สัมผัสรักต้องห้าม

ตอนที่ 1 : แม่วา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

คุณเชื่อเรื่องความสัมพันธ์ทางสายเลือดหรือเปล่า หรือคุณเคยอาจคิดหลงผิดไปกับมันบ้างไหม มันอาจเป็นเรื่องที่แย่ แต่เราก็เลี่ยงมันไม่ได้ ในเมื่อเราเลือกที่จะทำตามความต้องการของเรา

ฉันวูลฟ์ เป็นลูกสาวของแม่วาหรือวายุ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันเป็นใครมาจากไหน รู้แต่เพียงแม่วาเป็นคนที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอดเวลา ข่าวลือนั้นมีมากมายจนหนาหู ตั้งแต่แม่วาท้องก่อนแต่งหรือโดนผู้ชายทิ้ง หรือฉันก็แค่เด็กที่ไม่มีครอบครัวต้องการ ฉันถูกเก็บมาจากข้างถังขยะแห่งนึงในหมู่บ้านเล็กๆ หรืออาจโดนคนใจร้ายเอาฉันมาทิ้งไว้ก็ไม่ทราบ ฉันรักแม่วามาก ฉันไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ แต่ฉันกำลังถลำลึกไปกับความรู้สึกที่ผิดบาป ฉันเป็นแค่หมาป่าเดียวดาย ส่วนแม่วานั้นเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านมาเพื่อหอบหุ้มร่างกายของฉันยามเมื่อฉันหว่าเว้ หรืออาจเป็นเพียงสายลมแห่งความรักที่อ่อนโยน หรือเปล่า? คุณอยากรู้ความจริงข้อนี้ไหม

คุณพร้อมที่จะเปิดรับมันหรือเปล่า?

คำตอบของฉันไม่มีอะไรใดๆนอกจากคำเดียวที่ฉันชอบเอ่ยปากเรียกหาเสมอ

“แม่วา”

วูลฟ์รักแม่วาที่สุด รักจนไม่อยากจะเอ่ยปากร้องขออะไรใดๆได้อีกเลย วูลฟ์ควรทำยังไงกับความรู้สึกข้างในของวูลฟ์

วูลฟ์อาจเป็นลูกหมาที่ไม่รักดีต่อเจ้านาย แต่วูลฟ์ก็จะเคียงข้างแม่วาเสมอนะ

“ไปต่อ//พอแค่นี้ ” คุณเลือกได้นะ ขอต้อนรับสู่การดองเค็ม55555

ตอนที่1 แม่วา

ตื่นเช้า คือสิ่งที่หลายๆคนเกลียดนักหนา เป็นสิ่งทำหน้าเบื่อมากถึงมากที่สุด ฉันวูลฟ์เป็นแค่เด็กสาวอายุ18ปีพึ่งจะจบม.6มาได้ราวๆ2วันกว่ากำลังบิดตัวกลิ้งไปมา ที่เตียง อย่างเกียจคร้าน

“ก๊อกๆ คนเก่งตื่นยังคะ”เสียงผู้หญิงคนนึงกำลังเคาะประตูเรียกฉันอย่างคุ้นเคยเหมือนทุกๆวัน

“ยังเลยค่า..คิกๆ”ฉันหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจ แล้วก็ม้วนตัวซุกลงผ้าห่มอีกตามเคย

“หว่า..งั้นก็อดกินนมกับแพนแค้กสูตรแม่วานะคะ”แม่วาหรือวายุ อายุ33จบมหาลัยปริญาตรีด้านการธุรกิจกับบริหาร สาขาการจัดการ หรืออะไรสักอย่างนี่แหละ

แม่วาทำงานบริษัทเป็นเจ้าของบริษัทส่วนตัวกับทำร้านอาหารไรก็ไม่รู้ มัวแต่บ่นอยู่นั่นแหละแม่วามากอดตอนไหนยังไม่รู้ตัวเลย

