สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 3 : อาการหึง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ม.ค. 62

ตอนที่3 อาการหึง?

นั่งมองแต่วูลฟ์วิ่งซนเล่นไปมา เผลออีกทีก็เกือบ10โมงกว่าแล้ว

“แม่วา วูลฟ์หิวแล้วง่า”วูลฟ์ที่ตอนนี้กำลังกลิ้งคลุกคลักไปพาบนโซฟา หันหน้ามาบอกฉัน

“จ๋า..จ้า งั้นไปกินขนมกันไหม”

“ไปค่า”วูลฟ์เด้งตัวพรึ่บจากโซฟาทันที แล้ววิ่งมากอดแขนฉันแล้วกึ่งดึงกึ่งกระชากออกจากห้องไป

“ใจเย็นๆนะวูลฟ์ แม่ไม่ไปไหนหรอก”

“แม่วาไม่ไปไหน แต่เดี๋ยวคนที่ชื่อทับทิมก็จะมาพาแม่ไปจากวูลฟ์”

ท่อนเสียงวูลฟ์เบาลงเล็กน้อยตอนพูดถึงทับทิม

“หืม?..ทับทิมทำไมหรอคะ”

“วูลฟ์เห็น..เห็น..คนที่ชื่อทับทิมกำลังอ่อยแม่”

อ๊ายยย วูลฟ์หึงฉันด้วยแหละ รู้สึกเหมือนตัวจะลอยได้

“จริงหยอ...งั้นรีบไปกันเถอะนะคะเดี๋ยวแม่จะต้องรีบมาประชุม”

“คะ?...หวาแม่วา”

ฉันรอไม่ไหวที่จะอุ้มวูลฟ์ขึ้นแนบอกแล้วก็วิ่งฉิ่ว เขาลิฟต์ไป วูลฟ์สูงแค่158 ส่วนฉันสูง170กว่าๆ อัตราต่างกันชัด แถมวูลฟ์ยังเบาหวิวฉันอุ้มสบายๆ

ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก ฉันก็อุ้มวูลฟ์ขึ้นไหล่แล้วพากันวิ่งออกประตูไปอย่างว่อง

“อะ...อ้าวคุณวาไปไหนคะ”
“ไปข้างนอกเดี๋ยวมานะอรุณ”

“คะ...ค่า”

อุ้มจนมาถึงที่จอดรถ ค่อยวางวูลฟ์ลงกับพื้น

“ใส่หมวกนะคะ นี่ค่ะเสื้อแขนยาวคลุมไว้นะเดี๋ยวไม่สบาย”ฉันจัดแจงถอดเสื้อแขนยาวให้วูลฟ์ใส่ ฉันน่ะหรอไม่เป็นไรหรอกฉันผิวสีน้ำผึ้งอยู่แล้วดำอีกสักนิดจะเป็นไรไป วูลฟ์น่ะตัวขาวจั๋วเลยให้โดนแดดไม่ได้เดี๋ยวจะป่วย ฉันใส่เสื้อแขนยาวทับอยู่เลยไม่ซี

“แม่วาล่ะคะ ไม่ร้อนหรอ”

“ไม่ค่ะแม่วาไม่ร้อน”ฉันยิ้มแก้มปริให้ตัวเล็กดู พอใจชื้นก็พากันขึ้นมอไซต์ใส่หมวกเสร็จก็บิดกุญแจบึ่งรถออกไป จังหวะเดียวกับทับทิมเดินสวนมาระหว่างนั้น

“อ๊ะ..คุณวา--”

“เดี๋ยวจะรีบมานะทับ--”

ฉันบอกมือเป็นสัญญาณว่าจะรีบกลับ ทับทิมเลยพยักหน้ารับคำ

“แม่วา”

“จ๋าตัวเล็ก”

“แม่วาไม่มาทำงานได้ไหมอ่า”

“ฮ่าๆๆ แม่ไม่มาไม่ได้หรอกค่ะ ทำไมหรอ?”

“วูลฟ์หวงแม่วา..”

