รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 11 : คนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่11คนแปลกหน้า

ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพหัวฟูนิดหน่อยหลังจากหนีไอ้พิงค์มานอนก่อน ระหว่างคืนก็ได้ยินเสียงโหยหวนชวนปวดตับจากห้องข้างล่างมาเป็นระยะๆ รู้เลยว่าพากันเล่นอะไรจนฟ้าสางยังดีนะเพลียๆก็เลยหลับ

“หาววววว…เป็นไงมั้งวะไอ้พิงค์..เฮ้อ”ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนลากสังขารเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองใหม่หมด

Partพิงค์

ฉันปวดหัวตุบๆแถมแขนยังชาดิกจนขยับไม่ได้ ฉันลืมตามองกวาดไปมาตามเพดานแล้วมองข้างๆก็เจอพี่โอ๊ตนอนหนุนแขนฉันอย่างสบายใจ แต่สงสารไหมว่าคนรองนี่มันปวดตัว

“พี่โอ๊ต..ตื่นเร็ว”ฉันพยายามดันหัวพี่โอ๊ตให้ลงจากแขนนะ แต่พี่แกก็ยังดันหัวเข้ามาหาตัวฉันอีก

“พี่โอ๊ต..”

“อือ..”

“ตื่นสิคะ”

“ไม่เอา..หาวววว”ถึงจะบอกว่าไม่แต่ก็ยอมยกหัวออกแล้วดึงแขนฉันมากอดแทนซะงั้น

“ตื่นได้แล้วค่ะ..พิงค์ต้องไปดูร้าน”

“อยู่กับพี่ต่อสิคะ”

ฉันไม่อยากให้ยืดยื้อไปอีกเพียงแค่ความสัมพันธ์โง่ๆคืนเดียวทำให้พี่โอ๊ตเพ้อหนักเป็นเอามากเลยนะ

“พี่โอ๊ต..พิงค์ไม่รู้นะว่าพี่จะเอายังไงต่อกับเรื่องนี้ แต่พิงค์ขอสัญญาเลยว่าจะไม่เป็นคนที่ทำลายชีวิตพี่เพราะเรื่องโง่ๆแบบนี้ ถ้าพี่ต้องการอะไรก็บอกพิงค์มาสิ..พูดมาเลยว่าอยากให้พิงค์ทำอะไร..แต่พี่อย่ามายึดติดเรื่องแบบนี้แล้วเรียกว่ารักเลยนะพิงค์ว่ามันไม่ใช่”พูดเสร็จฉันก็ลุกจากเตียงหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปพอจัดการแต่งตัวเสร็จก็เตรียมเดินออกจากห้องไปหาตุ๋น แต่พี่โอ๊ตก็ยังคงไม่ยอมแพ้วิ่งมากอดฉันไว้แน่น

“พี่ขอโทษพิงค์..จะให้พี่ทำอะไรพี่ยอมหมดเลยนะอย่าทิ้งพี่ไป”

“พี่โอ๊ต...ปล่อยเถอะค่ะ..พิงค์ต้องไปทำงานนะ”

“ไม่ค่ะ..ไม่ปล่อย..”

ฉันพยายามงัดมือจากพี่โอ๊ตให้หลุดแต่พี่แกก็เพิ่มแรงกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆจนฉันอึดอัดปวดตัวแล้วแหะ

“พี่โอ๊ต...พิงค์เจ็บ..ปล่อยเถอะค่ะ”

“พี่ยอมแล้ว..อย่าทิ้งพี่นะ”

“ไม่ทิ้งค่ะ...งั้นปล่อยพิงค์นะ”

“สัญญานะ...”พี่โอ๊ตชูนิ้วก้อยให้เกี่ยว

“ถ้าพิงค์ผิดสัญญาพี่จะไปตามพิงค์เอง”

“ค่ะสัญญา”

เพียงคำพูดสั้นๆนั้นก็ทำให้ฉันเริ่มมีมลทินซะแล้วเพราะไปยุ่งเกี่ยวกับพี่โอ๊ตด้วยเรื่องโง่ๆ ถ้าผิดคำฉันจะเจออะไรบ้างเนี่ย

เดินออกจากห้องมาไม่นานก็เจอตุ๋นนอนหลับอีกรอบแต่คราวนี้ยังมีสตินั่งกระพริบตาไปมาได้

“ไปๆกลับบ้านกัน”

“อือๆ..”

