พระสนมมากเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,239 Views

  • 63 Comments

  • 605 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    905

    Overall
    19,239

ตอนที่ 18 : การวางหมาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    16 มี.ค. 62


ตำหนักคุนหนิง

            อินจางนั่งมองดวงจันทร์ผ่านหน้าต่างที่เปิดกว้างด้วยสายตาเศร้าหมอง จิตใจตอนนี้บอบช้ำเกิดกว่าจะมีแรงทำสิ่งใดได้ ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องวางยาพิษนางยังไม่มีโอกาสก้าวขาออกจากตำหนักตนเองเพียงก้าว ข่าวคราวหลายหลากวิ่งเข้าหาแต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้ เพียงอดทน มองผ่านแสดงออกว่าไร้ความสนใจ ทั้งเรื่องการคัดสนมใหม่ที่เหวยกุ้ยเฟยได้รับสิทธิ์ดูแลจัดการ ข่าวความโปรดปรานของฝ่าบาทที่ดูเหมือนจะไม่ได้โปรดปรานฮุ๋ยเสียนเฟยเหมือนแรกๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นเพราะสวามีก็มีสตรีคนใหม่ที่โปรดปรานเพิ่มขึ้นอีกนางสองนางเช่นกัน

            ความโปรดปรานชั่วข้ามคืนที่ได้รับจากโอรสสวรรค์เป็นเหมือนยาพิษดีๆ นี้เอง แต่น่าแปลกที่พวกนางต่างต้องการยาพิษนี้และยินยอมกลืนกินมันด้วยความเต็มใจขอเพียงให้ฝ่าบาทหันมาสยใจโปรดปรานเพียงค่ำคืนเดียวก็ยังดี

            ร่างกายที่ได้รับพิษฟื้นตัวขึ้นมาก อีกสองวันนางคงสามารถเข้าร่วมได้ การคัดเลือกนี้เป็นไทเฮาที่เสนอขึ้นเพราะต้องการหาคนเข้ามาช่วยกำจัดฮุ๋ยเสียนเฟยและดึงอำนาจกลับมาให้ตระกูล อิจางคิดว่าฝ่าบาทรู้จุดประสงค์เรื่องนี้ดีแต่ไม่อาจขัดได้ นางและไทเฮาจึงเร่งจัดการ จะมีเพียงเหวยกุ้ยเฟยที่ตอนนี้ขัดขานางอยู่เท่านั้น แต่ปัญหานี้จะหมดไปหากยอมให้อีกฝ่าบเลือกคนของตนเองเข้ามาเช่นกัน เข้ามาได้ก็ตายได้นี้คือความคิดของอินจางที่มีต่อบรรดาสตรีหน้าใหม่เหล่านั้น

            “ฮองเฮาเพคะหม่อมฉันมี่ฮวาเพคะ”

            เสียงจากหน้าประตูดังขึ้นก่อนอินจางจะตอบรับให้เข้ามาได้ บานประตูไม้เปิดกว้างด้วยฝีมือคนสนิทก่อนจะปิดลง

            “มีเรื่องอะไรกันเจ้าถึงได้เข้ามาพบข้ายามนี้”

            “เรื่องฝ่าบาทเพคะ”

            อินจางยิ้มหยันเมื่อคิดว่าค่ำคืนนี้สตรีนางใดจะได้ถวายงานปรนนิบัติ

            “คงเป็นซีชงหรงอีกใช่หรือไม่ หากนับรวมวันนี้นางก็ถวายงานเป็นคืนที่สามติดกันพอดี นับว่ามีความสามารถไม่น้อย”

            “ไม่ใช่ซีชงหรงเพคะ”

            อินจางละใบหน้าจากดวงจันทร์บนฟาหฟ้ามามองใบหน้าคนสนิทเพื่อขอคำตอบ “เช่นนั้นใครกันที่เรียกความสนใจฝ่าบาทได้ในเวลานี้”

            “เป็นฮุ๋ยเสียนเฟยเพคะ”

            อินจางที่ได้ยินชื่อสตรีที่ทำให้นางต้องตกที่นั่งลำบากกำมือแน่นขึ้นก่อนจะสูบลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับพื้นฐานอารมณ์ที่แปรปวน

