สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 27 : คุณพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่27คุณพ่อ

ตื่นเช้ามาในสภาพนอนเต็มอิ่มอย่างจุใจและแม่วาที่นอนกอดเคียงข้างเช่นเดิม รู้สึกพักหลังๆแม่วาจะติดหนึบเป็นพิเศษ แต่ก็มีห่างๆกันบ้างเวลาแม่ไปทำงานส่วนฉันก็ทำได้แค่ตรวจดูมหาลัยว่าเปิดช่วงไหนบ้างฉันจะได้ไปเตรียมสอบเข้าซักที

“หาววว....อรุณสวัสดิ์ค่ะแม่วาจุ๊บ”

“อือ...ดีค่ะตัวเล็ก..งืม”

“ไม่ต้องนอนต่อเลยนะคะ”ฉันดึงแก้มแม่วาเล่นอย่างสนุกสนานเพราะแม่วาเริ่มทำตาปิ๊บๆจะนอนอีกรอบ

“แอๆไอ่ออนแอ้วอ่ะ*แงๆไม่นอนแล้วค่ะ”

“ดีมากค่ะ..จุ๊บบบบบ”ฉันไล่จุ๊บไปทั่วแก้มแม่วาด้วยความหมั่นเขี้ยวปนสนุก

“อ๊ายๆพอแล้วค่ะ”

“ไม่พอค่ะ..จุ๊บบบบบบบ”
“ฮ่าๆยอมแล้วค่ะ”

จนสุดท้ายฉันก็ยอมลาปากตัวเองหลังจากที่ไล่จุ๊บแม่วาจนแก้มเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของฉันซะแล้ว

“ทำไมวันนี้คึกจังคะ?”

“ก็อีกไม่นานใกล้จะถึงวันเกิดแม่วาแย้วววว”

“จริงด้วยค่ะ แม่วาจะ34แล้ว”
“ปีใหม่ๆขอนะแม่วา”

“ขออะไรคะ?”

ฉันยิ้มกริ่มให้ตัวเองก่อนจะขยับไปใกล้ๆหูแม่วาแล้วกระซิบเบาๆ

“ขอได้ไหมคะ.......ของแม่วา”

“-/////////-)”

ฉันแทบจะกระโจนฟัดแม่วาแรงๆกับแค่คำหยอกเบาๆของฉันทำเอาแม่วาถึงกับซุกแก้มแดงๆของตัวเองลงผ้าห่มแทบไม่ทัน

“งั้นวูลฟ์ไปอาบน้ำก่อนนะคะวันนี้วูลฟ์จะเข้าไปในตัวเมืองสักหน่อยนะคะแม่วา”

“คะ?...”

“พอดีมีหนังสือออกใหม่วูลฟ์ก็เลยจะไปหาไรดูสักนิดนะคะ”

“ไปกับใครคะ?”แม่วากระเด้งตัวออกจากผ้าห่มมานั่งจ้องเขม็งฉัน

“ไปคนเดียวค่ะ”ฉันตอบแบบมั่นใจเต็มที่

“ไม่ดีค่ะตอนนี้ งั้นไปกับจอยดีกว่าเนอะ”

“พี่จอยๆเอาค่ะ ไปกับพี่จอยดีกว่า”

“ดีมากค่ะงั้นรีบๆลงไปข้างล่างนะคะ เดี๋ยวแม่จะทำอะไรให้กิน”

“ค่า”

เพียงไม่นานแหละมั้งฉันก็ได้เวลามานั่งเฝ้าแม่วาทำอาหารให้กิน ฮ่าหอมจุง

“ทำอารายกินคะ”

“ไม่รู้ค่ะ^^

“แงะ”

ฉันถึงกับทำหน้ามุ่ยตอนแม่วามาแหย่ แงๆก็คนหิวนี่

“โอ๋ๆมาค่ะกินกัน”

“กินกันเลยหรอคะ?-0-)”

“???”

“ทำไมตัวเล็กแกล้งแม่บ่อยจังคะ?”

“ก็แม่วาชอบอ่อยนี่คะ”ฉันจ้องตาปิ๊บๆใส่แม่วา เรียกว่าอะไรนะท่าตาหมาอ้อนสินะ

“ก็...ก็...ไม่ใช่ความผิดแม่นี่คะ พอเลยตัวเล็กกินไวๆเลยนะคะงั้นแม่ไปอาบน้ำก่อนค่ะจุ๊บ”

“จุ๊บค่ะแม่วา”

หลังๆมานี้ฉันทำตัวออดอ้อนแม่วามากเป็นพิเศษ แต่ฉันก็ยังไม่ได้ถามเรื่องความสัมพันธ์ที่คาราคาซังกันหรอกนะ เพราะว่าฉันยังไม่แน่ใจเรื่องสายเลือดของฉันกับแม่วา เฮ้อแค่นี้ฉันก็บาปพอแล้วไหมเนี่ย

“ทำบุญกี่วัดถึงจะพอเนี่ยยยยย”

“ตัวเล็กคะ?”

