สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 22 : การไล่ล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

 ตอนที่22การไล่ล่า

แค่เพียงไม่กี่อึดใจรถตู้สีดำหลายคันก็เริ่มไล่บี้ตามหลังรถของฉันมาเรื่อยๆ

“แม่งเอ๊ยไอ้เวร วินขับผ่าออกไปที”

“ครับคุณจอย”
ฉันหันตัวมองซ้ายมองขวาพวกนั้นก็ยังขับรถตามมาเรื่อยๆไม่หยุด ฉันแงะเบาะตัวเองออกแล้วหยิบปืนที่ซ่อนไว้ในนั้นออกมาทั้งหมดแล้วก็ขุดหาของเพิ่ม

“ระเบิด...ระเบิด..เจอแหละ..วินประคองรถไว้ดีๆ”

“ครับๆ”

เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอีจอยมึงโดนกูแน่ไอ้หลี ฉันปีนเบาะไปเรื่อยๆจนมาถึงกระจกท้ายรถฉันงัดกระจกขึ้นแล้วก็กำระเบิดไว้เตรียมขว้าง ต่อให้รถบนถนนจะเยอะแค่ไหน ฉันก็ไม่ได้สนใจหรอกนะ ขอแค่สลัดไอ้พวกนี้หลุดก็พอ

“บัยบาย...แกร๊ก..แปร๊ง...พรึ่มมม”
ฉันดึงสลักระเบิดออกแล้วขว้างใส่ถนนควันขาวฟุ้งกระจายจนกลบพื้นถนนหมด รถคันอื่นๆต่างพากันชะลอแล้วก็หยุด ส่วนฉันกับวินก็ไหวตัวทัน หักรถตรงแยกใต้สะพาน

“แม่งเอ๊ย..มันรู้ได้ไงวะไอ้เชี่ย”

“ใจเย็นๆแล้วไปคิดต่อที่บ้านกันดีครับคุณจอย..”

“เออๆ”

ระหว่างนั่งรถกลับบ้านฉันก็ไม่ลืมที่จะโทรไปหาวายุกับวูลฟ์ที่ตอนนี้ไม่รู้ถึงบ้านยัง

“โหลๆ..ได้ยินม๊ะ?”

“กริ๊ดดดดด...อย่านะ...ม่ายยยยยยยย”
“....”เกิดเชี่ยไรขึ้นวะ

“ฮัลโหล..ได้ยินกูไหมวา...”

“ฮ่า..ฮ่า..ฮัลโหล”

เฮ้ยเสียงผู้ชายรับสาย..แม่งเกิดเหี้ยอะไรขึ้นวะ

“คอลเซ็นเตอร์สวัสดีค่ะ”ฉันต้องแอบเสียงเนียนๆกลบเกลื่อนอีกแหละ

“โทรมาทำเหี้ยไรวะ ช่างแม่ง...แบกอีพวกนั้นขึ้นรถไป..ตรู๊ดดด”

“แม่งเอ๊ย...วินกลับวนไปที่บ้านของไอ้วาด่วนเลย”

“ครับๆ...”

กว่าจะถึงบ้านก็สายไปแล้ว บ้านของวายุพังเละเทะระเนระนาด รั้วบ้านพังกระจายประตูหักสองท่อนกระแจกแตกเป็นเศษๆแล้วก็อื่นๆแตกหักไปหลายอย่าง

“ฮึก..ฮือ...ฮือๆ”

ฉันรีบวิ่งผ่านห้องรับแขกไปจนถึงห้องเก็บของเล็กๆเจอวูลฟ์นั่งร้องไห้สะอื้นขดตัวงอในสภาพเลือดอาบและเศษแก้วที่แตกเป็นชิ้นๆ

“ฮือ..พี่จอยฮืออออ..แม่วา..แม่วาไปแล้ว..ฮือ”
“พี่รู้แล้ว..ไม่ต้องร้องนะ”

“ฮือ...พี่จอย...ฮือๆๆๆ”

ฉันทำได้แค่นั่งปลอบวูลฟ์ให้สงบลงก่อนจะรีบอุ้มไปขึ้นรถแล้วบึ่งไปที่โรงพยาบาลเพื่อทำแผลให้วูลฟ์

“กูจะทำยังไงดีวะเนี่ย...”

