สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 31 : เตรียมงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่31เตรียมงาน

จาก1ดือนกลายมาเป็นปีและยาวเรื่อยๆจนครบ4ปี เย้ฉันรอมานานจนแห้งเหี่ยวไปหมดแล้ว ฉันลุกตื่นแต่ตี4มานั่งแต่งตัวและกินข้าวกินกาแฟพร้อมกับบึ่งรถออกจากบ้านไปรอรับที่สนามบินเพราะมาร์คส่งข่าวว่าวูลฟ์จะมาวันนี้ ฉันก็เลยต้องออกไปรับซักหน่อยแล้วสิ

“4ปีที่ผ่านมาตัวเล็กจะเปลี่ยนมากไหมนะ..”ฉันนั่งจิ้นคิดภาพไปเรื่อยว่าตัวเล็กโตขึ้นแล้วเป็นแบบไหนระหว่างขับรถไปที่สนามบิน

พอถึงสนามบินได้ก็เลี้ยวรถไปจอดรอพร้อมเตรียมตัวจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยระหว่างเดินถือดอกกุหลาบมาช่อนึงกะว่าจะให้ตัวเล็กตอนมาถึง

“คิดถึงจังเลยค่ะตัวเล็ก....”ฉันบ่นงึมงำกับตัวเองระหว่างมานั่งรอ ไม่ได้เจอกันนานตัวเล็กจะเปลี่ยนไปไหมนะ อยากเจอๆ

เพียงไม่นานนักไฟท์เครื่องก็มาถึงราวๆ20นาทีผู้โดยสารก็เริ่มทยอยเดินเข้ามาเรื่อยๆ ส่วนฉันก็ทำได้แค่ไปยืนมองหาตัวเล็กไปเรื่อย

จนแล้วฉันก็ไม่เจอจนสุดท้ายต้องถอดใจมานั่งแหมะลงที่เดิม

“หรือว่าตกเครื่องป่าว???..ไม่น่าใช่มั้งนะก็มาร์คมาส่ง..แล้วตัวเล็กอยู่ไหนอ่า”

ทำได้แค่นั่งเคาะโต๊ะไปเรื่อยๆระหว่างที่คิดจนเส้นในสมองจะแตก

“เอ่อ...ขอโทษนะคะ”

“คะ?..”

“ใช่แม่วาไหมคะ?^^

“....ตัวเล็ก...”

“คิดถึงจังค่ะ..อื้อ....”

ฉันลุกจากเก้าอี้พร้อมรวบตังเล็กมากอดให้หายคิดถึง เป็นห่วงกลัวว่าจะตกเครื่องซะอีก

“คิดถึงแล้วทำไมมาช้าจังคะ...”

“อื้อ....ไปเข้าห้องน้ำมาค่ะ...ไม่งอนวูลฟ์นะคะ...”
“ไม่เลยค่ะ....นี่ค่ะดอกไม้สำหรับตัวเล็ก..”ฉันคลายกอดออกเล็กน้อยก่อนชูดอกกุหลาบแล้วยื่นให้ตัวเล็ก

“น่ารักจังเลย...แฟนใครคะเนี่ย..”

“คนแถวนี้ไงคะ..-////-)”

“...-///-) จุ๊บ...กลับบ้านกันค่ะ”

>///<)..ค่า”

ฉันยิ้มแก้มแทบฉีกระหว่างเดินจูงมือตัวเล็กและลากกระเป๋าให้ วันนี้คงจะทำให้ฉันมีความสุขมาจนอกแตกตายไปข้างเลยสินะ

หวังว่าคงไม่มีเรื่องร้ายๆอีกนะ

ตั้งแต่ที่ตัวเล็กจะกลับมาก่อนหน้านั้น2-3วันฉันมีเซอร์ไพส์ให้ด้วยแหละ

ขับรถมาราวๆเกือบ2ชม.กว่าไม่รู้รถจะติดอะไรกันนักหนา ติดยาวปานไม่เคยขับรถ โว้ยหงุดหงิด

