สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 26 : ซ่อนหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่26ซ่อนหา

Partวา

ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพหัวฟูกระเซอะกระเซิงและใช้มือคว้านหาข้างตัว ที่ไร้ซึ่งตัวเล็กนอนกอดอยู่

“ไปไหนนะ?...หาววว”ฉันพยายามใช้มืออุดปากตัวเองระหว่างลุกจากเตียงในสภาพล่อนจ้อนเดินไปหาชุดแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

แต่งตัวเรียบร้อยก็ได้เวลาไปตามหาหมาน้อยแล้ว

“ตึก..ตึก..อยู่ไหนน้อ”

“อยู่นี่ค่ะแม่วา...”

เสียงเจี้ยวจ้าวดังออกมาจากในครัวก็พอจะรู้แหละว่าแอบมาทำอะไร

“ทำอะไรกินคะ..หอมจัง”

“ไม่ทราบค่ะ ฮ่าๆแม่วาลองเดาดูสิคะ”

ฉันยืนคิ้วขมวดนิดหน่อยก่อนเดินอ้อมโต๊ะแล้วไปสวมกอดเบาๆจากข้างหลังตัวเล็กระหว่างที่กำลังผัดข้าวไปมาในกระทะอย่างคล่องแคล่ว

“หว่า..น่ากินจังเลยค่ะ”

“รอแป๊บนะคะ..”

“แต่แม่...อยากกินหนูมากกว่านะคะ..หึๆ”ฉันกระซิบเบาๆและหัวเราหึๆใส่หูแถม

>/////////<)........”ฉันแอบเหล่มองแก้มของตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังแดงระเรื่อๆขึ้นเรื่อยๆ ดีนะที่แปรงฟันมาแล้ว

“กินได้ไหมคะ...”

“งื้อออออ...ไม่ได้ค่ะ..ยังเช้าอยู่เลย..”

“แต่แม่อยาก..นี่คะ”

“พอเลยแม่วาอ่าแกล้งวูลฟ์...”

“ค่ะๆ...^^”ฉันยิ้มแก้มปริเพราะสามารถปราบตัวเล็กได้ ระหว่างคลายกอดแล้วหมุนตัวเตรียมเดินต่อไปนั่ง

“เพี๊ยะ..”

“....”ฉันถึงดับสะดุ้งโหยงเพราะตัวเล็กเอามือฟาดที่ก้นของฉันซะแรงเชียว

“หมั่นเขี้ยวจริงเลย..”
“0.0)???”ฉันถึงกับอ้าปากค้างไปครู่นึงเพราะช็อคกับเหตุต๊ะกี้

“อะไรคะ?...ไปนั่งรอสิคะเดี๋ยววูลฟ์เอาไปเสิร์ฟเอง”

“ค่าๆ..ไปแล้วค่ะ”

“ดีค่ะ..”

ฉันกึงกับลูบก้นตัวเองปอยๆระหว่างเดินมานั่งรอที่โต๊ะ ฉันก็ยังคงช็อคกับเรื่องเมื่อกี้นะเกิดอะไรขึ้น?มันเกิดเร็วมากเลยค่ะคุณ ฉันควรฟ้องใครดีคะเนี่ย

 นั่งรอสักครู่ข้าวผัดหอมกรุ่นก็มาเสิร์ฟ ฉันกับตัวเล็กนั่งกินข้าวแบบเงียบๆจนสุดท้ายฉันก็ต้องถามสิ่งที่ฉันค้างคามาได้ซักระยะแล้ว

“วูลฟ์คะ?...”

“คะแม่วา..”

“วูลฟ์คิดออกรึยังคะว่าจะไปเรียนต่อที่ไหน”

“คิดแล้วค่ะ...วูลฟ์จะไปต่อที่อเมริกา..”

“ค่ะ..”

“แล้วพอดีเอ่อ..ค่าเทอมค่อนข้างจะแพงมาก..วูลฟ์ลังเลมากค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ..เรื่องแค่นี้เองเดี๋ยวแม่ช่วยนะคะ”

“ค่ะ...”
ยังดีที่ตัวเล็กเลือกทางตัวเองได้แล้วส่วนฉันก็ทำได้แค่รอตัวเล็กอีก4ปี ไม่นานหรอกฉันทนได้แหละนะ

กินข้าวเสร็จก็เอาจานไปล้างเก็บก่อนฉันจะไล่ต้อนตัวเล็กไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่เดี๋ยวจะพาไปหาใครบางคนที่มาริอาจหลบหน้าหลบตาฉัน ต้นข้าว

ส่วนฉันก็ต้องไปเปลี่ยนชุดใหม่เหมือนกันเพราะตอนนี้เริ่มระแวงแล้วว่าวูลฟ์กำลังพลุ่งพล่านแปลกๆมีหวังโดนงาบพอดี อ๊ายยยอมแล้วค่ะมากินแม่เลยนอนอ้าแขนรอ แบบนี้ฉันก็ทำไม่ลงนะอุส่าห์รอ...ให้มาเปิดงานตอนแต่งก็เถอะ เงียบไว้นะคะเพราะฉันยังซิงดีไม่มีอะไรบุบสลาย เห็นแบบนี้ก็เถอะ ชู่วๆเงียบไว้ค่ะ

รอสัก10นาทีตัวเล็กก็ลงมาพร้อมชุดสบายๆกับเสื้อเชิ้ตตัวโปรดรูปหมาฮักกี้ตัวน้อยลิ้นห้อย

“ไปกันค่ะ”

“ค่ะแม่วา”

ขับรถราวๆชม.เศษก็มาถึงบ้านของใครบางคนที่เงียบและไร้ซึ่งการมีอยู่ของผู้อาศัย

“แม่วามาหาใครหรอคะ?”

