สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 19 : ดำน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่19ดำน้ำ

พอตื่นมากอีกทีก็เย็นแล้ว พระอาทิตย์กำลังตกส่วนเครื่องก็ยังคงบินคงที่เหมือนเดิม

“ก๊อกๆ..คุณจอยครับอีกราวๆชม.ถึงแล้วนะครับ”

“ได้..เดี๋ยวฉันจะออกไป”

“ครับผม”

“อือ...จอย”

ฮึยัยผลไม้เน่านี่จะนอนตายไปอีกนานแค่ไหนฮึ ทั้งๆที่ฉันเป็นคนใช้แรงมากกว่าแท้ๆ

“จุ๊บๆๆ....ยัยเน่า”ฉันก้มลงจุ๊บแก้มทับทิมอย่างก่อกวน

“อือๆ..อย่ามากวนสิ”ทับทิมก็ยังคงนอนอุดอู้เอามือปัดป่ายหน้าฉันไปมา

“ตื่นสิหล่อน..จะถึงแล้ว..ไม่ลุกใช่ไหมได้”ฉันใช้ไม้แข็งกับยัยนี่จัดการอุ้มทับทิมแบบโป๊ๆและฉันก็โป๊เช่นกัน เดินเข้าห้องน้ำไปทั้งแบบนี้

“ซ่า...อ๊ายเย็นนน”

“ตื่นเซ่...อาบน้ำกันเร็วๆจะถึงแล้ว”

“ม่าย..ช่วยด้วย..อื้อ”

กว่าจะอาบน้ำเสร็จฉันก็ฟัดทับทิมไปอีกรอบ เล่นซะกรีดร้องกันจนคอแหบแห้งกันทั้งคู่ พอจัดการอะไรหลายๆอย่างเรียบร้อยก็ได้เวลาเครื่องลงจอดก่อนจะเตรียมขนสัมภาระขึ้นรถแล้วให้วินทำหน้าที่ขับไปส่งที่เรือข้ามฝากที่มาจอดรอรับอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

“วา..ฮัลโหล..อยู่ไหมเนี่ย”

“หือ?..หื้ม? อะไรๆ...มีอะไร”

“แกไม่ได้บอกลูกแกหรอวะว่ามานี่..”

“ไม่..ก็ฉันไม่เห็นยัยหนูนั่นอยู่ที่บ้านก็เลยไม่รู้จะโทรบอกยัง”

“โอโห้ลูกมึงไวไฟดีวะ..ทิ้งแม่ไปหาหลัว..อย่าให้รู้นะจะเอาไปถ่วงทะเลให้เคล็ด”

“เดี๋ยวๆ..ใจเย็นๆดิฉันยังจำอะไรไม่ได้อย่าพึ่งไปทำอะไรแบบนั้นสิ..จอยเป็นเพื่อนฉันใช่ป่ะ..หรือยังไง”

“ฮ่าๆ..ไม่ใช่กูเป็นผัวมึง”

“0.0)????”สภาพหน้าของไอ้วาหันมาตาโตใส่ฉันพอๆกับทับทิมที่เลิกคิ้วขึ้นอย่างมึนงง

“อะไร..กูล้อเล่น..อ่าๆถึงแล้วไปๆขึ้นเรือ”

ต่อเรือไปอีกราวๆ15นาทีก็ถึงเกาะ

พอลงจากเรือได้วายุก็รีบวิ่งแจ๋นลงเรือไปก่อนพวก ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในโรงแรมแล้วกลับออกมาพร้อมน้ำส้มแก้วเบ่อเร้อที่ให้พวกแม่บ้านจัดเตรียมให้ แต่วายุถือออกมาให้3แก้วซะงั้น

“น้ำส้ม...อ่ะให้..นี่ค่ะ”

เอ๋...ไอ้วามันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้หรอวะ

“ใจว่ะวา..”

