆนั้นเบียดไปมาตามผ้ากันเปื้อนรัดๆที่ดูเหมือนจะฉีกออกตลอดเวลา ใครจะไปเชื่อว่าโดนโคนมจับกด

“ถอยไปนะ..จะอาบน้ำ”

“ค่ะๆถอยแล้ว..เอ้าฮึบ”

โลกหมุนได้ตอนส้มโอกระชากลุก แม่เจ้าแรงเยอะขนาดไหนวะเนี่ย

“งั้นส้มไปทำกับข้าวนะ อ่อเสื้อเอ่อหาลวกๆในตู้ของส้มได้นะ”

“อือๆ...”พยักหัวเหมือนไก่น้อยใกล้หลับ แล้วส้มโอก็เดินไปจนหายลับ

“แม่งเอ๊ยน่าเย็...เกินคนไรวะไม่ระวังตัวเลย ใส่รัดๆแบบนั้นหายใจออกหรอวะ”บ่นไปก็เอามือมาลูบนมตัวเองวัดกลางอากาศฟึบฟับๆ

“ใครๆก็ใหญ่ไปหมดฮือๆ...อยากมีนมง่า”

ทำไหมต้องเกิดมานมน้อยนะ นี่ก็ไม่ได้แบนราบจนหน้าเกลียดนะ แต่แบบน้อยกว่าหลายๆคนแถวนี้ที่ใส่คัพไรไม่รู้45+อื้อหือตัดภาพมาที่ตัวเอง40+นิดๆฮือเศร้าใจ

เหลือบตาหาผ้าขนหนูลวกๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป จัดการอาบน้ำจนเปื่อยยุ่ยเต็มที่ก็ออกมาค้นลวกๆในตู้แล้วก็เจอเสื้อนอนลายเป็ดน้อยที่ค่อนข้างใหญ่ เลยเอามาใส่ก็พอดีนะแต่ชายเสื้อมันเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อน

“กางเกงในก็ไม่มี..เอาตัวเดิมมาใส่แก้ขัดไปก่อนแล้วกัน”

สวมขาลวกๆดึงขึ้นก้นแล้วเดินลงจากบันไดไปหาส้มโอที่ตอนนี้กำลังเขย่ากระทะอย่างเมามัน

“อะแฮ่ม...”

“อ้าวพี่ป่านเสร็จแล้วหรอ”

“ค่ะเสร็จแล้ว”

“นั่งๆเดี๋ยวตักให้กิน”ลากเก้าอี้มานั่งอย่างไม่ถือสาประนึงนี่คือบ้านพักต่างอากาศ

“พ่อแม่ล่ะ??”

“ไม่มีค่ะ..ท่านไม่อยู่นี่ท่านอยู่ที่อื่น นี่บ้านส้มเองส้มทำงานหาเงินซื้อ”

“เชรด..เก่งเกิน”

“พอๆอย่าชมส้มจะตัวลอยแล้ว เอาจานมาค่ะจะเทให้”เอามือดันจานส่งไปอย่างรู้งาน สักพักส้มโอก็เทอะไรสักอย่างมาให้

“ก็แค่ยำปลากระป๋องสูตรส้มโอใส่ไข่ลวกด้วยนะ”

“แหม่กินได้ป่ะจ๊ะ”

“อร่อยนะ ไปตักข้าวมาราดทับแล้วคลุกๆให้เข้ากันดู”

“คร้าบๆ”ถือจานข้าวไปหาหม้อตักมา2ทัพพีพอประมาณแล้วเดินมานั่งลงจัดการคลุกๆตามแม่ครัวสั่งแล้วตักเข้าปากอย่างไม่ถือสา เคี้ยวตุ้ยๆอย่างพอประมาณ

“อร่อย..งั่มๆ...”

“เห็นไหมบอกแล้ว งั้นส้มจะล้าง...”

“ไม่ต้องพี่ล้างเอง..เราน่ะมากินข้าวเถอะ”

“จ้า” กินข้าวเงียบๆไม่คุยกันเสียงดังกินเสร็จก็เก็บไปล้าง ส่วนส้มบอกจะไปอาบน้ำก่อนก็เลยแยกตัวไป นี่ก็ล้างจานเสร็จก็ออกไปสูดอากาศข้างนอกที่เริ่มเย็นจนตัวสั่นขนลุกพรึ่บๆ

“หนาวๆ..ฟู่วๆ”

“พี่ป่าน??”เงยหน้าขึ้นไปเจอส้มโอกำลังยืนเช็ดตัวไปมาที่หน้าระเบียง

“ส้ม??มาทำไรนิ?”

