รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 1 : โจรป่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ก.พ. 62


ตอนที่1โจรป่า

คุณเคยสงสัยไหม ว่าชีวิตของคนเรานั้น ต้องผ่านประสบการณ์หรือเรื่องราวต่างๆอย่างมากมายและจดจำทุกสิ่งรอบๆตัว แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่แต่มันกลับเป็นเรื่องที่ตรงกันข้าม สำหรับฉันที่เลือกลืมเค้าคนนั้นเพื่อจดจำไว้เพียงภาพเลอะเลือนที่เป็นเสมือนตราบาปสำหรับฉัน ความเจ็บปวดจากก้นบึ้งของหัวใจมันทรมานน้อยกว่าที่ต้องพยายามลบเลือนหรือบิดเบือนความเป็นจริงเพื่อหลบหนีจากอดีตเหล่านั้น เพื่อทำให้มันเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

ฉันยืนดูดาวที่กำลังเต้นระบำบนท้องฟ้าสีดำมืด ดาวเล็กๆพวกนั้นกำลังพากันสนุกสนานกับท้องฟ้า ส่วนตัวฉันกับจมทุกข์อยู่กับบางสิ่งบางอย่างที่อยากจะลืมเลือน ใช่แล้วใครสักคนที่ฉันนึกไม่ออก ใครสักคนที่สำคัญต่อตัวฉัน ฉันนึกออกเพียงรางๆว่าเค้าคนนั้นเป็นพวกปากร้าย เจ้าเผด็จการแถมบ้าอำนาจ แถมเป็นคนที่ฉันได้ให้หัวใจดวงน้อยๆไปซะแล้ว ลมหนาวที่พัดผ่านไปมากับเสียงกิ่งไม้ที่เสียดสีกันยามค่ำคืนชวนขนลุก แต่ก็เย็นสบายในอีกแบบ

“ความวุ่นวายในเมือง...คงอึดอัด”

ฉันยืนกอดอกมองดูท้องฟ้าสีดำมืดที่กำลังกลืนกินดวงจันทร์ที่ตอนนี้กำลังโดนเหล่าเมฆบดบังจนหายลับไปซะแล้ว

“หาว...ง่วงจัง”ฉันหมุนตัวเองเข้าไปในห้องก่อนจะเลื่อนบานประตูระเบียงปิดเบาๆ

ฉันได้ยินเสียงหัวเราคิกคักดังมาแต่ไกลรู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้พี่ๆทั้งสองกำลังจะมา

“อ้าวหมูน้อย ยังไม่นอนอีกหรอคะดึกแล้วนะ”

เสียงของชายหนุ่มสองคนที่กำลังเดินก้าวเข้ามาภายในห้องและส่งเสียงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน

“ยังค่ะพี่ไข่หวาน..ตุ๋นยังไม่ง่วงเลย”

“นอนดึกไม่ดีนะคะตัวเล็ก พี่ๆเป็นห่วงนะ”

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ตุ๋นแค่..”

“อ่อ..คนนั้นอีกแล้วใช่ไหมคะ ไม่เป็นไรเนอะเดี๋ยวก็นึกออกเอง”

“ค่า..พี่”

 “งั้นพวกพี่ไปก่อนนะคะ..หาว..อย่านอนดึกมากนะเดี๋ยวไม่สบาย”

“ค่ะ..เดินดีๆนะคะ ฝันดีค่า”

“ฝันดีค่าตัวเล็ก จุ๊บๆ”

หลังจากบอกลาพี่ๆแล้วก็ได้เวลาเช็คมือถือตอนนี้ ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องเลื่อนบานกระจกที่หน้าระเบียงเข้าแล้วคลุมผ้าม่านอีกชั้น เดินมุ่งหน้ามานอนฟุบลงกับเตียงอย่างหมดแรง สายตาก็เหลือบไปสอดส่องดูรายชื่อการโทรเข้าและแชทที่เด้งตอบข้อความ

