สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 10 : แตงกวาลูกใหญ่NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 มี.ค. 64

ตอนที่10แตงกวาลูกใหญ่NC

ฉันกลับมาพร้อมของวิเศษในมือสีเขียว ใครล่ะอยากจะโดนแบบนี้ไม่มีหรอก

เดินถือแตงกวาไปก็คิดหนักมาตลอดทางว่ามีวิธีที่จะไม่ทำแบบนี้ไหมขอไม่ทำดีกว่า            ลิลลี่เธอบอกจะมาคืนนี้ เหอะๆฝันไปเถอะ 

“แอ๊ด...กลับมาแล้วค่า

อือ..คุณวา..

ชู่วๆ..คนเก่งคืนนี้ค่อยมาหาวาอีกทีนะคะ ตอนนี้คงจะไม่สะดวกเท่าไร..จุ๊บ..ค่ามัดจำนะคะ

ฉันนั่งคลุกเข่าลงข้างๆโซฟาระหว่างกำลังแก้มัดให้ลิลี่ทำตอนนี้กำลังตาปรือไปหมด

อื้อ..ดาร์ลิ่ง..จุ๊บ..

“อือ...”ลิลลี่ผวากอดคอฉันแล้วก็เปิดปากขยี้ลงมาจูบฉันอย่างดูดดื่มไม่พอยังสอดลิ้นเข้ามาอีก เหลือเชื่อเลยฝรั่งคนนี้

อือ...ฮ่า..งั้นเจอกันนะคะ”ลิลลี่ลงออกจากโซฟาแล้วเดินหอบเสื้อผ้าเอาไปใส่ในห้องน้ำก่อนจะส่งจูบเป็นของแถมแล้วเดินออกไป

สุดท้ายก็ไม่มีอะไรดีขึ้นล้วงมือถืออกมานั่งคุยแชทกับตัวเล็กแต่ก็ไร้วี่แววการตอบแชทกลับ

“ไปไหนกันนะ?”

“ก๊อกๆ..คุณวาอยู่ไหมคะ?”

“อยู่..มีไรทับทิม”

“ทับแค่อยากจะชวนคุณไปเดินตลาดค่ะ พอจะมีเวลาสักหน่อยไหมคะ?”

“อ่า..ได้สิฉันกำลังเบื่อๆพอดี”

ออกไปหาทับทิมตัวคำชวน วันนี้ก็ใส่ชุดสบายๆทั้งคู่ของทับทิมเน้นเป็นชุดลูกไม้สีครีม ตัดมาที่ฉันใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนต์แล้วก็ร้องเท้าแตะที่ทับทิมเอามาคืน

“อยากกินอะไรฉันเลี้ยงเอง..เฮ้อ”

“แต่ทับทิมไม่อยากเห็นคุณวาเครียดนี่คะ”

ฉันทำได้แค่มองเหล่เล็กน้อยก็หันหน้ามามองแผงแม่ค้าที่กำลังขายของกับผู้คนแออัดเดินสวนไปมากันเต็มทางถนน

เดินไปเรื่อยระหว่างเดินไปมากับคนที่เบียดกันขนาดนี้ก็ย่อมทำให้มียัยเหมียวตัวนึงกำลังหลงทางกับฉัน

“โธ่เว้ย..ทับทิม”ฉันต้องเดินย้อนกลับมาตามทางเรื่อยๆมองหาทับทิมที่ตอนนี้ไปนั่งพักริมถนนกับอาการเจ็บปวดที่แผลเข่าถลอกจนเริ่มบวม

“ขอโทษ..ค่ะคุณวา”

“เจ็บมากไหม..รอนี่แป๊บ”

ฉันเดินเลี่ยงมาหาแม่ค้าขายน้ำปั่นแล้วบอกขอน้ำแข็งเย็นเปล่าแก้วนึง

“เอาขามานี่”

“คะ?..อ๊าย..คุณวา เย็นนะคะ”

“ระงับอาการบวมไง มาฉันแบกเอง..ขึ้นหลังฉันซะ..”

