รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 14 : อีกฟากNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่14อีกฟากNC

Partปอมเปย์

เฮ้อไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อคืนดันมาโชว์อะไรน่าเกลียดๆให้ยัยหมูดูซะได้ คือต้องมาบังคับใช้คำหวานๆออดอ้อนโอ๊ยเพลียจิต

“อื้อ...หาวววว”บิดแขนไปมากับผ้าห่มม้วนตัวเล็กน้อย ถลกผ้าออกมานั่งพงกหัวไปมาแบบไม่สร่างนอนและหนอนน้อยที่ชี้โด่แบบปกติเหมือนทุกวัน

“สวัสดีคร๊าบหนอนน้อย”เชื่อป่ะมันพงกหัวไปมาด้วย แบบว่าก็นะค่อยๆบังคับมันเวลากระตุกเองน่าจะธรรมชาตินะเพราะเคยเห็นบ่อยๆในเว็บ

พาดขาลงจากเตียงเหมือนเดิมแล้วเดินหลังค่อมนิดหน่อยไปเข้าห้องน้ำ ไม่ลืมที่จะพาน้องหนอนออกกำลังกายไง ว่าวไงว่าวไม่เคยเห็นอ่อที่ขายกันข้างทางอ่าแต่นี่สเปนคงไม่มีว่าวขายหรอกเนอะ อันนั้นแหละว่าวๆ

หลังจากชักเอ๊ยนวดน้องเสร็จก็อาบน้ำตามปกติวันนี้ไม่ได้ไปทำงานเพราะขี้เกียจก็เลยมานั่งตีพุงที่ข้างล่างระหว่างรอกาแฟแล้วก็เช็คหุ้นในมือถือไปมาตามปกติ สักพักก็ได้ยินเสียงเอะอะคึกโครมตามปกติวิ่งลงจากบันไดพร้อมบรรดา2ลิงตัวน้อยที่แหกปากหัวเราะลั่นบ้านตามปกติ

“ฮ่าๆๆรันอืดจังเร็วๆสิด้าไปถึงก่อนนะ”

“รอแป๊บด้า..รันเฮ้อ..เหนื่อย..แฮ่ก..”

แอบกลั้นขำนิดหน่อยตอนเห็นสองลิงที่หัวกระเซอะวิ่งตาตี๋ลงบ้านมา แถมใส่ชุดนอนแต่เสื้อไม่ใส่กางเกงซ้อน เอ๊ะยังไงเนี่ยลิงแสบ

“อะแฮ่ม...ทั้งสองทำไมไม่ใส่กางเกง”พยายามไม่ทำเสียงเข้มใส่เดี๋ยวจะโดนล้ออีกว่าเหมือนคนแก่

“ไม่ใส่หรอกค่ามันถอดยากเวลาลุกไปฉี่...”

“ขี้เกียจอ่าพี่ปอม...มันคันก้น..”

แหม่คำตอบแต่ละคนน่าตีก้นสักป๊าบจริงๆ โตขนาดนี้ยังจะมาวิ่งโชว์น้องลิงอยู่ได้หัดเกรงใจคนอื่นๆในบ้านบ้างสิ

“พี่รู้ค่าคนเก่งแต่รันกับด้าต้องใส่ชุดให้มิดชิดนะคะ ไม่ควรมาโชว์น้องลิงแถวนี้รู้ไหมว่าเราทั้งคู่น่ะโตแล้วไม่ใช่เด็กๆนะ”

“ฮืออออ...มันไม่สบายตัว..คันก้นด้วยอ่าพี่ปอม”

“จ้าๆรันพี่รู้ว่าคันแต่ต้องใส่นะ..เอางี้พี่จะให้พวกหนูไปตัดชุดใหม่นะเดี๋ยวไปกับเสน็กด้วยกันเลยตกลงไหมคะ”

“ด้าด้วยหัดห้ามรันนะไม่ใช่ยุทำด้วยกันเป็นพี่แท้ๆดูแลน้องด้วยนะคะ..”

“ค่า...ด้าขอโทษค่ะพี่ปอม..”ทำหน้าสลดแล้วช้อนตาอ้อนๆใส่รู้ไหมว่าไม่หลงกลลิงดื้อสองตัวนี้อีกหรอก

“อะแฮ่ม...ไม่ต้องมาทำตาหวานเลยนะรอกินข้าวก่อนค่อยไปจัดการตัวเองใหม่นะ”

“ค่า..”ลิงสองตัวยอมอ่อนข้อไม่โต้เถียง แหม่ว่าง่ายจริงเดี๋ยวพอเผลอนะคงจะอาละวาดอีกเหมือนเดิม

“ขออภัยที่ให้รอค่ะอาหารเช้ามาเสิร์ฟแล้วค่ะ”

กินข้าวเสร็จตามปกติก็ไล่ต้อนไอ้ลิงป่วนสองตัวนี้ต่อเพราะไม่ยอมขึ้นบ้านมีการจะวิ่งมาถลกเสื้อให้ดูลิงอีกนะ ฉันก็เลยไล่ตีก้นคนละทีจนก้นแดงถึงยอมวิ่งกริ๊ดขึ้นบ้าน

“อย่าตีก้นร้นนะเจ็บไปหมดแล้วนะพี่ปอม -*-)”

“ใครบอกให้มาถลกโชว์ลิงล่ะไอ้ตัวแสบ”

“จัดการรันเลยพี่ปอมรันนิสัยไม่ดี”

“เราก็อีกคนห้ามรันบ้างสิคะ...”

“ฮืออออหนีแล่วแบร่..”

“อย่ามาแลบลิ้นใส่พี่นะออกมาเลย”

“ไม่ค่ะ..ปัง”

“พี่ปอมโอนเงินให้ด้วยนะอะฮึๆๆ..”แล้วก็รันเข้าห้องไป ฉันเลี้ยงน้องให้เป็นบ้าไปหมดแล้วเรอะทำไหมออกมามันคนละแบบกันแท้

“แม่พ่อ..ปอมเลี้ยงน้องไม่เหมือนคนเลยเฮ้อ..”กุมขมับตัวเองไปมาแล้วเดินลงมาข้างล่างกวาดสายตาหาไอ้งูจอมปัญหาที่ไม่รู้เลื้อยหนีหายไปไหนอีก

“เสน็ก!!!อยู่ไหน”

ไม่เจอไม่อยู่ คือแบบบอดี้การ์ดกูจริงอ่าไอ้นี่มันน่าหักเงินเดือนซะจริง

“ครับคุณท่านเอ่อ..นายหญิงมีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ”

“แหม่ไปทำไรมาหน้าตาหอบเชียวเสน็ก..แกแอบอู้งานเรอะ”

“อะแฮ่มทำไมคุณปอมว่าร้ายใส่ผมล่ะครับผมแค่ไปออกกำลังกายมานะดูเหงื่อสิโชกเชียว แล้วมีไรให้ผมทำล่ะครับ”

“พาสองลิงไปตัดชุดใหม่เพราะสองคนนั้นบอกเสื้อผ้าที่ซื้อมาให้ใส่ไม่สบายตัวเกากันจนก้นแดงเถือกไปหมดแล้ว”

“ครับ..ผมจะพาไปร้านที่ดีที่สุดของเมืองเลย”

“อย่าผลาญเงินเยอะนะเดี๋ยวสองคนนั้นจะพากันซื้อของแปลกๆเข้าบ้าน”

“ครับผม”

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อฉันโอนเงินให้เยอะไปหน่อยรู้ตัวอีกทีได้ข่าวจากบอดี้การ์ดที่ฝากให้ดูแลสองคนนั้นแจ้งมาว่าไปซื้อตัวนากกับหมาป่ามาเลี้ยง ฉันยังเอะใจว่าไปซื้อมาทำไมก็ได้ข้อสรุปมาว่าเงินพี่แจกเยอะเลยอยากใช้ให้หมดๆรกเป๋า

แหม่น่าตีให้ตายจริงไอ้สองแสบนี่ พล่ามมาเยอะแล้วไปดีกว่ามีธุระต้องไปสะสางกับคนเก่งซะหน่อยวันนี้เธอจะพาทำไรต่อนะรินรดา

“เคยพยายามไม่คิดว่าเราสองคนเป็นเพื่อนกันเธอกับฉันคงจะเป็นมากกว่าคู่นอนคลายเหงาสินะริน”

ยิ้มกริ่มอย่างมีความสุขระหว่างในหัวตอนนี้คิดแต่เรื่องสนุกๆเพราะวันนี้จะไปเดินห้างเล่นแล้วก็ไปหาดูรถรุ่นใหม่ที่พึ่งออกมาไม่นาน

“คงจะไม่มีใครบ่นหรอกมั้งเพราะเงินฉันนี่...”

พูดจบก็บึ่งจากัวร์คันโปรดแล่นออกไปจากถนน วันนี้กะจะไม่แวะไปไหนก่อนนะแต่ก็แวะมาซื้อดอกไม้ที่ร้านเจ้าประจำ

“เอ่อ..เอาเหมือนเดิมค่ะ”

“อ่อคุณปอม..อรุณสวัสดิ์ค่ะ..”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณนายโรพิน”

พยายามจะไม่คุยภาษาท้องถิ่นถ้าจำเป็นนะมันหัดยากเพราะฉันไม่ได้อยู่ที่สเปนบ่อยหรอกนะพึ่งกลับมาได้ราวๆปีกว่าไปทำงานหลายประเทศเกิน เพราะต้องดูแลหุ้นแล้วก็พวกญาติของพ่อที่ชวนไปร่วมลงทุนอะไรไม่รู้อ่า

“เอาดอกอะไรเพิ่มไหมคะ^^)”

“เอ่อไม่ดีกว่าค่ะขอบคุณค่ะ..”

จ่ายเงินแล้วยิ้มอย่างปกติให้กับคุณนายแกตามปกติ ร้านของแกจะเป็นร้านดอกไม้เล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ถ้าขับวนเข้าเมืองมาก็จะเจอ รับดอกไม้มาวางแหมะข้างคนขับอย่างเช่นเคยแล้วเปิดเพลงฟังไปเรื่อยตอนขับรถ รถก็ไม่ค่อยจะติดมากแต่ก็เสียเวลาค่อนข้างเยอะนะ

*ตรู๊ด..ตรู๊ด..ฮัลโหลสวัสดีค่ะคุณปอม*

*ทำไรริน*

*อ่อรินกำลังเก็บของน่ะค่ะพอดีจะย้ายไปอยู่คอนโดวันนี้*

*จะให้ฉันขับรถไปหาไหม*

*เอ่อจะรบกวนคุณเปล่าๆไม่ดีกว่าค่ะ*

*ทำไมล่ะริน*ระหว่างคุยสายกับรินฉันก็หักรถเลี้ยววนกลับไปอีกทางเพราะจะไปสายหลักที่ผ่านไปยังหมู่บ้านของรินที่อยู่แถวๆชนบทไม่ค่อยพลุ่งพล่านเท่าไหร่

*อ๊ะ..อย่านะเจ้าเมเปิ้ล*

*ฮัลโหลริน..*

“ยัยเหมียวนั่นทำอะไรเธออีกล่ะทีนี้ฮะริน..”เดาะลิ้นไปมาตามจังหวะเพลงตอนหักรถเลี้ยวเข้าหมู่บ้านได้ก็ขับไปเรื่อยๆมาจอดที่บ้านหลักเล็กๆโดยหลังคาทาสีคนแบบกับหลังอื่นเพราะรินบอกว่ากลัวหลงก็เลยเอาสีมาแต้มๆใส่หน่อย

“ปริ๊น..ปริ๊น..รินอยู่ไหม”เลื่อนกระจกลงแล้วชะโงกหน้าออกไปส่องหาเจ้าของบ้านที่เงียบชี่ไปแต่เมื่อกี้แล้ว

“ไปไหนของเค้านะ...”ลงจากรถในสภาพหงุดหงิดเล็กน้อย เกาท้ายทอยตัวเองอย่างรำคาญตอนเคาะประตู

“ก๊อกๆอยู่ไหม..รินเปิดประตูหน่อย”

“กริ๊ดดดด..ตู้ม..เคร้ง..เพล้ง..”

“ทำอะไรอยู่น่ะก๊อกๆ..แมวมันก่อกวนหรอ”

“แป๊บนะคะคุณปอมอื้อ..แกร๊กๆ..แอ๊ดด”

เปิดประตูมาในสภาพหัวฟูๆและเสื้อที่หลุดลุ่ยลงมาจนโชว์ไหล่ขาวๆที่แดงเพราะแมวข่วน เหงื่อที่ไหลซึมมาตามซอกคอไหลลงมาจนถึงร่องอก นี่มันยั่วกันชัดๆนี่หว่าริน!!

“อึก...”กลืนน้ำลายซะอึกใหญ่เวรเอ๊ยนี่กูคิดแต่เรื่องใต้สะดือรึไงวะ

“คุณปอมหน้าแดงๆนะคะตากแดดมาหรอ”รินพยายามจะใช้มืออีกข้างมาแตะแก้มฉัน ด้วยความมึนงงก็เลยเผลอปัดมือเล็กๆนี่ออกไปซะงั้น

“เปล่า...แค่ไม่มีไรหรอกเมเปิ้ลล่ะมันกัดไหม”

“ไม่ค่ะมันแค่เห็นนกตอนที่รินกำลังจะจัดของมันก็เลยเผลอวิ่งไปชนโต๊ะเข้าก็เลยเป็นผลอย่างที่เห็นค่ะ ไล่จับมันจนโดนข่วนหลายรอยดูสิคะ”รินพยายามแหวกคอเสื้อลงมาให้ฉันเห็นรอยแผลที่เจ้าเหมียวตัวป่วนทำแต่กลายเป็นรินกำลังร่นเสื้อโชว์ร่องอกขาวๆยั่วน้ำลายฉันน่ะสิ แม่งเอ๊ยทนไม่ไหวแล้วนะ

“ปล่อยแมวลงสักเดี๋ยวสิริน..”

“ค่า..ว้ายคุณปอม”พอรินวางแมวลงได้เท่านั้นฉันก็คว้าหมับไปที่ข้อมือขาวๆนั้นออกแรงดันตัวเองเล็กน้อยรินก็ร่นระยะถอยเข้าบ้านคืน ตามด้วยเสียงปิดประตูแล้วล็อคกลอนจากฉันที่บิดเมื่อกี้

“คุณปอมอย่าเลยนะนี่ยังเช้าอยู่เลย..อือ”รินพยายามบ่ายเบี่ยงดันไหล่ฉันออก แต่ก็นะฉันเป็นพวกหื่นกามซะด้วยสิ

“นอนลง..”

“ไม่เอาค่ะ..อื๊อ...อ่า..”เป่าลมเบาๆรดหลังหูของริน ก็เล่นเอาครางไม่เป็นเสียงเลยแหะ หึยัยลามกเอ๊ย

“อื้ออย่าถอดเสื้อรินนะปอม..อื๋อ..”

“อยู่นิ่งๆให้ฉันทำเถอะน่า...”

“คุณมันอื้อ..หื่นกาม..อ๊ะๆ”

มือก็ล้วงเสื้อถลกขึ้นส่วนอีกข้างก็ไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆจนถึงกางเกงขาสั้นที่รินชอบใส่ประจำ แค่ใช้นิ้วลูบเบาๆขยี้เล็กน้อยเธอก็ตัวสั่นแล้วล่ะ

“อ่า....อื้อปอม...”

“จุ๊บ..จุ๊บ..”ไล่ขบเม้นจุ๊บไปตามซอกคอเบาๆอย่างปลุกเร้า ล้วงลึกเข้าไปข้างในกดปลายนิ้วไล่ตามผิวนิ่มๆที่กำลังเด้งสู้มือ ไล่ช้าๆจนมาถึงหน้า...นุ่มๆที่กำลังนูน..ออกมาจากเสื้อเพราะวันนี้รินโนบรานะจ๊ะ เข้าทางสิคะ

“ยกแขนขึ้นหน่อยค่ะ..”

“อื้อ...ค่า”

รินยกแขนขึ้นอย่างว่าง่ายเพื่อให้ฉันถอดเสื้อทิ้งออกอย่างไม่ใยดีตามด้วยช้อนคนลามกขึ้นแนบอก เดินไปช้าๆอย่างไม่รีบร้อนจนมาวางที่โซฟา กดตัวลงไปตามน้ำหนักที่มีบนร่างของรินที่กำลังบิดเป็นเกี้ยวเพราะร้อนข้างใน

“อื้อ..อ่า..จุ๊บ..อื้อออ”แนบริมฝีปากประกอบลงอย่างรู้งาน ส่วนมือก็ไล่ขย้ำไปที่..สวยๆนี่จนเริ่ม..ชัน สอดลิ้นเข้าไปตวัดเกี่ยวดึงกับลิ้นที่ยังคงสั่นเงอะงะๆเหมือนเดิม แต่กับเพิ่มความร้อนในร่างของฉันให้ทวีคูณจนร้อนระอุได้ง่ายๆ

รู้สึกเหมือนหนอนน้อยของฉันจะเริ่มตื่นซะแล้วแหะ แข็งดันหน้าขาซะขนาดนี้

“อื้อ...จุ๊บ..อ่า..เจ็บไหมคะ??”รินถอดริมฝีปากออกจากฉันพลางเหล่สายตามองไปที่ข้างล่างแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

“นิดหน่อยค่ะ...อื้อ..อ่าคนดี...”เหมือนเธอจะเริ่มติดลมบนซะแล้วแหะ กำลังลูบมือไปมาตามกางเกงของฉันอย่างรู้งาน เวลาที่มันแข็งมากๆจะเจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บอะไรเลย ยิ่งใส่กางเกงก็ยิ่งเจ็บ

“อื้อ...แข็งจังคะ”

“อ่า..อื้อ...มือเธอนี่เสียวสุดๆเลยนะ..อื้อ”

ไม่รอช้าฉันลุกออกจากตัวของรินมาปลดเม็ดกระดุมลงเรื่อยๆจนหมด ตามด้วยรูดซิบกางเกงจากนั้นก็ถอดมันแล้วเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดี

“อ่า...ปอม..คุณเซ็กซี่จัง”

“งั้นก็มาดูใกล้ๆสิคะจะได้รู้ว่าปอมทำให้คุณรู้สึกดีได้กว่านี้อีก”

*ติดเรทๆๆ*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น