“อ่อ..เพื่อนเก่าแม่เองค่ะ”

ฉันรู้ตั้งแต่ก่อนออกโรงบาลแล้วว่าใครคือคนมาบริจาคตับให้ฉัน ฉันไปไม่ทันเพราะต้นข้าวดันออกจากโรงบาลซะก่อน ระหว่างทางเดินกลับฉันเจอกับผู้หญิงอ้วนๆคนนึงก็เลยถามไปว่ารู้จักต้นข้าวมันไหม

“อ่อ..คุณข้าวกลับไปบ้านพักค่ะคงอีกไม่นานก็จะกลับต่างประเทศแล้วค่ะ”

“อ่อค่ะ..”

ฉันถึงได้ขอรายละเอียดมาบ้านหลังนี้เจอ แต่ก็ดูเหมือนว่าต้นข้าวมันจะไม่อยู่ซะแล้ว

“งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ..”

“ค่ะแม่วา..”

จนสุดท้ายก็ไม่ได้ขอโทษและขอบคุณต้นข้าวมันเลยแหะ แต่ก็นะฉันคงอาจจะได้เจอมันอีกครั้งในไม่ช้าก็เร็วนี่แหละนะ

Partต้นข้าว

ฉันทำได้แค่นั่งเล่นเฟสไปเรื่อยระหว่างรอกัปตันมาขับเครื่องบิน ฉันทำอะไรไม่ได้ตั้งแต่ที่ออกจากโรงบาลมาอาจจะไม่มากก็น้อยที่ฉันจะทำใจเรื่องของวูลฟ์ได้

ฉันพยายามหลีกทางให้วูลฟ์กับวายุแล้วเพราะฉันคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ถ้าหากนั่นคือสิ่งที่ตัวเล็กรัก ฉันก็จะรักเหมือนกัน

*คุณข้าวววววขา*

*ไร?*

*ขอเงินหน่อยสิคะ*

*ขอเงินพ่อเธอสิ..ฉันไม่ให้หรอกนะเว้ย*

*โอ๊ยขี้งกอ่า...*

*อ่าๆเท่าไหร่*

*เย้ๆ*

เฮ้อฉันไม่น่าหน้ามืดไปรับปากเอายัยนี่มาเป็นลูกบุญธรรมเลย ให้ตายสิวะ

“เอ่อ..คุณจอยครับเครื่องจะออกแล้วนะครับมีอะไรให้ผมรับใช้ก็บอกได้นะครับ”

“อ่อ..ขอบคุณค่ะ”ฉันพยักหน้ารับให้กับคุณบริกรก่อนที่จะเดินหายวับไป

*กี่บาท*

*5หมื่นค่ะ*

*ถ้าเธอไม่ออมเงินนะ..ฉันจะไม่ให้เธอสักแดงเดียว*

*โอ๊ยยอมแล้วค่ะแม่ข้าวววว*

*เรื่องมาก..พอๆฉันจะนอน*

สุดท้ายก็ปิดมือถือหนียัยหมูหิวเงินนี่ อีกนานไหมกว่าจะถึงที่ ที่ฉันควรอยู่

“ถ้าหากฉันสามารถกอดคุณด้วยอ้อมแขนนี้ทัน คุณจะยังอยู่กับฉันไหมคะริน..”

สุดท้ายฉันก็ไม่ได้บอกลาตัวเล็กก่อนกลับสินะให้ตายสิ

ฉันกำลังสงสัยว่าตอนนี้แม่วาทำอะไรที่ห้าง แถมพาฉันเดินมาดูโซนเสื้อยุโรปใหญ่เลย

“แม่วาคะ?”

“คะ?ตัวเล็ก”

“เราจะไปประกวดงานแฟชั่นหรอคะ?”

“อ่อเปล่าค่ะ..แม่แค่มาดูเผื่อไว้เพราะตัวเล็กจะไปอยู่นู้น”

“อ่อต่างประเทศนี่เอง”

“อยากได้บอดี้การ์ดไหมคะ?”

“ไม่เอาค่ะ..”ฉันทำได้แค่เดินกวาดส่องสายตาไปเรื่อยระหว่างหาดูเสื้อกันหนาวหนาๆที่ถูกใจจนมาสะดุดกับเสื้ออะไรไม่รู้ขนฟูๆนิ่มๆสีเทาครีม ตัวเล็กๆแถมยังกันความหนาวดีด้วย

“เอาตัวนี้ค่ะ”

“กี่บาทคะ?”