“ไม่รู้พี่ออกมาเฉยๆมาๆเข้าบ้านหนาวแล้วนะ”

“อื้ม”ผยักหน้ารับคำเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆไล่ปิดไฟทุกอย่างเสร็จดีก็ขึ้นห้องไปหาส้มโอที่กำลังนอนตีขาไปมาบนเตียงในสภาพที่ชุดนอนเลิกขึ้นจนเห็นก้นนิ่มๆที่แดงเป็นรอยจากการนั่งทับนาน

“อะแฮ่ม..นอนได้ยังคะ”

“ได้ค่ะ..ฮึบนอน..ตรงนี้พลัวะๆ”ตบเตียงปุๆให้นอนอย่างกับเรียกหมานอนแหนะ

“จ้า”นี่ก็ก้าวขาไถลตัวไปนอนซบหมอนข้างๆส้มโอที่กำลังดูยูทูบไปมาอย่างสนุกสนาน

“ดูไรหรอส้ม?”นี่ก็ออดเสือกไม่ได้เลยยื่นหน้าเข้าไปส่องดู

“ดู...จุ๊บ”ส้มดันหันหน้ามาเว้ยแล้วแบบจุ๊บที่แก้มอย่างจัง

“0.0)”นี่ก็ทำตาโตใหญ่เลย

“ส้ม..”

“พี่ป่าน”

ตัดภาพไปประนึงเป็นรายการละครหลังข่าวปุ๊บปั๊บก็ปิดไฟตื่นนอนมาได้เสียกันแล้วค่า

ฉันชะงักไปพักนึงตอนส้มหันหน้าหนี อยากแกล้งเพิ่มเริ่มเอื้อมแขนไปดึงตัวส้มมากด ลงนอนด้วยกัน

“ปล่อย..นะอย่าจับ”

“นิ่งๆนะ”ด้วยความมือไวก็จัดการล้วงไปตามหน้าท้องแบนๆนี่อย่างวิสาสะจนส้มเริ่มดิ้น นี่ก็จัดการดึงแก้มส้มมาแล้วจูบไปเต็มที่ ส้มสะดุ้งเฮือกใหญ่เลยอ้าปากนี่ก็ได้ทีสอดลิ้นเข้าไปพอได้ทีก็เริ่มรูดเสื้อขึ้นเรื่อยๆจนโชว์ส้มโอลูกยักษ์สีชมพูระเรื่อน่าจุ๊บ

ตัดภาพกลับปัจจุบัน

“แม่งเอ๊ยอย่าไปคิดๆมันเป็นอุบัติเหตุ”ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้นหรอก ก็แค่ล้วงๆลูบๆบ้าง

เดินบิดตูดหนีไปเล่นที่สวนหย่อมเหมือนอย่างเคย ไม่ลืมที่จะรายงานคุณท่านให้ทราบว่าคุณหนูยังปลอดภัยดี เพราะข่าวโคมลอยจากฝั่งอินุเริ่มไล่ประกาศจะตามโค่นทั้งตระกูลของโทระให้สิ้นซาก

“คุณหนูปลอดภัยดีนะคะคุณท่าน เพียงแต่ว่ายังไม่ทราบความเคลื่อนไหวของฝั่งอินุถ้ามีอะไรเพิ่มเติมจะรายงานต่อนะคะ”แล้วกดจึ้งส่งไปให้อย่างเหมือนเคย

“ใครๆก็ว่าพวกยากูซ่ากับมาเฟียมันน่ากลัว แต่บางทีก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง”

เกิดและเติบโตมาโดยคุณท่านมันก็ดีนะที่ไม่ต้องไปนอนหนาวตายข้างถนน

*ติ๊ง..คืนนี้ไปตลาดกันนะส้มจะไปซื้อของ*

“แหม่นึกว่าจะพากันไปร้านไรที่แท้ไปตลาด”

*ได้ค่ะผัวขา”

เห็นรอยขึ้นพิมพ์แป๊บๆสักพักก็หายไป ตามด้วยสติ๊กเกอร์รูปเขินมาแทน ก็จริงนะฉันเป็นรับไมใช่รุกแบร่

*ขี้อ่อย..อย่ามายั่วนะ*

*อ่อยแล้วชอบป่ะล่ะ อิอิ*

แล้วก็ยืนยิ้มแก้มปริคนเดียวในสวนแล้วก็หัวเราะรั่วๆ

ตกค่ำ บอกตุ๋นเสร็จสรรพก็ขับรถไปหาส้มโอ อากาศวันนี้ไม่ค่อยหนาวมากก็ใส่เสื้อยืดธรรมดาไม่หนา ไม่ลืมเตรียมเสื้อผ้ามาใส่ด้วยกันไว้เผื่อได้นอน

ทำอย่างคุ้นเคยมาถึงเลี้ยวรถเข้าบ้านแล้วจอด ตามด้วยส้มโอเดินยิ้มหวานมาให้แต่ไกล แต่ความจริงกำลังยิ้มให้หมาตัวเองต่างหาก

“หมี จิน บู่ ชิ่วๆเข้าบ้าน”

