OS / SF For Wanna One || #จินฮวี #นยอนอุน ||

ตอนที่ 3 : Special : Happy Birthday to Lee Daewhi

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 ม.ค. 61



          โรงเรียนเป็นสถานที่รวบรวมไปด้วยเหล่าอาจารย์ และบุคลากรต่างๆที่สำคัญในโรงเรียน แต่ที่ขาดไม่ได้ก็คือนักเรียนทุกเหล่าชั้นที่กำลังเติบโตในด้านการศึกษา ในทุกๆวันโรงเรียนเป็นสถานที่ที่ช่วยสอนเรื่องประสบการณ์ชีวิตมากมาย นอกจากเรื่องเรียนแล้วยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่เด็กหลายคนกำลังค่อยๆเรียนรู้และอาจมีเด็กนักเรียนหลายคนนั้นที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังมีความรัก...

 

Bae Jinyoung’s part

 


วันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งของผม จะเรียกว่าเคยเป็นเพื่อนก็คงจะดีซะกว่า..

 

อดีตเพื่อนที่ว่านั่นคืออีแดฮวี

แดฮวีเป็นเด็กนักเรียนที่นิสัยดีในสายตาเพื่อนๆทุกคน เลยทำให้แดฮวีนั้นมีเพื่อนมากมายรวมไปถึงมีเพื่อนต่างห้องด้วยเช่นกัน

 

แต่อีแดฮวีสำหรับแพจินยองนั้นเป็นเพื่อนที่ไม่น่ารัก...สักเท่าไหร่

เพราะแดฮวีเป็นคนขี้แกล้ง...

 

แต่เหมือนเจ้าตัวคนที่ถูกแกล้งนั้นไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่แดฮวีแกล้งจริงๆก็มีแต่จินยองเท่านั้น

 

จนบางครั้งจินยองก็มานั่งคิดวิเคราะห์ว่าอาจเป็นเพราะตนเองนั้นอาจเป็นคนเงียบๆและไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่ จึงทำให้เจ้าตัวตกเป็นเป้าหมายของแดฮวีนั่นเอง

 

จะเรียกว่าเป็นเพื่อนสนิทเหรอ ถึงได้ชอบมาแกล้งกัน นั่นมันก็ไม่ใช่ เพราะแดฮวีก็มีกลุ่มเพื่อนของตัวเอง

ทุกๆวันแดