รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 12 : ขี้อ่อยหมายเลข1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่12ขี้อ่อยหมายเลข1

Partพิงค์

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมื่อคืนพี่โอ๊ตทำแบบนั้นกับฉันจริงๆ

“โอ๊ยแม่งเอ๊ยเจ็บไปทั้งตัวเลย...”นอนกลิ้งไปมากับเตียงในสภาพที่อุจารตาสุดๆเพราะฉันชอบนอนแก้ผ้า มันสบายตัวดี

“ก๊อกๆ...คุณพิงค์ตื่นยังคะ”

“ตื่นแล้วค่ะพี่น้ำเดี๋ยวพิงค์ลงไป”

“ค่าถ้าอยากได้อะไรอีกก็บอกพี่ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะ”

พี่น้ำหรืออีกหน้าที่หนึ่งคือพี่เลี้ยงฉัน แม่บอกว่ากลัวเหงาก็เลยส่งคนไว้ใจได้มาเฝ้า แต่ผลที่ได้คือกลายเป็นเพื่อนซะงั้นไรแว้ทำไมไม่หาคนที่มีอายุมากกว่าหนูล่ะแม่

“ติ๊ง..ติ๊งๆ..”

“รู้แล้วๆไหนใครทักมาวะ”

*ทำเหี้ยไรอยู่ไอ้พิงค์*

“โอโห้ทักทายได้น่ารักมากเพื่อนกู- -)”

*พึ่งตื่นทำไม มีไรคุณเพื่อนเลว*

*ป่าวกูแค่จะไปหาอยู่บ้านไหม ที่มึงนัดกูเมื่อคืนไม่ใช่ลืมแล้วหรอวะ*

*ลืมใช่กูลืม งั้นเดี๋ยวกูไปหาที่ร้านรออยู่นั้น*

*เออๆเจอกัน*

“ใครๆก็ไม่รักผม ขนาดหลวงพ่อยังหัวโกร๋นเลย”เดี๋ยวนะกูร้องเพลงเหี้ยไรเนี่ย โอ๊ยช่างแม่งไปอาบน้ำดีกว่า

พอลุกจากเตียงได้เท่านั้นแหละประตูก็เปิดปังเข้ามา พร้อมร่างสูงของใครบางคนที่ยืนยิ้มกริ่มให้ฉันที่หน้าห้อง

“กริ..กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด” ลองเดาสิว่าใคร อ่อเสียงกริ๊ดไม่ใช่ของฉันแต่เป็นคนโรคจิตที่เปิดประตูมาในห้องหญิงสาวแบบไม่ได้รับเชิญ แถมมากริ๊ดใส่เจ้าของห้องที่กำลังยืนเกาพุงแก้ผ้าล่อนจ้อนแบบนี้ อะไรวะโรคจิตว่ะ

“พี่โอ๊ต...”

>/////<)ทำไม..ทำไมพิงค์แก้ผ้าล่ะคะ”พี่โอ๊ตเอามือปิดหน้าปิดตาตัวเองแต่ก็ยังมีเหลือบๆออกมาจากนิ้วดูฉัน

“นี่ห้องพิงค์บ้านพิงค์ พิงค์จะทำไรก็ได้พิงค์ไม่ผิดแล้วทำไมพี่โอ๊ตมาอยู่นี่ได้ล่ะคะ”

ฉันก้าวเท้าฉับๆไปหาพี่โอ๊ตโดยไม่สนใจว่าฉันจะพาน้องสาวตัวเองมาตากแอร์จนขนกระเพื่อมก็เถอะ

>////<)หาไรปิดก่อนได้ไหมคะ....พี่ตกใจนะ”

“อย่ามองเส่ มองพิงค์แล้วบอกมาว่ามาทำไรที่นี่”

“พี่..พี่..มีเรื่องจะคุยด้วย”

“อื้อหือ....แล้วพี่มาบ้านพิงค์ถูกได้ไง อย่าบอกนะว่าสะกดรอยตาม..น่ากลัว”

“ไม่ใช่นะ..พี่ขอให้น้องตุ๋นบอกเมื่อคืนว่าพิงค์บ้านอยู่แถวไหนเผื่อพี่จะมาคุยเรื่องงาน”

“พอๆไม่ต้องคุยไปชิ่วๆไปนั่งรอข้างล่าง พิงค์จะไปอาบน้ำ”

“จ้า..ไปแล้ว..ปัง”

“โอ๊ยหงุดหงิดฉิบหายมาหาไรตอนนี้วะ -*-)”

ขยี้หัวตัวเองจนฟู่กระเซอะกระเซิงเหมือนรังนกแล้วเข้าห้องน้ำไปแต่งตัวเรียบร้อยแล้วน่าจะ ก็เลยเดินลงมาข้างล่างเห็นพี่น้ำกำลังหัวเราะคิกคักกับพี่โอ๊ตอย่างถูกอกถูกใจ ติดต่อโรงบาลทันไหมว่ามีคนบ้าหลุดกรง

“อ้าวพิงค์จะไปไหน”

“ไปข้างนอกน่ะพี่น้ำ อ่อไม่ต้องห่วงพิงค์ไม่กวนหรอก..คุยต่อได้เลยบาย”

“เดี๋ยวพิงค์...”

