สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 12 : ความทรงจำที่ขาดหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

ตอนที่12ความทรงจำที่ขาดหาย

ฉันทำหน้าที่แทนส่วนที่ขาดหายไปของวาเพราะมันนอนซมเป็นตุ๊กตายางบนเตียงโรงบาลทำอะไรไม่ได้ฉันก็ต้องทำหน้าที่อันแสนจะเลวทรามของฉันอย่างลากคอคนชั่วลงมานอนกินดินในหลุม

“ได้เบาะแสอะไรมันบ้างไหมวิน”

“พอได้ครับ มันเคยขายยาเสพติดให้กับคนวงในแต่โดนรวบได้ สุดท้ายก็ถูกปล่อยตัวแต่มีอีกคดีนึงที่สุดๆเลยแหละครับ ลักลอบขายผู้หญิงเข้าซ่องโดยการรับซื้อผู้หญิงจากหลายๆจังหวัดแล้วส่งตัวออกไปต่างประเทศ”

“แหม่ๆลูกรักสินะแตะต้องไม่ได้ แล้วมีใครหนุนหลังมันอีกไหม?”

“มีครับพวกผู้ใหญ่ที่อยู่ในวงการเมืองแอบรู้เห็นด้วยล่ะครับ”

“แหม่ๆฉันเล่นกับใครเนี่ย”ฉันนั่งลูบคางตัวเองไปมาระหว่างหาเบอร์โทรของต้นข้าวมัน

“ฮัลโหล..หวัดดีค่าขุ่นเพื่อน”

“ใครวะ? โรคจิตป่ะเนี่ย”

“เอ้าไอ้ข้าวมึงหาว่ากูเป็นโรคจิตหรอวะ”

“อ้าวขุ่นเพื่อนจอยไม่เจอกันซะนานทำไรคะ”

อีห่านนี่ทำเป็นตอแหล น่าถีบจริงเว้ย

“เออๆเป็นไงบ้างอยู่บ้านไอ้วา หรูป่ะ”

“แม่งโครตหรูเลยถุย..ไอ้เวรนี่”

“กูผิดเชี่ยไร มึงดูแลลูกไอ้วาให้ดีๆล่ะ”

“เออๆกูดูดีๆอยู่แล้วมึง”

“หัวเราะทำซากอะไรขนลุกเว้ย แค่นี้แหละกูจะกลับบ้าน”

“ค่าๆคุณหนูจอยวีรุณ”

“วีรุณพ่อมึงดิ”

“ติ๊ด..ติ๊ด”

“โอ๊ยไอ้ข้าวกูอยากฆ่ามึงงง”

ฉันทำได้แค่ทึ้งหัวตัวเองไปมาในรถขณะกำลังขับผ่านทับทิมที่เดินดุ่มๆอยู่ริมถนนคนเดียวเลยหยุดรถเปิดหน้าต่างออกไปทักทาย

“ทับทิมให้ฉันไปส่งไหม”

“คะ?..ไม่เป็นไรหรอกค่ะฉันเกรงใจ”

“วินไปอุ้มเธอขึ้นรถ”

“รับทราบครับคุณจอย”

“ว้าย..คุณเป็นใครคะปล่อยฉันลง”

ฉันก็ทำหน้าที่เปิดประตูรถพร้อมเสร็จสรรพรอทับทิมนั่งลงก็คาดเข็มขัดให้พร้อม

ปลอดภัยไว้ก่อนไงไม่รู้จักหรอวะ ถึงรถฉันจะหุ้มกระจกกันกระสุนก็เถอะ

“บ้านเธอไปทางไหนทับ?ฉันจะได้บอกวินไปส่ง”

“เออคอนโดTYค่ะ”

“อ่อคอนโดป๋า ทางผ่านพอดีไปเลยๆ”

“คุณจอยคะ..ทับเกรงใจนะคะที่คุณมาส่งทับแบบนี้”

“ความปลอดภัยผู้หญิงของเพื่อนคือเรื่องสนุกสำหรับเรา”

“แต่..”

