สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 18 : ว้ายทะเลNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มี.ค. 64

ตอนที่18ว้ายทะเลNC

หลังจากออกโรงพยาบาลได้จู่ๆก็มีคนชื่อจอยมาหาถึงบ้านตอนเย็นๆ

“วา..ไปเที่ยวกันป่ะ”

“หืม?”ฉันเลิกคิ้วเล็กน้อยตอนกำลังนั่งกินชาอุ่นที่โซฟาห้องรับแขก

“ไปเที่ยวกันป่ะ..กว่าแกจะความจำกลับมาก็อีกนาน ไปเที่ยวกันไปไหนดี ทะเล ภูเขา น้ำตก ต่างประเทศ แล้วแต่แกฉันจ่ายเอง”

“ทะเล...”ฉันพูดคำเดียวสั้นๆ

“ทะเล?..เอาจริงดิคนเยอะนะหน้าร้อน อืม..มีเกาะส่วนตัวอยู่ไปก็ได้ตกลงไปวันไหน”

“พรุ่งนี้..ได้ป่ะ”

“ได้ๆ..งั้นพักผ่อนให้สบายฉันไปแหละ เดี๋ยวมารับพรุ่งนี้เช้าบาย”

“บาย”

ในที่สุดก็จะได้ไปพักผ่อนแบบเงียบๆอย่างที่ฉันเคยคิดไว้

“ง่วงจังนอนดีกว่า..หาว”

ฉันกำลังนั่งหาวหลังจากกินชาอุ่นๆ ทำไมน่ะหรอก็เพราะช่วงนี้ฉันไม่ได้นอนเลยตั้งแต่ออกจากโรงบาลมาบรรดาข้อความแชทของฉันเด้งระรัวๆ จากใครมากมายก็ไม่รู้ จอยบอกว่าฉันมีบริษัทและร้านอาหารแต่ตอนนี้จอยเป็นคนดูแลให้ก่อนจนกว่าความจำฉันจะกลับมา อีกนานไหมนะ

ฉันมุ่งหน้าขึ้นห้องไปนอนลงบนเตียงอย่างเงียบๆ

Partวาจบ

ฉันกำลังมีปัญหาค่อนข้างจะมากกับพี่ต้นข้าว หลายวันมานี้พี่ต้นข้าวชอบหายออกจากห้องไปตลอดแถมยังกลับดึกดื่นตลอด พอฉันถามว่าไปไหนก็ชอบเบี่ยงประเด็นหนีทุกที นี่หรอสิ่งที่คนเรียกว่ารักกัน เป็นแฟนกันเขาทำกันแบบนี้หรอ

ฉันพยายามไม่คิดมากเรื่องพี่ข้าวเนื่องจากพี่เค้าเป็นผู้ใหญ่กว่าผิดกับฉันที่ยังเด็กแถมไม่รู้จักโต มิน่าใครๆก็ไม่ชอบฉันเลย

“พี่ข้าว..วูลฟ์ขอโทษนะคะที่ชอบงี่เง่าใส่พี่”

“โอ๋ๆ..ตัวเล็กไม่ต้องขอโทษพี่หรอกค่ะ พี่ผิดเองแค่พี่มีธุระจริงๆเลยไม่ได้บอกตัวเล็กว่าไปไหน มาม๊ะพี่ขอกอดหน่อยค่ะ..อื้อ”

ฉันเดินคอตกไปซุกกอดพี่ข้าวที่ทำหน้าที่โอ๋ฉันตลอด หลายวันมานี่ฉันไม่ได้อยู่กับแม่วาเลย แม่วาคงจะลืมฉันไปแล้วจริงๆมั้งฉันเลยไม่กล้ามีหน้าไปหาแม่อีก

“คิดอะไรคะตัวเล็ก?..”

“ไม่ค่ะ..ไม่ได้คิด..งั้นนอนกันดีกว่านะคะ..”

“ค่ะนอนกัน..จุ๊บ”

สุดท้ายฉันก็ทำตามเป็นหมาดื้อกับแม่วาแล้วมาหาพี่ต้นข้าว

“อุ้มๆ..”