ฉันขี้เกียจฟังเสียงเล็กๆน้อยๆของพี่โอ๊ตที่มาก่อกวนในหัวฉันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว คือถ้ามองหน้ากันสักแป๊บฉันจะรู้สึกว่าเรื่องเมื่อคืนมันพึ่งเกิดขึ้นต๊ะกี้ แล้วเสียงครางกระเส่าๆเสียวๆของพี่โอ๊ตยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“แม่งเอ๊ย...กูเงี่...”ฉันทนไม่ไหวเลยแหกปากตะโกนกับตัวเองที่โรงรถ

O.o)พิงค์....”

“พี่โอ๊ต...”

“พี่...พี่ไปก่อนนะ..”พี่โอ๊ตได้จังหวะจะหันตัวกลับลำหนี ฉันไหวตัวทันก็เลยจับมือหมับเข้าให้แล้วดึงพี่โอ๊ตไว้

“มาทำไรที่นี่”

“มา..มาคุยเรื่องงานไง”

“หรอ???ไม่ใช่ว่าหาพิงค์หรอ..หื้ม?”ได้ทีฉันก็ฉีกยิ้มแสยะให้พี่โอ๊ตที่ตอนนี้เริ่มทำท่าเลิกลั่กไปไม่ถูก

“ไปด้วยกันไหม...”จนสุดท้ายฉันก็ถามพี่โอ๊ตว่าจะไปในเมืองด้วยกันไหม

“ไปไหน???”

“ไปเยกันมั้งถามแปลกมาๆขึ้นรถ”

“0.0)..ลามก”

จับคนขี้อ่อยขึ้นรถได้ฉันก็พาซิ่งไปหาไอ้หมูที่ไม่รู้ว่ามันหลับคาร้านไปหรือเปล่า ก็นะเป็นหมูก็ต้องนอนบ่อยๆมันจะได้อร่อย

“แล้วจะไปไหนกันหรอบอกพี่ได้เปล่า”

“ไม่รู้..สิคะ”

“อะ..อื้อ”

นั่งเงียบๆฟังเพลงไปเรื่อยจนมาถึงที่หมายได้ก็พาขี้อ่อยหมายเลขหนึ่งเข้าร้านไปด้วย จนสอดส่องสายตาหาคนตัวอืดๆเล็กๆขาวๆ อ่ะเจอแหละในสุดเลย

“หมูตุ๋น...”

“อะหือ..อื้อพิงค์..”

“ตื่นๆ”

ลากเกาอี้มานั่งอย่างสงบเสงี่ยมส่วนพี่โอ๊ตบอกจะไปเซเว่นเดี๋ยวตามมา

“แล้วมีไรจะถาม??”

“คือหาวววว...เรื่องที่จะคุยอ่ะมันเกี่ยวกับฉัน”

“อื้อ”

 “ฉันไม่มีเวลาแล้วเพราะหลังจากนี้ฉันคงจะไปอยู่ญี่ปุ่นยาวมั้ง ไม่รู้ดิพ่อส่งคนมาเร่งตามตัวฉันไป กูจะทำไงดีวะพิงค์”

“ใจเย็นไว้...กูว่าต้องมีทางออกแหละ”

“ทางออก??เออกูก็อยากให้มีแบบนั้น คือแบบกูต้องควบงานดูแลหลายๆที่พร้อมกันแบบนี้ก็ไม่ไหวนะมึง”

“เออกูรู้ มึงค่อยๆเคลียร์ทีละเรื่องได้ไหม”

“กูพยายามอยู่มึง กูเป็นห่วงคนงานแล้วก็ป้านวล”

“อื้อ”

“แล้วไหนจะเรื่องมรดก”

“มรดก???เอาจริงดิละครหลังข่าวหรอมึง”

“กูไม่รู้ว่ะ พ่อบอกจะยกให้...กูว่ามันแปลกๆ”

“แปลกฉิบหาย”

“พิงค์ ตุ๋น”

“พี่โอ๊ตมาๆนั่งก่อนขี้อ่อย”

“อะอื้อ..-///-)”

“สัส..สนิทกันขนาดไหนวะ”ฉันพยายามเอียงหูไปฟังที่ไอ้ตุ๋นมันกระซิบบอก คือแบบไรวะ

“กว่านี้ก็ทำมาแหละ”

“....”พี่โอ๊ตถึงกับนิ่งเงียบไปเลย ไม่ยอมหันหน้ามามองเบนหน้าหนีใหญ่เลยแหะ

“สู้ๆนะมึงก็เป็นกำลังใจให้”

“เออ..แล้วร้านมึงล่ะ”

“เวรล่ะกูไม่ได้บอกว่าจะไปสาย...สัสเอ๊ยฝากไปส่งพี่โอ๊ตแทนกูทีนะมึงกูไปแหละ”

“อื้อ”

“ขี้อ่อย..หันแก้มมา”

“คะ???”

