New Crimson - รุ่งสางที่ล่มสลาย

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 507 Views

  • 2 Comments

  • 23 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    195

    Overall
    507

ตอนที่ 12 : เปลี่ยนเส้นทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

"ประกาศๆ!! ขอเปลี่ยนเส้นทางเนื่องจากเมืองหลวงส่งข่าวมาว่ารับผู้อพยพไม่ไหว จากนี้อีก 30 ชั่วโมงจะไปที่สถานี เอาท์เวล ผู้โดยสารตั้งแต่ตู้ที่ 5 จะต้องลงที่สถานี เอาท์เวล ย้ำ ... จากนั้นจะมุ่งหน้าต่อไปที่ แจ็คบารเรล เป็นปลายทาง"

เสียงจากหัวขบวนรถไฟป่าวประกาศในรุ่งเช้า เน็กซ์ตื่นขึ้นมาเห็นทั้งหมา และเด็กผู้หญิงนอนตักเขาคนละฝั่ง เขายังไม่อยากปลุกตอนนี้มองทะลุออกไปผ่านรูสังกะสีที่เป็นกำแพงลวกๆของรถไฟ พบกับทุ่งหญ้าสะวันนาสีทองอร่าม จากพื้นทรายสุดลูกหูลูกตาจากผลกระทบหลังสงคราม เข้าสู่เขตเยอว์พัล เขตที่เปรียบเสมือนแหล่งเสบียงสำคัญของอาณาจักรเวียร์นัส และเป็นหนึ่งในเขตที่ไม่โดนผลจากระเบิด ทำให้สภาพไม่เปลี่ยนไปมากนัก ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่จะเลี้ยงสัตว์แล้วส่งเนื้อไปที่ต่างๆ ทั้ง 3 คนอยู่ตู้ที่ 4 จึงต้องอยู่บนรถไฟไปอีกนานทีเดียว เน็กซ์พยายามลุกขึ้นโดยไม่ให้ทั้ง 2 ตื่น เอาไซรีนไปนอนบนตัวทันก้าแทน

เน็กซ์เดินไปที่กลางตู้ เปิดประตูด้านข้าง ไปยืนด้านนอกของตู้ ซึ่งยื่นออกไปเพียงแค่ 50 เซนติเมตรเท่านั้น และมันไม่มีรั้วกั้น เป็นแค่แผ่นเหล็กเชื่อมกัน ยังดีที่พอมีแท่งหล็กให้จับบ้าง

"เฮ้อ.. ลมแรงดีจังเลย สบายจัง แต่เสียวๆอยู่นะเนี่ย "

รถไฟเดินทางผ่านไปเรื่อยๆ เน็กซ์ได้เห็นกับฝูงแกะ แพะ วัวที่ถูกเลี้ยงอย่างมีชีวิตชีวา แม้จะเป็นแค่กลุ่มเล็กๆ แม้จะมองไปสุดเส้นขอบฟ้าก็ยังเป็นเพียงทุ่งโล่ง พอผ่านไปอีก ก็พบเจอกับการต่อสู้ของคนกลุ่มนึงกับมอนท์เพียง 3-4 ตัว ทำให้รู้สึกได้ว่า แม้ที่นี่จะไม่โดนลูกหลงแต่ก็ยังมีพวกนี้ปะปนอยู่

...

"หาว~ เน็กซ์ตื่นไวจังเลยนะ"

"เธอนั่นแหละ ยัยขี้เกียจเอ้ย นี่เที่ยงแล้วนะ ไปรับอาหารมากินกันเถอะ"

"อือ"

เจ้าหน้าที่จากตู้เสบียงที่ 3 เดินนำกล่องไม้บรรจุอาหารกระป๊อง มาแจกตามตู้รถไฟเรียงไปทีละตู้ๆ เน็กซ์กับไซรีนได้คนละกระป๋อง เป็นซุปข้าวโพด น้ำข้นๆ เม็ดข้าวโพดแข็งๆ เน็กซ์กินแค่พอดีแล้วเอาที่เหลือให้ทันก้าไป 
ระหว่างที่ว่างอยู่ในช่วงบ่าย เน็กซ์เดินสำรวจไปทั่วขบวน จากที่เข้าเสียปืนให้กับป้าขายของไปแล้ว จึงอยากได้อาวุธระยะไกลสักอย่าง เดินสำรวจไปหลายตู้ 
แล้วกลับมานั่งที่เดิม เน็กซ์ได้เศษเหล็กมากับหนังยาง ไซรีนจึงช่วยประกอบให้มันกลายเป็นหน้าไม้แฮนด์เมดขนาดเท่าปืนพก โครงเป็นเหล็ก ด้านหน้ามีปลายมีดจากเศษกระจก มันสามารถใช้ ตะปู น็อต แทนกระสุนได้ เน็กซ์ไม่รอช้านำไปทดลองด้านนอกที่เดิม ผลเป็นที่น่าพอใจแม้จะไม่แรงมาก

