สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 21 : ข้อแลกเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่21ข้อแลกเปลี่ยนNC

ตื่นขึ้นมาในสภาพโป๊ๆกับตัวเล็กที่นอนกอดแหมะบนอกและหายใจพริ้มเข้าออกช้าๆอย่างสม่ำเสมอ

“ตัวเล็กคะ..”

“อือ..”

ตัวเล็กก็ยังคงนอนอุดอู้อยู่ที่เดิมไม่ไหวติง ฉันเริ่มทนไม่ไหวอยากแกล้งก็เลยแอบจุ๊บไปสองสามทีก่อนจะนอนลงกับที่เหมือนเดิม ตอนนี้ก็ทำได้แค่นอนมองดูรอยฟันที่ครูดไปมาตามผิวขาวๆของตัวเล็กที่เป็นจ้ำๆเต็มไปหมด ทุกที่ฉันเป็นคนตีตราจองไปหมดแล้ว

“ตื่นค่า...จุ๊บ”

“อื้อ..ไม่เอา..”แหนะมีงอแงเดี๋ยวเถอะ

“จะลุกไม่ลุกคะ..”

“ไม่ลุกกกก”

“ไม่ลุกหรอคะ..จุ๊บๆ”ฉันกระหน่ำจับแก้มตัวเล็กแล้วบี้ไปมาก่อนจะจุ๊บอย่างปลุกปั่น แต่ตัวเล็กก็ยังดื้อดึงไม่ยอมตื่นฉันเลยต้องใช้แผนสองคือพลิกตัวเล็กลงเตียงซะก่อนจะขึ้นคร่อม

“แม่วา....”

“คะตัวเล็ก...”

“ทำอะไรคะ...”แหนะมีทำเป็นมองตาแป้ว

“ทำอะไร..คะ..เปล่านี่คะ”

“แต่..แม่..อื้อ..อ่า..”

ฉันยิ้มอย่างกำชัยที่ตอนนี้สามารถปราบหมาดื้ออีกรอบได้ ฉันกำลังปลุกเร้าตัวเล็กแบบไม่ได้ตั้งใจล่ะมั้ง? ฉันยกเอวของตัวเล็กของเล็กน้อยระหว่างแทรกตัวเข้าไปตรงกลางแล้วก็เริ่มไล่จุ๊บเบาๆตามแก้ม จมูก หน้าผาก จนมาถึงปากนิ่มๆที่กำลังบวมเจ่อไปหมด

“อือ..แม่วา...”

“ขา...ตัวเล็ก..อืม..จุ๊บ..จุ๊บ”

“อือ...ทำ...อ่า..แบบ..แบบ”

“แบบไหนคะ?..จุ๊บ..”

“อื้อ..แบบเมื่อ...คืนค่ะ..อ๊ะๆ”

“อื้ม..ได้ค่ะ..จุ๊บ”

“อือ..ฮ่า..แฮ่กๆ..แม่วา”

“แฮ่ก..คะ”

“รักนะคะ..”

“ค่ะ..”

หลังจากเสร็จกิจฉันก็นอนพักเอาแรงนิดหน่อยก่อนจะลุกไปอาบน้ำในสภาพเลอะเทอะไปด้วยน้ำรักของตัวเล็กที่เปรอะเปื้อนทั่วตัวไปหมด

“รักนะคะ..ตัวเล็ก”

พออาบน้ำเสร็จตอนกำลังจะเช็ดตัวเท่านั้นแหละซิ๊ดเลย ลมพัดโดนแผลที่หลังฉันพยายามส่องกับกระจกดูแต่ก็มองไม่เห็น มีเพียงแต่รอยๆแดงๆเต็มไปหมด

“หมาน้อยชอบกัดจังเลยคะ..งื้อ”
ฉันทำได้แต่ยิ้มกับตัวเองอยู่หน้าห้องน้ำระหว่างใส่เสื้อ แต่ก็กังวลนิดหน่อยเรื่องแผลก็เลยเอามือล้วงไปในเสื้อลูบๆดูพอเอามืออกมาเท่านั้นแหละเลือดติดเป็นริ้วๆเลย

“โอโห้ดุจริงไรจริง..”