            “ทำไมฝ่าบาทไปหานางได้กัน เกิดสิ่งใดขึ้น”

            “เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมาได้ยินว่าซีชงหรงไปเดินเล่นที่สระบัวพร้อมกับฮุ๋ยเสียนเฟยเพคะ”

            “ช่างเป็นการกระทำที่โง่งม ข้านึกว่านางจะฉลาดมากกว่านี้เสียอีก” อินจางเดินกลับเข้ามานั่งยังตะข้างเตียงก่อนจะจ้องหน้าคนสนิท “เรื่องนี้คงจะทำให้ฮุ๋ยเหมยร้องขอให้คนที่นางต้องการเข้ามาเพิ่มได้วันคัดเลือก ซ๊ชงหรงช่างไม่รู้จักคิดจริงๆ อยากไปแสดงตัวว่าฝ่าบาทโปรดปรานทั้งที่ตนเองโง่เขลา”

            “จากที่ได้ฟังเหล่านางกำนัลที่เห็นเหตุการณ์ดูเหมือนว่าฮุ๋ยเสียนเฟยจะชอบซีชงหรงนะเพคะ เพราะระหว่างพวกนางไม่ได้เกิดปากเสียงกันเลย ทั้งที่ซีชงหรงไปเพราะต้องการอวดความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีให้”

            อินจางขบขันกับความคิดตื้นเขินของนางกำนัลพวกนั้น มาอยู่ในวังหลังท่การแสดงละครรักใคร่กลมเกลียวจะมีความจริงใจมิตรแท้ให้กันได้ยังไง

            “ฮุ๋นเหมยผู้นั้นนางไม่จำเป็นต้องสนใจสตรีที่ฝ่าบาทโปรดปรานเพียงครั้งสองครั้งมีฮวา การที่ฝ่าบาทฉีกหน้าข้าเพราะนางตอนเกิดเรื่องยาพิษก็ทำให้เห็นชัดแล้วว่าฝ่าบาทโปรดปรานนางมากขนาดไหน อย่างซ๊ชงหรงหรือจะไปเทียบอะไรนางได้กัน การคัดเลือกครั้งนี้ท่านพ่อจะส่งหลานสาวท่านลุงเข้ามาช่วยข้าจัดการนางทั้งยังเรียกความโปรดปรานฝ่าบาทที่มีให้ฮุ๋ยเหมยน้อยลง แต่ถึงเราจะทำไม่สำเร็จเรื่องชิงความดปรดปรานแต่ไทเฮาก็มีหมากของพระนาง ฝ่าบาทอย่างไรก็ต้องเห็นแก่หน้ามารดาอยู่บ้างจะเมินเฉยสตรีที่เป็นคนของไทเฮาเลยคงไม่ได้”

            “แต่เท่าที่หม่อมฉันเห็นมาตลอดคือฝ่าบาทไม่ได้สนิทกับไทเฮา ออกจะไม่เชื่อฟังด้วยซ้ำนะเพคะ”

            “ข้ารู้ แต่อย่างไรไทเฮาคือมารดาผู้ให้กำเนิด ถึงฝ่าบาทจะไม่ชอบใจก็ไม่อาจหักหน้าพระนางได้ ไม่เช่นนั้นจะเกิดข่าวลือเสียหายว่าฝ่าบาทหลงอิสตรีจนละเลยมารดา”

            อินจางไม่รู้ว่าไทเฮาและฝ่าบาทมีความสัมผัสด้านมารดาและบุตรลึกซึ่งเพียงใด แต่ที่มั้นใจเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาไทเฮายังคงอยู่ได้และมีอำนาจในมือ คระกูลจ้าวเองก็ยังอยู่ดีถึงจะถูกลดอำนาจลงไปถึงครึ่งก็ตามแสดงว่าฝ่าบาทยังคงไว้หน้าไทเฮาและเว้นทางเดินไว้ให้ตระกูลฝั่งมารดาตนเอง

            “แล้วเรื่องคุณหนูหนิงเซียนที่จะเข้าคัดเลือกฮองเฮาคิดว่าดีแล้วหรือเพคะ หากนางเข้ามาแล้วได้รับความโปรดปรานนางอาจจะแข็งข้อกับฮองเฮาได้ ที่หม่อมฉันตามสืบมาเห็นว่ามีนิสัยเอาแต่ใจ อวดบารมีเป็นคุณหนูที่เรื่องมากผู้หนึ่งเลยด้วยซ้ำ สตรีเช่นนี้ฝ่าบาทจะโปรดปรานจริงหรือเพคะ”