“แม่วา???”
“ไม่มีอะไรค่ะ..เข้าบ้านกันดีกว่า”

“ค่า^^

จัดแจงขนของเข้าบ้านเสร็จสรรพก็ได้เวลานอนขี้เกียจ ฉันบิดตัวไปมาอย่างอ่อนแรงเพราะว่างานเข้าบ่อยเกินไปจนฉันแทบไม่ได้พัก อุส่าห์จะหนีงานมาอยู่กับตัวเล็กไม่วายงานประชุมก็ตามาไล่ติดเป็นวิญญาณอาฆาต

“อื้อ...ปวดหลังจังค่ะ”

“ให้วูลฟ์นวดให้ไหมคะ?”

“ก็ดีค่ะ”

ฉันนอนคว่ำหน้าลงอย่างหมดสภาพ ฮือฉันอยากลาออก

สักพักมือนิ่มๆของตัวเล็กก็มากดเบาๆไปมาตามจุดต่างๆของหลังฉันอย่างมือโปร แอบไปเรียนนวดกับใครมาเนี่ย

“อื้อ..ดีค่ะ..อื้ม..”

“ชอบไหมคะ..”

“ชอบค่ะ..อื้อ...อ๊า...เจ็บๆ..”

“นั่งทำแต่งาน..ก็จะปวดหลังแบบนี้แหละค่ะ...”

“ผิดไปแล้วค่ะ..อื้มมมม..ไปเรียนกับใครมาหรอคะ”

“ไปเรียน..กับ..ย่ามาค่ะ..”

“อ๊ะ...ค่า..อื้อ...”

“ฟู่ว..เสร็จแล้วค่ะ...ว้าย..”

“ต้องมีรางวัล..สำหรับคนเก่งไงคะ..จุ๊บบบบ”

“อื้ออออ...แม่วา...”

“จุ๊บ...จุ๊บ...”

ฉันไล่จุ๊บตัวเล็กอย่างคิดถึง หวังว่าตัวเล็กคงจะอยู่นี่นานๆนะ

“ค่ำแล้ว...ไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ..”

“ค่ะ”

วันนี้จะพาไปกินอะไรง่ายๆอย่างข้าวมันไก่ร้านป้าน้อยตรงหัวมุมในเมือง ทำไมน่ะหรอก็เพราะร้านป้าน้อยแกให้เยอะให้แบบกินกันจนตาเหลือกอ่าคิดดู เหมาะกับการต้อนรับตัวเล็กมากๆเพราะมาร์คได้ส่งรายงานอันแสนสำคัญมาว่า ตัวเล็กกินเยอะกว่าปกติเพราะกำลังโต แต่ไม่รู้นะว่าโตตรงไหนเพราะดูยังไงก็ตัวเท่าเดิม มาร์คขี้โม้เปล่าเนี่ย

ราวๆ15นาทีก็มาถึงร้านป้าน้อยที่เปิดไฟสว่างสไวไม่เกรงใจเสาไฟรัฐเลย เพราะป้าแกเล่นเอาไฟสปอร์ไลท์มาตั้งแข่งไม่พอ ยังมีเครื่องเสียงจัดเต็มอีก อะไรจะขนาดนั้น

แน่ใจนะว่าร้านข้าวมันไก่ ไม่ใช่ร้านผับบาร์แถวนี้

“ป้าน้อยคะเอาเหมือนเดิม..ตัวเล็กเอาไรดีคะ”

“เอาอะไรดีคะ..งืมมมม”

ฉันยืนมองดูคัวเล็กด้วยความตลกปนอยากแกล้ง เพราะตัวเล็กเริ่มเอานิ้วมาไล่จิ้มดูป้ายที่ร้านป้าน้อยอย่างเอาจริงเอาจังเหลือเกิน

“เอา..เอา...พิเศษค่ะ”

“จ้า..วันนี้มากับลูกสาวหรอวา..”

