สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 2 : สิ่งที่ฉันเห็น?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

ฉันลุกตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะคอแห้งซะงั้น

“หาว....หิวน้ำง่า..แจ๊บๆ”ฉันลุกมานั่งหาวแล้วก็เกาพุงตัวเองเล็กน้อย เดินลงจากเตียงแล้วก็เลี้ยวลงบันไดมาเรื่อยๆลงไปห้องครัวแบบไม่เปิดไฟ ยังดีที่มีไฟสลัวๆผ่านเข้าหน้าต่างพอเห็นเป็นทางรำไรๆอยู่

“แอ๊ด..ปึง”กระชากฝาตู้เย็นออก แล้วคล่ำหาเหยือกน้ำแล้วก็จัดการกระดกลงปากเอื้อกๆ ขี้เกียจหาแก้วฉันก็มักจะใช้วิธีนี้กินน้ำตลอดแหละ เสร็จก็เอาเข้าตู้เหมือนเดิม ระหว่างทางที่เดินขึ้นบันไดผ่านห้องแม่วา

ฉันได้ยินเสียงร้อง?แบบกระเส่าดังออกมา

ฉันลังเลว่าจะทำยังไงต่อ สุดท้ายก็ต้องแอบแง้มประตูห้องแม่วาดู

*******ขอตัดนะจ๊ะ******

ฉันกริ๊ดร้องอย่างปลดปล่อย แล้วก็ทิ้งดิ่งฝังตัวเองลงนอนอย่างอ่อนล้า

จนกระทั่งหลับไป

“ก๊อกๆ..เช้าแล้วนะคะ”

“งืม..แง่มๆ”

ฉันยังคงอุดอู้กับเตียงนอนอย่างหลับสบาย

Partแม่วา

ฉันถือวิสาสะเดินเปิดประตูเข้าไปหาลูก ฉันมองกวาดรอบไปทั่วสภาพหมอนที่กระจัดกระจาย กางเกงที่ถอดทิ้งกองไว้กับพื้น? หรือว่าวูลฟ์ฉี่แตกหรอ? ไม่น่าใช่หรอกมั้ง

ฉันแอบย่องไปที่เตียงแล้วสังเกตว่าวูลฟ์เป็นอะไรหรือเปล่า สิ่งที่ฉันเห็นคือวูลฟ์ถลกเสื้อขึ้นโชว์ดอกบัวตูมน้อยๆให้ฉันดูเต็มตา

“วูลฟ์...-///-)”ฉันไม่อยากเอ่ยปากเรียกวูลฟ์เท่าไรเลยปล่อยให้นอนอย่างงั้นไปต่อ

ฉันพยายามสังเกตส่วนต่างๆไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ในหัวของฉันตอนนี้มีเพียงแต่ว่าวูลฟ์อาจมาเห็นสิ่งที่ฉันทำเมื่อคืนนี้

ฉันเลยพาตัวเองออกมาจากห้องวูลฟ์ แล้วมานั่งสงบสติอารมณ์กับตัวเองที่โซฟาห้องโถง

“วูลฟ์...”

ฉันพร่ำพูดแต่ชื่อของวูลฟ์อยู่อย่างงี้วนไปวนมา

ก่อนจะพาตัวเองไปอาบน้ำ ระหว่างนั้นในหัวของฉันก็คิดวิตกเกี่ยวกับว่าวูลฟ์อาจมาเห็นสิ่งที่ฉันทำ ถ้าหากเป็นความจริงแล้วล่ะก็ความลับเรื่องที่เกี่ยวกับวูลฟ์อาจจะรั่วไหลได้ ทำไงดีๆ

“ตึก..ตึกๆๆ แม่วาวูลฟ์หิวแล้ว”

เสียงของวูลฟ์ตะโกนลั่นมาจากห้องครัว

“จ้าๆ..แม่อาบน้ำอยู่ วูลฟ์ลองเปิดในตู้ชั้นบนดูสิ แม่ซื้อซีเรียลมาให้ นมอยู่ในตู้นะ”

“จ้า..งั้นแม่วารีบๆอาบน้ำนะ วูลฟ์อยากกินกับแม่วาใจจะขาด”

“จ้า”ฉันตะโกนบอกไป พยายามทำตัวไม่ให้สั่น ในฐานะด้านความสัมพันธ์ ฉันกับวูลฟ์เราเป็นแม่ลูกกัน

“ฉันเป็นแม่วูลฟ์ ฉันเป็นแม่วูลฟ์”

ฉันบอกตัวเองขณะอาบน้ำไปด้วยอย่างร้อนรน

วันนี้จะไปทำงานสายสักวัน คงไม่มีใครบ่นหรอกมั้ง ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนี่

