พระสนมมากเล่ห์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 19,427 Views

  • 63 Comments

  • 608 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,093

    Overall
    19,427

ตอนที่ 16 : ความโปรดปรานชั่วข้ามคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    13 มี.ค. 62


                 ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่วันที่นางเข้ามาถวายตัว ทุกสิ่งรอบกายดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทางมากตามที่นางต้องการ เส้นสายที่วางเอาไว้ใช้ประโยชน์ไม่เว้นวันด้วยอีกสองวันจะมีการส่งบุตรสาวขุนนางให้ฝ่าบาทคัดเลือกเพิ่ม ถึงสวามีจะไม่ได้เต็มใจแต่ก็มองข้ามไม่ได้เพราะจะเสียแผนที่วางเอาไว้ ฮุ๋ยเหมยเองก็ไม่ได้ถามสิ่งใดมากนางเพียงทำหน้าที่สร้างเรื่องวุ่ยวายอยู่ในมุมมืดให้กับวังหลังแห่งนี้ น่าสนุกที่คอยปั่นหัวเหล่าสนมที่เคยได้รับความโปรดปรานมาก่อนได้อย่างสนุกเบิกบานใจ

            วันนี้ฮุ๋ยเหมยสวมอาภรณ์สีม่วงเข้มปักปิ่นดอกไม้เล็กน้อยมองแล้วดูสบายตาไม่มากมาย มือบางลูบดอกไม้ด้านหน้าอย่างเหม่อลอย วันนี้เป็นอีกวันที่ช่วงบ่ายนางว่างจึงเลือกมาเดินเล่นที่อุทยาน ใบหน้างามให้ความสนใจดอกไม้ในมือจนได้ยินสัญญาณลับจากคนของตนจึงชะงักไปเล็กน้อย

            เรียวปากอิ่มยิ้มเย็นก่อนจะสนใจดอกไม้ในมือต่อ

            “คารวะฮุ๋ยเสียนเฟย”

            เสียงหวานดัดเล็กด้านหลังเรียกรอยยิ้มเพิ่มมากกว่าเดิมของฮุ๋ยเหมย นางไม่ได้คิดว่าเรื่องบังเอิญนั้นมีมากมาย การที่ซินชงหรงมาปรากฏตัวที่นี้ก็เช่นเดียวกัน มาวันไหนไม่มาแต่มาหลังจากที่ได้ถวายงานฝ่าบาทสองคืนติดเสียนี้

            “ซินชงหรงนี้เอง ไม่คิดว่าเจ้าจะมีอารมณ์ออกมาเดินเล่นในช่วงบ่ายของวันแบบนี้”

            ฮุ๋ยเหมยหันหน้ากลับมาสนทนากับสตรีที่เข้ามาทักทาย ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มหวานประดับใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์โกธรเคืองหรือไม่พอใจให้สตรีที่เข้ามาในสวนได้เห็นอย่างที่ต้องการ

            “ได้ยินฝ่าบาทตรัสถึงเมื่อคืนที่ผ่านมาเพคะ จึงได้คิดสนใจ เมื่อคืนฝ่าบาทเอ่ยถึงอุทยานที่ตอนนี้ดอกไม้นาๆ ชนิดเบ่งบานส่งกลิ่นหอมเต็มสวนหม่อมฉันจึงคิดมาเดินเล่นไม่คิดเช่นกันว่าจะเจอฮุ๋ยเสียนเฟยที่นี้”

            ฮุ๋ยเหมยยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อด้ยินต้นเรื่อง ช่างเป็นสตรีที่หลงตนเองจริงๆ ได้ถวายงานเพียงสองคืนติดเท่านั้นแต่คิดเอาเรื่องนี้มายกตนเสมอนางที่เป็นถึงเสียนเฟยเชียว ซินชงหนงเอ่ยเจ้านี้คิดน้อยไปแล้วจริงๆ

            “ข้าอยู่แต่ในตำหนักก็เบื่อหน่ายการออกมาเดินเล่นจึงเป็นทางเลือกที่ดี ดอกไม้งามมักทำให้ใจเบิกบานเป็นสุข สตรีที่ชอบสิ่งสวยงามอย่างข้าไหนเลยจะไม่มาเนเล่นชมความงามมันเหล่า แต่น่าเสียดายเพราะดอกไม้พวกนี้อายุมันสั้นจริงๆ เบ่งบานอวดความงามได้ไม่นานก็โรยราหมดความงามเป็นเพียงดอกไม้ราคาถูกที่พบเห็นได้ง่าย ปลูกใหม่ก็ง่าย ต้นเดิมตายไปเพียงถอนทิ้งเอาต้นใหม่ที่แข็งแรงงดงามมาลงแทนต้นเดิมก็ถือว่าทดแทนได้จริงหรือไม่ซินชงหรง”