“ไม่มีแต่ นั่งรอไปเถอะน่าฉันไม่กัดหรอกฉันชอบผู้ชายไม่ใช่แบบไอ้สองตัวนั้น”

*ใครจะรู้อาจจะมีคดีพลิกในทุ่งหญ้าก็ได้*

ฉันนั่งเล่นมือถือรอสลับกับหันไปมองทับทิมเป็นบางทีที่ตอนนี้กำลังนั่งมองดูระหว่างทางไปมาตอนรถวิ่ง

ดูๆไปก็สวยชะมัด รูปร่างแบบนางเอกละครสบายๆหุ่นงี้อกเป็นอกเอวเป็นเอว น่าสนใจซะแล้วสิ

“เอ่อคุณจอยคะ..ถึงแล้วทับขอตัวก่อนนะคะ”

“ทับ..ขอเบอร์หน่อยสิ”

“เอ๊ะ?..คะ..”

เป็นการหลอกขอเบอร์ที่ตลกที่สุดฉันนั่งเอ๋อ มองดูทับจนถึงหน้าคอนโด

Partจอยจบ

ทุกวันๆจะมาเฝ้าแม่วาที่เตียงเสมอ

“แม่วาคะหายไวๆนะ วูลฟ์คิดถึงนะคะ”

“กลับบ้านกันเถอะนะคะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่อีกที”

“ค่ะพี่ข้าว”

ราวๆอาทิตย์กว่าวายุก็เริ่มกระดิกนิ้วได้บ้างชีพจรเริ่มเต้นปกติ คุณหมอบอกว่าราวๆอีกสักสองถึงสามวันวายุจะเริ่มขยับตัวบ้างได้เล็กน้อย เป็นเคสที่ค่อนข้างน่าตกใจพอสมควรที่สามารถฟื้นฟูสภาพได้ไวขนาดนี้ปกติคนไข้บางคนราวๆเดือนกว่าถึงจะฟื้นได้

“พี่ข้าว..แม่ฟื้นแล้วเย้”ฉันกระโดดโลดเต้นไปมาในบ้านระหว่างกอดพี่ข้าวไว้แบบแนบแน่นตอนรู้ข้าวว่าแม่จะฟื้น

“วูลฟ์คะ...”

“คะพี่ข้าว?”

“เป็นแฟนพี่นะ”

“คะ?...ว่าอะไรนะคะพี่ข้าว”

“พี่แค่จะบอกว่า คบกับพี่นะ ( -///-)”

“พี่ข้าว -///-)”

“ตกลงใช่ไหมคะ”ต้นข้าวตีความไปเองว่าวูลฟ์ตกลงเพราะอาการหน้าแดงตามตนซะงั้น การคบกันแบบงงๆสินะ

รุ่งเช้าก็รีบพากันไปหาวายุที่เริ่มรู้สึกตัวได้นิดหน่อยแล้ว ระหว่างยืนอยู่หน้าห้องกำลังจะเข้าไปนั้นก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากข้างใน

“ออกไป..พวกคุณเป็นใครกัน”

“เสียงแม่วา”

“เดี๋ยววูล--”

วูลฟ์เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาเจอคุณพยาบาลกับคุณหมอยืนห่างพอสมควรจากเตียงที่แม่วานอนอยู่ แม่วากำลังเอาหมอนขว้างปาทุกๆคนทีเข้าใกล้เธอ

“คุณเป็นใคร?”

“แม่วา..นี่วูลฟ์ไงคะลูกสาวแม่วาไง”

“แม่วา?..ฉันชื่ออะไร..โอ๊ยปวดหัว”

“ขออนุญาตออกไปก่อนนะครับคนไข้อาการกำเริบอีกแล้ว”

“แม่วา...”