“คุณจอยครับเราคงต้องขอพึ่งกำลังจากคุณท่านแล้วล่ะครับ งานหินขนาดนี้คงไม่ไหวหรอก”

“อยากขอนะแต่เดี๋ยวพ่อก็พาไปดูตัวอีก...ไหนจะทับทิมที่หายไปอีก”ฉันขยี้หัวตัวเองไปมาระหว่างรอที่ห้องฉุกเฉินกับวิน ตอนนี้ก็เริ่มจนมุมเพราะวาโดนจับไป มีหวังมันโดนเผานั่งยางพอดีไหนจะต้องคลุมถุงชนที่พ่อเตรียมให้อีกโอ๊ยอะไรวะเนี่ย

“ติ๊ง...”

รีบจกมือถือขึ้นมาเช็คข้อความที่เด้งเข้าเมื่อกี้ เป้นของแชทจากทับทิมที่ทักมา

*คุณ..*

*อะไร*

*ฉัน*

*ฉัน?*

*อยากเจอ..มาหาฉันหน่อยที่คอนโด*

“เชี่ยอะไรอีก..วินฝากเฝ้าวูลฟ์แทนฉันด้วยฉันมีธุระต้องไปทำ ถ้าเธอยังไม่ฟื้นก็กลับไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยมารับเธอไปที่บ้านฉัน”

“ครับผม...”

ฉันเดินมุ่งหน้าไปรถหาของที่ต้องการแล้วก็เตรียมไปโบกแท็กซี่ต่อ

“เฮ้อ...ให้ตายเถอะ”

รอรถประมาณ5นาทีก็ได้ขึ้น ตอนนี้ก็ทำได้แค่นั่งคิดไประหว่างทางว่าจะตามตัววายุเจอได้ยังไง

“เอ่อ..ถึงแล้วครับทั้งหมด180”

“200ไม่ต้องทอน”

จ่ายเงินเสร็จฉันก็วิ่งดุ่มๆผ่านรปภ.ที่กำลังนั่งสัปหงกไปมา ฉันวิ่งขึ้นบันไดไปเรื่อยๆจนมาถึงชั้น3ก็เจอทับทิมกำลังยืนจ้องหน้าคิ้วขมวดกันยืนรอหน้าประตู

“ว่า..”

“คุณ..อือ”ฉันยืนงงเล็กน้อยตอนที่ทับทิมพุ่งตัวเข้ามากอดไว้แล้วก็ยังกอดไม่ปล่อยแถมซุกหน้าไปเรื่อยๆไม่ยอมหยุด

“พอๆ..มีอะไรลองบอกมาสิ”

“ฉันคิดถึงคุณนะ...อยากเจอ..แล้วก็ขอโทษเรื่องเมื่อตอนนั้น...”

“อือ..”ฉันพยักหน้านิดหน่อย

“งั้นเข้าไปคุยต่อในห้องเถอะ”

ยืนงงได้พักนึงก็โดนทับทิมจูงมือลากเข้าห้องไปซะแล้ว

ภายในห้องตกแต่งแบบโมเดิร์นสีครีม มีโซนตู้หนังสือวางเรียงราย มีโซฟาเล็กๆน่ารักกับทีวีจอแบนขนาด30นิ้ว รอบๆห้องก็เรียบง่ายมีห้องครัวเล็กๆอีกฝั่งนึงจะเป็นห้องนอนติดหน้าต่างจะเป็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยา

“ห้องสวยดีนี่”

“นั่งรอก่อนนะคุณฉันจะไปเอาน้ำมาให้”

ฉันก็นั่งลงตามคำเชิญของทับทิม ไม่วายคว้ารีโมทมานั่งเปิดทีวีหาไรดูไปเรื่อยๆ

“ไม่เห็นมีไรน่าดูเลย”สุดท้ายก็ต้องปิดทีวีแล้วออกเดินสำรวจรอบห้องดู  ว่างๆก็ค้นหาไรเปิดอ่านไปเรื่อยๆ

วันๆทำแต่งานรึไงไม่เห็นมีไรน่าอ่านแหะ

“คุณ...”