งื้อน่ารักอ่า ทำไงดีกับลูกหมาตัวนี้ดีเนี่ย

“กอดแม่แน่นๆนะคะ แม่จะบิดแล้ว”

“ค่ะ”วูลฟ์เอาหัวถูไถไปกับแผ่นหลังของฉันอย่างรู้ความ”

ฉันบิดจนสุดปอกคันเร่ง จนมาถึงร้าน Sweet Cake ร้านเจ้าประจำที่ชอบซื้อไปฝากวูลฟ์

“พรึ่ม...ถึงแล้วค่ะตัวเล็ก”

“ค่ะแม่วา”

ฉันถอดหมวกเก็บกุญแจแล้วจูงมือวูลฟ์เข้าไปในร้าน

“กรุ๊งกริ๊ง*เสียงกระดิ่ง* ยินดีต้อนรับค่า”

“อ้าว..วาคิดถึงจัง”เสียงของจอยดังลั่นมาแต่ไกล ก่อนเดินอ้อมโต๊ะเคาท์เตอร์มาหา

“เป็นไงมาไงเนี่ย อ้าวใครน่ะน่ารักจังเลย”

“อ่อ..ลูกฉันเองแหละนี่วูลฟ์ วูลฟ์นี่จอยจ้าเพื่อนแม่”

“สวัสดีค่ะพี่จอย”

“สวัสดีค่ะวูลฟ์ งื้อน่ารักจังขอกลับนะๆๆๆ”

“ไม่ให้ยะ อยากได้ก็ทำเองสิ”

“ไม่แหละ ผัวฉันยังไม่มีจะเอาอะไรทำล่ะ”

“พอๆ ขอพาตัวเล็กไปดูของกินก่อน กำลังงอแงใหญ่เลยหิวก็งี้”ฉันเดินไปกระซิบกระซาบข้างหูจอย

“อ่า...งั้นเดี๋ยวเลี้ยงเครื่องดื่ม ไปนั่งมุมนู้น เดี๋ยวฉันจะตามไป”

“อะเค รอรับออร์เดอร์ล่ะ”

ฉันทำหน้าที่เดินจูงมือหมาน้อยไปนั่งมุมด้านในที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวจากทุกๆคนภายในร้านที่มีกันบางตา

“ฮ้า..ร้อนจังเลย อยากกินอะไรคะ”ฉันนั่งเสร็จก็เลื่อนรายการให้วูลฟ์ดู

“วูลฟ์ อยากกินๆ อยากกินไปหมดเลย”

“จ้าๆ งั้นสั่งไปก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่จะนั่งตรวจงานแป๊บ”

“ค่า”

ฉันจกมือถือของฉันขึ้นมาเช็คข้อความจากทับทิมดู

*เอ่อคุณวาไปไหนหรอคะ*

*อ่อ พาตัวเล็กมาทานของว่าง*

*อีกนานไหมคะจะกลับ*

*คงอีกสักชม. ทำไมหรอ*

*อ่อๆป่าวค่ะ ไม่มีอะไรคะขอโทษที่รบกวนนะคะ*

ทับทิมมีอะไรหรือเปล่า ดูลุกลี้ๆนะ

“เอ่อ พี่พนักงานจ๋า”

“คะ?”

“วูลฟ์ขออันนี้ อันนี้ อันนั้นแล้วก็อันนี้อีกชิ้นนะคะ”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

“สั่งอะไรเยอะแยะคะตัวเล็ก”

“ขนม วูลฟ์อยากเอากลับไปกินบ้าน”

“จ้าๆ”

“ฮัลโหลหมู่ โย่ว”

“มายงมาโย่วไรจอย มานั่งนี่ๆ”ฉันตบเบาะเป็นสัญญาณ

ระหว่างนั้นก็ให้ตัวเล็กกินขนมรอ ตอนที่ฉันกำลังคุยกับจอย

“แกได้ข่าวเรื่องพ่อแม่ที่แท้จริงของวูลฟ์บ้างป่ะจอย”

“ไม่เลยว่ะวา กูวามันคงหนีไปตกขอบโลกตายแล้วว่ะ”

“เออๆขอบใจที่ช่วยปิดเรื่องนี้”

“ไม่มีปัญหาหมู่ บอกอ้ายได้เลย”