ฉันถูกคุณหมอเชิญออกมาจากห้องระหว่างกำลังจะฉีดยาสลบให้แม่แล้วพาไปเช็คอาการความจำที่ขาดหายไปจากการกระทบกระเทือนเพราะอุบัติเหตุนั่น

“พี่ข้าว..แม่วาจำวูลฟ์ไม่ได้เลย..ฮึกๆ”

“โอ๋ๆคนเก่งไม่ร้องนะคะเดี๋ยวแม่วาก็หายค่ะ..เพี้ยงไม่ร้องนะคะ”

“ฮึกๆ...ค่ะ”

ทุกๆวันที่มาเยี่ยมแม่วาฉันทำได้แค่มาหาตอนที่แม่วาหลับแล้วเท่านั้น เพราะถ้าแม่วาตื่นอยู่อาจจะเอาข้าวของปาไล่อีกก็ได้

“วันนี้แม่วาก็...เป็นเหมือนเดิมอยู่สินะคะ”

ฉันยืนคุยกับพี่ข้าวระหว่างยืนดูหน้าห้องผ่านกระจก แม่วานั่งเหม่อไปที่หน้าต่างอย่างนี้ทุกวัน

“งั้นเราก็ไปหาอะไรทำก่อนนะคะ เดี๋ยวจะมาเยี่ยมแม่วากันอีกที”

“ค่ะ...แล้วพี่ข้าวจะกลับบ้านตอนไหนคะ”

“คงอีกสักพัก แต่คงต้องไปเตรียมขนข้าวของไปคอนโดพี่ก่อนก็ได้นะ อยู่ใกล้ๆเดี๋ยวพอวามันฟื้น มันจะไล่ฆ่าพี่ซะก่อน^^

“ค่ะพี่ข้าว”

ตั้งแต่เราเป็นแฟนกันนี่ก็มาได้หลายวันแล้วแต่ก็บ้างที่พี่ข้าวจะร้องขออะไรเล็กๆน้อยจากฉันอย่างพวกจุ๊บไม่ก็หอมแก้ม นี่หรอสิ่งที่เราทำกันตอนมีแฟน

งั้นก็ไม่ได้ต่างจากตอนที่แม่วาขอเราเลยนี่

วันนี้ทั้งวันก็พากันเก็บข้าวของใส่รถสปอร์ตของพี่ข้าว ซึ่งไม่รู้ว่าพี่ข้าวมีรถแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเปิดประทุนได้ด้วยเหมือนของแม่วาเลย

“พี่ข้าวอันนี้รุ่นอะไรคะ”

“เฟอร์รารี่ แคลิฟอร์เนีย  รุ่นเก่าแล้วพอดีพ่อซื้อให้ก่อนพี่ไปต่างประเทศ”

“อ่อๆ”

“งั้นไปกันเลยไหมคะ”

“ค่ะพี่ข้าว..”

เป็นอารมณ์ที่ค่อนข้างแปลกได้ลองนั่งรถคนอื่นนอกจากแม่เกร็งจัง

“เป็นไรคะตัวเล็ก?แสบตาไหมคะพี่มีแว่นนะนี่ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะพี่ข้าว”

ขับรถตากแดดมาได้ๆราวชม.กว่าก็ถึงคอนโดพี่ข้าวที่ค่อนข้างจะหรูกว่ามาตรฐานตามการแต่งตัวของพี่ข้าวค่อนข้างมากระหว่างที่เลี้ยวรถไปจอดก็มีคุณลุงคนนึงทักทายที่แปลกๆนิดหน่อย

“ยินดีต้อนรับกลับคุณหนูต้นข้าว”

“สวัสดีค่ะลุงสิงห์...ไม่ต้องเรียกว่าคุณหนูก็ได้นะคะคุณลุง”

“ไม่ได้หรอกครับคุณหนู เดี๋ยวคุณท่านจะโกรธเอาได้”

“ค่ะๆงั้นต้นข้าวเอาของไปเก็บก่อนนะคะ”

“ครับผม”พูดจบคุณลงก็โน้มตัวลงให้ตอนที่ขับรถเข้ามา

“พี่ข้าว..เป็นคุณหนูหรอคะ?”