“ฮั่นแน่ คิดอะไรอยู่หรอคนเก่ง...ฟอดดด”แม่วากดจมูกนุ่มนิ่มๆถูไถไปมากับแก้มวูลฟ์จนจักจี๋ไปหมดแล้ว

“ฮ่าๆๆ แม่วาวูลฟ์จักจี๋น้า เอาจมูกออกไป”

ต่อให้ดันออกไปแค่ไหน แม่วาก็ยังกดตัวทิ้งน้ำหนักลงมาจนเราทั้งคู่นอนระนาบเดียวกัน

“อ๊ะ..-0-)”

“อ๊ะ -///-)”

“งั้นแม่ลุกก่อนนะคะคนเก่ง รีบๆล้างหน้าล้างตาลงไปข้างล่างได้แล้ว”

“..”ฉันยังคงค้างติ่งกับการกระทำเมื่อกี้ ข้างในของฉันมันเต้นระรัวๆตุบๆดังสนั่นจนจะทะลุมาข้างนอกแล้ว

แม่วาลุกขึ้น จัดการปัดเสื้อผ้าเล็กน้อยๆแล้วรีบหันหลังวิ่งออกจากห้องไปทันที

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าฉันคิดไม่ดีกับแม่ตัวเอง

“แม่วา...”ฉันทำได้แค่สะบัดหน้าตัวเองไปมา แล้วรีบลุกวิ่งเข้าน้ำไปจัดการกับธุระของตัวเองต่อ ก่อนจะวิ่งด่วนจี๋ลงมาข้างล่าง

แม่วากำลังยืนร่อนกระทะไปมาในห้องครัว ฉันทำได้แค่แอบเดินมาเงียบๆแล้วก็ดึงเก้าอี้เบาๆก่อนจะหย่อนก้นลงไปนั่งดู แม่วาน่ะไม่ว่าวันไหนๆก็ยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แม่วาเป็นลูกครึ่งไทยกับอะไรสักอย่าง

*นี่ไม่คิดจะจำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับแม่ตัวเองหน่อยเรอะ*

วันนี้ใส่เสื้อกล้ามคอลึกสีดำ แล้วก็มัดผมหางม้าขึ้นสูง ใส่กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน โชว์ขาอ่อน กับกล้ามแขนแน่นๆสำหรับคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

“อยากจะขอลอง..เปิดดูข้างในนั้นจังเลย”ซวยแหละเผลอพูดดัง

“อะไรในๆนะวูลฟ์..ไหนลองพูดให้แม่ฟังหน่อยสิ”แม่วาหันควับมาจากกระทะทันที

“เปล่านะ วูลฟ์เปล่านะ วันนี้อากาศร้อนจังเลยเนอะแม่วา ดูสิๆแดดออกจ้าขนาดนั้น นกยังพากันไปเดินกินดินได้อีก”

ฉันพยายามแถเรื่องอื่นไปเรื่อยเพื่อกลบเกลื่อนหนีความผิดอยู่

“กลบเกลื่อนไม่เนียนเลยนะ”

“ก็..ก็ วูลฟ์แค่ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ แม่วาอ่าชอบแกล้ง”

“จ้าๆ แพนเค้กเสร็จแล้วนะ”แม่วาเดินดุ่มมาๆมาพร้อมกระทะ แล้วร่อนแพนเค้กเล็กน้อยก่อนจะเทลงจานให้ฉัน

“ระหว่างน้ำผึ้งกับนมข้น จะเอาอะไรดีจ๊ะ”

“ทั้งสองเลย”ฉันนั่งยิ้มแฉ่งให้แม่วา แล้วก็ใช้ซ้อมจิ้มกินเปล่าๆทั้งร้อนๆแบบนี้แหละ

“ไม่ราดสักหน่อยหรอ หืม?”