"ขอบคุณนะ ไซรีน เธอนี่เก่งจริงๆ"

"ไม่หรอกน่า ชั้นแค่มั่วๆมันขึ้นมาเองแหละ ... แม่ชั้น จะเป็นยังไงบ้างนะ"

"เค้าคงตามเรามาแล้วล่ะ ไม่ก็ไปที่สถานีอื่น ไม่ต้องห่วงหรอก แม่เธอน่ะสุดยอดอยู่แล้วล่ะ"

"ถ้าเป็นงั้น ชั้นคงดีใจมากๆเลย ไว้จะลองหาวิธีติดต่อ นายจะช่วยชั้นได้มั้ย"

"แน่นอนสิ"

แสงจากด้านนอกเริ่มมืดลง และเข้ากลางคืนอีกครั้ง รถไฟจะถึง เอาท์เวล ตอนบ่ายพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีอะไรเป็นอุปสรรค ต่างคนต่างนอนในที่เดิมของตัวเอง

...

"... วันนี้ตื่นสายไปหน่อยเฮะ อีก..3 ชม. สินะ" เน็กซ์ลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างที่เคย

"อืม.. ผมเริ่มยาวแล้วสิเรา รวบไว้ดีกว่า" เขานำยางที่เหลือจากการประกอบของเมื่อวาน มารวบผมไปทางด้านหน้าให้เป็นหางม้าน้อยๆ เพื่อเวลาขยับตัวจะได้ไม่บัง แล้วเดินออกไปรับลมข้างนอกเหมือนเดิม มองออกไปไกลก็เห็นสถานี เอาท์เวล อยู่ลิบตา

เอาท์เวล เป็นเมืองชายแดนของเขตเยอว์พัล ลักษณะคล้ายกับเมืองของพวกคาวบอยในยุคของผู้คนนอกกฎหมาย ที่นี่เหมือนกับสถานี่สำหรับท่องเที่ยวยรำลึกอดีตที่เต็มไปด้วยวัฒธรรมของคาวบอย เช่น การเลี้ยง ล่า สัตว์ ค้าขาย ขี่ม้า ดูแลด้วยนายอำเภอ เป็นเมืองที่ไม่ใหญ่มาก พวกเขาใจดีมาก ต้อนรับผู้ประสบภัยอยู่เสมอ ในเมืองมีแต่สิ่งก่อสร้างจากไม้ ผู้ประสบภัยจะได้งานต่างๆที่ทำประโยชน์ให้กับเมืองได้ กับที่นอนในคอกม้าเก่าที่มีจำนวนนับไม่ถ้วน ส่วนม้าก็จะถูกส่งให้ไปเลี้ยงตามบ้านคนละ 2-3 ตัว สำหรับผู้คนที่จะลี้ภัยจากไฟสงครามแล้ว มันก็เป็นสวรรค์ดีๆนี่เอง

...

"ถึงสถานี เอาท์เวล! ย้ายราง ปลดตู้โดยสารที่ 5 ... เราจะพักที่สถานีนี้เพื่อเติมเสบียงและเชื้อเพลิงจนถึงเวลา 5 โมงเย็น"

หลังจากเดินลงมาจากรถไฟ เน็กซ์ได้รับตั๋วเลข 4 จากผู้คุมเพื่อใช้ยืนยันในการขึ้นครั้งต่อไป

"เก็บตั๋วไว้ดีๆนะไซรีน ไม่งั้นเราได้โดนทิ้งไว้แน่ๆ"

"รับทราบครับผม!"

"เอาล่ะไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อยก็ดี.. เนอะ ทันก้า"

"โฮ่งๆ!"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น