“คะแม่วา???”

“ทำไมยังกินไม่หมดล่ะคะ??”

“อ่อสงสัยคิดมากเรื่องเรียนต่อน่ะค่ะ”

“งั้นแม่ไปก่อนนะคะ จุ๊บค่ะตัวเล็ก”

“จุ๊บค่ะแม่วา”

หลังจากแม่วาไปทำงานได้สักพักฉันก็เริ่มแผนประหลาดกับการหาชุดน่ารักๆจะใส่ไปอ้อนตังค์กับพี่จอยสักหน่อย แต่คราวนี้ค่อนข้างจะพิลึกนิดหน่อยตรงที่ฉันเดินขึ้นห้องตัวเองแล้วไปเจอแท่งประหลาดๆสีชมพูวิบวับๆแถวซอกเตียงฉัน

“อะไรน้อ”ด้วยความมือบอนฉันจึงจับเจ้าสิ่งแปลกประหลาดนี่ขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความเล็กๆที่ติดไว้ข้างเจ้าสิ่งนี้

“ของฝากจากอังกฤษค่ะตัวเล็ก”

ด้วยความที่ฉันค่อนข้างจะไม่รู้อะไร ก็ได้เอาไอ้แท่งประหลาดนี่ฟาดพื้นไปมาอย่างระห่ำดังพลัวะๆติดกับพื้นไปมาอย่างสนุกสนาน

“ปิ๊งป่อง..ปิ๊งป่อง”

“มาแล้วค่ะๆ”ฉันหยุดการฟาดกระหน่ำเจ้านี่และถือติดมือลงไปด้วยก็เจอพี่จอยกำลังยืนกอดอกไปมารอฉันอย่างขมวดคิ้ว

“พี่จอยยยยยย”

“คะ?วูลฟ์”

“วูลฟ์เจอของดีด้วยค่ะ..นี่”ฉันมั่นอกมั่นใจชูเจ้าสิ่งนี้ให้พี่จอยดูเต็มตา

“ว้ายตาเถร....วูลฟ์คะไปเอามาจากไหน??”

“เก็บได้ค่ะในห้อง...”

พอฉันพูดออกไปแบบนั้นพี่จอยก็ยกมือระรัวนิ้วกดโทรหาใครสักคน

“ไอ้วามึงเอาอะไรไว้ในห้องวะ”
“เดี๋ยวๆเกิดเหี้ยไรขึ้นไอ้จอย”

“ลูกมึงเอาดิลโด้มาให้กูดูเว้ย”
“เชี่ยไรอีก กูไม่รู้นะมึง”

“ไอ้สัสมึงจะทำห่าไรกับลูกตัวเอง”

“กูไม่รู้เรื่อง อย่าโทรมากูจะประชุม”

“ไอ้วาไอ้ชั่ววววววววว”

ฉันยืนมองตาปิ๊บๆตอนที่พี่จอยกระหน่ำด่าไฟแล่บกับแม่วาผ่านมือถือจนหูดับตับไหม้

“เฮ้อว่าแต่ไปเจอที่ไหนมาหรอคะ”

“ในห้องวูลฟ์เองค่ะ”

“คะ??”

“น่าจะเป็นของที่พี่ข้าวลืมไว้----”
คราวนี้ฉันรู้ได้เลยว่าพี่จอยจะโทรหาใคร แต่โชคดีหน่อยที่พี่ข้าวดันปิดเครื่องหนีเลยไม่ได้ทนฟังพี่จอยด่า

“เฮ้อ...งั้นเอาไอ้นั่นไปเก็บก่อนนะคะ แล้วเราไปเที่ยวกัน”

“เย้ๆค่ะ”ฉันฉีกยิ้มแก้มปริก่อนโยนไอ้แท่งประหลาดนั่นเข้าบ้านไปแล้วจัดการปิดทุกอย่างและล็อกบ้านให้เรียบร้อยก่อนจะวิ่งตามไปขึ้นรถพี่จอยที่ทำหน้าที่เป็นพี่สาวใจบุญเปย์กระหน่ำ

เพียงไม่นานเราก็มาถึงร้านประจำที่ฉันชอบมาซื้อหนังสือออกใหม่บ่อยๆ ร้านนกฮูก ร้านเล็กๆแต่มีสองชั้นตรงนี้แหละที่พิเศษกว่าที่อื่นๆ ฉันเดินเข้าร้านไปเรื่อยๆจนมาถึงโซนหนังสือผู้ใหญ่ที่ออกมาใหม่

“กริ๊ดๆมาแล้วๆ”ฉันยืนกริ๊ดเบาๆกับตัวเองเพราะหนังสือที่พึ่งออกมาใหม่เป็นเรื่องที่ฉันแอบกริ๊ดมานาน แม่บ้านใจเด็ดกับคุณหนูขี้งอน

“งือ...ของดี”

“ยืนยิ้มอะไรคนเดียวคะตัวเล็ก?”