“หือ?..อ่าอือ”

นั่งกินน้ำไปทับทิมก็จ้องหน้าเขม็งไม่เลิกเลย

“อะแฮ่ม..จ้องขนาดนี้คือไร?จะเสกเด็กเข้าท้องฉันรึไง?”

“เอ่อ..ไม่..คุณ..ไม่ได้..มีเด็กจริงๆใช่ไหม???”

“ห๋า?..บ้าบอไรเนี่ย ทับทิมเธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่”ฉันเริ่มทนไม่ไหวกับท่าทีกวนประสาทของทับทิมแล้วนะ

“ฉันขอโทษ..ฉันแค่คิดถึงคุณ..”

“อ่า..แล้ว?”

“ก็คิดถึงไง..ทำไม..ฉันคงจะไปขัดขว้างความสุขคุณมากสินะฉันถึงคุยอะไรก็ไม่ได้”

“เดี๋ยวทับ....”

“...ปึง..”

“อะไรวะเนี่ย..”สุดท้ายก็ต้องนั่งขยี้หัวตัวเองเพราะทับทิมดันมางอนกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ฉันนั่งคิดไปเรื่อยๆเรื่องของวายุ วูลฟ์แล้วไหนจะทับทิมแล้วก็เรื่องงานแต่งฉันอีก

“โอ๊ยอะไรกันวะเนี่ย..แม่งบัดซบ..”

สุดท้ายก็ต้องมานั่งแหมะดูทีวีไปเรื่อยๆ

“เฮ้อ..ไม่มีอะไรแบบเร้าๆบ้างรึไงวะ”ฉันนั่งกดไล่หาชื่อหนังไปเรื่อยจนสุดท้ายทนไม่ไหวก็ต้องปิดทีวีแล้วจกมือถือตัวเองมาเปิดPornhubดู ฉันเปิดดูไปเรื่อยจนสุดท้ายคันไม้คันมือเปิดเสียงสุดๆแล้วไปนั่งจ่อกับประตูห้องนอนของทับทิม

“อ่า..โอ้ว..เยส..ฟัค...เยส..โอ้ว..”

ได้แต่แอบสะใจกับตัวเองที่มาเปิดหนังโป๊ล่อทับทิม

“ปัง..ปังๆ...คุณจอย..ลดเสียงลงหน่อยสิ”

“อะไรนะ?..ไม่ได้ยินเลย”

“ปัง...คุณจอยลดเสียงลงหน่อยสิ..”

“ไม่เอา..ก็ฉันไม่มีไรทำนี่...”

“แต่คุณ -///-)จะมาเปิดหนังโป๊ในห้องฉันไม่ได้นะ”

“นี่มันก็ดึกแล้วนะ..จะไล่ฉันจริงดิ”หึๆเธอจะไล่ฉันวิธีไหนหรอทับทิม

“คุณนี่มัน...”

“อ่า..ฉันหิวทำไรให้กินหน่อยสิ”

“ไม่เอา..คุณทำกินเองสิฉันจะได้ไปเขียนรายงานต่อ”

“อ่า..ก็ได้งั้นเธออย่ามาขอกินก็แล้วกัน”

พูดแค่นี้ฉันก็ลุกไปห้องครัวหาไรทำกินทิ้งให้ทับทิมหนีไปกลบดานในห้องต่อ

ฉันสำรวจทุกๆอย่างที่จะพอทำกินได้เปิดตู้เย็นมามีแต่เบียร์ทั้งนั้น พึ่งรู้ว่าทับทิมเป็นขี้เมาก็วันนี้แหละ เจอของไม่กี่อย่างกับมาม่าไม่กี่ห่อก็เลยผัดมาม่าแบบแห้งกินใส่ไข่ใส่ฮอทด็อกเจอกะหล่ำก็เลยซอยใส่นิดหน่อยแล้วก็ตักใส่จานเอาไปเสิร์ฟหรือไม่เสิร์ฟดี

“ก๊อกๆ...ยัยเหมียวมากินข้าวเร็ว”

“ไม่เอา...”