“อ่อเปล่าจ้าป้า..นี่แฟนวาเอง”

“-////-)...คนบ้า”

“อะไรนะคะ...”

“ไม่มีค่ะ..วูลฟ์ไปนั่งดีกว่า”

“ค่า^^

ฉันทำหน้าที่ฝ่ายแผนกจัดเสิร์ฟน้ำ และค่อยเอาข้าวมาส่งตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนั่งจิ้มมือถือไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เกมไรคะ??”

“ซอมบี้ค่ะแม่วา...เล่นยากมากเลย”

“กินก่อนเนอะ...”

“ค่า...”

สุดท้ายตัวเล็กก็ยอมลามือจากซอมบี้และหันมานั่งกินข้าวมันำก่อย่างตั้งอกตั้งใจจนเผลอแป๊บๆข้าวก็หมดในไม่ช้า

“อิ่มยังคะ???”

“ยังเลยค่า..อึก..ฮ่า..”

ตัวเล็กยกน้ำดื่มอึกๆระหว่างเอามือลูบท้องไปมา

“ป้าน้อยพิเศษ1ค่า”

“จ้า..แหม่แฟนหนูวากินเก่งจังเลย”

“ก็ข้าวป้าอร่อยนี่คะ^^

“แหม่..ป้าเขินแป๊บนะหนู5555”

“-...-)ป้าน้อย...”

“ป้าล้อเล่น..”

ฉันไม่ได้คิดไปเองว่าตัวเล็กขี้เล่นขึ้นแถมยังกินจุอีก ไปฝึกอะไรมาเนี่ยมาร์คสอนลูกตัวเองเป็นเครื่องจักรจอมกินเรอะ กินเก่งกินไวมีหวังจนแน่ๆเลย

ไม่นานนักหลังจากกินเสร็จฉันก็พาตัวเล็กไปเดินเที่ยวเล่นที่ตลาดราวๆชม.กว่าก็กลับบ้านกัน อาบน้ำนอน นี่คงจะเป็นสิ่งง่ายๆที่ตัวเล็กทำหลังจากลงเครื่องสินะ นึกว่าจะเพลียที่ไหนได้ทึกยิ่งกว่าช้างอีก แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

“ไม่ง่วงหรอคะ?ตัวเล็ก”ฉันนอนคว่ำหน้าลงกับเตียงระหว่างถามตัวเล็กที่นั่งปลายเตียง พร้อมเช็ดน้ำตามผิวไปมา

“ไม่ค่า...แต่วูลฟ์หิวมากกว่า^^

“คะ???..”

ฉันนี่กระเด้งคอตัวเองออกจากเตียงมามองหน้าตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังยิ้มตาหยี่ให้อย่างกวนโอ๊ย มาร์คคุณสอนอะไรตัวเล็กฉันเนี่ย

*ผมไม่ได้สอนนะ..โซเฟียเค้าเรียนรู้เองผมไม่ผิด*

“ขอ...จุ๊บสักฟอดให้หายคิดถึงทีค่ะ...จุ๊บบบบบบ”

ฉันทำได้แค่นอนนิ่งๆให้ตัวเล็กไล่จุ๊บทั่วหน้าฉันอย่างสนุกสนานจนหน้าฉันเปื้อนรอยลิปเป็นหย่อมๆไปหมด แงๆอุส่าห์ล้างหน้าแล้วนะ

“นอนค่ะ...”

“ค่าคุณแฟนนนนน”

อ๊ายยยยตัวเล็กเรียกฉันว่าแฟนแล้วกริ๊ดๆ

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ปิดไปและล้มตัวลงนอนกอดตัวเล็กที่เริ่มซุกอยากออดอ้อน

ใกล้แล้ว....งานครั้งแรกของฉันขออย่างเดียวนะคะตัวเล็กอย่าทิ้งแม่วาไปนะ

ฉันตื่นเช้ามาพร้อมสายเรียกที่โทรมาติ๊ดๆ

*โหลค่า...หาววว*

*อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณวานี่ผิงเองนะ...งานที่คุณวาสั่งจองเตรียมเสร็จแล้ว ราวๆ10โมงมาลองชุดหน่อยได้ไหมคะจะวัดไซต์ค่ะ*

