สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 4 : กินตับ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

ตอนที่4กินตับ?

หลังจากอาบน้ำเสร็จตอนทุ่มกว่าๆฉันก็ออกมานั่งเช็ดแขนเช็ดขาที่เตียงระหว่างตอบแชททับทิมไปพลาง

*ว่าไงทับทิม..*

*อ่อค่ะ คุณวาว่างไหมคะ*

*ว่างสิ แล้วเธอจะให้ฉันไปหาเธอที่ไหน*

*โรงแรมโอโซนชั้น12ค่ะ*

*กี่ทุ่ม?เธอใส่ชุดอะไร*

*ตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ ทับใส่ชุดเดรสน้ำเงินค่ะนั่งตรงมุมชิดหน้าต่างเลยห่างจากเคาท์เตอร์ด้านขวามือนะคะ*

*อะเค ฉันจะรีบไป*

ฉันลุกแล้วเอาผ้าเช็ดตัวไปตากให้แห้งก่อนจะเปิดตู้รื้อชุดเดรสสีครีม ลายลูกไม้ออกมาใส่ หรือจะใส่แค่ชุดเสื้อเชิ้ตทั่วไปกับเกงยีนต์แล้วก็ผ้าใบดี อืมเอาที่ทะมัดทะแมงดีกว่า เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน

สุดท้ายก็เลือกอันหลังดีกว่า

เมื่อจัดแจงใส่ชุดเสร็จฉันก็รีบพาตัวเองย่องลงบันไดอย่างเงียบที่สุดเท่าที่ทำได้ ไม่อยากให้วูลฟ์ตื่น เดี๋ยวจะมางอแงเอาได้

พอออกจากบ้านได้ก็รีบตรงดิ่งไปที่จากัวร์ v6สีดำทันที ไม่รอช้าเสียบกุญแจสตราท์บึ่งออกไป

“เธอบอกว่าโรงแรมโอโซนสินะ แต่ทำไมเธอต้องนัดฉันออกมาดึกๆดื่นๆด้วยนะทับทิม”

ฉันไม่รอช้าเหยียบคันเร่งทันทีเข็มแตะ180 เสือร้ายสีดำพุ่งทะยานไปโรงแรมด้วยความรวดเร็วไม่เกิน15นาทีฉันก็เปิดไฟเลี้ยวหักเข้าชั้นจอดรถโรงแรม

“เฮ้อ...หวังว่าคงจะเป็นแค่งานนะทับทิม”

ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆเรื่องการตีสนิทของทับทิมออกไป ก็ค่อนข้างนานที่ทับทิมรู้จักฉันนะ เราทำงานมาด้วยกัน5ปี มีหรือจะไม่คิด ฉันก็ใช่ว่าจะมีรสนิยมรักใคร่ผู้ชายอยู่แล้วล่ะ

ฉันเดินถกเถียงกับตัวเองมาตลอดทางจนขึ้นลิฟต์มาโผล่ชั้น12แล้วก็หันไปที่เคาท์เตอร์ก่อนจะมุ่งหน้าดุ่มๆไปที่โต๊ะฝั่งชิดหน้าต่างด้านขวามือ

“ทางนี้ค่ะคุณวา”

ทับทิมโบกมือเป็นสัญญาณให้ฉันเดินมุ่งหน้าไปหาเธอแล้วก็หย่อนก้นนั่งลงข้างๆ

ฉันสังเกตว่าวันนี้ทับทิมใส่ชุดเดรสที่ค่อนข้างจะแหวกต้นขาขึ้นสูงมากจนเผยให้เห็นขาอ่อนและผิวขาวเนียนที่มักจะโผล่ออกมาวับๆแวบๆตามจังหวะการสะบัดไปมาของชุด

“อึก...แล้ววันนี้มีธุระอะไรกับฉัน?”

“เอ่อ คุณวาหิวไหมคะเดี๋ยวขอทับสั่งอาหารก่อนนะคะ ทับหิวมากเลยค่ะ”

อ่า..ได้สิ”

อะไรคือการเปลี่ยนเรื่องหนีแบบทันท่วงที เหมือนวูลฟ์เลยชอบเบี่ยงประเด็นหนี

ฉันทำได้แค่นั่งเล่นมือถือไปมาระหว่างรอทับทิมสั่งอาหารและกินให้เสร็จ

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะครับ”

“อ่อ..ค่ะ”ฉันเบี่ยงแขนตัวเองออกจากโต๊ะทันทีที่อาหารมาถึง

“เอ่อคุณวา นี่ของคุณวาค่ะค่าเหนื่อยที่มา”

“เอ่อ..ไม่เป็นไรหรอกฉันกินมาแล้วน่ะ”
“แต่...กินสักนิดนะคะคุณวา ทับอุส่าห์สั่งมาแล้ว”