*ตุ๋น ฉันได้งานใหม่แล้วกริ๊ดด ฉันอยู่สเปนนะถ้ามีอะไรก็ฝากข้อความไว้*

*มัดหมี่อ่าไม่เคยจะชวนเลย*

*ความจริงอ่า..ฉันโดนอุ้มมากกว่า ฉันพอจะรู้ตัวการ*

*ใครอ่า?ตัวการ*

*คุณโรส ตะกลูคลาสมาร์ๆอะไรสักอย่าง*

*อ่อคนที่พึ่งออกข่าวไปเมื่อก่อนใช่ป่ะ รวยๆ*

*ใช่สิรวยแต่ทำแบบนี้กับฉันก็ไม่ไหวนะแก*

*อ่าๆแล้วเป็นไงเจ็บตรงไหนป่ะ*

*ไม่ๆเค้าดูแลดีมาก เค้ามาตามไปทำงานไปก่อนนะ ถ้าว่างจะทักไปหา*

สุดท้ายก็โดนทิ้งไว้คนเดียว งือมัดหมี่อ่าใจร้ายไม่เคยบอกว่าจะไปไหนมาไหน

ใช้เวลาไปกับการบ่นตัวเองอย่างเบื่อหน่าย

“หาว..ง่วงชะมัดนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน”

รุ่งเช้า เสียงเหล่านกน้อยที่พากันมาจัดวงดนตรีสดข้างบ้าน เสียงร้องของบรรดาน้องนกก็ไปกระตุ้นรูหูของหมู่ตุ๋นเข้า

“อือ..หาวววว”ฉันลุกตัวเด้งผึงมาอย่างหงุดหงิดเพราะนกที่ร้องเสียงเจี้ยวจ้าวข้างหน้าต่างในตอนนี้

“ฮือ..นกน้อยขี้กวน”

ฉันบิดตัวอย่างเกียจคร้านแล้วเดินลงจากเตียงไปจัดการต่อเองต่อในห้องน้ำก่อนจะเดินลงบันไดมานั่งกินนมอุ่นที่มีป้านวลเป็นคนชงไว้ให้

“ป้านวลขา..ทำอะไรหรอคะ?”

“ตื่นแล้วหรอคะคุณตุ๋น..พอดีป้าทำข้าวผัดไว้จะกินเลยไหมคะ?”

“ไม่ดีกว่าค่ะเดี๋ยวตุ๋นต้องออกไปตรวจงานในป่าก่อนนะคะ เดี๋ยวตุ๋นจะรีบกลับมา”

“ค่า..คุณหนู”ฉันยิ้มให้ป้านวลเบาๆก่อนจะกินนมอุ่นจนหมดแล้วเดินออกมาตรวจงานข้างนอกต่อ ฉันได้รับหน้าที่ดูแลกิจการของพ่อต่อแทน เพราะพ่อต้องกลับไปดูแลกิจการงานที่ญี่ปุ่นงานหลักของพ่อคือเป็นมาเฟียดูแลเขตต่างๆ ส่วนแม่ฉันเป็นคนไทยซึ่งแม่พึ่งเสียไปเมื่อหลายปีกว่าแล้วเพราะโดนกลุ่มมาเฟียญี่ปุ่นไล่ต้อนจนมุมสุดท้ายก็ต้องฆ่าปิดปากแม่เพราะแม่ไม่ยอมบอกข้อมูลว่าพ่อไปไหน ส่วนฉันก็โดนเอามาทิ้งไว้ที่ไร่ของพ่อภาคเหนือของเชียงใหม่โดยมีป้านวลเป็นคนดูแลและพี่สายป่านที่เป็นคนเลี้ยงฉัน ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้ว

 “คุณตุ๋นครับ..แฮ่ก..”

“คะ?”ฉันรีบเบนหน้าไปที่ต้นเสียงเห็นคนงานคนนึงวิ่งหอบออกมาจากทางป่าในสภาพถูกยิงสาหัสหลายแห่ง

“คุณ..ป่าน..แฮ่ก..อั๊คกำลังสู้กับพวกนั้น..อยู่ทางใต้ครับ”

“คนที่เหลือฝากมาดูแลเขาแทนฉันที..”