*ค่า..*

*หลับฝันดีนะคะ*

*ฝันดีค่า*

พูดจบฉันก็ล้มตัวลงนอนและหลับไปอีกรอบ รู้สึกตัวอีกทีก็โดนอะไรไม่รู้ทับตัวจนเริ่มจุกไปหมด

“แฟนจ๋า...ตื่นเร็วววว”

“หาววว...ค่ะๆตื่นแล้ว”ฉันพยายามใช้ความสามรถที่สุดในการกระพริบเปลือกตาให้เปิดออก

“ไปค่ะแต่งตัวอาบน้ำกินข้าวกันแล้ว10โมงไปร้านคุณผิงกัน”

“กี่โมงแล้วคะ..หาว...”

“9โมงแล้วค่ะ..คิกๆ”

“...”ฉันกระเด้งตัวจากที่นอนพร้อมวิ่งแจ๋นหายไปพร้อมกับผ้าขนหนู

“ทำไมตัวเล็กไม่ปลุกแม่ล่ะคะ”

“ปลุกแล้ว..แต่แม่วาขี้เซ้าเองนี่คะ”

“ค่าๆแม่ผิดไปแล้ว”

“งั้นวูลฟ์ไปรอข้างล่างนะ”

“จ้า”

“อ๊า..ไม่ทันแน่เว้ยเร็วๆสิน้ำทำไมมาไหลช้าล่ะฮืออออ”กริ๊ดร้องอย่างบ้าระห่ำเพียงคนเดียว เพราะน้ำเจ้ากรรมดันมาไหลอ้อยอิ่งประหนึ่งน้ำหยด ทำไมเขาต้องมาซ่อมท่อข้างบ้านด้วยวะไอ้เชี่ยยยย

เวรล่ะพูดมากไม่ได้ฉันจัดการสาดน้ำจวกๆแล้วใส่ชุดอย่างเร่งด่วนไม่สนอะไรต่อก็วิ่งหน้าตั้งลงบันไดไปหาตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังยิ้มเอียงคอทำหน้าสงสัยให้

“ไปกันเลยไหมคะตัวเล็ก..แค่กๆ”

“ค่าแฟน^^

โอ๊ยอะไรจะน่ารักขนาดนี้คิดถูกแล้วสินะที่จะพาไปร้านผิง ระหว่างขับรถไปฉันก็ไม่ลืมที่จะโทรบอกผิงเป็นระยะๆว่าจะถึงแล้ว ถึงจะพูดไปงั้นแต่ยังไม่ออกจากแยกไฟแดงแถวบ้านเลย

“รถติดจังเลยเนอะคนเก่ง..”

“ค่าสงสัยเค้าจะไปหาที่พักฉลองปีใหม่หรือเปล่าน้าคนเลยเยอะ”

“เฮ้อ...หิวจังเลยค่ะ”ฉันทำได้แค่ลูบท้องปอยๆเพราะออกจากบ้านไม่ได้กินไรเลยสักอย่าง ฮือก็นะทำไงได้อยากตื่นช้าเองนี่

“วูลฟ์เอานมกับเค้กมา..กินไหมคะ???”

“งื้อออออตัวเล็กน่ารักจังเลยยยย”คว้าตัวเล็กเข้ามาดึงกอดด้วยความออดอ้อน คนอะไรเนี่ยนับวันๆเอาใจเก่งชะมัด

“แม่วาๆไฟเขียวๆ”

“อ๊ะ...”

