สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 6 : ทายา?NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

ตอนที่6ทายา?NC

แม่วาลุกพรึ่บแล้วกดฉันหมอบลงกับเตียงชั่วพริบตาฉันกำลังโดนแม่ที่โป๊เปลือยกอดโอบตัวฉันไว้สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่ทิ่มหลังและเคลื่อนไหวไปมาตอนกดทับลงมาอีกชั้น อื้อฟิน

“แม่..วาทำไรคะ”
“ก็เซอร์วิสไงคะ..คิกๆ”เสียงหัวเราะคิกคักดังข้างหูฉันไปมา

*ติดเรทตัดฉับๆ*

ฉันทิ้งสะโพกตัวเองลงตอนร้องต๊ะกี้อาการปวดหนึบๆและอีกหลายๆอาการกำลังตีกันสับสนวุ่นวายไปหมด หัวฉันขาวโพลนและว่างเปล่า

“แม่วา...”

“วูลฟ์..แม่..เดี๋ยวแม่จะไปพาหนูไปนอนก่อนนะคะ”

แม่วาพยายามปรับเสียงให้ปกติหลังจากที่แม่วาทำแบบนั้นกับฉันลงไป อาการสั่นตามน้ำเสียงของแม่ชวนให้ฉันอึดอัดจัง

แม่วาจัดการพาฉันไปอาบน้ำใหม่แหละใส่ชุดให้คืนก่อนจะแบกอุ้มร่างของฉันที่กำลังอ่อนเปลี้ยแบบหมดแรงขั้นสุด ทันทีที่วางลงเตียงแม่วาบอกแค่ฝันดีแต่ไม่มีการมาจุ๊บฝันดี

“ฝันดีนะคะ ตัวเล็ก..”พูดจบแม่วาก็ปิดประตูให้ฉันที่นอนมองตามแม่วาหายลับไปกับประตู

“แม่วา...ทำไมล่ะคะ”

อาการวิตกต่างๆผุดขึ้นเต็มหัวไปหมด แม่วากำลังทำตัวเหมือนตีจากออกจากฉันไป

สุดท้ายก็ได้แต่คิดไปมานอนกลิ้งไปสักพักก็หลับลงด้วยร่างกายที่เจ็บระบมและความเหนื่อยล้าจากการทำ...กับแม่วา

จนรุ่งเช้าฉันไข้ขึ้น นอนซมกับเตียงแม่วาต้องหยุดงานอีกครั้งเพื่อมาดูและฉันจากพิษไข้ที่กำลังลุกลาม

ฉันนอนซมแทบขยับตัวไม่ได้ แม่วาตอนนี้ออกไปซื้อเจลลดไข้มาให้ ฉันพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียงจะลงไปหาน้ำดื่มข้างล่าง สภาพที่หนักอึ้งกับการปวดเป็นจุดๆชวนให้เหนื่อยใจเหลือเกิน ฉันพยุงตัวเองเกาะไปตามราวบันไดจนมาถึงห้องครัว ลากขาตัวเองไปตามพื้นเรื่อยๆจนมาถึงกาน้ำร้อนที่แม่วาเสียบปลั๊กให้เป็นน้ำอุ่นเอาไว้กิน

“อึก..อึก..”ดื่มน้ำจนชุ่มคอก็ลากสังขารตัวเองไปนอนแผ่หลากับโซฟา สักพักแม่วาก็เปิดประตูมาพร้อมถุงเต็มมือ

“วูลฟ์..มาทำอะไรตรงนี้คะ”

“วูลฟ์..หิวน้ำค่ะ”

“รอแม่ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะได้กินข้าวต้มค่อยกินยานอนนะ”

“ค่า..”ฉันนอนฟังเสียงเดินไปมาของแม่วา ก่อนที่แผ่นเย็นๆจะมาแปะลงกลางหน้าผากฉัน

“แปะเจลไว้ก่อนนะ อุณหภูมิจะได้ลดไวๆ”

“อือ..”ฉันเริ่มงัวเงียจากพิศไข้แล้วก็ผล็อยหลับไปอีก รู้ตัวอีกทีแม่วาปลุกลุกมากินข้าวพอดี กินเสร็จก็ต่อด้วยยา และตบท้ายด้วยการถูกแม่อุ้มขึ้นบ้านไปนอนในห้อง

“นอนพักผ่อนเยอะๆจะได้หายไวๆนะตัวเล็ก”

“ค่า..”

นอนหลับเพลินตื่นอีกทีก็มืดค่ำแล้ว เพ็งตามองไปดูนาฬิกาข้างเตียงทุ่มกว่า

“อือ..หาววว”เหมือนไข้จะลดแล้วแต่ก็ยังคงมีอาการปวดหัวตุบๆบ้างก็เถอะ ลากสังขารตัวเองลงไปข้างล่างเห็นแม่วากำลังยืนต้มข้าวต้มในครัว ฉันอดไม่ได้ที่จะเดินตามกลิ่นหอมนั่นไป

“หอม..ข้าวต้มไรคะ”

“ทะเลค่ะตัวเล็ก..ตื่นแล้วหรอ?”