“ค่าๆ”พี่ข้าวอุ้มฉันอย่างว่าง่ายก่อนจะพาไปวางบนเตียงแล้วก็นอนกอดกันจนหลับปุ๋ย

ตื่นเช้ามาก็เจอพี่ข้าวยืนทำอาหารให้กิน

“พี่ข้าว..”

“คะตัวเล็ก...ล้างหน้าล้างตาก่อนสิคะ”

“ค่า..”

วันนี้เราก็กินอาหารเช้าตามปกติก็มีแต่เพียงเรื่องเดียวในตอนนี้ที่ยังคงคาราคาซังไม่เลิก คือความสัมพันธ์ของฉันกันพี่ต้นข้าวจะทำยังไงต่อ บางครั้งพี่ข้าวก็ให้ความสำคัญกับฉันแต่บางทีก็ไม่สนใจใยดีใดๆฉันเลย

“พี่ข้าว..”

“คะ?ตัวเล็ก”

“เราว่า..เรา..ห่างกันสักพักดีกว่าไหมคะ?”

“คะ?”

พี่ต้นข้าวถึงกับชะงักการกระทำทุอย่างลงไปเพียงเพราะฉันพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

“ทำไมล่ะคะวูลฟ์...พี่ไม่ดีหรอคะ?”

“เปล่าค่ะ...พี่ข้าวดีเป็นคนที่สุดยอดมาก แต่วูลฟ์คิดว่าตัวเองยังไม่ดีพอค่ะ แถมงี่เง่าเป็นเด็กๆไปเรื่อย ไม่ยอมฟังเหตุผล”

“ถ้าวูลฟ์จะเอาแบบนี้ก็ได้นะคะ...พี่ไม่ได้ห้ามการตัดสินใจใดๆจากตัวเล็กอยู่แล้ว..พี่ทำแต่งานจนลืมคนที่สำคัญที่สุดกับพี่ พี่ก็สมควรแล้วค่ะ”

“พี่ข้าว...”

“ค่ะ..ไม่เป็นไรพี่เข้าใจดี...แต่พี่ก็รักตัวเล็กเหมือนกันนะคะ..รักตลอดแต่พี่ผิดเองที่ไม่ดูแลคนที่สำคัญให้ดี”

“พี่ข้าว...”

“ไม่เป็นไรค่ะ..พี่โอเคงั้นตัวเล็กกินข้าวกันนะคะเดี๋ยวพี่จะพาไปส่งบ้าน”

“ค่ะ..”

“ตัวเล็ก..ถ้าเหงาก็มาหาพี่ได้ตลอดนะคะ..พี่ยังรอที่เก่าเหมือนเดิม”

“ค่ะพี่ข้าว..วูลฟ์ก็รักพี่ข้าวเหมือนเดิม..”

“...”มีเพียงความนิ่งเงียบระหว่างเราที่เริ่มก่อตัวขึ้นในห้องนี้ ไม่มีการเอ่ยคำพูดใดๆออกมา ไม่มีเลยเพียงสักนิดเดียว

หลังจากกินข้าวเสร็จพี่ข้าวก็อาสาขับรถมาส่งจนถึงหน้าบ้าน ตอนกำลังจะลงรถพี่ข้าวยื้อแขนไว้แล้วก็รั้งท้ายทอยฉันเข้ามาจูบ เป็นการจูบที่ค่อนข้างจะเจ็บปวดแต่ก็มีความรู้สึกดีๆอยู่มาก เพียงสั้นๆพี่ข้าวก็เอ่ยปากบอกลา แล้วขับรถหายไป

ฉันรู้ว่าตอนนี้พี่ข้าวกำลังร้องไห้...กับตัวเองอย่างหนักในรถ

“แม่วา...วูลฟ์กลับมาหาแล้วนะคะ”พอเปิดประตูบ้านไปเท่านั้นก็ไม่เจออะไรซักอย่างแม่แต่แม่วาก็ไม่เจอเลยฉันเดินออกหารอบๆก็ไม่เจออะไรเห็นเพียงข้อความเล็กๆที่แม่เขียนไว้