“หนังสืออกใหม่ค่ะพี่จอย”ฉันหยิบหนังสือมายื่นให้พี่จอยดูให้เต็มตา

“แนวญ-ญ เรท25+ ไหนขออ่านคำนำหน่อยสิ”

*คุณหนูคนนี้เป็นสาวเป็นนางที่น่าตบสักหลายๆฉาดเพียงเพราะเจ้าคุณหล่อนเป็นคุณหนูรวยล้นฟ้า ส่วนฉันเป็นแค่แม่บ้านตัวเล็กๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่หล่อนไม่รู้ว่าฉันแอบเจอความลับของหล่อน เวลาที่หล่อนแอบมานั่งแจ๊---*

“เดี๋ยวๆ วูลฟ์จะซื้อหรอคะ?”

“อื้อหือ”

“โอ้วววว..งั้นพี่ไม่ขัดนะคะไปจ่ายเงินกันค่ะ”

“เย้ๆ”

หลังจากซื้อหนังสือเสร็จพี่จอยก็เตรียมพร้อมพาฉันไปร้านsweet cake ร้านของพี่จอยเอง นานแล้วที่ไม่ได้ไป งือคิดถึงๆ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุการณ์ไหนๆก็ตาม ดันมีสายแปลกๆโทรเข้ามาที่มือถือของฉัน

“เบอร์ใครน่ะ?”

จนสุดท้ายทนเสียงตื้อไม่ไหวเลยกดปิดหนีซะ แต่ก็ไม่วายมีแชทเด้งเข้ารัวๆปานฉันไปคิดหนี้ใครเข้าจนแชทเด้งขนาดนี้

“มีอะไรหรอคะ?วูลฟ์”

“ใครก็ไม่รู้อ่าพี่จอยทั้งโทรจิกแล้วก็ส่งแชทยิกๆแบบนี้อ่า”

“ไหนคะขอพี่ดูหน่อย”

“นี่ค่ะ..”ฉันยื่นมือถือให้พี่จอยด้วยอารมณ์ที่บูดบึ้ง อุส่าห์จะไปเที่ยวดีๆคนโรคจิตที่ไหนไม่รู้ดันมาทำอะไรแบบนี้ โอ๊ยหงุดหงิด

ฉันยื่นกอดอกมองพี่จอยที่ทำอะไรยิกๆกับมือถือของฉันไม่รู้ก่อนจะให้คืน

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ....เราไปหาอะไรกินกันต่อเถอะ..”

“ค่ะพี่จอย”

เพียงไม่นานฉันก็มาถึงร้านพี่จอยซักที แถมตอนนี้คนค่อนข้างแออัดเบียดกันเยอะเพราะนี่ก็บ่ายกว่าๆแล้ว คนเริ่มหาที่ตากแอร์กันล่ะเนอะ

“ป่ะค่ะ...”

“ค่ะ..”

ฉันเดินตามแรงจูงพี่จอยต๋อยๆเข้าไปในร้าน แต่ก็เริ่มรู้สึกได้นิดๆนะว่ามีใครตามหลังมา แม้จะหันไปมองแต่ก็ไม่เจอใครจนสุดท้ายก็เข้ามาในร้านได้ พี่จอยเลยพาไปมุมพิเศษก็เลยไม่ต้องนั่งเบียดใคร

“เฮ้อออ...สวรรค์”

“เดี๋ยวพี่มานะคะ วูลฟ์อยากกินไรสั่งได้เลยนะ”

“ค่ะพี่..”

ฉันมองกวาดสายตาไปรอบๆเพราะเริ่มรู้สึกแปลกๆเหมือนถูกมองอยู่ แต่ก็ไม่ได้ระแคะระคายอะไรอยู่ดี ก็เลยนั่งสั่งของกินไปเรื่อยๆระหว่างรอพี่จอยกลับมา

นั่งสั่งของกินได้แป๊บๆจู่ๆก็มีผู้ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาและพูดอะไรบางอย่างระหว่างที่ฉันไม่ได้ฟังแต่หางตาก็แอบเห็นนิดๆ

“ขอผมนั่งด้วยคนได้ไหมครับ..”