“ค่ะ..ไข้ลดแล้ว”

“งั้นไปรอนะคะ แม่จะตักข้าวไปให้”

“ค่า”ฉันพยักหัวตอบรับไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างว่าง่าย แม่จะลืมเรื่องเมื่อวานยังนะ

“ข้าวต้มมาแล้ว..หอมกรุ่นๆ”

“เย้ๆ...หม่ำๆ”

นั่งกินข้าวต้มสลับกับหันไปมองหน้าแม่วาเป็นบ้างครั้ง แม่วาดูตาคล้ำนิดหน่อย แต่ก็ยังสวยเหมือนเดิม กินข้าวต้มด้วยความเงียบและเสียงจักจั่นร้องระงมรอบบ้าน

“อิ่มแล้ว..เดี๋ยววูลฟ์เอาถ้วยไปเก็บก่อนนะคะ”

“...”

แม่วายังคงนั่งกินข้าวต้มด้วยอาการเหม่อลอย

กว่าจะรู้ตัวฉันก็เดินขึ้นบ้านมาแล้ว

“ก๊อกๆ..วูลฟ์คะหลับยัง”

“ยังค่ะแม่”

“แม่จะอาบน้ำอุ่นให้”

“วูลฟ์อาบเองได้ค่ะ”

“แต่วูลฟ์ยังไม่หายดีนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”

“..”สิ้นเสียงแม่ประตูเปิดปัง แม่วาเดินดุ่มๆมาอุ้มตัวฉันขึ้นแล้วพาเดินไปห้องแม่จัดการวางฉันลงกับพื้นพร้อมจัดแจงถอดชุดฉันออกจนหมด รอยช้ำจ้ำๆตามตัวยังมีอยู่

แม่วาจัดการรวบตัวฉันขึ้นอกแล้ววางลงในอ่างน้ำอุ่นที่กำลังอุ่นระอุ

“แม่..วา”

“...”เหมือนแม่จะเริ่มหงุดหงิดที่ฉันขัดคำสั่งแม่ พอฉันโตก็เริ่มดื้อดึงแฮะน่าจะจริง

ฉันนั่งกวักน้ำไปมาเข้าตัวเอง แม่วาก็จัดการบีบครีมอาบน้ำใส่ฟองน้ำนุ่มๆขัดแผ่นหลังฉันเบาๆขึ้นลงช้าๆ

ถูกแม่จับอาบน้ำอีกแล้ว น่าอายจัง

“วูลฟ์...”

“คะ?”

“เอ่อ..ไม่มีอะไรจ้ะ รีบๆอาบเนอะเดี๋ยวไม่สบาย”

“อือ..ค่ะแม่วา”

นั่งเงียบไประหว่างที่แม่ขัดตัวให้ ได้ยินเสียงหอบหายใจแรงจากแม่วาด้วย อาการร้อนเกินไปหรอ?

“แม่วา...ร้อนหรอคะ”

“ป่าวค่ะ..รีบๆอาบดีกว่าเนอะ”

ฉันพยักหน้าตอบก่อนจะก้มหน้างุดมองดูมือตัวเองที่กำลังกวักน้ำไปมาในอ่าง

แม่วาขัดตัวฉันเบาๆสลับกับถูไปมาตามแขน มือที่หยาบนิดหน่อยและใหญ่กว่ามือของฉัน แม่วาทนกลั้นอะไรอยู่นะ

“เฮ้อ..เสร็จสักที..ต่อไปก็ล้างตัวนะคะตัวเล็ก”

แม่วาจับมือฉันให้ลุกขึ้นก่อนจะให้นั่งลงตรงขอบอ่างแล้วเปิดฝักบัวน้ำอุ่นราดเบาๆตามฟองสบู่ที่ขัด มือของแม่กำลังลูบไล้ไปมาตามแผ่นหลัง แขน และเอว

สัมผัสเก่าๆยังคงหลงเหลือจากวันนั้น

“อื้อ..”

“เสร็จแล้วค่ะตัวเล็ก ป่ะเช็ดตัวกันนะคะจะได้ใส่ชุดเข้านอน”แม่วาพูดเสร็จก็จับการเอาผ้าขนหนูถูไถไปมาเช็ดตามเนื้อตัวจนแห้งแล้วจัดการใส่เสื้อนอนของแม่วาทับให้เป็นชุดนอนตามด้วยแปะแผ่นเจล แล้วก็โดนอุ้มมาวางแหมะกับเตียง

“แม่วา”ฉันยื้อดึงแขนเสื้อแม่ไว้

“คะ?ตัวเล็ก”

“นอนกับวูลฟ์หน่อย...”

ฉันพยายามทำตาอ้อนลูกหมาที่แม่วามักจะใจอ่อนทุกครั้งเวลามอง

“..ได้ค่ะ..แม่จะนอนด้วย”

“เย้”

แม่วาจัดการพาตัวเองซุกลงมากับผ้าห่มแล้วโอบมือมารั้งตัวฉันเข้าไปนอนกอดไว้ ตัวแม่วาเย็นจังเลย

“งือ...”

“หนาวหรอคะ?”

“ไม่..เลยค่ะ”

“งั้นก็นอนนะคะ..ฝันดีค่ะตัวเล็ก..จุ๊บ”

“ฝันดีค่า.แม่วา”

นอนหลับฝันหวานกับแม่วาที่มาจุ๊บแก้มด้วย ความสุขที่ได้หลังจากแม่วานิ่งเงียบให้ทั้งวันก็ยังดีกว่าถูกแม่เมินใส่ แถมไม่ยอมคุยด้วยอีก

“นอนหลับฝันดีค่ะ ฝันดีค่าทุกคน”ฉันยิ้มตาหยี่ก่อนจะหลับตามแม่วาไปอีกคน เสียงหายใจเบาๆรดต้นคอฉันชวนให้เคลิ้มหลับง่ายเสียจริง

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น