“ขอบคุณค่ะ..คุณวา”

“โอโห้ขอบคุณครับคุณวา”

หลังจากกินน้ำส้มเสร็จก็พากันทยอยๆเอาของเข้าห้องตัวเองไป มีเพียงวามันบอกว่าขอนอนแยกข้างนอกได้ไหม มันขอมาก็จัดให้โรงแรมที่ดีย่อมมีเซอร์วิสรูมของแจ่มๆ

หลังจากหายเหนื่อยได้ก็ไปต่อที่บุฟเฟ่ต์ซีฟู้ดแบบจัดเต็มที่ริมหาด

ฉันคงจะมีความสุขละมั้งตั้งแต่เริ่มลามือจากการตามล่าไอ้เวรนั้นไปพักนึง ยังดีพอรู้ชื่อมันแล้วล่ะ มันชื่อว่าหลีเจ๊ก เป็นลูกครึ่งจีนเยอรมันไทย หน้าตาอย่างกับปลาบู่ชนเขื่อนแบบนี้เสือกทำตัวเหี้ยเกินหน้าตาซะอีก

“ตอนไหนกูจะได้ตัวมึงมาวะไอ้หลี..ไอ้เวร”ฉันตะโกนลั่นอย่างเดือดดานริมหาดคนเดียว

“คุณจอย..ไม่ไปกินหรอคะ?”ทับทิมก็ยังคงตามต้อยๆไม่เลิกคืออะไร พอลูบคางแล้วก็เลยเชื่องว่างั้น เหอะๆเสียใจว่ะ

“ไปดิ..มาๆเดินตามมายัยเหมียว..เหมียวๆๆ”

“เอ๋ะ??...คุณจอยยยฉันไม่ใช่แมวนะคะ”

“ฮ่าๆ..หน้าตาเธอใช่ว่ะ”

Partจอยจบ

Partวา

ฉันปลีกตัวเองมานอนเล่นในบ้านพักแยกออกมาจากตัวโรงแรมใหญ่มั้ง น่าจะเรียกแบบนี้เพราะจอยบอกว่านี่เป็นเกาะส่วนตัวแต่ก็ยังสร้างโรงแรมไว้เบ่อเร้อเลยแหะ

“หาว...จ๊อก..หิวจังไปหาไรกินดีกว่า”

“ก๊อกๆ..เอ่อใช่คุณวาไหมคะ?”

“ค่า..วาเอง”ฉันขาดรับเสียงเล็กๆที่มาเคาะประตูในช่วงเวลาทุ่มเศษๆอย่างสงสัยแต่ก็ยอมเปิดประตูรับอยู่ดี เป็นหญิงสาวตัวเล็กๆอายุน่าจะ20ต้นๆสูง150นิดๆหน้าออกไปทางจีนตาตี๋เล็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มดี

“คะ?..มีอะไรกับวาหรอคะ?”

“เอ่อ..คือ -///-)คุณจอยให้มานวดค่ะ”

“คะ?...ไม่ต้องก็ได้ค่ะ..วาไม่ได้ปวดตัวสักหน่อย”

“แต่..คุณจอยสั่งมาน่ะค่ะ หมวยขัดไม่ได้”

“อ่อ..งั้นก็ได้ค่ะถ้าคุณหมวยขัดจอยไม่ได้ แต่ดึกๆนะคะพอดีวาจะออกไปหาอะไรกิน”

“ค่ะ..”พูดเสร็จหมวยก็ผยักหน้ารับเดินหายไปกับทางเดิน ทิ้งให้ฉันยืนเกาหัวเป็นคนบ้าอยู่หน้าประตูคนเดียว สุดท้ายก็ทนความหิวไม่ไหวต้องเสียสละพลังงานจากไขมันเดินไปหาของกินที่อู้ฟู้เต็มริมหาด เห็นเพียงจอยวิ่งหนีทับทิมมาแต่ไกลกำลังหัวเราะร่วนมาด้วย

“ฮ่าๆ..ยัยแมวอ้วนตุ้ย”

“แงๆ..ทับทิมไม่ใช่แมวแล้วก็ไม่ได้อ้วนด้วยนะคะ”

“งั้นเอาใหม่..ฮ่าๆยัยแมวนมมหึมา ฮ่าๆๆ”

“กริ๊ดดดด >///<)..อย่าพูดนะคะคุณจอย”

“อ้าวจอยไปทำไรมาเหงื่อไหลพรากเลย”

“แฮ่กๆ..ฮ่าๆวิ่งหนีแมวอ้วนมา มาแล้วๆฉันไปก่อนนะ”

“หยุดนะคะคุณจอย...อย่าวิ่งหนีสิคะ”

“แน่จริงก็ตามให้ทัน ยัยนมโตฮ่าๆๆ”