“ไปทะเลนะ”

“เอ๋...แค่นี้จริงอ่า...แม่วา”

ฉันถึงกับทำอะไรไม่ถูกตอนรู้ว่าแม่หนีไปเที่ยวรีบวิ่งชนลมุนหาของรอบบ้านแล้วก็รีบโทรไปหาแม่แต่ก็ไม่มีใครรับซะงั้น

“แม่วา....ไปเที่ยวไหนนนน”

 ตัดภาพมาอีกฝั่งในรถของจอยที่กำลังขับเอื่อยๆไปสนามบินกับทับทิมและวายุในสภาพนั่งกันกริ๊ดกร๊าดโดยเฉพาะวายุที่กำลังจะไปสนามบิน

“เครื่องบิน..ใหญ่จัง”

“สุดๆใช่ไหมล่ะ..อยากได้ก็บอกนะเว้ย 5555”

“คุณจอย....”

“สถานีต่อไป..ทะเลเด้อพี่น้อง..”

“โอ้วววว...เครื่องบิน”

“คุณวา..คุณจอย...อะไรกันคะเนี่ยทำไมต้องลากทับมาด้วย”

“ก็เธอเป็นเลขาไอ้วา..ถูกป่ะ..ซิ่งได้ป่ะวิน..”

“ไม่ได้ครับเดี๋ยวตำรวจโบกเอา”

“อ่าๆขับไปๆ”

พอถึงสนามบินก็จัดการแพ็คข้าวของแบกขึ้นเครื่องบิน โดยมีจอยเป็นผู้นำทัวร์ในครั้งนี้ คิดจะพักคิดถึงจอย ลอยแน่นอน

ฉันก็ยังทำอะไรไม่ถูกนอกจากโทรไปหาพี่ข้าวอีกรอบ

“พี่ข้าว...แม่วาไม่อยู่บ้านค่ะ”

“คะ?...แล้วจะให้พี่ทำยังไงคะตัวเล็ก”

“ลองโทรถามพี่จอยให้หน่อยได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ..งั้นเดี๋ยวพี่วนรถไปหารอก่อนนะคะ”

“ค่ะ”

ยังได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆของพี่ข้าวอยู่ตอนโทรไปหา เราอยู่ในสถานะห่างกันแต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราเลิกกันสักหน่อย ฉันรักแม่รักมากแต่อีกส่วนนึงในใจของฉันก็มีพี่ข้าวมาช่วยเติมเต็มในส่วนเล็กๆที่ขาดหายไปจากของแม่วา ฉันเป็นคนที่โลภมากและยังน่าไม่อายรักใครทีเดียวพร้อมกันแบบนี้ได้ยังไง

*อย่าพึ่งว่าน้องนะคะ น้องยังแยกแยะไม่ออกว่าอันไหนคือความรักจริงๆ*

“ฉันรักแม่วาแต่อีกส่วนนึงลึกๆข้างในก็รักพี่ต้นข้าว ฉันควรทำยังไงดี”

ฉันอยากหลุดพ้นจากสิ่งนี้จัง

“ก๊อกๆ..พี่มาหาแล้วนะคะ”

“พี่ข้าว...อือ..เรายังไม่ได้เลิกกันใช่ไหมคะ..”

“ยังค่ะตัวเล็ก...เราไม่ได้เลิกกันค่ะ”

“อือ..พี่ข้าว”สรุปก็กลายมาเป็นฉันที่ยังตัดความสัมพันธ์ที่คาราคาซังไม่จบสิ้นสักที

“แล้วข่าวแม่วาล่ะคะ”

“อ่อจอยมันบอกพาไปภูเก็ตนู้น อีกนานคงกลับจะไปเลยไหมคะพี่แพ็คกระเป๋ามาแล้ว”

“เอ๋..ไวจังคะ”

“พี่ซะอย่าง^^

“ขอวูลฟ์ไปเอาของก่อนนะคะ..”