“เรื่องของเธอ..ฉันกินเองก็ได้”

สุดท้ายก็ต้องมานั่งกินมาม่าร้อนๆในจานตัวเองระหว่างมองดูอีกจานของทับทิมที่ตอนนี้กำลังเย็นเรื่อยๆแถมเส้นก็กำลังอืดพองอีก

“อุส่าห์ทำให้กิน...เปลืองสรรพยากรไหมเนี่ย”

พอกินอิ่มก็เอาจานไปล้าง ก่อนจะวนกลับมาดูจานมาม่าของทับทิมที่อืดพองจนน่าสงสารไปแล้ว

“เฮ้อ..”ฉันยกจานนั้นเอาเข้าตู้เย็นก่อนจะวนกลับมานั่งแหมะที่โซฟาอีกรอบยกมือถือมาส่องดูก็3ทุ่มกว่าแล้ว ฉันใช้เวลาเปลืองไปกับทับทิมค่อนข้างนานนะเนี่ย

“กลับบ้านแม่งก็ได้วะ..”

เดินดุ่มๆออกนอกห้องไปพอเดินมาเรื่อยๆจนจะลงบันได จู่ๆก็มีมือใครไม่รู้มาคว้าหมับไว้

“คุณจอย...”

“ปล่อยทับ..ฉันจะกลับบ้าน”

“ทับขอโทษ...อย่าทิ้งทับไปนะ..ฮึก..ทับ..ไม่เหลือใครแล้ว..ฮือๆๆ..”

อ้าวร้องไห้เฉยแถมยังซบกับหลังฉันซะแน่นปึก สุดท้ายก็รอทับทิมร้องไห้จนพอใจ

“ไหน..ลองพูดมาสิว่าเธอไม่เหลือใครเพราะอะไร?นี่คือประโยคคำถาม..ตอบด้วย”

“แม่ทับ..เสียแล้ว...”

“อือ..เสียใจด้วย”

“แล้วก็พ่อ...โดน..รถชนระหว่างไปตลาด...”

“อือ...”

“ตอนนี้ทับไม่เหลือใครแล้ว..ฮือ..คุณจอยอย่าทิ้งทับไปนะ”

“ฉันไม่ทิ้งเธอหรอกยัยเหมียว....เธอรู้ไรไหมว่าตอนนี้ไอ้วาโดนลักพาตัว”

“คะ?..ฮึก...จริงหรอคะ”

“จริงสิ”ฉันหมุนตัวมาแล้วจับไหล่ยัยนี่ไว้

“อีกเรื่อง...ทับเธอจะยอมทำเพื่อไอ้วามันไหม?”

“ฮึก..อะไรนะคะ..”

“เธอจะช่วยฉันไปตามไอ้วาไหม”

“ค่ะ..”
“งั้นก็เข้าห้อง..ฉันอยากอาบน้ำแล้วก็นอน มาม่าน่ะอืดหมดแล้วนะ”

“ขอโทษค่ะ...”

จนแล้วจนรอดก็ต้องกลับห้องมาอีกแต่คราวนี้ดีหน่อยได้อาบน้ำ แต่ก็ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนจนสุดท้ายทับทิมต้องไปขุดตู้หาเสื้อผ้าเก่าของไอ้วามาให้??คือไรเสื้อผ้าเก่าของไอ้วายุ

“พอดีคุณวาชอบมาค้างที่นี่บ่อยๆเวลาไม่ได้กลับบ้านน่ะค่ะ”

“อ่าๆ...งั้นฉันไปนอนแหละง่วง”

ฉันตัดสินใจเดินดุ่มๆไปนั่งที่โซฟาพร้อมหาวหวอดๆไปมา

“หาว....ง่วงชิบ”

“คุณจอย..ไปนอนในห้องทับก็ได้นะคะ”

“อ่า..ช่างเถอะฉันจะนอนนี่”

“แต่..คุณจอย”

“เออๆได้ๆไปนอนในห้องก็ได้..เรื่องมากจริงวุ้ย”

ต่อให้ไปนั่งแหมะในห้องนอนของทับทิมก็ทำใจนอนไม่ลงเพราะเตียงมันเล็กกว่าที่บ้านฉันแล้วก็ค่อนข้างจะได้กลิ่นตัวของทับทิมฟุ้งเต็มเตียงไปหมด เล่นวะไม่กล้านอน

“หาว..นอนหลับยังไงวะเนี่ย”

“คุณจอย..”

