สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 5 : ครั้งแรกNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

*ติดเรทๆตัดฉับๆ*

จนเช้า

ใช่เราทำแบบนั้นกันจนถึงตี3แล้วก็ข่มตาหลับได้ก็เช้าพอดี เมื่อจัดแจงลุกไปอาบน้ำเรียบร้อยในขณะที่อีกคนยังนอนหลับอุดอู้เป็นยัยเหมียวขี้เซ้าเหมือนเดิม

“ทับ..ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปทำงานสายนะ”
“อื้อ..คุณวา”

“เฮ้อ..ไม่ไหว”

สุดท้ายก็เลือกที่จะทิ้งทับทิมไว้ที่โรงแรมพร้อมเงินอีก3พันเป็นค่ารถ ฉันรีบเก็บกวาดชุดเก่าๆก่อนจะวิ่งถลาไปเคาท์เตอร์บอกว่ายังมีคนนอนอยู่นะแล้วก็วิ่งหนีไปขึ้นรถบึ่งกลับบ้านให้ทันก่อนหมาดื้อจะงอแง

Partวาจบ

“หาว...งึมๆอุ่นจัง”

ฉันก็เหมือนเดิมนอนซุกอยู่บนเตียง แต่วันนี้ดูเพลียกว่าเมื่อวาน ฉันสะดุ้งตื่นเล็กน้อยตอนได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถกำลังถอยเข้าจอดโรงรถเก็บ

“แม่วา?..ไปไหนมา”

ทันความนึกวิ่งถลาออกจากเตียงลงบันไดไปรอเฝ้ารับแม่วาที่หน้าประตู

ทันทีที่เปิดประตูมาก็เห็นแม่วาผมชี้เล็กน้อยกับรอยจ้ำๆตามเนื้อตามตัว? กลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นเลย

“แม่วา..”

“คะตัวเล็ก เป็นอะไรหรอคะ”

“แม่วาไปไหนมา”

“แม่วาไปเคลียร์งานมาค่ะ เลยไม่ได้กลับบ้าน ไม่งอนแม่นะคะคนเก่งเดี๋ยวแม่ไปทำข้าวผัดให้กินนะ”

“ทำไม..แม่วาเป็นคนแบบนี้ล่ะ ปกติแม่วาจะกลับ..มาหาวูลฟ์..ฮึกๆ”

ฉันกำลังงอแงเป็นเด็กไม่รู้จักโต แถมมาร้องไห้ต่อหน้าแม่ด้วย

“โอ๋ๆ..ไม่ร้องนะคะ มานี่ค่ะคนเก่ง”

“ไม่..แม่วาใจร้าย”พูดจบฉันก็วิ่งหนีแม่วาขึ้นห้อง ไปนั่งทรุดกับเตียงแล้วก็ร้องไห้โฮอยู่อย่างนั้น

“วูลฟ์..แม่ขอโทษนะคะ ออกมาหาแม่นะคนเก่ง”

“ฮึก..ฮือ..ไม่ แม่วาใจร้าย”

“เฮ้อ..งั้นแม่จะไม่ไปทำงานวันนึงนะคะ แม่จะลงไปผัดข้าวให้กินหิวก็ลงมานะคนเก่ง”

ฉันฟังเสียงเดินของแม่ลงไปแล้ว ค่อยย่องออกมาจากห้อง สรุปโดนแม่วาต้มมาหลบหลังประตู แล้วก็รวบหมับขึ้นไหล่แบกลงมาข้างล่าง ฉันก็ยังคงงอแงดิ้นพล่านไปมากับแม่วา

“เงียบ...แล้วก็นั่งลง”

แม่วาใช้มาตรการดุและกดเสียงแข็งฉันจำใจต้องนั่งดูแม่ทำข้าวผัดอย่างเงียบๆปนเสียงสะอื้นนิดหน่อย

“ตัวเล็กไม่น่ารักเลยนะคะ แม่แค่ออกไปทำธุระแม่ไม่ได้ไปไหนไกลสักหน่อย”

“แต่..ฮึก..แม่วาไม่บอก.วูลฟ์นี่”

“แม่ขอโทษได้ไหมคะ ข้าวเสร็จแล้ว”

สุดท้ายก็จำใจนั่งกินข้าวแบบสงบๆกับแม่ อัดอึดจังเลย

“แม่วา..วูลฟ์ขอ..โทษ”

“คนเก่งคะ แม่ควรต้องบอกหนูนะ แม่ผิดเองที่ทิ้งหนูไป วันนี้แม่จะพาหนูไปเที่ยวทั้งวันเลย”

“เย้...”

นั่งกินข้าวไปอมยิ้มไป ดูแม่วานั่งตอบแชทกับใครไม่รู้แล้วก็เลิกคิ้ววนไปมา

“ตัวเล็กคะ....เดี๋ยวแม่มานะคะ พอดีมีคนไม่ค่อยสบาย”

“ใครหรอคะ?..ที่ป่วย”

“อ่อ..คนซื่อบื้อจ้ะ งั้นกินข้าวเสร็จแม่จะรีบกลับมาเลยนะคะ”

“อะ..อื้อ”

นั่งมองดูการกระทำของแม่วาอย่างใจจดใจจ่อ แม่วาจุ๊บเบาๆก่อนจะรีบวิ่งออกประตูไปที่โรงรถ ราวๆ2ชม.แม่วากลับมาบ้าน

“ฮ่า..ร้อนจัง ทำไรคะตัวเล็ก”

“ดูการ์ตูน แม่วามาดูด้วยกันสิคะ”

“จ้า”

ฉันนั่งยิ้มแก้มปริทั้งวันเพราะรู้ว่าวันนี้แม่ไม่ไปทำงาน เย้มีความสุขจังเยย

“วันนี้อยากไปเที่ยวไหนคะ”