ด้วยความที่วันนี้รถโคตะระติดมากมายจึงทำให้เรทมาหาผิงช้ากว่ากำหนดไปราวๆชม.กว่า แต่ยังดีที่ผิงเข้าใจดีว่าจะปีใหม่คนเลยเยอะเป็นปกติน่ะนะ

“ผิงขอโทษนะที่มาช้า”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณวาผิงเข้าใจดีแล้วไหนล่ะคะคนที่จะให้ผิงวัดไซต์ขนาดชุดให้”

“คนนี้เลยค่า...ตัวเล็กนี่ผิงนะคะคนรู้จักวาเอง”

ตอนนี้ตัวเล็กทำได้แค่ยืนกุมมือฉันแล้วแอบๆข้างหลังอย่างสงสัย

“สวัสดีค่ะ...คุณผิง”

“สวัสดีค่ะน้องวูลฟ์ใช่ไหมคะ..เชิญด้านนี้เลยค่ะงั้นคุณวาไปนั่งรอมุมนู้นนะคะแล้วมาดูกันว่าชุดไหนโดนใจกัน”

“ฮ่าๆค่า”

ยืนมองตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังเดินตามผิงไปเงียบๆแต่สายตาก็อ้อนวอนเต็มที่ว่าอยากให้ตามไปด้วย

“ไม่มีไรหรอกนะคะคนเก่ง”

“แฟน...งื้อ...”

ทำได้แค่ยิ้มๆให้กับพนักงานคนอื่นๆที่จ้องมาแต่เมื่อกี้แล้วก็นะมีแฟนน่ารักแล้วจะทำไมหึๆ อยู่ในช่วงเห่อแฟนขั้นหนัก

ทำได้แค่เดินปลีกตัวมานั่งเงียบๆที่โซนโซฟาสำหรับดูชุดที่มีสมุดภาพเล่มเบ่อเร้อขนาดใหญ่หลายเล่มวางกระจายให้ฉันได้เลือกสรรดูจนตาแฉะเลยแหะ

“สีขาวก็สวย...ครีมก็น่ารัก..ลูกไม้น้อยๆก็น่ารัก..เหมาได้ไหมวะเนี่ย..งึม”

“ขอเปิดตัวเจ้าสาวน้อยค่า..”สิ้นเสียงจากผิงประกาศฉันก็เงยหน้ามามองไปทางต้นเสียง เห็นตัวเล็กกำลังเดินย่างเท้าออกมาช้าๆในชุดเจ้าสาวสีครีมรอบชายกระโปรงมีลูกไม้เล็กๆปะปายขอบรอบอกเป็นริ้วผ้าบางๆเส้นไหมสีขาวร้อยปักเต็มไปหมดเป็นลายกุหลาบเล็กๆ

“อึก....”ฉันถึงกับกลืนน้ำลายไปเอื้อกใหญ่เพราะตอนนี้ไม่สามารถละสายตาไปจากตัวเล็กได้เลย

“ฮั่นแน่..ชอบใช่ไหมล่ะคะมีอีกหลายแบบเลยน้าอยากเห็นไหมคะคุณวา^_^)”

“อยาก...อยากเห็นค่า”

“แฟน....วูลฟ์อายนะ...”

“รอสักครู่นะคะคุณผู้ชม..”

ตัวเล็กคะอีกไม่นานเนอะเรามาแต่งงานกันเถอะค่ะ

เสียงระฆังดังก้องในหัววิ้งๆไปหมด เพราะตอนนี้ฉันไม่สามารถเลิกคิดได้เลยว่าวันแต่งงานน่ะเราจะทำอะไรกันบ้าง

“สัญญาไงคะ...คนเก่งแม่ทำตามแล้วนะ”

วันนี้ทั้งวันฉันก็นั่งมองพิจราณาดูตัวเล็กใส่ชุดแต่งงานให้ดูเป็นว่าเล่น จนสุดท้ายก็เลือกเป็นชุดแรกที่วูลฟ์ใส่ให้ดูนั่นแหละดีสุดแล้ว

หลังจากนั่งดูตัวเล็กลองชุดจนหน่ำใจเพราะโดนฉันบังคับก็เถอะ เราก็พากันไปหาไรกินที่ร้านอาหารตามสั่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากแถวนั้นมากนัก