ได้ขำกับตัวเองที่ไปแหย่หมาจอมดุเข้าให้ ฉันเดินอ้อมๆมาจุ๊บเบาๆที่แก้มของตัวเล็กก่อนจะออกไปข้างนอก ทันทีที่เปิดประตูออกมาก็เจอต้นข้าวยืนทักทายด้วยสายตาที่ค่อนข้างจะอาฆาต

“วา..มากับฉันหน่อย”

“อะ..อือ”

สุดท้ายก็ต้องเดินตามต้นข้าวไปเรื่อยๆจนมาถึงต้นไม้ข้างหลังโรงแรม ต้นข้าวหันหน้ามาก่อนจะคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อฉันแล้วก็กระทักอัดไปกับต้นไม้ด้านหลัง

“ไอ้วา..ไหนมึงบอกไม่ได้คิดอะไรกับลูกมึงไง”

“เมื่อคืน..วูลฟ์โดนมอมยาแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ”

“มึงว่าอะไรนะวา..”
“ข้าวฟังฉันก่อน...”

“มึงบอกว่าวูลฟ์โดนมอมยา..ไอ้เลวเอ๊ย..พลั๊ก”กลายเป็นฉันที่ต้องโดนต้นข้าวซ้อมไปด้วยความซับซนแต่ก็นะฉันผิดเองแหละที่ไม่ดูแลตัวเล็กให้ดี

“พลัวะ..พลัวะ..”

“มึง..ไอ้เลว..ฮึก..กูอุส่าห์..เชื่อใจ...”

“ข้าว...”

“มึงไม่ต้องตามกูมา..”
สุดท้ายต้นข้าวก็วิ่งหนีไปสงบสติอารมณ์ ทิ้งให้ฉันยืนเจ็บแผลแปล๊บๆที่โดนกระแทกตะกี้จนเลือดซึมออกมานิดหน่อย

“อูย..เจ็บชะมัด”

ฉันพยุงร่างตัวเองเดินไปที่ล็อบบี้อีกแต่คราวนี้ดีหน่อยเจอจอยพอดีก็เลยไหว้วานให้จอยทำแผลให้

“แกไปกัดกับใครมาวะวา..สภาพโครตน่าสงสารปากแตกแถมแผลที่หลังก็เลือดซิบอีก”

“ก็แค่มีเรื่องนิดหน่อย..อูยๆเบาหน่อย”

“อือๆ..แล้วน้องคนเมื่อคืนล่ะสุดๆไหม?”
“....อือ..สุดสิ -///-)”

“มองหน้า..อย่าบอกนะว่าแกไปสุดๆกับน้อง..แล้วเป็นไง”

“ก็นิดหน่อย..เสร็จยังหิวข้าวนะเนี่ย”

“อ่าๆเสร็จแล้ว..ว่าแต่แกเห็นวูลฟ์ไหมวะ?”

“...ไม่...ไม่เห็น”

“วา..บอกมาเถอะ..แกเอาลูกแกไปซ่อนไหน”

“นอน..ตัวเล็กนอนคงอีกสักพักจะออกมา..งั้นฉันไปกินข้าวแหละ”

“เออๆ...ฝากกินเผื่อด้วย”

“ได้..”

ด้วยความที่จอยตาค่อนข้างไวมันเห็นรอยจางๆเล็กๆข้างต้นคอของวายุอย่างชัดเจนจนเริ่มก่อความสงสัยในหัวว่าวูลฟ์ไปไหนเช่นกัน

“กูว่าต้องมีถุงยางรั่วในผ้าห่มแหละวะ..”

ฉันรีบใส่เกียร์หมาเดินดุ่มๆไปที่ห้องครัวทันที แต่คราวนี้แปลกไปอีกตรงที่เชฟเตรียมของมาให้กินพร้อม

“หอยนางรมสดๆครับดีต่อสุขภาพ”

“คะ??”

“ไม่ต้องเกรงใจครับผมจะทำของบำรุงให้อีกเยอะๆเลย รอสักครู่นะครับ”

“เอ๊ะ??”

สรุปฉันก็ต้องมานั่งกินหอยนางรมแบบนี้เรื่อยๆทั้งซุปทั้งข้าวต้มก็มีแต่หอย

อะไรวะเนี่ยจอยทำอะไรไว้เนี่ย

Partวาจบ

ฉันยังคงนอนอืออึงไปมาในผ้าห่มอย่างขี้เกียจ พอลืมตาตื่นก็นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านไปเมื่อเช้าว่าเราทำอะไรกับบนเตียงก็ยิ่งทวีคูณความอายเข้าไปอีกจนฉันไม่กล้าลุกจากเตียงเลยแหละ

“อือ..แม่วาขี้แกล้ง”

สุดท้ายก็ตัดใจสะบัดหัวไปมาไล่ความคิดลามกๆออกจากหัวไปหมด ตอนกำลังจะก้าวขาเดินลุกจากเตียงเท่านั้นแหละเข่าทรุดฮวบไปกับพื้นเลย

“อือ...เจ็บจังงง”

ฉันถึงกับกุมท้องน้อยตัวเองเพราะตอนนี้อาการเจ็บแปล๊บก็ลุกไล่เต็มตัวทันทีที่ขยับไปมา

“อือ..เจ็บจัง..แม่วา..”