“คะ?..อ่อไม่มีอะไรหรอกค่ะ....ถึงแล้วเราเอาของไปเก็บกันนะคะ”

“ค่ะ”

ฉันไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินตามพี่ข้าวที่กำลังสะพายกระเป๋าขึ้นลิฟต์จนมาถึงห้องเบอร์036 พี่ข้าวยืนไขกุญแจสักพักก็ดันประตูเข้าห้องไป

ห้องพี่ข้าวค่อนข้างจะใหม่แบบใหม่มากเหมือนพึ่งทำความสะอาดเสร็จหมาดๆสภาพที่ไร้ฝุ่นเกาะแถมยังมีวิวที่มองเห็นตัวตึกในเมืองได้สบายๆ

“ฮ่า...สบายจัง..”พี่ข้าวเอากระเป๋ากองไว้หน้าประตูก่อนจะเอนตัวนอนแผ่หลาไปกับเตียง

“ตัวเล็กคะมานี่หน่อยค่ะ”

“ค่ะพี่ข้าว..ว้าย”

“อื้อ....วูลฟ์หอมจังเลย..จุ๊บ”

“อื้อ..พี่ข้าววูลฟ์จักจี๋”

“ตัวเล็กคะ..รับพี่เป็นแฟนยัง”

“คะ?..-///-)..ตกลงค่ะ”

“เย้....อื้อตัวเล็กน่ารักที่สุดเลย จุ๊บ..จุ๊บ”

“พี่ข้าววูลฟ์จั๊กจี๋..ฮ่าๆๆ”

“งืมๆ..หอมจังเลยค่ะ..ฟอด”

วันนี้ทั้งวันฉันก็นอนกลิ้งไปมาในเตียงกับพี่ข้าวจนมืดค่ำก็เลยได้นอนที่นี่ เพราะตอนเช้าพี่ข้าวจะไปส่ง ได้กินอาหารฝีมือพี่ข้าวอีกแล้วอร่อยสุดๆไปเลย

 

Partทับทิม

ฉันมานั่งเฝ้าคุณวาทุกๆวันเวลาที่เธอหลับฉันมักจะนั่งปลอกผลไม้ใส่จานเล็กๆไว้ให้เธอตอนที่ตื่นขึ้นมาเอาไว้กินเวลาหิว

“อ้าว..คุณทับทิม”

“ชู่วๆค่ะคุณพยาบาล..คุณวากำลังหลับเลย”

“ค่ะ..วันนี้ก็มาปลอกผลไม้อีกแล้วนะคะเนี่ย”

“ค่ะของโปรดคุณวาเค้า”

“งั้นขออนุญาตตรวจเช็ครอยเย็บกับล้างทำความสะอาดแผล ขอเชิญคุณทับทิมออกไปนั่งรอข้างนอกก่อนนะคะ”

“ค่ะ..”

วันนี้ก็ไม่ได้เจอสองคนนั้นอีกแล้วแหะต้นข้าวกับวูลฟ์สินะ

“อ้าวคุณทับทำอะไรหรอคะ?”

“อ่อ..พอดีรอคุณพยาบาลทำความสะอาดแผลให้วาอยู่ค่ะ”

“อ่อ..ล้างแผลไอ้วา..งั้นไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยนะคะ”

“อ่อ..ค่ะได้ค่ะ”

วันนี้มาแปลกๆคนชื่อจอยเป็นเพื่อนสนิทคุณวาเปิดร้านขนมชื่อร้านsweet cake

เพราะคุณวามักจะชอบซื้อมาฝากเวลาไปร้านนี้

“แล้วเป็นไงบ้าง อาการของวามันดีขึ้นไหม”

“อ่อดีขึ้นค่ะ แต่ความจำก็ยังไม่กลับมาคุณหมอบอกรอดูอาการไปอีกสักระยะค่ะ”