ขับรถไปก็สั่นไปแต่ก็นะมันสั่นตอนขับรถพอจอดก็คงร้อนจงจำไว้หน้าหนาวไม่มีจริงอย่าไปเชื่อกรมอุตุนะมันโกหกกกก

ส่งไอ้ตุ๋นที่ไร่เสร็จฉันก็ขับรถบึ่งกลับบ้านทันที เปิดร้านสายวันนี้ลูกค้าคงเข้าใจแหละมั้ง??

ฉันยืนมองไอ้พิงค์ขับรถซิ่งจนหายลับไปกับถนน ส่วนฉันก็เดินเล่นเข้าบ้านไปเรื่อย เดินมาจนเจอรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดขวางทางอยู่ฉันก็เริ่มเอะใจล่ะว่าต้องมีอะไรเกี่ยวกับพ่อมาแน่

“อ้าวคุณหนูมาแล้วหรอจ๊ะ”

“มาแล้วค่ะป้านวล วันนี้มีใครมาหรอคะ”

“อ่อพ่อบ้านจากฝั่งคุณท่านส่งมาน่ะค่ะเห็นบอกมีเรื่องจะคุยด้วย เข้าบ้านก่อนจ้าข้างนอกเริ่มหนาวแล้วนะ”

“ค่ะ..”ฉันเดินเข้าบ้านมาเรื่อยๆระหว่างชะโงกหน้ามองหาคนแปลกหน้าที่พ่อส่งมา

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณหนู...”

“คะ??”ฉันหันควับไปที่ต้นเสียงเป็นชายมีอายุค่อนข้างจะมากใส่สูทดำสนิทกับรอยแผลบากบนแก้มข้างซ้ายเป็นรอยยาว น่ากลัว

“ผมเอดะครับ...คุณท่านสั่งมาให้บอกกับคุณหนู”

“เอ่อขอหนูไปหาอะไรกินก่อนได้ไหมคะ”

“ครับ..ขอโทษครับที่รบกวน”

“ค่า”

ทำไมจู่ๆพ่อถึงส่งลูกน้องมาหาฉันทั้งๆที่พ่อแทบจะไม่เคยส่งจดหมายหรือข้อความอะไรมาแจ้งเลยสักนิด

“อ้าวตุ๋น...”

“พี่ป่าน”

หายหัวไปไหนมาก็ไม่บอกจู่ๆก็โผล่มาชิ ไม่คุยด้วยแล้ว

“อ้าวอย่าเดินหนีพี่เส่กลับมาก่อน”

ฉันจ้ำอ้าวเดินดุ่มๆไปหาป้านวลที่กำลังจัดข้าวเช้าให้กินบนโต๊ะ ทำไมมาไวจังหรือว่าพ่อมีปัญหาอะไรเปล่าก็เลยส่งคุณลุงมาเร็วแบบนี้

“ เป็นอะไรไปคะคุณหนูของป้า”

“คะ...เอ่อไม่มรอะไรค่ะ”

“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจก็บอกป้าได้นะคะป้าไม่ว่าหรอกค่ะ”

“ค่าป้านวล...ตุ๋นรักป้าที่สุดเลยยยยย”

“ค่า”

ใช้เวลาไม่นานกินข้าวเสร็จฉันก็ไปหาลุงเอดะที่ตอนนี้กำลังนั่งตรวจงานในมือถืออย่างขยันขันแข็ง เล่นเอาไม่กล้าเรียกเลยแหะ