สุดท้ายก็ต้องพาตัวเองไปนอนที่เดิมเพราะทนอาการเจ็บไม่ไหวก็เลยต้องนอนหายใจเบาๆบรรเทาอาการไปก่อน ประมาณ10นาทีต่อมาแม่วาก็มาพร้อมข้าวต้มอุ่นๆและถุงน้ำร้อน

“มาแล้วค่ะ...ลุกไหวไหมตัวเล็กค่อยๆลุกนะคะ..แบบนั้นแหละค่ะ อ้าปากค่ะเดี๋ยวป้อนเอง”

“ค่า..”

ฉันมองดูการกระทำน่ารักๆของแม่ที่ตอนนี้กำลังเป่าข้าวต้มให้แล้วก็ป้อนทีละคำแบบเด็กๆ

“อิ่มยังคะ”

“อิ่มแล้ว..”

“มาค่ะเดี๋ยวเอ่อ..แม่วาจะพาไปอาบน้ำนะคะ”

“ค่ะ-///-)”ฉันพยักหน้ารับแบบเขินอายยิ่งตอนเห็นหน้าแม่วาแบบนี้เรื่องเมื่อคืนและเมื่อเช้าก็ย้อนกลับเข้าหัวรัวๆเลยอ่า

แม่วาอุ้มฉันในสภาพโป๊ไปที่อ่างก่อนจะเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างแล้วจัดการขัดตัวฉันเบาๆด้วยฟองสบู่ก่อนจะล้างตัวแล้วก็เช็ดตัวให้แห้งก่อนจะพามาที่เตียง

“แต่งตัวเลยนะคะ”

“ค่า”

แม่วาเลือกชุดของแม่มาให้ฉันใส่ไปก่อนระหว่างกำลังจัดการรื้อค้นหาในตู้

“เอ่อมีแต่เสื้อแบบนี้ใส่ไปก่อนได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ^^
แม่วาถือเสื้อตัวใหญ่มาให้พร้อมกับกางเกงในสีครีมของฉัน????เมื่อคืนที่แห้งสะอาด

แม่วาหลับตาปี๋ตอนใส่กางเกงในให้ฉันยังดีที่ใส่ถูกนะส่วนเสื้อก็ใส่เองแม่วาบอกเดี๋ยวจะส่งผ้าปูไปซักใหม่ก็เลยจะอุ้มฉันกลับไปนอนพักที่ห้องฉันก็ยอมตกลงแต่โดยดีสุดท้ายก็ต้องมานอนแหมะเป็นพะยูนน้อยคาห้อง

“ก๊อกๆ..มีไผอยู่บ่อ้าย”

“คะ??”

“เข่าไปเด้อ...วูลฟ์”

“อ้าวพี่จอยหวัดดีค่ะ”

“ทำไมไปนอนแหมะบนเตียงแบบนั้นล่ะคะ??ไม่สบายหรือเปล่า”

“นิดหน่อยค่ะ..สงสัยเป็นปจด.มั้ง”

“ลำบากเนอะ...หว่านึกว่าไอ้วาจะอยู่นี่พี่ไปก่อนนะบัยบาย”

“บายค่ะ”

ฉันมองการกระทำลับล่อๆของพี่จอยอย่างสงสัย วันนี้มีเรื่องแปลกๆแบบไหนอีกล่ะเนี่ย

Partจอย

ฉันเริ่มระแคะระคายเรื่องของวูลฟ์ที่วันนี้ทำตัวแปลกๆเพราะบอกว่าปวดปจด. ทำไมรอยฟันเต็มตัวแบบนั้นนะ สงสัยปจด.ลามมั้ง555

“ขอตั้งชื่อโรคนี้ว่า รอยจ้ำปริศนาและปจด.ที่เจ็บ”

ใครจะไปคิดว่าที่ฉันเดานั้นเป็นเรื่องจริง ซื้อหวยไมไม่ถูกแบบนี้บ้างวะไอ้จอย แต่จะทำไงได้ยังไงสองคนนี้ก็ไม่ใช่แม่ลูกกันจริงๆมันจะมีซัมติงปุ๊บปั๊บก็ใช่เรื่องแปลกถ้าเป็นฉันนะป่านนี่คงนอนซมคาเตียงไปนานแล้ว