“แอ๊ดดดด....ปึง”

“แม่วาๆ มานั่งกับวูลฟ์”

ไม่ว่าจะมองมุมไหนวูลฟ์ก็เหมือนลูกหมาที่กำลังอ้อนเจ้าของเลยแหะ น่ารัก

พาตัวเองมานั่งข้างวูลฟ์ สักพักวูลฟ์ก็ลุกไปเอาชามกับช้อนมาให้แล้วเดินไปเปิดตู้เอาซีเรียลมาให้ฉันเลือก แล้วก็จัดการเทซีเรียลแล้วก็ใส่นมให้ วันนี้มาแปลก อ้อนอะไรนะ

“อันอี้แอ่อาไออำอานอายไอ้อออะ*วันนี้แม่วาไปทำงานสายได้หรอคะ*”

“ได้สิคะ คนเก่ง”ฉันยิ้มให้กับความทะเล้นของวูลฟ์ ทีตอนนี้ดูเชื่องเป็นหมาน้อยอ้อนตาเจ้าของซะงั้น

หลังจากกินอะไรเสร็จเรียบร้อยฉันก็ไล่วูลฟ์ไปอาบน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นก็เตรียมตัวไปกับฉัน

“หยิบหมวกมาให้แม่หน่อยค่ะ”

“ค่าแม่วา”วูลฟ์วิ่งถลามาแต่ไกลพร้อมหมวกในมือกับกุญแจรถ วันนี้ให้เลือกแต่งตัวสบายๆใส่กางเกงยีนส์สำน้ำเงินเข้ม ผ้าใบสีขาว กับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีเทา

เพราะวูลฟ์เป็นคนผมสั้นเลยไม่จำเป็นต้องมัดรวบอะไรมาก ผิดกับฉันต้องมัดรวบขึ้นสูงตลอด

ออกจากบ้านตรวจเช็คอะไรเรียบร้อยฉันก็จูงมือลูกหมาน้อยไปโรงรถขึ้นขี่ดูคาติตัวเก่ง

คันสีดำ สัญชาติอิตาลี

“พรึ่มๆ..บรืนๆ”ฉันเสียบกุญแจบิดคันเร่งอย่างเช่นทุกที แต่วันนี้มียัยตัวน้อยตามต้อยๆมา เลยทำต้องขี่ช้ากว่าปกติเล็กน้อย

“ขึ้นมาเลยค่ะ”

ตั้งรถได้ ก็ใส่หมวกให้เรียบร้อยรอเพียงแต่ตัวเล็กจะขึ้นรถมาเมื่อไร

“ขอวูลฟ์ตั้งตัวแป๊บนะคะ..เอ้าฮึบบ”

หลังจากตั้งท่าเล็กน้อยวูลฟ์ก็ขึ้นได้ ฉันพับกระจกหมวกลงแล้วจัดการทะยานดูคาติออกไปโลดแล่นบนถนน

“แม่วา..สุดยอดไปเลย”

“ปิดกระจกลงนะคะ ลมมันจะตีหน้า”

“ค่า”

เสียงอู้อี้ๆยังคงมีมากับลม แต่วันนี้ดูว่าตัวเล็กจะคึกกว่าปกติแหะ

“บรืน..บรืนน”ฉันกำคันเร่งบิดจนเข็มแตะ180 ฉันเลือกจะขับรถขึ้นสายตรงเลี่ยงรถติดตอนเช้า พาเลาะไปตามซอกซอยรถที่ติดไปแดงอย่างหวุดหวิด ส่วนวูลฟ์ก็กอดฉันแน่น กดหัวลงกับหลังฉันอย่างสั่นกลัวนิดหน่อย

"อีกแป๊บนึงก็ถึงแล้ว ร้อนไหมคะ”

“วูลฟ์ไม่ร้อนค่ะแม่วา”วูลฟ์สะบัดหัวไปมากับหลังฉัน บอกเป็นนัยๆว่าไม่ร้อนมาก

ทันทีที่ไฟเขียวขึ้นฉันก็บิดคันเร่งทยานไปที่บริษัทอย่างรวดเร็ว

บริษัท

“หว่า..ร้อนชะมัด”หลังจากเอารถไปจอดฉันก็เดินจูงมือตัวเล็กเข้าบริษัทมาด้วยกัน ไอแอร์เย็นฉ่ำกระแทกเข้าเต็มๆหน้าอย่างจัง

“อ้าว สวัสดีค่ะคุณวาไม่ทราบว่าไปทำอะไรมาคะเหงื่อแตกพรากๆเชียว”

