สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 17 : คนชายดำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่17คนชุดดำ

ไปวิ่งเล่นมาจน6โมงกว่าแดดก็เริ่มออกเหงื่อฉันก็เริ่มชุ่มโชกไปหมด สุดท้ายก็ต้องเดินช้าๆกลับบ้านเพราะหมดแรง

“ตื่นยังนะ??”ฉันเปิดประตูแล้วถอดรองเท้าถือไปวางที่ชั้นแล้วเดินแอบย่องผ่านโซฟาไปเรื่อยๆจนจะถึงห้องน้ำแล้ว

“แม่วา...”

“?????”

ฉันชะงักเล็กน้อยตอนที่ถูกเรียกตัวเลยหันกลับมามองเด็กคนนั้นอีกทีที่ตอนนี้ยืนจ้องเขม็งที่บันได

“ว่าไงคะ?”

“ไปไหนมา..ทำไมไม่บอกวูลฟ์”

เด็กคนนี้กำลังทำจมูกย่นใส่ฉันแถมทำท่าจะร้องไห้อีก

“ขอโทษได้ไหมล่ะคะ..ไปวิ่งมาแถมหนูก็ยังนอนหลับแบบนั้นไม่กล้าปลุกหรอก”

“วูลฟ์..ขอโทษค่ะ..ฮึกๆ”

แหนะมีมาทำสะอื้นใส่ แบบนี้ฉันก็กลายเป็นคนผิดสิเนี่ยแงๆ

“โอ๋ๆ..ไม่ร้องนะคะ มาให้พี่กอดหน่อยเร็ว”

“ฮึกๆ..แม่วาแงๆๆๆ” สรุปฉันก็ทำเด็กร้องไห้โดยไม่รู้ตัว

กว่าจะได้อาบน้ำก็7โมงกว่า รอจนยัยหนูนี่หายงอแงถึงได้อาบน้ำซักที

“แม่วา..วูลฟ์เอาชุดมาให้แล้วนะคะ”

“จ้า..”

รอจนเสียงพูดเงียบไปฉันก็เช็ดตัวออกมาเอาชุดที่วางไว้ให้ข้างๆโต๊ะวางของหน้าห้องน้ำ ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินดุ่มๆออกมาห้องครัวหาอะไรกิน

“แม่วา..หิวไหม?”

“คะ..หิวค่ะหิวมากเลย”

“งั้นก็กินข้าวกานนน”

ฉันหันควับไปที่แม่หนูนี่นั่งกินอะไรสักอย่างที่มันดูไหม้ๆดำกินอย่างเอร็ดอร่อยจนฉันต้องเกาหัวไปมากับตัวเอง

“อร่อยไหมคะ?”

“น่าจะอร่อยแหละค่ะ..คงไม่ตายหรอกมั้ง..งั่ม”

สุดท้ายฉันทนไม่ไหวต้องไปค้นตู้หาวัตถุดิบมาทำอะไรง่ายๆให้กินอย่างออมไรท์และเบค่อนทอดกรอบๆให้ยัยหนูนี่ใหม่เพราะสงสารพยาธิน้อยๆที่ต้องมารับเคราะห์แทน

“กินอันนี้ดีกว่านะคะ..อันนั้นคงไม่อร่อย”

“โอโห้..จ๊อกกกก..กินแล้วนะคะ งั่มๆๆ”

ทำได้แค่ถือจานที่ยัยหนูนั่นกินเอาไปทิ้งและวางจานลงอ่างก่อนจะมานั่งประจำที่กินข้าวต่อ

“ก๊อกๆ....”

“???”

ใครมาเคาะอะไรตอนนี้นะฉันรีบกินน้ำเอื้อกๆก่อนจะเดินย่องไปมองดูที่หน้าต่างแต่ก็ไม่เห็นอะไรจนเปิดประตูออกเท่านั้นแหละชายชุดดำแห่ตัวกันวิ่งกรูเข้ามาในทันที

“หยุดอย่าขยับ..นี่คือการปล้น”

ฉันกำลังจะหันตัววิ่งออกไปหายัยหนูนั่นแต่ก็โดนพวกนี้ดึงแขนไว้แล้วต่อยเข้าไปเต็มๆที่ท้องฉันจนทรุดลงกับพื้น

“อุ๊..แค่กๆๆ”

“เฮ้ย..มึงทำห่าอะไรของมึงวะ”

“ขอโทษครับพี่”

“ไปๆไปหาของมาให้หมด”

มันสั่งการลูกน้อย2-3คนกระจายตัวออกรื้อค้นของในบ้านอย่างระเนระนาดจนกระจายไปหมด ฉันพยายามคลานไปกับพื้นอย่างๆช้าเพราะจะไปเตือนยัยหนูนั่นให้ซ่อนตัว

“อะฮ่า..จะไปไหนจ๊ะคนสวยมาเล่นกับพี่ก่อนสิ”

“ถุย..เล่นคนเดียวไปสิ..วูลฟ์หนีไป”ฉันสูดอากาศแล้วตะโกนออกไปให้ยัยหนูนั่นรีบวิ่งหนีไปก่อน

“แม่วา..”