“กริ๊ดดดดด >//////<) คุณจอยลามกหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ”

“นมโต..นมโต..ยัยนมโต”

ฉันทำได้แค่ยืนหน้าแดงกับตัวเองเพราะจอยเล่นพูดคำว่านมโตซะลั่นหาดจนคนอื่นๆพากันหันหน้าหนีแทบไม่ทัน

“-//-) อะไรกันเนี่ย..หาอะไรกินดีกว่าหิว”

ฉันเดินไปตักพวกอาหารทะเลปิ้งย่างที่จะมีพ่อครัวมาทำให้กินเป็นพักๆ พอได้อาหารเต็มจานฉันก็เลือกที่ดีๆนั่งติดริมทะเล มองดูวิวยามค่ำกับพวกเรือของชาวประมงที่ออกไปหาปลาและดวงไฟจากบ้านเรือนริมหาดที่ระยิบระยับไปหมด

“สงบจัง..”

“แม่วา..ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?”

“คะ?..อ้าว..มายังไงกัน?”ฉันเบนสายตาออกจากวิวแล้วหันมาเจอยัยหนูนี่ที่มานั่งฉีกยิ้มแก้มปริให้ฉันฝั่งตรงข้าม

“คะ?..อ่อวูลฟ์ตามมาทีหลังค่ะแต่เครื่องบินเร็วก็เลยมาทัน”

“ค่ะ..งั้นหิวไหม?พอดีตักซีฟู้ดมาเยอะเลย”

“อ่อไม่เป็นไรค่ะ วูลฟ์ไม่หิว”

“ค่ะงั้นวาขอตัวกินก่อนนะคะ”ฉันลงมือกินซีฟู้ดแบบเงียบๆแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเด็กคนนี้ก็เอาแต่จ้องมองฉันไม่ห่างจนฉันกินอิ่มถึงจะลุกไปหาอะไรดื่มต่อเพื่อย่อยพวกนี้ที่กินเข้าไป เดินเล่นเรื่อยๆจนมาถึงบาร์เครื่องดื่ม ก็เลยขออะไรซู่ซ่าๆมาย่อยซักหน่อย

กลับกลายเป็นว่าที่ฉันได้มาคือวอดก้าเพรียวๆช็อตนึงฉันก็กะดกแบบไม่ลังเล พอรู้ตัวอีกทีก็เผลอซัดมา4ช็อตรวด

หลังจากจบชีวิตลงที่บาร์ได้ก็พยุงตัวเองเดินไปเรื่อยๆกินลมชมวิวเรื่อยจนเผลอเดินห่างออกมาจากหาดพอสมควรรู้ตัวอีกทีก็นอนแหมะไปทรายแล้ว

“โอโห้..คลื่นแรงจัง..มิน่าหาดสั่นเชียว”

“แม่วา..มาทำอะไรตรงนี้คะ”

“คะ..อือ...มานอน...ดูคลื่นค่ะ”

“แต่แม่วา..นอนกลับหัวอยู่นะคะ..ดูคลื่นยังไง”

“หือ?..ดูคลื่นแนวใหม่ไง..แล้วคุณมีอะไรกับวาหรอคะ?”

“วูลฟ์แค่เป็นห่วงแม่วาค่ะ..วูลฟ์ขอโทษนะคะที่ไม่ได้อยู่ดูแลแม่วาที่บ้าน..ฮึกๆฮือๆๆๆ..วูลฟ์ขอโทษค่ะแม่วา..”

ฉันงี้รีบกระเด้งตัวเองมาโอ๋ยัยหนูนี่ทันที ไม่รู้นะว่าทำไมพอได้ยินเสียงร้องไห้ของยัยหนูนี่แล้วทำให้ข้างในของฉันมันบีบรัดแปลกๆแถมจุกด้วย

“ฮึกๆฮือๆๆวูลฟ์ขอโทษนะคะแม่วา..ฮือๆๆ”

“โอ๋ๆไม่ร้องนะคะตัวเล็ก..”ฉันเรียกว่าตัวเล็กนี่จะโดนตบไหมอ่า กลัว

“ฮึกๆ..คะแม่วา?”

