New Crimson - รุ่งสางที่ล่มสลาย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 697 Views

  • 4 Comments

  • 32 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    134

    Overall
    697

ตอนที่ 2 : ต้องอยู่รอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

เขารีบวิ่งไปตามเสียงเพื่อที่จะช่วยคนได้ทัน ภายในบ้านไม้ผุชั้นเดียว มีเด็กสาวตัวน้อยล้มอยู่หน้าประตู ด้านหลังมีมอนท์ร่างผู้หญิง 1 คน
"ลุกออกมา!" เน็กซ์กระโดดเข้าไปบังตัวเด็ก นำกระบองฟาดเข้าที่ขา มันร้องออกมา ทำท่าเหมือนจะโน้มตัวลงมากัด ทำให้ทั้งคู่ล้มลงไป เน็กซ์โดนมอนท์คร่อมตัวอยู่ ปากมอนท์กัดเข้าที่กระบองสั้นตามแนวขวางที่ยกขึ้นมาป้องหน้าไว้ เด็กรีบลุกออกมาแล้ววิ่งไปหาชาวบ้านที่มามุงดูแถวนั้น เน็กซ์ใช้แรงที่เหลือผลักมอนท์ให้กระเด็นไป แล้วนำไม้ฟาดหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้าไม่เหลือโครงเดิม มอนท์ก็ยังไม่สิ้นใจ ซึ่งจากที่เขารู้ว่าต้องทำลายเครื่องในบางอย่างที่เป็นจุดควบคุมการเคลื่อนไหวออกมาเพื่อหยุดมอนท์นั้น แต่เขาไม่รู้ว่าจุดนั้นอยู่ส่วนไหน เพราะมอนท์แต่ละตัวไม่เหมือนกัน

"เจ้าหนุ่มหลบไป ลุงเอง เจอปืนเลเซอร์หน่อย" ลุงเหนี่ยวไกปืนให้ ตัวชาร์ตหมุนเพื่อทำงาน จากนั้นลำแสงขนาดเล็กก็พุ่งออกมา
..วื้ดด ปิ้ว..
ตัวของมันกระเด็นไปชนผนังบ้าน ส่วนท้องผิวลอกจนตัวบาง แล้วแสดงให้เห็นส่วนของไตที่แดงผิดปกติ เน็กซ์รู้อย่างนั้น จึงไม่รอช้า ทิ่มปลายกระบองไปที่ท้องแล้วกดให้กระบองทะลุไปเลย
"กรรรร กรร- กร- ก--" มอนท์กรีดร้องแล้วตายลงในที่สุด

"ขอบคุณนะลุง รู้เหตุผลที่ผมไม่อยากสู้กะพวกนี้แล้วล่ะสิ"

"เอ็งก็ไปหาปืนมาติดตัวสักกระบอกสิ สู้มือเปล่าก็งี้แหละ"

"งั้นผมคงต้องปล้นมาจากพวกโจรแหละ ซื้อมันแพงมาก ... ปลอดภัยใช่มั้ยหนูน้อย" เน็กซ์เดินออกมาจากบ้านพร้อมลุงยาม

"หนูไม่เป็นไรค่ะ"

"บอกได้มั้ยว่าทำไมถึงมีมอนท์อยู่ในนั้น" 

"ก็นั่นคนรู้จักหนูเอง เค้าดูแลหนูตอนหนูมาอยู่ที่นี่ เมื่อคืนเค้ากลับบ้านมา ดูสีหน้าไม่ค่อยดี พอตื่นมาหนูก็เห็นตาเค้าแดงเรืองแสง เลยหนีจะออกนอกบ้าน"

"แต่หนูก็ต้องไปอยู่ที่โรงนอนสักพักแล้วล่ะ มอนท์พึ่งตายคงให้อยู่ใกล้ๆไม่ได้สัก 2-3 วัน" ลุงพยายามชวนเด็กให้ไปพักที่โรงนอนก่อนแล้วค่อยกลับมาอยู่บ้าน
"นี่ลุง แล้วน้องเค้าจะอยู่คนเดียวได้เหรอ ยังเด็กอยู่เลยนะ"

"เดี๋ยวลุงดูแลเค้าแทนเอง ไปๆ เลิกมุง เรื่องจบแล้ว แยกย้ายๆ"

-เวลา 13.00-

...