“ทำไมแม่วาไม่บอกล่ะคะว่าจะพา..พา...วูลฟ์มาลองชุดแต่ง...งาน”

ท่อนหลังฉันพยายามเอียงหูฟังว่าตัวเล็กพูดอะไรก็เถอะ แต่กลายเป็นฉันยื่นหน้าไปหาตัวเล็กจนต้องโดนเอามือดันออกซะงั้น

“คนขี้แกล้ง...หึ..ไม่คุยด้วยแล้ว”

“แอ๊...วาทำอะไรผิดหรอคะวูลฟ์”

“ผิดสิคะ..ผิดมากๆด้วยไม่ยอมบอกกันก่อนเลย..รู้ไหมวูลฟ์อายมากเลยนะที่ต้องมาทำ..มาทำอะไรแบบนี้”

“ขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกก่อน..ไม่งอนวาเนอะคนเก่ง”

“หึ..งอนค่ะงอนมากๆเลยด้วย”

“ข้าวที่สั่งได้แล้วครับ”มีเพียงเสียงคั่นกลางบรรยากาศของพนักงานเสิร์ฟก็เริ่มทำให้เลิกทะเลาะกันได้สักพักแหละนะ

“ขอโทษค่ะที่วาไม่ได้บอกตัวเล็ก...”

“ค่ะ...”

“...”มีเพียงความเงียบสั้นๆจากเราทั้งคู่ในขณะที่รอบข้างเสียงดังสนั่นไปหมด แต่ก็นะตัวเล็กงอนได้ไม่นานฉันก็เอาของกินมาล่อก็หายแล้ว หลังจากสั่งตัดชุดได้เสร็จก็เตรียมไปที่ร้านถ่ายรูปต่อเพราะยังไม่ได้เลือกสถานที่จัดเลยว่าจะไปถ่ายที่ไหนกันต่อ

เพียงไม่นานก็มาถึงร้านได้สักที

“ตัวเล็กจะอยู่รอที่รถหรือเข้าไปกับวาคะ”

“ไปค่ะ...”

ตัวเล็กบอกว่างั้นฉันก็ไม่ขัด ระหว่างเดินตัวเล็กก็อ้อนขอเดินจูงมือฉันก็ทำได้แค่ยิ้มๆแล้วกุมมือตัวเล็กเดินเข้าร้านไป หลังจากเลือกมุมและหลายๆอย่างได้พร้อมฉันก็ได้ตกลงราคาและเวลาที่จะไปถ่ายกันพอดีเสร็จ

“ฮ่า...เหนื่อยจังเลยเนอะตัวเล็ก”

“ค่ะ...”

“เป็นอะไรคะไม่หายโกรธวาอีกหรอ?”

“หายแล้ว...แต่...แต่พ่อมาร์ครู้เรื่องยังคะ”

“อ่อรู้แล้วค่ะรู้นานแล้วด้วย”

“เอ๋.....ทำไมไม่ยอมบอกกันเลยล่ะคะนี่แหนะๆ”กำปั้นเล็กๆกระหน่ำทุบรัวลงกับหัวไหล่รัวๆ

“ฮ่าๆๆ...โดนพ่อต้มหรอคะ??”

“อย่าพูดน้า...”เกิดสงครามในรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ที่ตัวเล็กกับฉันตีกันเนี่ย ทำไงดีกับว่าที่เจ้าสาวมือใหม่น้อ

หลังจากนั้นไม่นานนักฉันกับตัวเล็กไปถ่ายรูปคู่กันตามจุดต่างๆที่ร้านเลือกสรรพมาให้แล้วจากนั้นก็ยาวจรดมาถึงวันจริงคือวันใกล้ปีใหม่ ฉันโดนปลุกแหกขี้ตาแต่เช้าตรู่มาแต่งตัวรอที่คอนโดเพราะต้องแยกจากกับตัวเล็กก่อนแต่งงานฮือๆเสียจุยจังค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น