ตื่นแต่เช้าก็มีเรื่องให้ปวดหัวเลยแหะ ฉันวิ่งไปเอาปืนมากระบอกนึงพร้อมแม็คสำรองเหน็บใส่กางเกงก่อนจะวิ่งออกไปขับATVที่จอดรอด้านนอก

“คนที่เหลือรีบตามมาฉันจะไปรอที่ป่าทิศใต้”

“ครับ”

“บรืน..บรืนนนนน”ฉันบิดATVเข้าป่าไปตามช่องทางเรียบๆผ่านพุ่มไม้และกอหญ้ารกทึบขับมาได้ราวๆครึ่งชม.กว่าก็ถึงป่าทางใต้ฉันจอดรถทิ้งไว้ก่อนจะเดินย่องออกมาแอบดูความเคลื่อนไหวของพวกโจรป่าที่ชอบมาบุกรุกป่าของฉันเป็นบ่อยๆ

“พลัวะ..อั๊ค..มึงมาทำอะไรที่นี่วะ..แค่กๆๆ”

“กูก็แค่ทำตามงานว่ะเสี่ยเขาบอกมา ว่าป่านี่แม่งมีแต่ต้นไม้ดีๆขายได้หลายแสน”

“แล้ว..แค่กๆ..อั๊คคคค..”ฉันทำได้แค่มองดูเหล่าคนงาน3-4คนกำลังโดนซ้อมแบบสะบักสะบอมจนนอนกองกับพื้นอย่างไม่มีทางเข้าไปช่วยเหลือได้เลย

“มึง...กูว่าไปตัดต้นไม้ต่อเถอะวะพวกมันแม่งคงแห่กันมาแล้ว”

“ไปว่ะ..”

มันเตะอัดคนงานสองสามรอบก่อนจะเดินไปขึ้นรถกระบะที่จอดรอไว้แล้วขับบึ่งไปอีกทางในป่า

“เฮ้..เป็นไงบ้างไหวไหม”

“อั๊ค..คุณตุ๋น..ผมพยายามแล้วแต่ผมก็..แค่กๆ”

“พวกนายนอนพักไปก่อนฉันกำลังส่งคนมา”

ฉันรีบวิ่งไปขึ้นรถแล้วบิดตามไปอย่างเร็ว เพียงไม้นานก็ตามาทันพวกนั้นลุกหน้าคืบตัดต้นไม้ได้หลายต้นแล้ว

“ชิ..ไอ้สารเลว”ฉันทำได้แค่แอบย่องไปดูลาดราวไว้ก่อนเผื่อเหตุฉุกเฉินที่อาจจะตามมา

“ฮะๆแม่งเอ๊ยเงินทั้งนั้นว่ะเงินๆ”

“อย่ามัวชักช้าไอ้บัดซบ เร่งมือเข้า”

“เออๆพรืด..พรืดด..แง๊นนนน...”มันเริ่มลงมือตัดต้นไม้ต่อไปเรื่อยๆส่วนพวกที่เหลือก็เริ่มเดินตรวจตารอบๆฉันทนรอไม่ไหวเลยเดินอ้อมไปกับหญ้าแบบก้มต่ำไว้แล้วค่อยๆอ้อมไปด้านหลังมันจัดการล็อคคอแล้วลากเข้าพุ่มไม้ด้านหลังรอมันชักดิ้นเล็กน้อยจนสลบ คราวนี้ก็เหลืออีกไม่กี่คนแล้ว

“เฮ้ย..ไอ้พวกหมาหมู่แน่จริงก็มาสิวะ”

“เฮ้ยยิงแม่งเลย..ปังปังๆๆๆ”

ฉันมองดูการกระทำของพี่ป่านด้วยตาลุกวาวเพราะพี่แกเล่นวิ่งพรวดพราดมากลางวงปืนแล้วก็กระโดดหลบเข้าไปในพุ่มหญ้า พวกนั้นเริ่มวิ่งไล่กวาดต้อนพี่ป่านอย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมของแถมเป็นลูกกระสุนปืนที่ยิงแบบกระหน่ำจนพื้นเป็นรูโบ๋และกิ่งไม้หักระเนระนาด

ฉันไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปเอาเลื่อยไฟฟ้าออกมาพร้อมกับเจาะยางรถพวกนั้นเป็นของแถมหลังจากวิ่งออกมาพร้อมเลื่อยไฟฟ้าฉันรีบวิ่งมาหลบในพุ่มไม้เหมือนเดิม ว่าแต่พี่สายป่านมาได้ไงไหงบอกอยู่ป่าทิศเหนือกับพวกพี่น้ำ

“แม่งเอ้ยคลาดตาว่ะ..อ้าวเชี่ยเลื่อยหาย”

“หายไปไหนวะ..”

“หายสิวะไอ้เวร..ออกหาไวๆรอพ่อมึงแห่มายิงไส้แตกรึไง”

พวกมันเริ่มเดินรุกหน้าเข้ามาฉันเรื่อยๆจนสุดท้ายฉันต้องถอยหนีออกมาก่อน ตอนแรกกะจะเข้าไปเปิดกลางวงแต่ตอนนี้พี่ป่านหายไปไหนไม่รู้เข้าไปบวกด้วยไม่ได้

“พี่...แม่งมันแอบอู้งาน”

“ปล่อยแม่งไป หาเลื่อยมาซิวะไวๆเลย”

“ครับๆ”

“แซ่กๆ...”เสียงแหวกหญ้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว

“เฮ้ย..พลัวะ..พลั๊ก...”

“มึง...อ๊ากกกกกก”

ดูจากลาดราวพี่ป่านคงวนกลับมาอีกรอบคราวนี้ฉันเลยพุ่งตัวออกไปแล้วจัดการล็อคตัวมันไว้ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นจนฉันกลิ้งคลุกๆ

“มึงนี่เอง...”

“เออ..มาดิวะ”ฉันยันตัวลุกได้ก็วิ่งเข้าใส่มันอีกรอบแต่คราวนี้ฉันเอี้ยวตัวหลบได้ ตอนที่มันกำลังอ้าแขนรอบรัดตัวฉันศอกงามๆก็ประเคนลงคางของมันจนกระแทกเสยขึ้นบนเลือดกระฉูดออกมาเป็นทางยาว

“อั๊ค...แม่งเอ๊ย”
ฉันเตรียมท่าจะเอี้ยวตัวหลบอีกรอบแต่คราวนี้มันไหวตัวทันเตะป้าบอัดเต็มท้องฉันเล่นซะจุกไปพักนึง ตอนกำลังหมุนตัวหนีมันก็ล็อคแขนฉันไว้แล้วกดหน้าลงกับพื้นกระแทกอัดแรงๆสองสามทีจนฉันเริ่มมึนหัวไปหมด

“มึง...อย่าอยู่...พลั๊ก..”

“พี่ป่าน...แค่กๆใจพี่”

“ไม่เหลือเวลาแล้วตัวเล็กเร็วๆค่ะก่อนพวกนี้จะตื่น”

“ค่าพี่”เราสองคนก็รีบหาเชือกมามัดรวมพวกนี้กองกันไว้เป็นข้าวต้มยัดใส่ท้ายกระบะรอพวกคนงานมาลากพวกนี้ไปอีกที

“พี่ป่าน...อือ”ฉันรีบวิ่งโผเข้ากอดพี่สาวที่อายุต่างกันราวๆเกือบ10ปี พี่ป่านเป็นเด็กของพ่อที่ส่งมาดูแลฉันตอนเด็กๆฉันเลยรักพี่ป่านเหมือนพี่สาวจริงๆ

“คะตุ๋น...ทำไมคะ?”