“อ่ะ..ขอโทษครับคุณหนูที่ผมทำตัวไม่เหมาะสม”เหมือนคุณลุงจะรู้สึกตัวว่าฉันจ้องนานเกินไปจนต้องออกปากเก็บมือถือลงแล้วบอกขอโทษฉันซะงั้น ฮือหนูขอโทษค่ะที่ไม่ได้เรียก

“แล้วคุณลุงมีเรื่องอะไรหรอค่ะถึงถ่อมาจากนู้นเลย” หย่อนก้นลงโซฟาได้ฉันก็ถามรัวๆใส่ลุงแกเลยแหะ

“อ่อ...คุณท่านอยากให้ผมมารับคุณหนูไปน่ะครับ”

“คะ??...แล้วทำไมต้องด่วนขนาดนี้ล่ะคะยังไม่ถึงโควต้าเลยนี่”

“คือท่านมีเรื่องสำคัญที่จะประกาศน่ะครับ”

“เรื่องสำคัญ???แล้วมันสำคัญมากขนาดไหนคะถึงมาเร่งหนูแบบนี้!!

“เอ่อคือ...คุณท่านอยากจะเคลียร์เรื่องมรดกน่ะครับ”

“แล้วทำไมต้องเป็นหนูด้วยล่ะคะ..แล้วใครจะเป็นคนดูแลเรื่องที่นี่ต่อล่ะคะ”

“เอ่อ...เดี๋ยวผมคุยกับคุณท่านให้อีกทีนะครับ”

“ถ้าคุณลุงกับพ่อยังเคลียร์กันไม่รู้เรื่อง...หนูจะไม่ไปตามที่นัดหรอกนะคะ!!”กระแทกกระทั้นเสียงใส่ลุงเอดะเสร็จฉันก็เดินสะบัดตูดหนีขึ้นห้องไปซะดื้อๆ

เรื่องอะไรถึงมีสิทธิ์มาบังคับฉันให้ไปก่อนเวลา เรื่องที่นี่ยังคาราคาซังไม่เสร็จไหนจะไปต่อเรื่องมรดกบ้าบอคอหอยหลอดนั่น ใครล่ะที่จะมาทำแทนพี่ป่านหรอ เหอะไม่มีทางหรอก

“เฮ้อออ...ปวดหัวชะมัด..อือ”ทรุดหน้ากับเตียงอย่างหมดสภาพ เรื่องนี้ทำไมมันคาราคาซังกันจัง

“โอ๊ยปวดหัว..อื้อออ”

“ก๊อกๆ...หมู”

“อือ..”

“เข้าไปได้ป่ะ??ไม่กัดนะ”

“อือ”

นอนฟังเสียงเดินป๊อกๆของพี่ป่านแล้วก็สัมผัสแรงจากเตียงที่หยวบยาบตามแรงกด

“เป็นไร??ใครทำหมูของพี่”

“ไม่มีอือ...ไปไกลๆเลยไอ้คนใจร้าย”

“ห๊ะ??..ทำไมมาไล่พี่ล่ะพี่ทำไรผิด”

“ผิดทุกอย่าง....”ฉันเงยหน้าจากเตียงเอียงคอมาเล็กน้อยจ้องเขม็งใส่พี่ป่านที่ตอนนี้กำลังทำหน้าพิลึกๆใส่ไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือจะกลัว จะทำหน้าอะไรเอาสักอย่างเถอะไอ้คนใจบาป

“ทิ้งหมูแล้วหายไปไหนทั้งคืน”

“พี่..พี่..ไปบ้านส้มมา”

“ว่าไรนะ”ทำไมท่อนหลังนี่เบาจัง

“พี่..ไม่มีอะไรจะแก้ตัวพี่ผิดไปแล้วน้องเอ๊ย...ยกโทษให้พี่ได้ไหม”

“ไม่...”หลังจากนั้นไม่นานนักฉันก็เผลอหลับไปในสภาพน่าจุ่มเตียงแล้วก็ไม่รู้สึกตัวอะไรจนตื่นมาอีกทีก็5ทุ่มกว่าแล้ว