เสียงมาแต่ไกลแต่ไม่เจอตัวทับทิมเพราะตอนนี้คุณเธอสิงสถิตในเงาประตูไปแล้ว

“อะไร..”
“ชุดนี่..แปลกๆไหมคะ? -////-)”

ทับทิมเดินย่างก้าวเข้ามาแล้วบิดเอวนิดหน่อยตอนมาที่เตียง คุณหล่อนใส่ชุดสายเดี่ยวแบบเห็นทุกสิ่งทุกอย่างทะลุไปหมด ในจะป่าละเมาะนั่นอีก โอ๊ยตายแน่กู

“อึก..แปลก..แปลกดี”ฉันเริ่มงงกับการกระทำแบบปุ๊บปั๊บของทับทิมแล้วตอนนี้ที่มาทำตัวยั่วยวนฉันแบบนี้

“พอดี..อยากลองอะไรใหม่ๆน่ะค่ะ”ยืนเฉยๆไม่ว่าแต่ทำไมต้องมากระซิบข้างหูด้วย

“พอๆฉันจะนอน..”

“อือ..คุณจอย”

“อะไร...”ฉันพลิกตัวไปมาระหว่างตอบคำถามทับทิม

“แล้วจะช่วยคุณวายุยังไงหรอคะ?”

“อ่า..ตอนนี้ฉันคิดแผนจะให้เธอเป็นตัวล่อ ไปล่อพวกไอ้หลีมันตอนนี้ได้ข่าวมา        นิดน่อยจากระแวกนั้นว่าใครเป็นคนพาตัววาไปมันชื่อไอ้โบ้เป็นมือขวาของไอ้หลี เธอจะทำหน้าที่เป็นสาวนั่งดริ้งค์ไปล่อมาแล้วพวกฉันจะเข้าไปจับตัวมัน บาร์หลักที่มันไปกันก็ร้านUP พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มไปดักรอที่ร้านมันเลย”

“ค่ะ...”

“แล้วอีกข้อนะ..เธอห้ามดื่มอะไรก็ตามที่มันยื่นให้หรือแม้แต่ไปไหนกับมันที่ไกลตา เพราะฉันอาจจะเข้าไปช่วยเธอไม่ทัน อีกข้อ...ห้ามนอนดิ้น”

“ค่ะ -///-)”

กว่าจะข่มตาหลับได้ก็นานพอควรพอหลับลึกไปเรื่อยแล้ก็มาสะดุ้งตื่นอีกรอบตอนตี4กว่าฉันลูบไปตามเงามืด พร้อมเหลือบมองไปมาบนอกตัวเองที่ตอนนี้มียัยเหมียวนมโตกำลังเกาะหนึบเป็นตุ๊กแก

“เอามือออกไป...”

“อื้อ...แง่มๆ”

ตัวหนักไม่พอยังมาแทะคอเสื้อคนอื่นเล่นอีกคนหรือวัวว่ะแดกทุกอย่างจริงเชียว อีกไม่นานคงจะโดนยัยนี่แดกทั้งตัวล่ะมั้งเนี่ย

“ทับ..ลงไป”
“อื้อ..”
พูดก็ไม่ฟังจนสุดท้ายก็ต้องมาแงะมือยัยนี่ออก แต่แงะไม่ออกสักทีเพราะยัยนี่เล่นเกาะไปกับเสื้อฉันด้วยกำแน่นเชียว

“ปล่อยนะ..เพี๊ยะ...”

“อื้อ..ไม่...”

พยายามทุกวิธีทางก็ไม่หลุดจนสุดท้ายปล่อยเลยตามเลย ทับทิมก็เหมือนจะหนาวหรือไรไม่รู้อยู่ๆก็เลยถูไถตัวไปมากับฉันนมใหญ่ๆนั่นกำลังครูดไปมากับเสื้อที่ฉันใส่อยู่ แต่ความแน่นหนาของมวลนมที่กระเพื่อมอยู่เนี่ยหนักสุดๆไปเลย

“อื้อ..อ่า”

เฮ้ยๆ..อย่าบอกนะว่ามีอารมณ์เพราะฉันไปตีแขนหล่อน

“อือ..ออกไปนะ..อ๊ะ..”ฉันถึงกับสะดุ้งเพราะทับทิมไปขบต้นคอฉัน

“งั่ม...”