“หนีไป..อุ๊ก..แค่กๆ”มันกระหน่ำเตะเข้าที่ท้องของฉันแบบไม่ยั้งจนฉันกระดิกตัวแทบไม่ได้

“แหม่ๆ..ดื้อใช่ย่อยพี่ชอบจริงเชียว”มันฉีกยิ้มแสยะให้ฉันแล้วก็จิกหัวลากฉันไปกับพื้นก่อนจะเหวี่ยงกระแทกอัดกับโซฟา

“ฮ่า..พี่ชอบจังคนแบบน้อง”มันซุกหน้าลงไซ้คอฉันพร้อมกับมือมันที่กำลังล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของฉันอย่างวิสาสะ ฉันพยายามดิ้นรนแล้วแต่ตัวก็ชาเกินกว่าจะยกแขนไหว ฉันทนรอให้มันกระทำอย่างหยาบโลนใส่ฉันจนมันเริ่มพอใจ มันกำลังทำการปลดกางเกงและรูดซิบลง ฉันยกแขนค่อนข้างจะช้าแต่พอยกได้ก็คว้าหมับไปที่แจกันข้างๆแล้วก็ฟาดไปเต็มเหนี่ยวที่กล่องดวงใจมันจนเศษแจกันแตกเป็นเสี่ยงๆเลือดไหลย้อยอาบเต็มมือฉันเพราะเศษแจกันปักเข้าไปเต็มๆ

“อ๊ากกกกก...นังสารเลว”มันเงื้อมมือจะตบฉันฉันยันเท้าไปเต็มๆท้องมันจนล้มหงายไปกับพื้น ฉันพยุงตัวลุกได้ก็กระหน่ำเตะมันแบบไม่ปราณีต่อด้วยการกระทืบไปย้ำๆที่เป้ากางเกงมันจนเลือดซึมออกมา

“อ๊ากกก...เจ็บ..เจ็บโว้ยยย”

“ถุย..ไอ้หน้าตัวเมีย”ฉันถุยน้ำลายอีกครั้งก่อนจะประเคนส้นเท้าฟาดไปที่ปลายคางมันจนน็อค

 ฉันพยุงสังขารตัวเองที่เจ็บจากการต่อกรกับไอ้บ้านั่นพอสมควร เหลืออีกราวๆ3คนฉันน่าจะพอไหวพาตัวเองเดินมาที่ห้องครัวแล้วพยายามมองหาสิ่งของที่จะไปจัดการกับพวกนั้นได้บ้างแต่ก็ไม่มีอะไรดีเลย ฉันเหลือบตาไปที่กลางห้องโถงมองเห็นไม้เบสบอลเหล็กอันเบ่อเร้อตรงกำแพงพอดี

“สำหรับพวกสารเลวแบบแก..”ฉันกัดฟันทนความเจ็บเอาไว้แล้วไปเอาไม้เบสบอลมาเดินตามไปไล่ล่าพวกมันที่ละตัวแบบไม่ให้ได้ยินเสียงฝีเท้าฉันเดิน

“อะฮ่า..ของดีวะพวก..ซูด...”ฉันย่องมาจนถึงห้องอาบน้ำเห็นพวกมันคนนึงกำลังหยิบชุดชั้นในของฉันที่ใส่เมื่อวานขึ้นมาสูดดมอย่างออกอารมณ์และมันกำลังทำการจะถอดกางเกงลงคาตาฉัน

“แหม่..ฟินจริงนะพวกแก..”

“อือ...ห๋า..พลัวะ”เต็มแรงครั้งเดียวถึงกับสลบน็อคไปกับพื้นห้องน้ำฉันลากตัวมันไปกับพื้นห้องน้ำแล้วจัดการขังมันไว้ในนั้นซะ เหลืออีก2คนเท่านั้น

ฉันเดินไล่หามันไปเรื่อยๆจนมาถึงห้องที่เปิดแง้มไว้พอฉันเดินเข้าไปก็ไม่เจออะไร

“ฮั่นแน่..มองหาพี่สินะ..พลัวะ”มันเตะเข้าไปที่ลำตัวฉันตอนทีเผลอฉันทรุดตัวงอลงไปกับพื้น มันปิดประตูลงแล้วเดินย่างกายมาหาฉันด้วยสายตาน่ารังเกียจ

“แหม่ๆ..ใจร้อนจริงเชียวพี่ไม่หนีหรอกนะคะ..”