ตอนี้ก็เริ่มออกตะเวนไปทุกๆที่ ที่น่าจะมีวายุฉันเดินอ้อมโรงแรมจนแทบตายสุดท้ายก็ไม่เจอรวมทั้งต้นข้าวด้วยที่หายหัวไปลับไม่กลับมา

“ไอ้บ้านี่ก็ขยันหายจริงเว้ย”

ทำได้แค่บ่นงุบงิบไปมาระหว่างเดินไปที่โรงแรม ก่อนจะตามล่าหายัยแสบที่มาปล้นกระเป๋าตังค์ฉันไปจากห้องเมื่อคืน เผลอนิดหน่อยขโมยลูกเดียว

“ทับทิมอยู่ไหน..เอาเงินฉันมานะเว้ยยย”

“ไม่ให้หรอกคุณจอย..ค่าทริปไง”

“ทริปบ้านพ่อเธอสิเงินฉัน..ฉันจะเอาไปเปย์สาว”

สิ่งที่ได้ตอบแทนคือกระเป๋าเงินฉันร่วงลงมาจากชั้นสามในสภาพแตกดังโป๊ะ ก่อนทับทิมจะหมุนตัววิ่งหนีเข้าห้องไป

“โอ๊ยห่ารากอะไรของกูได้เมียงี่เง่า”สุดท้ายฉันก็ต้องไปตามง้อยัยนี่ตามเคย ฉันเบื่อนะที่ต้องมาตามง้อจนสุดท้ายก็ต้องบ่นออกมา

“ทับ..ถ้าเธองี่เง่าแบบนี้ฉันจะไม่ตามง้อเธออีกแล้วนะเข้าใจไหม”

“เรื่องของคุณ..”

“ถ้าฉันหนีหายไปกับสาวๆเธอจะไล่ยิงฉันไหม?”ฉันเริ่มคำถามลองใจแบบกวนประสาทตามสไตล์ฉัน บอกตรงๆนะตอนนี้ฉันไม่แน่ใจเรื่องความสัมพันธ์กำกวมแบบนี้เท่าไรเพราะฉันไม่ได้รักผู้หญิงอยู่แล้วมีโอกาสน้อยหรือไม่เลยที่ฉันจะรักทับทิมได้

“ก็ได้..งั้นฉันไปก่อนนะ”

สุดท้ายก็ต้องตัดใจเพราะฉันเบื่อสภาพแบบนี้เต็มทนกับคนแบบทับทิมแล้วฉันไม่ใช่ขี้ข้าใครนะที่จะต้องมาตามงอมืองอเท้า ฉันเหนื่อยจากงานมากพอต้องมาอ้อนยัยประสาทนี่อีก

“คุณจอย..อือ...อย่าไปนะ..”สุดท้ายทับทิมก็วิ่งออกมาจากห้องแล้วกอดตัวฉันไว้แน่น
“ทับ...ปล่อยฉัน”

“ฮือ...ไม่ค่ะ..ทับไม่..ปล่อยทับผิดเองที่พูดแบบนั้นกับคุณ”

“ปล่อยทับ...เธอกำลังทำให้ฉันโมโหนะ”

“ฮึก..คุณจอย..ทับขอโทษ..ฮืออออ”

“พอเถอะทับ..”สุดท้ายฉันก็ต้องแกะมือจากการเกาะกุมที่น่ารำคาญนี่ออก ฉันรีบหันหลังไม่มองกลับมาแล้วจ้ำอ้าวลงไปข้างล่างต่อ

แล้วจากนั้นเวลาก็หมุนติ้วๆจนพวกเราได้กลับบ้านกัน

ฉันไม่ได้ติดต่อหรือคุยอะไรกับทับทิมอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ฉันเคยเตือนแล้วแต่เธอก็ยังงี่เง่าใส่ฉัน

“ฉันเตือนเธอแล้วนะ..ทับ”

จนแล้วจนรอดฉันก็ไม่อยากราวีเรื่องของวูลฟ์กับวาเท่าไรเลยปล่อยไปก่อน แต่ตอนนี้งานช้างกำลังมาเพราะไอ้หลีเจ๊กกำลังไหวตัวจะหนีแถมยังเริ่มสงคนมาตามสะกดรอยที่บ้านของวายุเป็นพักๆแล้วด้วย

“แม่งเอ๊ยไอ้ขี้หลีเฮงซวย..วินพาฉันไปที่บ้านด่วน”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น