“ไม่ร้องนะคะตัวเล็ก ดึกแล้วเดี๋ยวผีออกมากินตับนะถ้าร้องแบบนี้”

“ฮึกๆ..ค่ะวูลฟ์จะไม่ร้อง”ฉันมองดูยัยหนูนี่ซูดน้ำมูกเข้าไปแล้วก็เอาเสื้อมาเช็ดน้ำตาออกอย่างว่าง่าย เชื่องชะมัดลูกใครวะเนี่ย

“วูลฟ์..ฮึกๆขอตัวไปก่อนนะคะ..รักนะคะแม่วาจุ๊บ”

“....-///-)....”ยัยหนูนี่แอบจุ๊บฉันก่อนจะลุกวิ่งหนีหายไปอีกรอบ

“มาๆหายๆคนหรือผี นี่ผีหรือหมาวิ่งเก่งจัง”

สุดท้ายฉันก็มานั่งเล่นดูคลื่นก่อนจะลุกไปที่บาร์อีกรอบเพราะตอนนี้เครื่องเริ่มติดอยากได้อะไรร้อนๆมาเผาหัวซักหน่อย

“ขอวอดก้าขวดนึงค่ะ”

“นี่ครับ...โอโห้สุดยอดเลยนะครับเนี่ยที่ซัดวอดก้าได้ขนาดนี้”

“แหะๆ..ขอบคุณที่ชมค่ะ”

ฉันเดินถือขวดวอดก้าไปเรื่อยๆจนมาถึงริมสระน้ำ ขณะที่กำลังจะเดินผ่านนั้นสายตาเจ้ากรรมก็ดันไปเห็นสิ่งไม่งามเข้าให้

“อื้อ..คุณจอย..อ่าๆๆ..”

“อื้ม..ยัยแมวขี้อ่อย..เธอต้องได้รับการลงโทษ”

“อือ..ทับผิดไปแล้วค่ะ..อ่า..อือ”

ย้อนกลับไปราวๆชม.ก่อนที่ทั้งคู่วิ่งไล่จับกัน

ทับทิมวิ่งซนไปหน่อยจนไปเจอเข้ากับแขกของโรงแรมอีกแห่งที่มาเยี่ยมชม เกาะส่วนตัวของจอยมีโรงแรม2แห่งตั้งค่อนข้างติดกันเลยทำให้มีแขกชอบเดินหลงมาที่เขตส่วนตัวค่อนข้างบ่อย แต่จอยก็พยายามไม่ถือสาอะไรมากเพราะเป็นแขกเว้นแต่ถ้าล้ำเส้นมาเมื่อไรจอยไม่ไว้หน้าแน่

โอโห้..สาวสวยเธอมาจากไหนน่ะ..สนใจไปดื่มกับฉันไหม”ฝรั่งหนุ่มคนนี้เริ่มพูดจาแทะโลมทับทิมด้วยวาจาและสายตาอย่างมาก

ขอโทษค่ะ..ฉันขอตัวก่อนนะคะ”ทับทิมพยายามตีตัวออกห่างจากฝรั่งคนนี้แต่ก็ยังโดนจับมือไว้ทันจนทำให้ทับทิมเดินต่อไม่ได้

เฮ้..สาวสวยเธอไม่ควรปฏิเสธฉันแบบนี้นะ

ปล่อยค่ะ...ฉันมีธุระต้องไป

เฮ้..พวกปล่อยเธอซะ

ทำไมฉันต้องฟังเธอ..เฮ้..ปล่อยฉันนะพวก

“ลากไอ้หมอนี่ไปซะวิน แล้วก็ทับทิมเธอตามฉันมานี่”

“คะ..ค่ะคุณจอย”

แล้วก็ตัดฉากปุ๊บปั๊บมาที่สระ

“เธอคันมากรึไงฮะทับทิม..ถึงยอมให้ไอ้หมอนั่นมาแตะตัวเธอ”

“คุณ..จอยทับทิมป่าวนะคะ”

“หรอ..คนแบบเธอสินะคงผ่านมาหลายคนแล้วสิท่า..เพี๊ยะ”

“ฮึก..คุณจอยทำไมคุณเป็นคนแบบนี้ล่ะค่ะ”

“ทับ..”