“ปล่อยกู...ไอ้ชั่ว..แม่ง..อั๊ค..แค่กๆ”มันยังไม่เลิกกระหน่ำเตะท้องฉันไม่ยั้ง พอฉันเริ่มสิ้นท่ามันก็ลากตัวฉันโยนขึ้นเตียงก่อนมันจะกระโดดมาคร่อมฉันในทันที

“แหม่..ชอบแบบแรงๆก็ไม่บอก หึๆๆ”

“ปล่อยกู..ไอ้ชั่ว..พลั่ก..ตุบ”ออกแรงยันมันจนตกเตียงได้ฉันก็พยายามคลานหนีขึ้นไปหาของข้างเตียงมาฟาดมัน แต่มันลุกทันกว่าจับขาฉันกำแน่นแล้วกระชากลงมาอีกรอบ

“แสบจริงนะมึง...”

มันกำลังฉีกเสื้อฉันออกแถมยังดึงกางเกงฉันให้ร่นลงอีกด้วย ฉันยื้อแรงมันจนสุดทางก่อนจะเอี้ยวตัวมาฟาดศอกใส่ปลายคางมันจนเซล้มอีกรอบ

ฉันกระหน่ำต่อยมันรัวไม่ยั้งแบบมันไม่ทันจะได้หายใจพอ ฟาดลงไปย้ำที่กลางอกมันจนมันแน่นิ่งไปแต่ยังคงมีหอบหายใจเบาๆ ฉันพยุงตัวลุกขึ้นอีกรอบแล้วเปิดประตูออกไปเอาไม้เบสบอลตามล่าอีกตัวที่ยังเหลืออยู่

“บ้านหลังนี้..ใครก็ห้ามแตะเว้ย”

ฉันตะโกนลั่นทางเดินลากไม้เบสบอลไปตามทางเรื่อยๆจนมาถึงที่สุดท้ายที่มันอยู่อีกคน ฉันเปิดประตูเข้าไปเห็นเพียงมันนั่งกอดตุ๊กตาหมีด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส

“อ๊ะ..ขอโทษครับผมแค่มาจับข้าวของคุณแบบไม่ได้รับอนุญาต..ขอโทษครับ”

“แก..ไม่ใช่พวกนั้นหรอกเรอะ”

“ครับ..ผมโดนพวกนั้นลากมาเอี้ยวด้วยเพียงเพราะผมไม่มีเงินให้ลูกใช้กับเมีย ผมผิดไปแล้วขอโทษครับ”

“แล้วได้เอาอะไรไปหรือเปล่า..”

“ไม่ครับ..ผมยอมรับผิดครับ”

“ไม่ต้อง..นายแค่ไม่ต้องพูดอะไรเกี่ยวกับพวกนั้นแล้วก็มาพาฉันไปข้างล่างที”

“ขอโทษครับ..เดินไหวไหมครับคุณ..คุณ”แล้วจากนั้นฉันก็หมดสติไปรู้ตัวอีกทีก็อยู่โรงบาลอีกแล้วพร้อมกับใครก็ไม่รู้มานั่งกองกันมากมายวันรวมญาติเรอะ?

“ฮือๆ..แม่วาวูลฟ์รีบมาช่วยแล้วนะคะ”

“อ้าวเฮ้ย..ตื่นไวดีวะหนังเหนียวจริงเว้ยไอ้วา”

“เป็นไงวา..ไหวไหม?”

“คุณวา..เป็นอะไรไหมคะ?”

“พอๆ..อึดอัด ออกไปก่อน”

“ไปๆเร็วดิวะคนป่วยไล่ออกไป ชิ่วๆ...หายดีก็บอกเดี๋ยวพากลับบ้าน”

พอทุกคนออกไปฉันก็ได้แค่นอนหอบหายใจพะงาบๆเป็นเต่าบนเตียงอีกรอบ แต่คราวนี้ดีหน่อยไม่โดนกระซวกไส้

“อยากหนีไปไกลๆจังอย่างทะเลอะไรแบบนี้ เฮ้อ..”

กว่าจะได้ออกโรงบาลก็หลายวันพวกชายชุดดำนั้นก็โดนจับกันหมดเหลือเพียงอีกหนึ่งคนที่มาช่วยฉันและไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องแบบนี้ก็เลยรอดตัวไป แต่บางครั้งเราก็เลือกเกิดไม่ได้สินะ ก่อนฉันจะสลบฉันให้เงินกับชายคนนั้นไปก้อนใหญ่ๆเลยแหละ ยัดใส่มือหมอนั้นไว้ตอนกำลังลงมาข้างล่างยังดีพอมีสติหยิบเงินให้ไว้ ถือซะว่าเป็นค่าไปโรงเรียนของลูกเขาก็ยังดี

“อยากไปให้ไกลๆที่ไหนก็ได้ เงียบๆยิ่งดี..”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น