            ฮู๋ยเหมยอวดยิ้มสวยเมื่อเอ่ยจบก่อนจะรอฟังความคิดเห็นของสตรีด้านหน้า โดนนางเสียดสีไปแบบนี้คงเดือดดาลใจไม่น้อย แต่ก็ยังดีที่เก็บอาการได้มากจะมีเพียงสายตาที่ฮุ๋ยเหมยมองออกเท่านั้น

            “คงเป็นอย่างที่ฮุ๋ยเสียนเฟยกล่าวมา แต่ดอกไม้เล็กๆ เดง่ายตายไวก็มีข้อดีตรงที่แปลกใหม่เรียกความสนใจได้ดีนะเพคะ อายุสั้นแต่กลับมีผีเสื้อมาสนใจไม่ได้ถูกหมางเมินเสียทีเดียว”

            ซินชงหรงถึงไม่พอใจในคำกล่าวของสตรีด้านหน้าแต่นางทำสิ่งใดไม่ได้มาก วันนี้ที่ออกมาเพื่อมาหยังเชิงเสียนเฟยสตรีคนโปรดของฝ่าบาทเท่านั้น เจอกันแต่ละครั้งเพียงทำความเคราพยังไม่มีโอกาสพูดคุย แต่ช่วงหลังมานี้ฝ่าบาทไม่ได้เสร็ดไปหาเสียนเฟยอย่างวันแรกๆ ที่เสียนเฟยเข้าวัง และนางโชคดีหน่อยที่ปรนนิบัติได้ถูกใจฝ่าบาทจึงมาหาถึงสองวันติด คืนนี้ก็เช่นเดียวกันนางคิดว่าอย่างไรฝ่าบาทต้องเลือกป้ายนางอีกหน

            “หากดอกไม้พวกนั้นพอใจข้าก็ไม่คิดว่าผิด แต่อายุที่สั้นแบบนั้นจะเอาสิ่งใดเป็นหลักประกันความอยู่รอด”

            “ฮุ๋ยเสียนเฟยกล่าวได้ถูกต้องแล้วเพคะ”

            ฮุ๋ยเหมยยิ้มหวานพลางจับจ้องดวงหน้างามของชงหรงที่กำลังหลงใหลในตนเองคิกว่าฝ่าบาทสนใจ

            “ได้ยินมาส่าซินชงหรงเก่งเรื่องการชงชา”

            “เพคะ หม่อมฉันมีเรื่องที่ถนัดไม่มากนักที่ดีหน่อยก็เป็นเรื่องการชงชา”

            “คงเป็นเพราะฝีมือการชงชาแน่ๆ ฝ่าบาทถึงได้ให้ความสนใจเจ้าขนาดนี้”

            “พระสนมฮุ๋ยกล่าวเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันได้รับความเมตตาเพียงเล็กน้อยไหนเลยจะเทียมกับพระสนมได้”

            ฮุ๋ยเหมยขบขันกับเรื่องตรงหน้า วันนี้ดีเสียจริงที่มีคนมาตีฝีปากด้วยทำให้คลายความเบื่อหน่ายไปได้มากทีเดียว ตั้งแต่รู้เรื่องการเมืองที่ฝ่าบาทให้รับรู้แผนการจัดการวังหลังต้องเลื่อนออกไปสักระยะ ฮุ๋ยเหมยจึงทำได้เพียงอยู่ฉากหลังกลั่นแกล้งสนมเล็กๆ แก้เบื่อไปวันๆ ไม่นึกว่าซินชงหรงผู้นี้ที่ได้รับความโปรดปรานเพียงสองวันจะใจกล้า ขนาดซีเจาหรงยังไม่กล้ามากขนาดนี้ อะไรที่ทำให้สตรีผู้นี้มั่นใจมากมายได้กัน เพราะคำหวานของบุรุษที่ให้ไว้ หรือว่ามั่นใจในอำนาจหนุนหลังของตนเอง อำนาจลวงตาไหนเลยจะมาสู้อำนาจแท้จริงในมือนางได้