“แล้วคุณล่ะทับ คุณไม่เบื่อบ้างหรอที่ต้องมาเฝ้าไอ้วามันทุกวันแบบนี้”

“ไม่เลยค่ะ..เพราะคุณวามีบุญคุณต่อทับมาก ทับเคยตกงานไม่มีที่ไปไม่มีที่ซุกหัวนอน คุณวาก็เข้ามายื่นมือช่วยเหลือทุกๆอย่างคอยส่งเงินให้ทับตอนที่แม่ทับป่วย แถมยังให้ทับได้ทำงานที่บริษัทคุณวาอีก แล้วก็ยังค่อยช่วยสอนงานต่างๆ ทับคงจะไม่มาดูแลคุณวาตอนเป็นแบบนี้ไม่ได้หรอกนะคะ คุณวาเป็นคนสำคัญต่อชีวิตทับ”

“อ่อ..แล้วเธอไม่เบื่อบ้างหรอ?หืม?”

คุณจอยกำลังทำอะไรกันอยู่นะถึงถามแบบนี้

“ทับไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณจอยมาถามแบบนี้กับทับทำไมหรือคุณมีเหตุผลอะไร”

“เปล่าๆ..ฉันแค่เป็นห่วงเธอกับบริษัทไอ้วามันจะล่มจมไปก่อนที่ฉันจะได้ดูมันเดินได้”

“คะ?..คุณหมายความว่ายังไง”

“ก็เอาง่ายๆเลยนะทับเธอสนใจมาทำงานร้านฉันระหว่างที่ไอ้วามันอยู่โรงบาลไหม งานง่ายๆขายขนมร้านฉันแถมมีเงินพิเศษด้วยนะ”

“แต่..แต่คุณวาล่ะคะ”

“พอก่อนๆ..ฉันจะสั่งคนไปปิดบริษัทมันชั่วคราวระหว่างที่มันป่วยพนังงานทำงานไหวได้ยังไงตอนที่บอสนอนซมเป็นผักในโรงบาล”

“ค่ะ..ทับตกลงเพื่อความสบายใจของคุณวาที่ยังมีเพื่อนสนิทดีๆแบบคุณจอย”

“อื้อหือ..งั้นไปดูมันก่อนค่อยไปเที่ยวกันวันนี้ฉันมีร้านอร่อยๆแนะนำ ร้านไอ้วามันเองแต่ฉันเป็นคนดูแลกิจการให้มันมาสักพักตอนที่มันบอกว่าต้องเคลียร์งานบริษัท”

“คุณวาเปิดร้านอาหารด้วยหรอคะ?”

“ฮ่าๆๆ..มันต้มคนทั้งบริษัทได้ไงวะโดยไม่บอกว่าทำอีกงานอยู่อยากจะบ้าตาย”

“ร้านของคุณวา?..”

“ร้านที่มันฝันว่าอยากจะทำอาหารอร่อยๆให้ทุกๆคนกินแต่ตอนนี้มันนอนซมอยู่ฉันจะเป็นคนพาเธอไปเอง สบายๆฉันเป็นเจ้าของร้านชั่วคราวไม่ต้องห่วง”

“แต่...”

“โอ๊ยๆพอๆอย่าพูดเยอะไปหาไอ้วากัน”พูดจบคุณจอยก็จูงมือฉันไประหว่างทางที่เดินไปหาคุณวาที่ห้อง

“เห็นไหมมันหลับแล้ว บัยบายไอ้วาเดี๋ยวมาเยี่ยมไปกันเร็วคุณทับ”

“เดี๋ยวค่ะคุณจอยยย”

สรุปก็โดนฉุดกระชากลากแขนไปขึ้นรถอีกครั้งแต่คราวนี้ค่อนข้างแปลกไปกว่าตอนนั้นเพราะไม่มีบอดี้การ์ดคนที่ชื่อวินมาด้วย

“ฟู่..รอดตัว”

Partทับทิมจบ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น