“เปล่า..แค่ตุ๋นสงสัยว่าพี่ป่านมาได้ไง ไหงบอกอยู่ทิศเหนือ..อือ..”ฉันยังคงก้มหน้างุดถูไถไปมากับหน้าอกของพี่ป่านอย่างออดอ้อน

“อ่อพี่ได้ข่าวมาค่ะ..เลยแว้นมากับไอ้ซิ่ง”

“อือ...ค่า..กลับบ้านกันได้ไหม”

“ค่าๆกลับบ้านกันเอ้าฮึบ..ไหนใครขี้เซ้า”พี่ป่านเริ่มลงมือกอดรัดตัวฉันแล้วบิดไปมาเหมือนกอดหมอนข้างเน่าๆ

“ม่าย..ปล่อยตุ๋นน้า..”

“ม่ายปล่อย..ฮ่าๆๆ”

“ม่ายยย”

“คุณหนูครับ”

“อ้าวลุงโป้งมาพอดีเลยค่ะป่านมัดห้อยไว้ให้แล้วขนขึ้นรถได้ค่ะ”

“ครับคุณป่านแล้ว..บาดเจ็บตรงไหนกันหรือเปล่าครับ”

“ไม่ค่ะ..ใช่ไหมคะตุ๋นจ๋า”

“ลุงโป้งช่วยด้วย..พี่ป่านจะเหวี่ยงตุ๋นแล้ว”

“ฮ่าๆ..งั้นเจอกันที่บ้านใหญ่นะครับคุณหนู”

“ค่ะลุงโป้ง...ป่ะๆกลับบ้านกันตัวเล็ก”

“อือ..ปล่อยก่อนเส่”

“ค่าๆ”

จนสุดท้ายพี่ป่านก็ยอมปล่อยให้ฉันได้เป็นอิสระเหมือนชาวบ้านเขาเพียงแต่ดีใจได้ไม่ถึง5วิพี่ป่านก็วิ่งมารวบตัวฉันแล้วเหวี่ยงไปมาบนอากาศอย่างคึกคะนอง

“กริ๊ดดดดด..พี่ป่านปล่อยตุ๋นนะ”

“ปล่อยจริงอ่า”

“กริ๊ดดดอย่า..อย่าปล่อยนะ”

“แหม่หลายใจจริงงึมๆ..ก็ได้ค่าขอจุ๊บทีค่อยปล่อย”

“ก็ได้..ยอมแล้วๆ”ฉันหลับตาปี๋แล้วยื่นแก้มให้พี่ป่าน

“จะจุ๊บแล้วนะ...จุ๊บแล้วววจุ๊บๆๆ”

มีเพียงสัมผัสเปียกชื้นเล็กน้อยก่อนที่ฉันจะได้เดินบนพื้นอย่างปกติเขา

“กลับบ้าน..กลับกัน..”

“ค่า งั้นตุ๋นขี่ตามพี่มานะคะพี่จะพาไปทางลัด”

“ค่ะพี่ป่าน”

ฉันรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะวิ่งไปที่รถแล้วบิดเครื่องตามหลังพี่ป่านไปเรื่อยๆจนมาถึงบ้านใหญ่ที่มีคนงานมานั่งพักกันเป็นหย่อมๆ

“บรืน..บรืนนนน..พรึ่ม”

“ถึงบ้านแล้วววว...”

“อ่าฮ่าถึงแล้วค่ะ”

พอดับรถเรียบร้อยฉันก็เดินดุ่มๆเข้าบ้านไปล้างเนื้อล้างตัวจากเศษหญ้าและดินที่ติดเป็นคราบเต็มตัวไปหมด

“ขี้แกล้ง..เอาแต่ใจ..พี่ป่านคนบ้า”

“อะแฮ่ม..นินทราไรพี่คะตุ๋น”

“กริ๊ดดดด..พี่ป่านตุ๋นตกใจนะ”

“ฮ่าๆๆจ้าๆงั้นพี่จะไปรอข้างนอกนะคะพอดีมีเรื่องจะคุย”

“ค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับแบบว่าง่ายก่อนจะรีบล้างตัวให้ไวแล้วเช็ดให้แห้งก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆพี่ป่านที่โต๊ะกินข้าวกลางบ้าน

“ตุ๋น..ป๋าฝากมาบอกนะคะว่ารอตุ๋นไปรับหน้าที่นี้ต่อ”