            “เดินเล่นกันดีหรือไม่ซินชงหรง”

            “หากเป็นความต้องการของพระสนมหม่อมฉันยินดีเพคะ”

            ซินซินไม่ค่อยเข้าใจท่าทีของสตรีด้านหน้ามากนัก แต่เมื่อนางเลือกเดินออกมาหยังเชิงนางก็ต้องตอบรับคำชวน ฮุ๋ยเหมยผู้นี้ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจแต่ออกจะพอใจและสนุกด้วยซ้ำ ซินซินจึงรู้สึกว่าตอนนี้นางเป็นตัวตลกอยู่กลายๆ

            ฮุ๋ยเหมยเดินนำหน้าชงหรงคนงามออกไปอีกด้านที่ทอดยาวไปหาสระบัว ใบหน้างดงามประดับยิ้มแจกจ่ายให้ขันทีนางกำนัลที่เดินผ่าน แต่ทุกสายตาที่มองกลับมาคือความสงสับและแครงใจว่าเหตุใดพระสนมเอกอย่างเสียนเฟยถึงได้มาเดินเล่นกันซินชงหรงที่กำลังได้รับความโปรดปรานอยู่ในตอนนี้กัน สตรีทั้งสองที่เดินเคียงกันมาไม่ได้พูดคุยสิ่งใดเพียงเดินชมนกชอบไม้หันมายิ้มให้กันบ้างเท่านั้น ท่าทางสนิทสนมเข้าอกเข้าใจวันนี้ของสองสตรีคงสร้างเรื่องหนักใจให้คนอื่นๆ ได้มากพอควร วินชงหรงเอ่ย เจ้าพลาดเสียแล้วที่เลือกมาเดินเล่นกับข้าผู้นี้

            ฮุ๋ยเหมยหันไปยิ้มให้ซินชงหรงก่อนจะเชิญชวนเข้านั่งเล่นที่ศาลาริมสระบัวอย่างเป็นมิตร

            ซินซินเองที่เริ่มไม่เข้าใจเหตุการณ์ด้านหน้าทำได้เพียงตามใจสตรีที่ศักดิ์ฐานะส฿งกว่าตนเอง

            “ถึงจะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แต่ถือว่าอากาศยังร้อนเล็กน้อย หากไม่มีลมพัดผ่านเบาบางคงจะรู้สึกไม่สบายตัวมากกว่านี้จริงหรือไม่ซินชงหรง”

            “นั้นสิเพคะ ดีที่ยังมีลมพัดผ่านถึงจะเบาบางแต่ก็ให้ความเย็นได้”

            “จริงสิข้าคิดจะถามเจ้านานแล้ว ไม่ทราบว่าซินชงหรงเข้าวังมานานแล้วหรือไม่”

            วินซินที่ยิ้มหวานอยู่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมายิ้มอีกครั้ง

            “ปีนี้ปีที่สองแล้วเพคะ”

            “เจ้าไม่เบื่อหรือที่ต้องอยู่ภายใต้กำแพงวังหลังที่สูงเสียดฟ้าปิดกลั้นความสนุกด้านนอกแบบนี้”

            ฮุ๋ยเหมยตั้งคำถามก่อนจะรอฟังคำตอบของสตรีในห้องหอเมืองหลวงว่าจะถูกสั่งสอนให้แตกต่างจากนางมากเพียงใด ฮุ๋ยเหมยไม่เข้าใจสตรีพวกนี้มากนักเพราะสิ่งที่พวกนางทำคือรอแต่งงานเชื่อฟังสามี ยินดีรับอนุ นี้หรือคิดเรื่องที่สตรีต้องทำ พวกนางไม่คิดถึงอิสระ การใช้ชีวิตตามใจตนเองเลยหรือยังไง

            “สตรีเช่นเราถูกสั่งสอนเรื่องเก็ยเนื้อเก็บตัว เมื่อออกเรือนก็เชื่อฟังสามีเพียงเท่านั้นไหนเลยหม่อมฉันจะเบื่อหน่ายได้ อีกอย่างในวังหลังก็มีสถานที่ให้พักผ่อนมากมาย แล้วยังมีเหล่าพี่น้องที่เป็นเพื่อนคุยคลายความเหงาอีก เรื่องความสนุกที่พระสนมฮุ๋นพูดถึงหม่อมฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นต่อชีวิตสตรีในห้องหอเสียเท่าไรเพคะ”