“ไม่ดีกว่าเดี๋ยวแม่วาไปทำงานช้า”

“จ้าๆแม่คนเก่ง งั้นแม่ไปเตรียมตัวก่อนนะคะ จุ๊บ”

แม่วาวางกระทะลงอ่างก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาจุ๊บฉันก่อนไปอาบน้ำแต่งตัวทำงานเหมือนเดิม

“วันนี้ หึๆเป็นวันแห่งการอู้”ฉันยิ้มแก้มฉีกให้กับตัวเอง ระหว่างกินแพนเค้กไปแล้วก็คิดแผนการร้ายในใจ

“อ่อ..วูลฟ์ลูกคิดออกยังคะว่าจะเรียนต่อตอนไหน”เสียงแม่วาดังออกมาจากห้องน้ำ

อุ๊ยตายว้ายกริ๊ด ยังไม่ได้คิดเลยขุ่นแม่ขา

“อึกๆ..แง่มๆ”ฉันเลือกที่จะไม่ตอบแม่วาแล้วก็ทิ้งให้แม่วาเลิกถามไปเอง

“งั้นลูกคิดได้เมื่อไร ค่อยบอกนะคะ”

ฉันนั่งเคี้ยวเอื่อยๆกับแป้งแพนเค้กที่กำลังจะเย็นชืด

รอเวลาที่แม่วาจะออกไปทำงาน

“หว่า..จะ7โมงแล้ว แม่ไปก่อนนะคะ เงินแม่วางไว้บนโต๊ะหน้าทีวีแล้วนะ บัยบายค่ะคนเก่ง”แม่วาเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดิน ก่อนจะคว้ากุญแจบิ๊กไบค์ติดมือกับหมวกกันน็อกสีดำเทาติดมือออกประตูไปด้วย

“พรึ่ม...บรืนๆ...แม่ไปแล้วน้า”เสียงแม่วาตะโกนดังลั่นออกมาจากโรงรถ ก่อนจะบิดคันเร่งหายไปกับถนน

ฉันได้แต่นั่งคิดว่าจะเอาไงกับชีวิตต่อว่าจะเรียนหรือทำงานกับแม่ก่อน

คิดมากไปก็ปวดหัว สุดท้ายก็เลิกคิดเลยรีบกินๆให้เสร็จแล้วลุกไปล้างจานกับกระทะที่แม่วาทิ้งไว้ให้ งานบ้านก็มีไม่กี่อย่างเดี๋ยวสายๆหน่อยจะมีคุณป้าแม่บ้านมาช่วย

บางครั้งการสบายเกินไปก็หน้าเบื่อ อยากมีงานทำบ้างสักนิด นิดนึงก็ยังดีอ่า แบบนี้มันน่าเบื่อเกินไปวันๆก็เล่นเกม มือถือ อ่านการ์ตูนไรงี้

ฉันก็เดินเล่นไปทั่วบ้าน ทะลุเรือนกระจกของแม่วา เข้าๆออกๆบ่ายๆก็เอาจักรยานไปปั่นเล่นรอบๆหมูบ้าน ที่ใหญ่มากจริงๆนะ มีลานน้ำผุด้วย แล้วก็พวกต้นราชพฤกษ์

ที่ปลูกเป็นแนวยาวตามจุดๆ พุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งเป็นรูปสัตว์ต่างๆ กับสวนของเล่นที่มีเป็นจุดๆ ฉันมักจะชอบแอบมานั่งเล่นชิงช้าคนเดียวอยู่ตรงนี้เสมอรอเวลาจนเกือบเย็น แล้วถึงจะได้กลับบ้านไปเจอแม่ ฉันอาจจะชินแล้วก็ได้กับการที่แม่ทำงานเลี้ยงดูฉัน มีแค่ฉันและแม่วา เราสองแม่ลูกกับบ้านหลังนึงที่ดูแล้วอ้างว้างจัง ข้างในที่เปล่าเปลี่ยว แต่เต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆที่แม่ต้องฟันฝ่า ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดจากน้ำพักน้ำแรงของแม่ แม่เลือกเองที่จะพาเราทั้งสองออกจากบ้านหลังนั้น แม่วาบอกว่าอยากจะเลี้ยงดูฉันให้เติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งในวันหน้า