“ค่าพี่จะรอนะคะ..ตัวเล็ก”

“อื้อ..อย่ามาอ่อยสิคะ..ไปไกลๆเลยชิ่วๆ”

“ค่ะๆฮ่าๆๆ”

ฉันรีบไปเก็บสัมภาระต่างๆใส่กระเป๋าด้วยความว่องไวก่อนจะวิ่งหน้าตั้งลงมาหาพี่ข้าวแล้วบึ่งรถไปสนามบินทันที แต่ก็ต้องรอเครื่องลงอีกหลายชั่วโมง

“อีกนานเลย..งือแม่วาใจร้าย”

“555 ดีแล้วค่ะให้วาพักบ้าง”

“งั้น..เราค่อยไปแอบหาลับๆได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ..”

นั่งรอเครื่องค่อนข้างนานกว่าจะได้ไปราวๆบ่ายกว่าเครื่องถึงมา จัดการเอกสารเรียบร้อยก็ขึ้นเครื่องทันที

Partจอย

ฉันนั่งอยู่บนเครื่องบินค่อนข้างนาน ก็เลยลุกไปเดินเล่นทั่วแล้วก็ไม่ลืมที่จะไปแอบส่องดูวายุมันทำอะไรอยู่

“ว่าไงวา..อ้าวหลับเฉย”

“คร่อก..ฟี้..คร่อก..ฟี้”

“5555ไอ้นี่ มันยังไงวะ”

ฉันได้แต่หัวเราะร่วนเป็นบ้าอยู่คนเดียวเพราะไอ้วามันดันหลับไปพร้อมกับหนังสือที่ปิดตามัน นอนแบบคนจริงต้องคอพับแบบนี้กับเก้าอี้

“ไม่ไหวๆ..วินมาพาแขกของเราไปห้องนอนหน่อยสิ”

“ครับคุณหนู”

สั่งการวินเสร็จฉันก็เดินมุ่งหน้าทะลุห้องไปตามหายัยตัวป่วนที่ไม่รู้หนีไปไหนแล้ว

“ทับทิม!!..อยู่ไหน”

“อยู่นี่ค่ะ..จอย”

แหม่เราสนิทกันขั้นนี้แล้วรึ ถึงมีเรียกชื่อกันห้วนๆต้องจัดสักทีแล้วนะ

“มานี่..”ฉันกระดิกนิ้วเรียกทับทิมให้เดินเข้ามาหาฉัน พอหลงกลได้เท่านั้นแหละฉันก็รวบตัวยัยนี้แบกเข้าไปในห้องนอนของฉันซะ

“อ๊าย..คุณจอย..ปล่อยทับนะคะ”

“ไม่..ใครบอกให้เธอมาอ่อยฉัน”

“ใครบอกว่าฉันอ่อย..คุณนั้นแหละมั่วนิ่ม..ปล่อยทับนะ..”

“ไม่..ตุบ”

“อือ..คุณจอย ฉันเจ็บนะ..อื้อ”ฉันลำไยยัยนี่เลยหาอะไรอุดปากซะ

“อือ..”ฉันจูบยัยนี่แบบที่ฉันควรไม่ทำกับทับทิม ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผู้หญิงแบบนี้ถึงทำให้ฉันใจเต้นตึกตักได้ ปกติส่วนมากฉันจะกริ๊ดแต่ผู้ชายหล่อๆล่ำแบบฝรั่ง ไม่ใช่ยัยเตี้ยเหมือนลิงแบบทับทิม

จูบแลกลิ้นกันอยู่แบบนี้พักนึงสุดท้ายก็กลายเป็นทับทิมที่ผลักตัวฉันออกแล้วก็ตบฉันไปอีกฉาดใหญ่ๆ แต่ฉันไม่ได้แคร์ก็เลยรวบมือทับทิมแล้วกดตัวทับลงไปทับขาไม่ให้ยัยนี่ดิ้นหนีได้

“ชอบรุนแรงหรอจ๊ะ...ทับทิมเธอบอกเองนะ..”

**18+**

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น