            “เป็นคำตอยที่เปิดหูเปิดตาข้าได้มากจริงๆ”

            ซินซินมองสตรีด้านหน้าอย่างไม่เข้าใจในคำพูด นางตอบผิดตรงไหน สตรีเป็นสมบัติสามีการแต่งงานและเก็บตัวเป็นเรื่องดีงาม จะให้ออกไปเล่นสนุกทั้งที่ศักดิ์เป็นตุณหนูตระกูลใหญ่หรือก็ไม่สมควร สิ่งที่สตรีควรทำคือปรนนิบัติสามี งานบ้านงานเรือน ฝีมือปักเย็บ เล่นดนตรี ชงชาให้ความสำราญแก่สามีตนเองและสุดท้ายคือเป็นภรรยาที่ดีมีบุตรให้สามีตนเอง

            ฮุ๋ยเหมยมองใบหน้างามที่จ้องมองนางแล้วเริ่มรู้สึกเบื่อ

            “นี้ก็เลยเวลาไปมากแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับตำหนักหวังว่าวินชงหรงจะไม่โกธรเคือง เป็นฝ่ายชวนออกมาแต่ขอกลับก่อนเสียนี้”

            “หม่อมฉันตั้งใจออกมาเดินเล่นอยู่แล้ว การที่ฮุ๋ยเสียนเฟยชวนเดินเล่นด้วยถือเป็นเรื่องดีเพคะ”

            ซินซินกล่าวไปยิ้มไปพลางระงับความเดือดดาล เสียนเฟยผู้นี้อารมณ์กลับไปกลับมาจริงๆ นางไหนเลยจะตามทัน คาดแรกเมื่อเป็นมิตรต่อมาเสียดสี  ต่อมาชวนคุย นี้นะหรือสตรีที่ฝ่าบาทโปรดปราน

            ฮุ๋ยเหมยมองหน้าชงหรงคนงามครั้งก่อนจะเดินออกมาจากศาลาตรงกลับตำหนักลู่ทันที ทิ้งไว้เพียงสตรีอีกนางที่มองตามอย่างไม่เข้าใจ

            “พระสนมคุยกับนางนานกว่าสนมคนอื่นๆ ชอบใจนางหรือเพคะ”

            ซือซือที่เดินด้านข้างอดถามนายสาวขึ้นมาไม่ได้เพราะสำหรับนายสาวตนแล้วการแสร้งยิ้มหวานพูดคุยเป็นเรื่องที่ทำง่ายแต่ว่าทุกครั้งจะทำเพื่อหวังผล หรืออีกอย่างคือทำเพื่อความสนุกส่วนตัว ในสายตาซือซือชงหรงผู้นี้ไม่ได้น่ากลัวออกจาะโง่งมด้วยซ้ำ นายสาวนางไปให้ความสนใจถึงขั้นชวนเดินเล่นได้ยังไงกัน

            “ข้าไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนซือซือ วันนี้เพียงเบื่อหน่าย นางอุส่าเดินเข้ามาสร้างสีสันข้าก็ต้องคุยกับนางเป็นธรรมดา ตอนแรกคิดว่านางจะฉลาดมากกว่านี้เสียอีก น่าเสียดายที่เอาเข้าจริงๆ นางไม่ได้ฉลาดตามทันเกมใครได้มากมาย เอาตัวรอดมาได้ถึงทุกวันนี้โดยไร้รอยขีดข่วนถือว่าเก่งมากนัก”

            “นางตั้งใจเข้ามาเพื่ออวดตัวว่าตอนนี้เป็นคนดปรดของฝ่าบาทเท่านั้นนิเพคะ”

            “ใช่โปรดปราน แต่อีกไม่นานความโปรดปรานนี้จะทำร้ายพวกนางเอง”

            “พระสนมหึงหวงฝ่าบาทหรือเพคะ”

            “ซือซือ เจ้าคิดว่าโอรสสวรรค์รักใครได้เช่นนั้นหรือ พวกเขาไม่มีสิทธิ์รักสตรี นี้และคือความจริง ข้าที่เป็นเพียงเครื่องมือไหนเลยจะรักเขาได้เช่นกัน ข้าต้องได้เห็นความจริงใจเสียก่อนข้าถึงจะเลือกรักเขาผู้นั้นซือซือ ข้าและฝ่าบาทถึงจะเป็นสามีภรรยาแต่อยู่ในฐานะที่สูงเกินกว่าจะแสดงอารมณ์ความต้องการออกไป”