เสียงเจี๊ยวจ๊าวจากคุณอรุณ ดังออกมาต้อนรับจากเคาท์เตอร์ตามปกติ

“อ่อ..พอดีวันนี้พาตัวเล็กมาด้วยค่ะ ทักทายพี่อรุณเร็วสิคะตัวเล็ก”ฉันบอกกับวูลฟ์ที่ตอนนี้กำลังหลบฉัน เพราะอายคนอื่นหรือกลัวก็ไม่รู้ น่ารัก

“เอ่อ..สวัสดีค่ะ พี่อรุณ”

“ว้าย..น่ารักจังเลยค่ะ ว่าแต่ลูกคุณวาใช่ไหมคะ งื้อตัวเล็กจังขอกอดได้ไหมคะ”อรุณลุกลี้ลุกลนวิ่งถลาออกมาจากเคาท์เตอร์ เพราะอยากจะฟัดกอดวูลฟ์ ซึ่งตอนนี้วูลฟ์วิ่งหนีไปแล้ว

“ช่วยวูลฟ์ด้วย แม่วา”

“รอพี่อรุณด้วยค่า คุณวูลฟ์”

ฉันได้แต่ยืนขำสองคนนั้นที่กำลังวิ่งอ้อมไปอ้อมมากับโซฟาโซนรับแขก

“อ้าวคุณวา สวัสดีค่ะ ไปทำอะไรมาคะเหงื่อโชกเชียว รอทับทิมแป๊บนะคะ”ทับทิมหรือเลขาส่วนตัวของฉันกำลังคว้านหาผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าตัวเองมาซับเหงื่อให้ฉัน

“อ่อ..พอดีพาตัวเล็กมาด้วยก็เลยตากแดดกันมาน่ะค่ะ”

“อ่อ..ค่ะ”ทับทิมชะงักไปครู่นึงตอนฉันพูดถึงวูลฟ์แหะ วันนี้เธอเลือกที่จะใส่เดรสสีเทาสายเดี่ยว อวดแขนกับโชว์แผ่นหลังขาวจั๋วกับส้นสูงสีแดงสูงนิ้วกว่า

“วันนี้มีงานอะไรไหม”

“อ่อค่ะ มีแค่ประชุมเล็กน้อยกับบริษัทคุณการันต์ค่ะ”

“แค่นี้..แล้วมีประชุมตอนไหน”

“ราวๆบ่ายค่ะ”

“อ่า..งั้นเธอไปพักผ่อนก่อนก็ได้ ค่อยโทรตามฉันอีกทีก็แล้วกัน”

“ค่ะคุณวา”พูดจบทับทิมก็หันหลังเดินจากไป

“แว๊ก...แม่วาช่วยด้วย”

“แหม่..ตัวนุ่มไม่พอยังหอมด้วยนะคะเนี่ย ถ้าคุณวาไม่ว่าอะไรขออรุณเอากลับบ้านนะคะ”

“เอาเลยค่ะ ฮ่าๆ”

หลังจากก่อสงครามเสร็จก็พาวูลฟ์ไปเดินเล่นสำรวจบริษัทว่ามีแผนกไหนอะไรบ้าง

“การทำงานนี่ สนุกไหมคะ?”

“อ่อ..ไม่หรอกจ้า แต่มันได้ประสบการณ์”

“อ่อค่ะ”

ฉันก็พาเดินเล่นไปเรื่อย สุดท้ายก็ต้องพาวูลฟ์ไปที่ห้องของฉัน

“โอ้วโห้ ห้องแม่วา สุดยอดไปเลย”

วูลฟ์กระโดดโลดเต้นเป็นลูกหมาสำรวจบ้านไปได้ ฉันเลือกที่จะมานั่งเก้าอี้รอวูลฟ์วิ่งเล่นเสร็จ นานแล้วนะที่เราไม่ได้เล่นกับวูลฟ์

ฉันใช้มือลูบไล้ไปมาบนโต๊ะทำงาน ก่อนจับรูปที่หน้าโต๊ะหันมาดูแล้วก็คลี่ยิ้มอย่างสนุก เป็นรูปฉันกับวูลฟ์สมัยที่ฉันเจอกับวูลฟ์ครั้งแรก ตอนเด็กๆ

นั่งเล่นเรื่อยเปื่อย แล้วก็หัวเราะวูลฟ์ที่วิ่งเล่นซนทั่วห้องไปเรื่อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 nuizylb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:07

    มาอัพต่อไวๆนะคะ ^______^

    #1
    1
    • #1-1 BlackMagma(จากตอนที่ 2)
      21 มกราคม 2562 / 21:47
      มาต่อแย้วน้าาา
      #1-1