แต่สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือการดูแลเอาใจใส่ ความรักจะช่วยมาเติมเต็มในสิ่งที่ฉันขาดหายไปตลอดมา ฉันรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว แต่บ้างครั้งฟ้าก็ให้พรกับเราในบ้างครั้งที่เราไม่ได้เอ่ยปากขอก็ย่อมมี ฉันอยากให้แม่เลิกสนใจงานแล้วกลับมากอดฉันเหมือนอย่างเคย พาฉันไปเที่ยวบ้างสักครั้ง แต่ทำไมตอนนี้ดูแล้วช่างไกลห่างจากคำว่า ความรักเหลือเกิน ฉันกำลังร้องขอในสิ่งที่อาจเป็นไปไม่ได้ ใช่แล้วฉันอยากอยู่กับแม่

“หนูจ๊ะ..ค่ำแล้วไม่กลับบ้านหรอหืม? หรือหนูหลงทาง”

“อ๊ะ..ห๋า คะๆ อ่อขอโทษค่ะ งั้นหนูไปแล้วนะคะ”ฉันมัวแต่นั่งเล่นชิงช้าจนเหม่อรู้ตัวอีกทีก็ปาไป5โมงเย็นแล้ว กลับบ้านช้าโดนแม่วากินหัวแน่ๆเลย โอ๊ยๆยัยวูลฟ์ ยัยหมาขี้เหม่อ

  ฉันขึ้นจักรยานได้ ก็ใส่เกียร์หมาปั่นกลับบ้านเลยล่ะ พอมาถึงก็เจอแม่วานั่งกระดิกขาดุ๊กดิ๊กๆที่โซฟารอ

“ไปไหนมาคะวูลฟ์ ไหนลองอธิบายมาสักหน่อยสิ”
“วูลฟ์..วูลฟ์แค่ ไปเล่นที่สวนมาค่ะ”

“สวน? ลานน้ำพุน่ะหรอ?”

“ใช่แล้ว วูลฟ์ไปเล่นของเล่นที่สวนมา สนุกมากเลย แหะๆ”ฉันพยายามแล้ว แต่สายตาจ้องจับผิดของแม่วาก็ไล่ตามมาตลอด เหงื่อนี่แตกพรากๆ

“เฮ้อ...ระวังตัวบ้างก็ดีนะวูลฟ์ ลูกรู้ไหมสมัยนี้คนอันตรายเยอะ”

“จ้า...วูลฟ์สำนึกแล้วแม่จ๋า อาบน้ำให้วูลฟ์หน่อยสิ”

“โตป่านนี้แล้ว ยังอยากให้แม่อาบน้ำให้อีก ฮ่าๆๆ วูลฟ์”แม่วากำลังหัวเราะใส่ง่า ก็ฉันชอบเวลาอาบน้ำกับแม่นี่ฉันผิดอาราย

“ก็ได้ค่ะ แม่จะอาบให้มานี่มา”แม่ลุกจากโซฟา แล้วเดินมาจูงมือฉันให้เดินตามต้อยๆจนถึงชั้นสอง จากนั้นเลี้ยวเข้าห้องแม่วาไป

อ๊ะเร๊ะ..ทำไมมาห้องแม่ ปกติแม่พาไปอาบห้องวูลฟ์นี่

กว่าจะรู้ก็สายไปเสียแล้วหมาน้อย

ฉันกำลังโดนแม่หลอกสินะ แม่วาหลอกฉัน

“นั่งรออยู่ในนี้แล้วก็แก้ผ้าออกให้หมด เดี๋ยวแม่กลับมานะ”

“จ้าแม่วา”ฉันยิ้มแก้มปริให้แม่วา แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำดุ่มๆไปจัดการถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วก็เริ่มจากการขัดตัวด้วยสบู่ จนฟองฟอด

“ไหนใครเอ่ย อยากอาบน้ำกับแม่วา”

แม่วาโผล่หน้าเข้ามาในห้องน้ำ กับผ้าขนหนูพันรอบอกแบบแนบเนื้อ

อะเฮื้อก ดาเมจนี่มันคืออะไรกัน

“หันหลังมาค่ะ แม่จะขัดหลังให้”

“อะ..อื้อ -//-)”พยายามไม่เบนสายตาไปแอบดูร่องอกอึ๋มๆของแม่ แต่สายตาเจ้ากรรมก็ชอบแอบเหล่ไปมองตลอด แม่วาขัดหลังให้ด้วยใยบวบ

“แซ่กๆ...แซ่กๆ”

“...”