“ค่ะ..”ฉันนั่งย่อตัวลงก่อนให้ทับทิมขึ้นหลังแล้วเดินแบกมาเรื่อยๆจนถึงห้องพัก ระหว่างทางทับทิมก็ไม่ได้พูดคุยอะไรมีแต่เพียงเสียงหอบหายใจเบาๆข้างหูฉัน

“รออยู่นี่ ฉันจะไปเอาข้าวมาให้”

“ค่ะ..”ส่งทับทิมเสร็จก็บอกให้เธอเข้าห้องไปแล้วเดินลงมาสั่งเซ็ทอาหารชุดไปให้

หลังจากหมดธุระกับทับทิมฉันก็ออกมาเดินกินอาหารที่ริมทะเลเป็นโซนสำหรับแขก อาหารทะเลกับวิวทะเลยามค่ำคืนตามด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ถูกยืนมาตรงหน้าของฉัน

“สำหรับคุณไงคะดาร์ลิ่ง”

 “เดี๋ยวนะลิลลี่ เธอพูดไทยได้นี่”

“เซอร์ไพส์ไหมล่ะคะ”

ลิลลี่มานั่งลงกับฉันในแบบที่ฉันปรับตัวตั้งสติไม่ทัน

“แต่..แต่”

“ชู่วๆ....ไม่มีแต่นะคะ กินกุ้งไหมคะเดี๋ยวลิลลี่ป้อนเอง”

“...”

ฉันนั่งกินอาหารทะเลเงียบๆในระหว่างที่ลิลลี่ทำหน้าที่ป้อน

นั่งกินเรื่อยๆจนอิ่ม อีกไม่ช้าก็จะมีการแสดงโชว์ระบำแล้วก็ตามด้วยเพลงแดนซ์?

นั่งดูการแสดงโชว์เรื่อยๆ ส่วนลิลลี่ก็เริ่มมาแซะเกาะแขนฉันหนึบจนมือเล็กๆของเธอกำลังล้วงเข้าไปในเสื้อของฉันอย่างวิสาสะ

“หยุดนะลิล...อย่าทำแบบนี้”

“อือ..คุณวาเรากลับไปห้องเลยไม่ได้หรอคะ”

“ได้..แต่ขอเวลาอีกสักพักนะ”

“ค่ะ..ดาร์ลิ่ง”ยังไงก็ขนลุกกับคำพิลึกๆของลิลลี่อยู่ดีฉันไปเป็นดาร์ลิ่งหล่อนตอนไหนไม่ทราบ

ฉันนั่งดูโชว์นี่เรื่อยๆจนกระทั่ง2ทุ่มกว่าตอนนี้ลิลลี่ก็ฟุบหลับไปกับไหล่ฉัน

“ลิลลี่คะ..ไปห้องกันเถอะค่ะ”

“อื้อ...วาขาอุ้มลิลหน่อยสิ”

“ได้สิคะ..”ฉันนี่กัดฟันเบาๆคนหรือตัวอะไรเนี่ยขี้เซ้าชะมัดหรือสำออยวะ ฉันอุ้มลิลลี่ในสภาพหัวห้อยล่องแล่งไปมาตามจังหวะการเดินของฉันจนมาถึงห้องพอวางลงปุ๊บยัยตัวแสบนี่ก็ถลามากอดเอวดึงฉันลงไปกับเตียง

“คุณวา..เรามาต่อกันเถอะนะคะ”

“ได้สิคะ..”สุดท้ายก็ต้องทำ จำใจเถอะนะฉันไม่ได้มักมาก

รับไม่ได้ ใช่ฉันมันเป็นคนที่น่ารังเกียจ และฉันเสียใจ

ฉันพยายามๆจะไม่คิดมากเรื่องพวกนี้ แต่ลิลี่ก็ยังคงตื้อฉันไม่เลิก

ลิลลี่เล่นดิ้นพลานไปมาตอนฉันเริ่มกัดไปตามผิวขาวๆของเธอจนขึ้นสีแดงเป็นรอย

“อื้อ..คุณวา..”

“...”

ฉันเริ่มยิ้มกริ่มตอนนึกได้ว่าฉันมีแตงที่ขอมาจากเมื่อเช้าในตู้เย็น ฉันจะบอกเคล็ดลับการกินผักที่ดีให้นะ

“ชู่วๆ..คนเก่งคะ เราจะมาต่อจากเมื่อเช้ากันนะคะ”ฉันฉีกยิ้มให้กับลิลลี่ที่นอนอ่อนเปลี้ยกับเตียง

“ค่า..อื้อ”จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดทุกชิ้นฉันก็จัดการใช้เนคไทมัดไว้แบบเดิม

“ไหนใครเอ่ยอยากกินผักอร่อยๆ”

“อื้อ..คุณวาขา..ดาร์ลิ่ง”

ฉันเดินถือแตงกวาขนาดเท่าแขนของลิลลี่มาในสภาพเย็นเจี๊ยบ

“กินผักให้อร่อยนะคะ”ฉันจัดการปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกจนหมดแล้วถอดทิ้งไว้กับพื้นก่อนจะขึ้นไปนั่งคลุกเข่าตรงหว่างขาของลิลลี่ในตอนนี้กำลังสั่นระริกๆไปหมด

**18+**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น