“อ่า..ได้ๆฉันจะกินเอง”

เฮ้อรู้ว่ากินไม่หมดแล้วจะสั่งมาทำเพื่อ สุดท้ายก็ต้องจำใจนั่งกินสเต็กเนื้อฉ่ำซอสนุ่มๆหอมเครื่องเทศและพริกไทย

“อร่อยไหมคะ..^^

แหนะยังมีมายิ้มให้ คนบ้าอะไรกินอาหารยังเปื้อนปาก

“อยู่เฉยๆนะ”ฉันต้องจำใจหยิบทิชชู่แล้วใช้มือจับปลายคางของทับทิมไว้ให้นิ่งๆก่อนจะใช้มือบรรจงเช็ดคราบซอสที่เลอะตรงมุมขวาของริมฝีปากทับทิมออกให้

“อ๊ะ...ขอบคุณค่ะ -///-)”

“แค่เรื่องเล็กน้อย”

นั่งกินอาหารเงียบๆ ระหว่างนั้นก็จะมีนักดนตรีออกมาเล่นไวโอลีนให้ฟัง เข้ากับบรรยากาศดีนะน่าจะ ฉันไม่ค่อยใช่คนที่จะมานั่งฟังเพลงสักเท่าไร

“ฮ้า..อิ่มแล้ว สนใจเครื่องดื่มสักนิดไหมคะ”ทับทิมพูดคล้ายๆจีบปากจีบคออ่อยเสียงสองให้เลยแหะ สงสัยจะเป็นหวัด

“เอ่อ..ขอน้ำเปล่าพอไม่อยากกลับบ้านแบบหัวราน้ำ”

“ค่ะๆคุณวา เอ่อขอโทษนะคะขอไวน์แดงขวดนึงค่ะ”

ฉันมองดูการกระทำแบบงงงวยของทับทิมแบบนึกขำ สั่งแต่ของตัวเองแต่ลืมสั่งน้ำเปล่าให้ฉัน ซื่อบื้อจังแหะ

“ทับดูเหมือนเธอ..จะลืมสั่งน้ำให้ฉันนะ”

“อุ๊ย..ขอโทษค่ะ เอ่อขอ--”

“ไม่ต้องๆ ฉันกินไวน์กับเธอก็ได้แค่สักแก้วก็พอนะ”

“ค่ะ..”ทับทิมดูหน้าเจื่อนไปเลยตอนถูกดุ เหมือนแมวแหะหลากหลายอารมณ์วุ่นวายจริงเชียว

“หึๆ...”

“อะไรอ่าคุณวา หัวเราะทับทำไม”

“อ่า...ไม่หัวเราะก็ได้”แต่ถึงงั้นฉันก็แอบขำในใจอยู่ดี

นั่งดูคนซื่อบื้อกินไวน์ และฉันก็ยกซดไปแก้วนึงจนทับทิมหลับคอพับกับโต๊ะ เฮ้อไม่ไหวๆฉันส่ายหัวให้กับเธอก่อนจะวางเงินและเช็คบิล พยุงอุ้มทับทิมไปที่รถด้วย

“อือ..คุณวาอย่..ามาขำ..ทั..บน้า” เสียงงัวเงียของทับทิมเรียกเสียงหัวเราะจากฉันเป็นอย่างดี ยิ่งตอนอ้าปากไปมาแถมน้ำลายหกเลอะเทอะเต็มแขนฉันไปหมด

“ฮ่าๆๆ..ยัยเหมียวขี้เซ้า”

ไม่รอช้าจัดการยัดขี้เมาเข้ารถและรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย ฉันนั่งลังเลสักนิดตอนที่คิดว่าจะพาทับทิมไปนอน สุดท้ายก็ต้องพาไปโรงแรมใกล้ๆนี้แทน

เลี้ยวรถมาจอด เดินอ้อมรถไปอุ้มขี้เมาแล้วจัดการเดินไปเคาท์เตอร์จองห้องพัก รับกุญแจพาขึ้นลิฟต์ จากนั้นเปิดห้องก็จัดการทุ่มขี้เมาลงกับเตียงดังตุบ

“เธอนี่มันสุดๆไปเลยนะทับ ฮ่าๆๆฉันละเพลียกับเธอจริง”

ฉันนั่งพักเอาแรงกับเตียงสักครู่แล้วเดินลงลิฟต์ไปเอาชุดที่ใส่ไว้ในรถเอามา ให้ทับทิมเปลี่ยนเพราะเธอดันใส่ชุดที่วับๆแวมๆเกินไปมันอันตราย

“อือ...คุณวา ร้ากน้า”

ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยตอนกำลังจัดการเลือกชุด หันควับมาหาทับทิมบนเตียงที่ตอนนี้กำลังหมุนหัวตัวเองลงฝั่งขาเตียงและเอาเท้าหมุนไปฟาดบนหมอนแทนซะงั้น

“เฮ้อ ไม่ไหวๆยัยขี้เมานี่เป็นลูกน้องฉันได้ไง”

ฉันสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปอุ้มทับทิมไว้แนบอกและจัดการหมุนหัวให้ถูกในทิศที่ดี

“ถ้าฉันเป็นผู้ชาย คงปล้ำเธอไปนานแล้วล่ะนะ”

เมื่อเลือกชุดได้เสร็จก็จัดการอุ้มทับทิมขึ้นบ่าและพาเดินหน้าเข้าห้องน้ำไป

จัดทับทิมนั่งลงและแหวกชุดเดรสเธอออก ทับทิมดิ้นไปมาอย่างกวนโอ๊ยฉันอดไม่ได้ที่จะใช้มือตีเพี๊ยะเบาๆ

“งือ..อย่าน้า”

“ทำไมล่ะ?”

“ทับหนาว..หาวววว”

“แหนะ..มีของแถม โอ๊ยขี้เมา”

นั่งถอดชุดให้เสร็จก็จัดการล้างน้ำล้างตาให้สร่างซะ ยังดีทีผ้าขนหนูเลยจัดการจุ่มน้ำบิดมาดๆและเช็ดไปตามผิวแดงๆของทับทิมที่ตอนนี้กำลังแดงระเรื่อๆไปหมด

“อึก...ขี้เมาตัวแสบ ร้ายนักนะ”

นั่งเช็ดไปเช็ดมาจู่ๆทับทิมก็สะดุ้งตัว ตาลุกพรึ่บซะงั้น

“อ้าว..คุณวามาทำอะไรหรอคะ”

“เฮ้อ..ยัยขี้เมา ฉันกำลังดูแลเธอนะ อยู่นิ่งๆ”

“คะ..ค่ะ”รู้สึกตัวนิดหน่อยแต่ก็ไม่ซน สงบเสงี่ยมดี  ยอมให้เช็ดตัวง่ายๆ เมื่อเช็ดตัวเสร็จก็จัดการห่อผ้าขนหนูตัวชีเปลือยนี่แล้วอุ้มไปทุ่มลงกับเตียงอีกรอบ

“ว้าย..คุณวา”

“เฮ้อ..เธอนี่หนักชะมัด 555”

“คุณวา ว่าร้ายทับทำไมคะ”

“พอๆ ฉันจะไปอาบน้ำเลอะเทอะเพราะน้ำลายเธอนี่แหละ ยัยเหมียว”

“-//-)”

ฉันเดินไปหอบชุดตัวเองเข้าห้องน้ำไป ชุดง่ายๆที่ใส่เกงยีนต์ตัวเก่าๆกับเสื้อกล้ามสีเข้มตามปกติ แต่ไม่ใส่ชุดชั้นในหรอกนะมันอึดอัด

“ฮ้า..สบายตัวชะมัด ทับเธอกำลังจะทำอะไร”

ฉันเบนสายตาไปที่ทับทิมกำลังเปิดตู้เย็นเล็กของโรงแรมและกำลังหยิบเบียร์

“ก็..ก็..ทับคอแห้งนี่คะ”

“พอๆ เธอยังเมาไม่พออีกหรอ”ฉันเดินดุ่มๆจัดการเอาเบียร์ใส่กลับเข้าตู้คืน ทับทิมเลยออกอาการงอนซะงั้น ฉันควรจะงอนเธอที่มาสร้างภาระให้ฉันนะเนี่ย

“ชีเปลือยนอนซะ”ฉันเริ่มพูดเสียงแข็งกับทับทิมอย่างหมดความอดทน

“ไม่เอา..ทับไม่อยากนอน”

“ไม่อยากใช่ไหมฉันจะทำให้เธออยากเอง”ความอดทนที่มีบวกกับแอลกฮอลล์ในเลือดเดือดปุดๆฉันจัดการจับแขนทับทิมเหวี่ยงฟาดลงกับเตียง แล้วจัดการพาตัวเองกดทับน้ำหนักตัวลงไปอีก มือของฉันก็ไล่ระดับลูบไล้หน้าขาของทับทิมเรื่อยๆจนมาถึงโคนขาด้านใน

“อ๊ะ...คุณวา..อือ”

“หึ..ชอบล่ะสิ”

ทับทิมทำเป็นเบนหน้าหนีจากฉัน แต่หน้าก็ยังคงแดงเรื่อๆ

*ติดเรท18+ค่า*

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น