            “ฮึฮึฮึ มีฮวาเจ้าคิดว่าข้าฝากความหวังไว้กับนางจริงหรือ เปล่าเลย คนอย่างหนิงเซียนไม่มีความสามารถทำให้ฝ่าบาทสนใจได้ถึงเพียงนั้น นางมีความสามารถเพียงกรีดร้องโวยวายเมื่อไม่ได้ดังใจคิดเท่านั้น”

            “แล้วมันจะไม่เป็นผลเสียกับเราหรือเพคะ”

            “คงจะเป็นอยู่บ้าง แต่ที่ข้าให้นางเข้ามาเพราะนางจะเป็นคนที่เดินเกมตามที่ข้าต้องการได้ดที่สุด นางไม่ค่อยมีความคิดมากนักทั้งยังถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ ข้าที่มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่คนเดียวที่นางพึ่งได้ในวังหลังอย่างไรนางต้องฟังข้าทำตามที่ข้าบอกไม่มีความสงสัยใดๆ จึงเป็นคนที่ควบคุมง่ายที่สุด”

            “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

            อินจางพยักหน้าพอใจก่อนจะลุกจากเก้าอี้ไปยังเตียงกว้าง

            “เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าจะเข้านอนแล้ว”

            “เพคะ”

            หลังจากนางกำนัลคนสนิทออกไปอินจางนึกถึงใบหน้างดงามของสตรีที่ได้นอนเคียงข้างเอกบุรุษในค่ำคืนนี้อย่างฝืนทน เรียวปากสวยยิ้มเย้ยหยันให้โชคชะตาของตนเองที่ช่างอาภัพเรื่องความรัก เข้ามาหวงความโปรดปรานมีตำแหน่งเป็ยเอกภรรยา ป็นใหญ่รองจากผู้เป็นสามีแต่ไร้ซึ่งความรักความเห็นใจ เอาใจใส่จากบุรุษที่เป็นสามีตนเอง ตลกจริงๆ ที่นางยังหวังว่าสักวันจะได้รับความรักตอบกลับมาจริงๆ

 

ตำหนักลู่

            หลี่ซือหมินนอนมองสตรีข้างกายที่ตอนนี้หลับใหลไปแล้ว ใบหน้างดงามที่อยู่ใต้แสงเทียนช่างตราตรึงใจเข้าได้อย่างประหลาด เรียวปากเล้กที่เผยออยู่ทำให้จิตใจชายหนุ่มอย่างเขาเตลิดได้ง่ายๆ ชุดบางที่อยู่บนเรือนร่างช่างเย้ายวนเกินจะห้ามใจ      “เจ้าช่างเป็นสตรีที่ล่อลวงข้าได้ง่ายเสียจริงฮุ๋ยเหมย”

            มือหนาหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างบางอย่างเบามือก่อนจะลุกไปนั่งยังเก้าอี้ ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกเงาคนสนิทออกมาจากความมืดยามรัติกาล

            “เรื่องตระกูลอินตอนนี้ถึงไหนแล้ว”

            “ทลูฝ่าบาทตอนนี้จัดการรวบรวมหลักฐานได้มากแล้วพะยะค่ะ แต่คงต้องรอเวลาที่เหมาะสมเสียก่อนพะยะค่ะ”

            “ข้าก็คิดเช่นั้น ตาเฒ่าพวกนี้เจ้าเล่ห์กว่าที่คิด”

            หลี่ซือหมินมองไปยังร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก่อนจะโบกมือให้เงาออกไป ร่างหนาเดินมานอนข้างๆ ร่างบางก่อนจะโอบกอด ลมหายใจของนางช่างเรียกร้องแก่นกายเขาให้ตื่นเต็มที่เสียจริง ติดที่ต้องอดกลั้นความต้องการเอาไว้เพื่อรอวันที่นางยินยอมเสียก่อน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 12:59

    สู้ๆนะคะ
    #61
    0
  2. #60 lotlove444 (@lotlove444) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:28
    รอคร้าาาาา
    #60
    0