"นี่ทำไมผ่านมา 6 วันแล้วยังไม่มีของส่งมาอีกนะ ... ขอไปแล้วแท้ๆ"
"พวกทางการคงเห็นแก่ตัวอย่างนี้แหละ ไม่ก็ต้องส่งคนไปหาอีกรอบ"
"อีกรอบเหรอ เดี๋ยวก็โดนทำร้ายกลับมาอีก รอบที่แล้วคนที่ไปยังแขนหักกลับมาเลย" 
"แต่ถ้าไม่มีคนไปเราก็อดตายกันหมดนี่แหละนะ" ชาวบ้านรวมตัวกันที่น้ำพุที่พังแล้วซึ่งตอนนี้ใช้เป็นลานประชุม ณ ใจกลางหมู่บ้าน

"เอ่อ งั้นผมไปดูให้มั้ยครับ" เน็กซ์ยกมือแล้วกล่าวคำอาสา ซึ่งตอนนี้เขาตกเป็นจุดสนใจ

"งั้นฝากด้วยนะ พ่อหนุ่ม" "รอดกลับมาให้ได้นะ" "ถ้ากลับมาพร้อมของก็ดีน่ะสิ" ... คำชื่นชมและความกังวลต่างๆนานา ที่พูดกับเน็กซ์นั้นทำให้เขารู้สึกว่า เขาต้องได้อะไรกลับมาบ้าง ไม่งั้นชาวบ้านต้องเดือดร้อนกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่ๆ

เน็กซ์เดินออกไปที่ประตูเข้า-ออกของหมู่บ้าน เขาหายใจเข้าลึกๆทำใจก่อนที่จะไปเจอคนของทางการ

"โชคดีนะ! เจ้าหนุ่ม" เสียงที่คุ้นเคย ลุงยามมาส่งเขาที่หน้าประตู

"แอ๊ด....ปัง!" 

สิ้นเสียงปิดประตูเหล็ก เน็กซ์หยิบผ้ามาพันหน้า สวมแว่นอย่างที่เคย ออกเดินทางตามถนนไปทางทิศเหนือเรื่อยๆ เขารู้ดีว่าเขาก็ไม่ค่อยถูกกับคนพวกที่จะต้องเจอสักเท่าไร แค่ไม่ใช่พวกคนรู้จักพอแล้ว เพราะมั่นใจว่า พวกครูที่เคยสอนเขายังจำ Codename ของเขาได้แน่นอน จากที่เคยก่อวีรกรรมไว้จนต้องนำไปฝากขังไว้ที่คุกเหล็ก เป็นเวลา 1 ปีเต็ม หลังเน็กซ์เดินออกจากหมู่บ้านมาได้ 5 ชม. เน็กซ์เริ่มเหนื่อยและต้องหาที่พัก ตอนมืดไม่น่าเดินต่อสักเท่าไร
เขานำผ้ามาปูรองนอนกับป้ายรถรถรับส่งข้างถนน หวังอย่างมากว่าคืนนี้จะไม่มีพายุ มอนท์ หรือโมล มาทำร้ายเขา

...

"เน็กซ์ หนีไป! ชั้นไม่รอดแล้วล่ะ แต่นาย.. นายจะต้องรอดจากที่นี่----"

"ว๊ากกก!!! " สะดุ้งตื่น

"ฝันแบบนี้อีกแล้วเหรอ ยูเดล ถ้านายยังอยู่ก็ดีสิ" เน็กซ์บ่นกับภาพติดตาวัยเด็ก ที่ความฝันตามหลอกหลอนเค้าว่า มีความผิดอยู่ในใจที่ต้องทิ้งเพื่อนไว้ในสนามฝึก เค้าเหลือบไปที่เส้นขอบฟ้า ฝุ่นฟุ้งลอยละล่อง เห็นแสงตะวันเริ่มฉายขึ้นมา นำน้ำมาลูบหน้า ดื่มสักหน่อยแล้วเดินต่อ 

...

"แย่ล่ะ แค่เช้าก็ต้องเหนื่อยเลยเหรอเนี่ย อ้อมไกลอีกแล้วว" ฝูงมอนท์เดินปิดถนน จากที่มองดูราวๆ 30 ตัวได้ ซึ่งสู้ไม่ไหวแน่นอน จึงต้องจำใจเดินออกจากถนนไป 1 กม. แล้วค่อยกลับมาเส้นทางเดิม เพื่อเดินทางต่อไป 

=====
ข้อมูลตัวละครสำคัญๆต่างจะอยู่ในหน้าข้อมูลเบื้องต้นนะครับ อัพเดทเรื่อยๆ ฝากติดตามด้วยครับ

☜(˚▽˚)☞
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

0 ความคิดเห็น