“โฮ่งๆแฮ่กๆ..โฮ่งๆๆ”โครตประสานเสียงหมาใจบาป

“ไปกันเลยไหมคะ”

“ลงมาค่ะพี่ป่าน เราจะเดินไปกัน”

ลงจากลงด้วยการย่นจมูกให้อย่างหงุดหงิด แต่ก็ยอมเดินจามอย่างว่าง่าย พอออกจากซอยได้ก็เดินเลาะถนนไปเรื่อยๆจนมาถึงโซนตลาดที่คนเดินกันโครตเยอะ

“โอ้โห้คนเยอะแหะ ว่าแต่ตลาดเปิดบ่อยหรอ”

“เปิดแค่บางวันน่ะพี่ป่ะๆไปกัน”

 โดนจูงแขนไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนแต่ก็มีสะดุดหินเป็นช่วงๆเกือบหัวทิ่มหลายที ส้มแวะซื้อพวกเสื้อผ้าแล้วก็ผลไม้เอากลับไปกินที่บ้านด้วย ส่วนฉันก็พกเงินมาไม่เยอะซื้อแต่ขนมซะงั้น ปิดท้ายด้วยหอยทอด เพราะอยากกินเห็นน่าหร่อยเลยซื้อ

เดินเคี้ยวลูกชิ้นกินระหว่างเดินกลับไปบ้านส้มโอ

“ขอกินหน่อย...อ้าม”ปากอยากให้ป้อนนี่ก็เลยจับยัดๆให้มีแต่ผัก

“งั่มค่ะ”กลายเป็นฉันโดนส้มโอทุบใหญ่เลยเพราะแกล้ง

เอาของไปเก็บแล้วมานั่งกินหอยทอด แต่กินไปได้สักพักก็เจอส้มโอนั่งมองตาแป๋วอีกมุมนึงของโต๊ะ

“ทำไมไม่ซื้อมาล่ะ??”

“อยากกิน..จ๊อกกกก”

“อุ๊บ..ฮ่าๆๆเอานี่ไปเดี๋ยวพี่ออกไปซื้อกินเองก็ได้”

“จริงหรอๆ”

“อื้อหื้อ”ผยักหน้าแล้วเลื่อนจานส่งให้ จากนั้นก็วิ่งไปร้านป้าแกที่ตอนนี้ทำท่าจะปิดยังดีสั่งทันก็ได้กลับมานั่งกิน กินเสร็จก็ไปจัดการตัวเองจนสะอาดทุกซอกทุกมุมแล้วก็มานอนตีพุงบนเตียง ส่วนส้มโอก็หายไปไหนไม่รู้ อะไรแว้

“หาว..ง่วงแล้วนะไปไหนอ่าส้ม”

กระพริบตาปิ๊บๆหลังจากฝืนมันมานานก็ปิดลง แต่ก็รู้สึกเปียกๆแฉะๆจากอะไรมารู้มากัดแถวนมเลยเอามือมาเกา แต่ทำไมยังคันไม่หายนะ

o.O)!!!!”ลืมตามาเจอส้มโอกำลังดึงมือฉันขึ้นเนื้อหัวกดกับหัวเตียงไว้อย่างแน่น

แล้วตัวเองก็ดูดดึงกับหัวนมคนอื่นอย่างเมามันส์

“อื้อ..อ่า..ซิ๊ดดดด”เหมือนส้มจะรู้ตัวว่าฉันตื่นแล้วแต่ก็ยังไม่เลิกดูด แถมยังเพิ่มแรงดูดแรงขึ้นไปอีกจนฉันเกร็งหน้าท้องเป็นช่วงๆตามจังหวะ

“จุ๊บ..จ๊วบ..จ๊วบ..ม๊วบๆ”

“อื้อ..อ่า..ส้มๆอื้อ”

ยิ่งครางดังแค่ไหน เขี้ยวเล็กๆนั้นก็ขบกัดหัวนมฉันไม่เลิกจนมันเริ่มแข็งไปหมดแล้ว เนื้อตัวตอนนี้ก็ล่อนจ้อน ในขณะที่ส้มโอเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว มือนิ่มๆนี่ก็ไล่ลงล่างไปเรื่อยจนมาถึงเนินน้อยๆของฉันที่ตอนนี้เปียกแฉะไปหมดแล้ว

“อื้อ..อ่า..”

“จุ๊บๆ..ฮ่าพี่ป่าน..”

“คะ..ขา”

“ขอนะ..”ยิ้มตาหยี่เหมือนอย่างเคย ฉันก็ขัดไรมากไม่ได้ก็พยักหัวงึกงักให้

*ติดเรท*

ส้มโอยอมทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้อย่างรู้งาน จากนั้นเราทั้งคู่ก็กอดกันจนถึงเช้า เล่นเอาปวดสะโพกไปหมดเลยเวลาตื่น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น