“หาววววว...”ลุกจากเตียงมานั่งหาวหวอดๆแล้วยกมือถือมาสไลด์หน้าจอดูข้อความเป็นสิบที่ส่งมาจากไอ้พิงค์

“เหี้ยไรอีก...หาวววว”

*ทำไรพิงค์ โทษๆกูหลับว่ะ*

*มึง...ก็โดนมอมยา*

*ยาไรอีก*

*ยาเสียสาวววว*

ยาเสียสาว??ใครจะมอมมันวะปากน่าถีบจะตายห่ายังมีคนอยากได้มันอีกเรอะ

*ใครมอมมึง*

*พี่โอ๊ต พี่แกตอนแรกจะเอากูไปเป็นเมียสักพักกูกลายเป็นผัวพี่แก*

*KKKK อย่ามาตอแหลกู*

*กูพูดความจริง มึงอยากดูหลักฐานไหมล่ะ*

หลักฐาน??อีนี่แอบไปทำไรมาวะเมื่อคืน ลืมถามเมื่อเช้าเออเจริญสิกู*

สักพักก็มีรูปขึ้นติ๊ง ฉันเลยกดไปดูเป็นรูปของไอ้พิงค์ที่มีรอยกัดเป็นจ้ำๆตามตัวมัน ตั้งแต่คอจนมาถึงสะโพก

*หมากัดเปล่า*

*หมากัดก็ดีกูจะได้ไม่ต้องไปรับผิดชอบ*

*เรื่องไรวะ*

*กูไปเจาะไข่แดงพี่แกว่ะ...ไอ้สัส*

*5555 อะไรวะมึงก็มีไข่เป็นรังแบ่งพี่แกบ้างดิ*

*อีตุ๋นนนนอีเพื่อนเลว*

*พอๆกูไปหาไรกินแหละหิว เจอกันพรุ่งนี้จะไปคุยด้วย*

*อื้อ*

เลิกทะเลาะวิวาทกับไอ้พิงค์แล้วก็ไปหาไรกินต่อ อาบน้ำหนาวๆสักหลายๆรอบให้ตัวสั่น แล้วก็ต้มมาม่ากินจากนั้นก็เตรียมตัวนอนอีกรอบ

ตื่นเช้ามาในสภาพปวดหัวตึบ เพราะนอนเยอะแต่ยังดีที่ไม่ปวดตามาก

“หาวววววววววว”อ้าปากหาวหวอดยังกับฮิปโปหิวน้ำ

“ตื่นยังหมูจ๋า..พี่มาแล้วนะ”

“ยังไม่ตื่น..ออกไปไอ้คนใจบาปทิ้งน้อง”

“เดี๋ยวก่อนพี่อธิบายได้”

“ไม่ต้องเข้าห้องมานะเดี๋ยวเอาไม้ตียุงไล่ตีนะ”

“ไม่กลัวเพราะวันนี้พี่หึๆอะฮึๆ”

“ช่วยด้วยค่ามีคนโรคจิตจะบุกห้องตุ๋น”ฉันแกล้งแหกปากตะโกนลั่นห้องหวังว่าจะมีคนได้ยิน ไม่ช้าเสียงเท้าราวๆ2-3คนก็วิ่งกรูมาที่ห้อง

หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงพี่ป่านร้องขอความช่วยเหลือแล้วก็เงียบหายไปสักพักพี่เบิ้มก็เข้ามาแล้วถามว่ามีไรก่อกวนอีกไหมนอกจากพี่ป่าน

ก็นะไม่มีไรหรอกแค่แกล้งขำๆ ล่ะมั้ง พอแต่งตัวอะไรเสร็จก็ลงไปข้างล่างเห็นพี่ป่านย่นจมูกใส่เหมือนหมาปั๊กเลยอ่า น่าเกลียดจัง แต่หมาปั๊กน่ารักนะถึงตามันจะปูดๆน่ากลัวก็เถอะ

“คนใจร้าย”

“ว้ายๆทำตัวเองหมูไปแหละบายค่ะ”

“บายค่า”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น