“แต่...แต่..ตุ๋นยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงานที่ป๋าทำนี่”

“ป๋าบอกว่าให้เวลาถึงสิ้นปีนี้ ตุ๋นต้องไปรับหน้าที่นี้ต่อนะคะ”

“แล้ว..คนงานล่ะคะ ตุ๋นทิ้งคนพวกนี้ไปไม่ได้หรอกนะพี่ป่าน”ฉันเริ่มขึ้นเสียงอย่างโมโหเพราะความเอาแต่ใจของพ่อแล้ว

“ค่ะพี่รู้ดี แต่ป๋าบอกว่าไม่มีใครรับหน้าที่นี้ได้ดีกว่าตุ๋นอีกแล้ว”

“แล้วพี่ป่านล่ะค่ะพี่ป่านไม่ดีพอที่จะคุมแก๊งของป๋าหรอคะ”

“พี่...พี่ก็แค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง”

“แต่พี่ป่านก็เป็นคนนี่คะ..มีชีวิตและ..และก็เป็นคนที่เข้มงวดกว่าตุ๋นซะอีก”

ฉันพูดได้แค่นี้ก่อนจะหมุนตัววิ่งขึ้นห้องไป

“เดี๋ยวตุ๋นพี่...เฮ้อ”

สุดท้ายฉันก็ต้องมานั่งคิดวิตกกังวลเรื่องภาระหน้าที่ของฉันและแก๊งของป๋าที่ยังตัดไม่ขาดสักที

“ฮึก..ฮือ..ฮือๆๆ..แม่จ๋า..ฮือๆ..ตุ๋นจะทำยังไงดี..ฮือๆๆ”

ฉันนั่งร้องไห้อย่างหมดรูปกับตัวเองที่หน้าประตูห้อง

การดูแลคนงาน ปกป้องป่า ไหนจะสวนผลไม้ของแม่ที่แม่เป็นคนดูแลทั้งหมดนี่อีก ไหนจะเรื่องการคุมแก๊งของป๋าที่ต้องไปไกลถึงญี่ปุ่น ฉันควรจะทำยังไง

“ฮึกๆ..ฮืออออแม่จ๋า..ตุ๋นคิดถึงแม่..แงงงง”

ฉันนอนซบไปกับพื้นอย่างหมดแรง ฉันพยายามเลือกแล้วแต่ก็ไม่มีทางออกใดๆสำหรับตอนนี้

ฉันทำได้แค่ภาวนาขอให้เรื่องแบบนี้เป็นแค่ความฝัน เพราะตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ มีเพียงแค่ทุกๆคนที่อยู่ที่นี่คือตัวการสำคัญทำให้ฉันทำงานต่อไปได้

ตั้งแต่แม่เสียไปฉันก็ไม่มีใครให้ซบ กอด หรือแม้แต่ให้ความเห็นใดๆเลย มีเพียงความเหงาที่ว่างเปล่าและตัวฉันเดี่ยวดายในห้องนอนนี่

ขอเวลาอีกนิดได้ไหม ก่อนที่ฉันจะต้องกลับไปอีกครั้ง

ฉันขอเวลาอีกไม่นานเพียงแค่สิ้นปีนี้ฉันจะรีบกลับไปหาพ่อทันที การแย่งชิงหรือแม้แต่การบีบบังคับด้วยอำนาจแบบไหนฉันก็เกลียดเพราะมันคือต้นตอของสาเหตุที่แม่ต้องมาตาย ฉันเกลียดเส้นทางของมาเฟีย

“อำนาจ..และ..ฮึกๆการบังคับฉันเกลียดมัน..”

สุดท้ายฉันก็มีเพียงเสียงร้องไห้สะอื้นเป็นตัวปลอบฉันในเวลานี้

“ฮึกๆ..แม่จ๋าตุ๋นคิดถึงแม่..ฮืออออ”

ฉันร้องไห้กับตัวเองราวๆ10นาทีก่อนจะพาตัวเองไปนอนฟุบบนเตียงทั้งน้ำตาแล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนล้าจากวันนี้


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น