“ปล่อยฉันคุณจอย..ปล่อยผู้หญิงที่คุรบอกว่ารังเกียจสิ”

“ได้..เธอบอกว่าฉันรังเกียจสินะ”จอยไม่รอช้าปิดปากทับทับทิมด้วยจูบที่กระแทกกระทั่นของเธอลงไปอย่างรวดเร็วไม่รีรอให้ทับทิมได้พ่นคำวาจาแบบนั้นออกมาอีก

“อือ..พอใจเธอยัง”

“ปล่อยฉันนะคะคุณจอย..”ทับทิมยังไม่ยอมแพ้ดิ้นรนจากอ้อมแขนที่จอยเกี่ยวไว้

“ได้แต่..มีข้อแม้”

“ข้อแม้อะไร..อื้อ”จอยเป็นพวกเจ้าเล่ห์ แถมกำลังก่อสงครามในน้ำกับทับทิมซะแล้วสิ

จอยไม่เปิดโอกาสช้า คราวนี้เธอรีบจัดแจงปลดเสื้อผ้าทับทิมออกแล้วจัดการอุ้มเธอลงน้ำในสภาพที่ถูกมัดมือชูขึ้นด้วยเสื้อของเธอเอง

“อือ..ปล่อยฉันนะคะคุณจอย”

“ได้..อื้อ..”

กลับมาปัจจุบัน

ฉันกำลังมาแอบดูคนสองคนที่กำลังทำ...กันในน้ำ ฉันควรทำยังไงดี หนีหรืออยู่นี่จนกว่าทั้งคู่จะเสร็จ

“อือ..ทำไงดี”ฉันแอบชะโงกหน้าไปดูเป็นครั้งคราวว่าทั้งสองกำลังทำอะไรอยู่

ตอนนี้ฉันเห็นเพียงทับทิมที่กำลังลอยตัวอยู่ริมขอบสระ ส่วนจอยก็ไม่รู้หายไปไหนแล้ว

“อื้อๆ...อ๊ะๆๆคุณจอยๆ”

“ฟู่ว..เสียวดีไหมล่ะในน้ำ..แผล่บ”

“อือ..คุณจอย”

ฉันเห็น เห็นหมดแล้วโอ๊ยฉันจะทำยังไงดีเนี่ยฉันทำได้แค่ยกวอดก้ามากระดกรัวๆลงคออย่างดีเดือด

“อ่าๆๆ..อื้อๆๆ..ทับจะเสร็จแล้ว..”

“ฮ่า..ได้สิ..เธออยู่แบบนี้และทับ อ่า..เอาขาเธอมาเกี่ยวเอวฉันไว้สิ..แบบนี้แหละ ฉันจะใส่นิ้วแล้วนะ..อื้อ”

“อ่า..อื้อๆๆ..อ๊ะๆๆคุณจอย”

“ปั๊บๆ..แปะๆๆ..แจ๊ะๆๆ”เสียงที่ฉันได้ยินนั้นชวนให้สยิว แต่ฉันก็เลือกจะปิดหูปิดตัวตัวเองด้วยการกินวอดก้าต่อไปเรื่อยๆ

“อือ..อ่าๆๆ..คุณจอยทับ..จะเสร็จแล้ว..อือ..อ๊ายยย”

“ฮ่า....อื้อๆ”

ฉันทนฟังเสียงนั่นต่อไปไม่ไหวเลยรีบพาตัวเองลุกวิ่งออกมาในสภาพค่อนข้างจะเมาหนักแล้ววิ่งหนีหายไปทางห้องพักตัวเอง

“เอิ๊ก..อะไรกันเนี่ย”

ฉันยืนเถียงกับตัวเองอยู่หน้าห้องระหว่างพยายามจะเสียบรูกุญแจเข้าไป

“แกร๊ก..กว่าจะได้..”

ทันทีที่ก้าวขามาได้เท่านั้นแหละ ฉันก็ร่วงตุบนอนน็อกหน้าประตูห้องตัวเองกับพรมเช็ดเท้ารูปโลมาสีฟ้า

“อือ..โลมาน้อย..เอิ๊ก..”

ฉันพยายามใช้มือตัวเองลากคลานพาสภาพเมาเละกลับเข้าห้องไปช้าๆจนมาถึงกลางห้องฉันก็คอพับหลับลงไปซะแบบนั้น

รุ่งเช้า

ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพอล่างฉ่างกับใครสักคนที่นอนข้างๆตัวฉันบนเตียง

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น