นั่งกินไปคุยไป จนเที่ยงกว่าถึงได้บอกลาจอยแล้วพาตัวเล็กมาที่ทำงานโดยด่วน

“อรุณ ฝากดูวูลฟ์แทนฉันที ฉันจะไปประชุม”

“ค่ะ คุณวา”

หลังจากฝากวูลฟ์กับอรุณฉันก็เดินมุ่งหน้าตรงดิ่งขึ้นลิฟต์

“อ๊ะ รอทับทิมด้วยค่ะคุณวา”ทับทิมวิ่งหน้าตื่นมา จนเข้าลิฟต์ทัน ฉันยืนนิ่งเงียบอยู่ตามปกติก็คงมีแต่ทับทิมที่ดูหอบหายใจหนักหน่วงจนหน้าอกเธอกระเพื่อมขึ้นลง

“แฮ่กๆ...คุณวา..คะ”

“อะไร..มีอะไรทับทิม”

“คืนนี้คุณ..ว่างไหม..คะ”

“ไม่รู้สิ..ทำไมหรอ”

“ทับ..แค่..จะชวนคุณไปทานอาหารน่ะค่ะ”

“ฉันจะรอดูงานอีกทีนะ แล้วถ้าฉันว่างฉันจะทักไปหาเธอเอง”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”ทับทิมก้มหน้าลงจนเผลอมากไป เห็นร่องอกเต็มๆตาเลย

“อึก..”เวรล่ะเผลอกลืนน้ำลายดังเกิน

“ติ๊ง..”เฮ้อเสียงลิฟต์เปิดช่วยชีวิต ฉันเดินดุ่มๆนำไปที่ห้องประชุมทันที

ประชุมวันนี้ไม่มีอะไรมาก ก็แค่หุ้นตามปกติกับการออกแบบโปรเจคใหม่ของคุณการันต์ ประชุมเสร็จก็เกือบเย็นพอดีแหะ

“เฮ้อ วูลฟ์แม่กำลังไปหานะคะ”

ฉันรีบเดินนำดุ่มๆไปที่ลิฟต์โดยไม่ได้สนใจว่าทับทิมยืนมองข้างหลังแม้แต่น้อย

เมื่อมาถึงข้างล่าง วูลฟ์กำลังนั่งหลับแบบสัปหงกรอ

“อ้าวคุณวา พอดีวูลฟ์เล่นจนง่วงน่ะค่ะเลยหลับไป”

“ขอบคุณที่ดูแลตัวเล็กให้นะคะ”

“เรื่องแค่นี้เองค่ะ ถ้าอยากให้อรุณช่วยเลี้ยงอีกก็บอกได้นะคะ อรุณช้อบชอบ”

“ค่า แหะๆ”

“ตัวเล็กคะ ตื่นได้แล้วป่ะกลับบ้านกัน”

“หาว..แม่วา กลับบ้าน กลับบ้านเย้ๆ”ทันทีที่ลืมตาได้ก็แหกปากโล้ดเต้นเหมือนลิง ซนจริงเชียว

ระหว่างทางกลับบ้านฉันก็พาวูลฟ์แวะซื้อของกินนิดหน่อยก่อนเข้าบ้านกัน

“ถึงบ้านแล้ว หาววว...”เสียงวูลฟ์ตะโกนลั่นบ้านพร้อมอ้าปากหาวหวอดๆ

“ไปอาบน้ำก่อนนะคะ ค่อยมากิน”

“ค่าแม่วา”พูดจบหมาน้อยก็วิ่งขึ้นบ้านไปลิ่วๆ

ฉันทำได้แค่ยืนส่ายหัวไปมากับหมาน้อยจอมซน

“ฮ้า..เหนื่อยจังเลย กร๊อบๆ”ฉันบิดคอไปมาพร้อมเสียงกระดูกลั่นกร๊อบๆ

เป็นเวลาที่มีความสุขเล็กน้อยๆของฉันและวูลฟ์ หลังจากกินข้าวกับอะไรต่อมีอะไรเสร็จวูลฟ์ก็ขอตัวไปนอนก่อนทิ้งให้ฉันไปอาบน้ำแล้วก็มาแชทตอบทับทิมต่อ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น