“ไปห้างๆ ไปซื้อหนังสือกับของเล่น”

“จ้าๆ แต่รอห้างเปิดก่อนนะคะตอนนี้พึ่ง9โมงอยู่เลย”

“ค่า รักแม่วาจังเลย..จุ๊บ”

“-///-)..แม่วาก็รักวูลฟ์นะคะ”

ได้ทำนู้นทำนี่กับแม่ทั้งวัน หึๆมีความสุขจนจะจุกตายแล้ว พอถึงเวลาห้างเปิดแม่ก็ไล่ให้ไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ แล้วก็โดนต้อนไปที่รถสปอร์ตของแม่ต่อ นั่งดูแม่วาที่กำลังโงกหัวไปมาหาอะไรอยู่ที่ท้ายรถ สรุปคือแม่วากำลังขนชุดเข้าบ้าน แถมมีชุดเดรสติดมาด้วย? ชุดใครนะ

“ป่ะค่ะไปห้างกัน”

“ค่า”

ไม่ถึงชม.ก็มาถึงห้าง แม่เลี้ยวรถไปจอดโซนรถซุปเปอร์คาร์ที่ห้างแยกไว้อีกส่วน วันนี้แม่จูงมือทั้งวันแน่เลยตอนไปซื้อของอ๊ายย

“ไปค่ะตัวเล็ก ^^

“เย้..ไปห้างๆ”

เดินจับมือกับแม่นี่มีความสุขจัง มือแม่ค่อนข้างด้านแต่แข็งแรงแถมใหญ่กว่ามือเราด้วย ถ้าโดนแม่สัมผัสล่ะก็ อ๊ายคิดไรเนี่ย

ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆของตัวเองเหมือนคนบ้าตอนเดินกับแม่

“เป็นไรคะตัวเล็ก ปวดหัวหรอ?”

“เปล่าค่ะ..วูลฟ์ไม่เป็นไรหรอกค่า... อ๊ะแม่วากันดั้มออกใหม่”

ฉันวิ่งถลาหน้าตั้งไปกริ๊ดหุ่นในตู้โชว์ พอเห็นราคาก็ลมแทบจับ ฮืออยากได้

“แม่วาขา..ดูนี่สิคะ”

“ขาตัวเล็ก..อยากได้หรอคะ”

“อื้อๆ..วูลฟ์อยากได้”ฉันพยักหน้าเป็นนัยๆว่าอยากได้มาก

“แม่มีข้อแม้นะ...เดี๋ยวแม่บอกอีกทีนะคะ”

ฉันขนลุกกราวตอนแม่วามากระซิบบอกข้างๆหู

เดินมาราทอนรอบห้างของเต็มมือ แล้วก็กลับบ้านตอนบ่าย2กว่า ถึงบ้านก็เกือบ4โมงเย็นเพราะอภิมหารถติด

“หาว....ถึงบ้านแล้ว”

“ตัวเล็กคะ..”

“อะไรหรอคะแม่วา?”

“คืนนี้...มาทายา..ให้แม่หน่อยนะคะ”

“คะ?..ได้ค่ะ”

ฉันงงงวยกับสิ่งที่แม่กำลังจะสื่อ ทายา?ทายาอะไรอ่า ได้คิดไปตลอดทางตอนแบกหนังสือในถุงขึ้นห้องไปเก็บ

นั่งวิตกกับตัวเอง จนเย็นมานั่งกินข้าวกับแม่วาในหัวก็คิดไปต่างๆนาๆว่าแม่ป่วยหรือไม่ก็เป็นแผล?

“วูลฟ์อิ่มแล้ว เดี๋ยววูลฟ์ไปอาบน้ำนะคะ”

“งั้นตอนสักทุ่มนึงมาหาแม่ที่ห้องนะคะ”

“ได้ค่าแม่วา”

รอจนกระทั่ง1ทุ่มเป๊ะ ฉันรีบวิ่งถลาไปหาแม่โดยว่อง แม่วากำลังนอนเปลือยบนเตียงกับกระปุกยาข้างๆเตียง

อือหือดีต่อใจ มันดีจย์จริงๆเลยค่า

“วูลฟ์..ช่วยทายาให้แม่หน่อยนะคะ”

“อึก..ค่าแม่วา”ใจฉันหล่นดังตุบไปที่ตาตุมแล้ว แผ่นหลังแดงๆกับท้ายทอยที่เปิดขึ้นเชิญชวนจังเลย

นั่งลงข้างๆแม่บนเตียงและถือกระปุกยาด้วยความใจสั่น

ทันที่ป้ายยาลงไปตามรอยแดงๆนั้น แม่วาก็เริ่มครางนิดๆ

“อื้อ...เย็นจัง”

“ยังเหลืออีกหลายจุด..อึก”

ฉันก็ยังคงบรรจงป้ายยาไปตามรอยข่วนแดงๆที่ไม่รู้มันคืออะไร ยิ่งตอนแตะหลังแม่วาไฟฟ้าสถิตก็วิ่งฉิ่วไปตามป้ายนิ้ว จั๊กจี๋จัง

“วูลฟ์..เหลือตรงแถวๆสะโพกอีกนิดนะ”

“ค่า..แม่วา” พยายามระงับสติที่กำลังประเจิดประเจ้อให้กลับมาโดยไว

กำลังละเลงยาไปที่สะโพกของแม่วาอย่างเนิบๆ จู่ๆมือแม่วาก็คว้าหมับ หันมาจ้องสายตาประสาน ฉันรู้ว่าเห็นอะไรในตาแม่ ความหิวที่กำลังลุกโชนวิบวับๆในนั้น

ฉันมาทำอะไรที่นี่กันนะ

*ตอนต่อไปก็18++น้า*

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น