“คะ?..เชิญเลยค่ะ”ฉันละจากมือถือก่อนจะเงยหน้าขึ้นก็เจอผู้ชายน่าจะอายุราว40กำลังยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ฉันก่อนจะแอบมานั่งตรงข้ามอย่างช้าๆ ฉันไล่สายตามองไปทั่ว คุณลุงคนนี้ค่อนข้างจะแปลกกว่าคนอื่นๆใส่สูทสีเข้มกับพวกแหวนวงใหญ่ๆที่นิ้วหลายวง พอสังเกตดีๆถึงเห็นว่าคุณลุงแกมีตาสีฟ้าเข้มและสีผมที่ค่อนออกไปขาวนิดๆแต่ก็ยังคงมีสีทองตามปกติ และหนวดเคราที่โกนมาอย่างเกลี้ยงซะเนียบ

นึกว่ามาขายประกันนะเนี่ยถ้าไม่สังเกต

“ไม่ทราบว่าคุณหนูมากับใครหรอครับ???”

“คะ?.....พอดีหนูมากับพี่ค่ะแต่พอดีพี่แกไปเข้าห้องน้ำก็เลย..ไปนาน”

“อ่อครับ...แล้วเป็นยังไงบ้างครับช่วงนี้”

“คะ??”

“อ่อลุงหมายถึงหนูเป็นยังไงบ้างช่วงนี้อากาศดูเปลี่ยนบ่อยนะ”คุณลุงพูดแบบนี้แต่ก็ไม่ได้เบนสายตาไปที่ไหนกับจ้องฉันด้วยแววตาที่นุ่มนวลแทน

ทำไมรู้สึกแปลกๆ...ข้างในมันเต้นตุบๆไปหมดเลย

“ก็คงต้องรักษาสุขภาพกันบ้างแหละค่ะ..แล้วคุณลุงล่ะคะ”

“ก็คงแย่แหละครับเพราะตอนนี้ผมกำลังตามหาลูกสาวที่อายุราวๆคุณหนูนี่แหละ”

“ขอให้คุณลุงเจอลูกไวๆนะคะ”

“ครับ^^

หลังจากนั้นฉันกับคุณลุงแปลกหน้าก็เริ่มพูดคุยกันอย่างเป็นมิตรมากขึ้น อาจจะเพราะลุงแกใจดีเราก็เลยสนิทกันไวขึ้น ส่วนพี่จอยหายไปไหนก็ไม่รู้แหะ

หลังจากพูดคุยกันได้สักพักจู่ๆคุณลุงแกก็ลุกพรวดพราดวิ่งออกไปจากร้าน ก่อนฉันจะมองไปตามต้นทางก็เจอพี่จอยกำลังทำหน้าซีดเผือกเหมือนไก่ย่างเลย

“พี่จอย???...ยูหู้ว...”ฉันโบกมือไปมาให้พี่จอย แต่พี่จอยก็ยังคงยืนนิ่งไปพักนึง

“วูลฟ์....”พี่จอยพูดน้ำเสียงนิ่งๆระหว่างเดินมาหาฉันแล้วนั่งลงในสภาพที่ออกอาการช็อกไปนิดนึงจริงๆนะ

“พี่จอยเป็นอะไรคะ”

“วูลฟ์...คุณลุงนั้นทำอะไรกับหนูไหม??”

“ไม่ค่ะ...คุณลุงแกแค่เข้ามาคุยด้วยเฉยๆ”

“ฟู่..แล้วไป...กินเสร็จยังคะจะได้กลับบ้านกัน วันนี้พี่ค่อนข้างจะหน้ามืดไปหน่อย”

“ค่ะพี่จอย...วูลฟ์อิ่มแล้วเราไปกันเถอะค่ะ”
ระหว่างกำลังเก็บกวาดจานช้อนให้เรียบร้อย สายตาฉันก็ไปเห็นเศษกระดาษเล็กๆที่วางแหมะกับโต๊ะ ก่อนฉันจะหยิบขึ้นมาและคลี่ออก
ก่อนเห็นลายมือไก่เขี่ยที่เขียนไว้

“ในที่สุดพ่อก็เจอหนูแล้วนะโซเฟีย”

“พ่อ???”ฉันเริ่มมึนงงไปพักนึง ผู้ชายคนนั้นเป็นใครและฉันเป็นใครในตอนนี้ ฉันเป็นใครกันแล้วแม่วาล่ะ ฉันเริ่มสับสนกับข้อความนั้นที่คุณลุงคนนั้นมาทิ้งไว้ซะแล้วสิ

“ฉันเป็นใคร..”มีเพียงเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากฝ่ามือที่เปียกแฉะ ทำให้ฉันเริ่มลนลานไปหมด หัวใจของฉันเต้นระรัวเหมือนมันจะระเบิดออกมาเลย

แม่วาเป็นใครแล้วคุณลุงคนนั้นล่ะ ส่วนฉันเป็นใครกันแน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น