แรงฮึดสุดท้ายดึงตัวยัยนี่แล้วพลิกจับลงนอนก่อนจะรีบคลุมโปล่งข่มตาลงนอนเพราะความหื่นกามยัยนี่ นับวันๆฉันกลัวยัยนี่มากกว่าตัวเองซะอีก เป็นผู้หญิงแบบนี้ไงใครถึงไม่อยากได้เป็นเมีย

ตื่นเช้ามาในสภาพตาคล้ำนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ลุกและนอนต่อในเตียง รู้ตัวอีกทีก็โดนทับทิมตีขาเพี๊ยะจนสะดุ้งตื่น

“9โมงแล้ว..ตื่นค่ะ”

“อือ..หาว..มีไรกิน”

“ของกินค่ะไปล้างหนาแล้วมากิน”

“ค่ะๆแม่”

เมื่อคืนเป็นยัยหื่นกามลวนลามคนอื่นไปทั่วตื่นเช้ามาเป็นคุณแม่ขี้บ่น สรุปยัยนี่เป็นไบโพลาร์รึไงเนี่ย จัดการตัวเองเรียบร้อยตอนแปรงฟันยังดีที่มีแปรงไว้ให้ทับทิมบอกออกไปซื้อมาให้เมื่อเช้า มานั่งลงแหมะที่โต๊ะก็เจอกับข้าวอู้ฟู้เต็มโต๊ะ

“โอ้ววว..เธอทำกับข้าวเป็นนี่”

“ก็ฉันอยู่คนเดียวนี่..รีบๆกินค่ะฉันจะได้ไปทำรายงานต่อ”

“อือๆ”

กินข้าวเสร็จเปลี่ยนชุดคืนแล้วเตรียมตัวกลับบ้านไปจัดการธุระเรื่องวูลฟ์กับแผนล่อไอ้โบ้ต่อ คืนนี้คงจะนรกแตกของจริง

“เดี๋ยวฉันมารับ...อย่าหนีไปไหนล่ะ”

“ค่าๆคุณจอย..เอ๊ะ..ต้องเรียกคุณแฟนจ๋าไหมนะ?”

“ห๋า...”

“ไปเถอะค่ะ คืนนี้ฉันจะรอที่ห้องบัยบาย..”

กลับบ้านแบบงงๆเพราะเจอยัยทับทิมหยอดมุขพิลึกๆนั่น ขนลุกพรึ่บเลยตอนยัยนั่นยิ้มหวานแล้วมาเรียกฉันว่าแฟนจ๋า

รีบวิ่งด่วนจี๋ไปโบกรถกลับบ้านทันที

ถึงบ้านได้ก็วิ่งตีนแตกเข้าบ้านหลบหน้าคนอื่นๆเข้าห้องไปนั่งตรวจเอกสารเรื่องของพ่อที่จะกลับมาในอีก5วันข้างใน รีบเตรียมเอกสารการหมั้นหมาย

“โอ๊ยตายแน่กู”
หาเอกสารพร้อมจัดใส่ซองก่อนจะวิ่งฉิ่วลงมาข้างล่างตามหาวินที่ไม่รู้แอบไปแทะหญ้ากินแถวไหนอีก

“วิน...อยู่ไหน”
“นี่ครับคุณจอย มีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ”

“ข่าววูลฟ์ล่ะ”

“นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่อครับอีกสัก2-3วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้”

“อื้อ..คืนนี้เตรียมของกับคนอื่นๆให้พร้อม ฉันจะพาแกไปจับหมา”

“ครับ??..”

ฉันได้แต่ยิ้มกริ่มกับตัวเองว่าคืนนี้จะได้ออกไล่ล่าของจริง เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับไอ้จอย อย่าหวังเลยว่าพวกมึงจะไปรอดไอ้หลีเจ๊ก

“เล่นกับไฟก็ต้องงัดไฟมาสู้สิวะ..”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น