ฉันถึงกับหันไปมองควับทันทีที่เจอผู้หญิงปริศนามาโผล่จับเสื้อนี่พร้อมฉัน

“ใจเย็นๆนะคะคุณลูกค้าเดี๋ยวไปเอามาให้ค่ะ”
“มีไรหรอคะตัวเล็ก?”

“เปล่าค่ะแม่วา”

“อ้าวคุณวาหวัดดีค่ะ”

“อ้าวเมษาดีจ้า”

“เอ่อนี่ชุดนะคะคุณลูกค้าสามารถลองได้นะคะ”

“ไปจ่ายเงินกันเถอะค่ะ”ฉันเริ่มออกฉุนเฉียวนิดหน่อยเพราะแม่ดันทำตัวสนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้นอ่า หงุดหงิดๆพอจ่ายเงินเอาของเสร็จฉันก็รีบจูงมือแม่มาร้านอาหารทันที

“ใจเย็นๆค่ะตัวเล็ก..หิวขนาดนั้นหรอคะ”

“ค่ะ..หิวมากเลย”ฉันกัดฟันพูดกับแม่อย่างหัวเสีย

นั่งกินข้าวไปฉันก็ทำหน้าทะมึนใส่แม่ไม่หยุดเลย

“ใจเย็นๆค่ะตัวเล็กแม่เกร็งไปหมดแล้วค่ะ”
“ไม่เอา..แม่วาคนขี้อ่อย”
“เอ๊ะ???..อะไรนะคะ”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ..ฮึ”

กินข้าวเสร็จฉันก็รบเร้าให้แม่พาเดินไปหาอะไรกินต่อ เดินมาได้สักพักก็ดันมาเจอกับผู้ชายราวๆ2-3คนเดินดุ่มๆมุ่งหน้ามาทางฉันอย่างเร็วจนฉันต้องออกแรงจูงมือแม่วิ่งหลบ

“แม่วา...มีคนตามเรามาค่ะ”

“ไหนคะ?”

“นั่นค่ะ..ผู้ชายชุดดำนั่น”

ฉันชี้นิ้วให้แม่วาดูว่าตอนนี้กำลังมีผู้ชายไล่ตามพวกเราอยู่

“วูลฟ์ว่าเราแอบๆไปที่รอกันดีกว่านะคะ”

“ก็ดีค่ะ..งั้นตัวเล็กจับมือแม่แน่นๆนะคะ”

“ค่ะ”
แม่วาเป็นฝ่ายเดินนำไปเรื่อยๆระหว่างทางก็แอบหลบมุมไปตามร้านต่างๆจนคนอื่นๆเริ่มสงสัยกันว่าเราสองคนเล่นอะไรกัน

พอโดนเจอตัวได้เท่านั้นแหละก็ออกตีนหมาวิ่งกันตีแตกไปที่รถ แม่วาจัดการล็อกประตูเรียบร้อยป้องกันพวกนั้นเข้ามาได้  ส่วนฉันทำได้แค่นั่งพักหอบหายใจแฮ่กๆ

“แม่วา..มาแล้ว”

“รอแป๊บนะคะแม่กำลังหาค่ะ..เจอแล้วๆ”

พอแม่วาจัดการเสียบกุญแจได้ก็สตราท์เครื่องบึ่งหนีทันที แต่พวกนั้นไม่ลดละก็ยังขบรถไล่ตามมาอีกแถมยังตะโกนไล่หลังเป็นช่วงๆด้วย

“คุณหนูครับ...คุณท่านคิดถึงคุณหนูมากนะครับ”

“ได้โปรดเถอะครับมากับพวกผมได้ไหมครับ”

“แม่วาคะซิ่งเลยค่ะ”

“รัดเข็มขัดดีๆนะคะ”

ฉันมองดูหน้าปัดของเข็มที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆจนออกซิ่งแยกตัวหลบหนีจากพวกนั้นได้ กว่าจะถึงบ้านได้ก็เล่นซะหอบกิน

“พวกนั้น..เป็นใครหรอคะ?แม่วา”

“...”

“แม่วาคะ”

“คะ?..”

“เป็นอะไรหรือเปล่าดูเหม่อๆนะคะ ไม่สบาย?”

“อ่อเปล่าค่ะ..งั้นเข้าบ้านกันเถอะค่ะ”
ฉันเริ่มสงสัยเรื่องพวกนี้ซะแล้วนะ ว่าชายชุดดำพวกนั้นเป็นใครและยังมาบอกอีกด้วยว่าฉันเป็นคุณหนู

แม่วาปิดบังอะไรเราไว้หรือเปล่านะ...

ฉันทำได้แค่คิดไปมาคนเดียวระหว่างขนของตัวเองเอาขึ้นไปเก็บ

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าความจริงแล้วฉันเป็นลูกของแม่วาจริงๆไหม”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น