ความเงียบก่อตัวขึ้นภายในห้องน้ำอันเงียบสงบ ที่อึดอัดมากๆ

“แม่วา..วูลฟ์ขอไปที่บริษัทกับแม่วาได้ไหม”

“อื้ม...ได้สิคะ แล้วจะไปวันไหนล่ะหืม?”

“พรุ่งนี้ๆ วูลฟ์อยากเห็นแม่วาตอนทำงาน”

“จ้าๆ งั้นก็หันตัวมาสิคะแม่จะขัดให้”

อุ๊ยตายว้ายกริ๊ด ต้องหันจริงๆอ่า เป็นไงเป็นกัน ฉันนั่งกลั้นหายใจสัก3วิ แล้วก็หลับตาปี๋หันหน้ามาเผชิญแม่วาที่ตอนนี้กำลังขัดถูแขนกับขาด้านในให้ เวลาที่แม่วาจับขาของฉันนะ มันเป็นอารมณ์แบบกระแสไฟวิ่งจั๊กจี๋ไปทั่ว หวิวๆในท้องแบบบอกไม่ถูก

“ล้างตัว แล้วก็มาลงอ่างกับแม่นะคะ”

“ค่า”ฉันพยายามลืมตาแบบปิดเปิดๆ แอบส่องแม่ว่าลงอ่างยัง

“จ๋อม..ซ่า แปะๆๆ”เสียงแม่วาลงอ่างไปแล้ว

“เฮ้อ..รอดตัว”ถึงกะนั้นฉันก็ยังคง พยายามที่จะไม่คิดเรื่องแบบนี้กับแม่แล้ว แต่สมองก็ดันวิตถารไปเอง นั่งคิดมากก็ไม่มีไรดีขึ้นเลยจัดการตัวเองเอาสายบัวฉีดน้ำใส่ตัวเองจนเปียกแหมะ แล้วก็เดินย่างเท้าเข้าไปหาแม่วาที่ตอนนี้กำลังนอนลอยตัวกับลูกโป่งลอยน้ำอยู่ในอ่างแล้ว

ฉันค่อยๆหย่อนขาลงไป จากนั้นก็หันตัวออกมา

“เอ้า..ฮึบ”แม่วารวบตัวฉันแล้วดึงลงไปนั่งทับขาของแม่ไว้ ลูกโป่งด้านหลังของแม่วากำลังดันดุนแนบชิดสนิทกับหลังวูลฟ์

“แว๊กกก”

“เป็นอะไรไปวูลฟ์ ไม่ชอบลงอ่างกับแม่หรอ?”

“เปล่า..วูลฟ์แค่ตกใจ”

หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็พากันนั่งเงียบ ภายในอ่างน้ำที่ล้นปริ่ม

“วูลฟ์ต้องไปแล้วนะแม่วา งั้นวูลฟ์ไปก่อนนะ”ฉันชิงวิ่งหนีแม่วาออกจากห้องไป

“ว..วูลฟ์”

ฉันสัมผัสได้ ว่ามือของแม่กำลังลูบคลำโคนขาเรา นิ้วของแม่กำลังลูบไล้ผิวเรา

“แม่วา..แฮ่กๆๆ”ฉันนั่งทรุดตัวลงกับผ้าขนหนูที่หน้าห้องน้ำอย่างหมดแรง

เกิดอะไรขึ้น ทำไมแม่ทำแบบนี้กับเรา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น