            “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

            ฮุ๋ยเหมยยิ้มบางให้กับความเข้าใจอะไรง่ายๆ ของซือซือ

            “วันนี้เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะเลือกป้ายสนมคนไหนกัน”

            “คงเป็นพระสนมแน่เพคะ”

            “ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น วันนี้อาจจะเป็นซินชงหรงอีกก็ได้ไม่เช่นนั้นนางคงไม่กล้าเข้ามาหาข้าแบบนี้”

            “เพราะฝ่าบาทกลัวพระสนมจะโกธรเคืองนะสิเพคะ”

            “งั้นหรือ ข้าจะรอดูก็แล้วกัน”

 

ห้องอักษร ตำหนักเฉียนชิง

            หลี่ซือหมินนั่งอ่านรายงานใต้แสงเทียนที่ส่องสว่างด้วยเวลานี้มืดค่ำแล้วจึงต้องเร่งทำงานตรงหน้าที่เหลือฉบับสุดท้ายให้เสร็จสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขึ้นเมื่ออ่านรายงานในมือจบก่อนจะเงยหน้ามองรอบตัวที่ความมืดโรยตัวเข้ามาทุกที

            “ไห่กงกงวันนี้วังหลังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง”

            ไห่กงกงที่พึ่งเข้ามาด้านในชะงักฝีเท้าก่อนจะเงยหน้าลอบมองเจ้านาย

            “วันนี้ทุกอย่างปกติพะยะค่ะ แต่มีเรื่องซินชงหรงเพียงเรื่องเดียวที่คิดว่าฝ่าบาทน่าจะสนพระทัย”

            หลี่ซือหมินเงยหน้ามองขันทีคนสนิทก่อนจะโบกมือให้เอ่ยเรื่องราวออกมาได้

            “วันนี้พระสนมซินชงหรงไปเดินเล่นที่อุทยาน ซึ่งอุทยานนั้นมีฮุ๋ยเสีนเฟยเดินเล่นอยู่พะยะค่ะ”

            ไห่กงกงหยุดเอ่ยก่อนจะมองท่าทีผู้เป็นนายที่ดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้ขึ้นมาทันทีเมื่อมีชื่อของสตรีอีกหนึ่งนาง จึงกระแอมไอก่อนเอ่ยต่อให้จบ

            “ดูเหมือนพระสนมทั้งสองจะเข้ากันได้ดีด้วยพระสนมฮุ๋ยเสียนเฟยเอ่ยชวนพระสนมซินชงหรงเดินเล่นที่อุทยานสวนบัวต่อพะยะค่ะ”

            “ซินชงหรงเช่นนั้นหรือ”

            หลี่ซือหมินคิดถึงใบหน้าของสตรีเจ้าของตำแหน่งชงหรงที่เขาไปค้างกับนางถึงสองคืนติด ต้องยอมรับว่านางปรนนิบัติได้ถูกใจเขามากแต่ก็ไม่ได้ชมชอบมากนัก ที่ไม่ได้เลือกคนอื่นเพราะเบื่อหน่ายตอบคำถามและตอยรับคำร้องขอ ดูเหมือนว่าความโปรดปรานที่ให้ไปจะสร้างความมั่นใจไม่น้อยถึงได้ไปหาเสียนเฟยของเขา

            “ฝ่าบาทได้เวลาเลือกป้ายแล้วพะยะค่ะ”

            เสียงแหลมเล้กของขันทีผู้มาใหม่ในมือถือถาดที่มีรายชื่อพระสนมเรียงรายเต็มถาด

            หลี่ซือหมินจับจ้องถาดรายชื่อก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

            “พระสนมฮุ๋ยเสียนเฟยตำฟนักลู่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #55 Moji98 (@Moji98) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 20:55

    สนุกมากกกกกกก ไรท์จ๋าาาา รีบมาต่อเถอะน้าาาา
    #55
    0
  2. #54 sirikan2304 (@sirikan2304) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 15:03

    สนุกดีค่ะ..เอาอีกน๊าาา

    #54
    0
  3. #53 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 14:48
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #53
    0
  4. #52 lhunsal (@lhunsal) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 12:51

    สมน้ำหน้าสิค่ะ
    #52
    0