“จุ๊บ...”ฉันเลยให้ของแถมเล็กๆน้อยๆเป็นค่าจ้าง คนบ้าอะไรวะแม่งเผลอยังน่ากัด แม่งใส่น้ำมันพรายหรอวะกูติดหนึบเลย สัสเอ๊ย

“-////-)....พิงค์”

กลับมาที่เก่า ฉันมองดูไอ้พิงค์ที่ริอาจใจกล้าหน้าด้านยิ่งกว่าโบกปูนซีเมนต์และ     ยางมะตอยรวมกันซะอีก มันจุ๊บพี่โอ๊ตกลางร้านกาแฟกลางวันแสกๆ

“พี่โอ๊ต???ฮัลโหล”ฉันโบกมือไปมาตรงหน้าพี่โอ๊ต เหมือนพี่แกจะสติหลุดไปแล้วแหะ

“คะ..คะน้องตุ๋นเอ่อพี่เหม่อหรอ..-///-)”

แก้มแดงเป็นตูดลิงขนาดนี้น่าแกล้งฉิบหายเลย ไอ้พิงค์มึงแอบไปทำคูณไสยใส่กันหรอวะติดหนึบจัง

“ป่ะกลับที่กัน”

“คะ...ค่ะ..-/////-)”น่าแกล้งฉิบหายเลยเว้ยยย คนบ้าอะไรวะเขินแล้วแม่งน่าแกล้ง พึ่งเคยเห็นหน้าชัดๆของพี่แกนะแบบอื้อหือตายแบบนี้ก็ไม่เสียดาย น่าเป๊ะมากกก

ฉันทำหน้าที่ไปส่งพี่โอ๊ตที่ร้านแล้วขับรถยาวไปที่ไร่คืนเพราะไม่มีอะไรจะทำนอกจากแพ็คกระเป๋าเตรียม ทำไงได้โดนเร่งขนาดนี้ ไปก็ไปวะ

“อยู่อย่างเหงาๆอยู่อย่างหมูเดียวดาย...เฮ้อออออ”

แพ็คกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินไปหาไรเล่นในไร่ เดินทักทายคนงานตามประสาแล้วก็ไปหาชมพู่ที่นอนตัวอืดกับกองฟาง

ใกล้มาแล้ว อีกนิดเดียวทนหน่อยเนอะคนเก่งเราทำได้

“สู้ๆไอ้ตุ๋น...แค่ไปหาพ่อ”

ส่วนพี่ป่านก็หายหน้าหายตาไปอีกแล้วแหะ ไปไหนของเค้านะ

“ติ๊ง..ติ๊ง”

“ใครทักไรมาอีกล่ะเนี้ย”

*คนเก่งทำไรคะ?*

“หมาปอม???ใช่แน่นอนหึ ไอ้คนใจร้ายมาให้ความหวังไม่กลับมา”

*ไม่รู้สิคะพี่ขาน้องกำลังอยู่กับหนุ่มๆค่ะ*

*หนุ่ม หนุ่มไหนตุ๋นบอกมาก่อนสิว่าเธอไม่ได้อยู่กับหนุ่มแบบนั้น*

*ว้ายๆหนุ่มมาแล้วไปก่อนนะคะบายค่ะ*

แล้วก็ทำการปิดเน็ตหนีซะ

“หึ..ไอ้คนใจร้ายไม่ยอมส่งข่าวมาหาจู่ๆก็มาทักหาแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าจะยกโทษให้

Partปอมเปย์

ไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันกำลังโดนปั่นหัว

“พี่ปอม???เป็นไรหรอทำไหมหน้าบูดจัง”

“ไม่มีค่ะคนเก่ง เดี๋ยวพี่ตามไปนะคะ”

“ค่า..เร็วๆนะพี่ปอม ด้ากับรันกินหมดก่อนไม่รู้นะ”

“ค่า...”ฉันทำได้แค่ผูกปมให้คิ้วตัวเองจนขมวดเป็นรอยย่นกลางหน้าผากไปหมด

ได้หมูเธออยากจะเล่นไม้นี้กับฉันได้เลย

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น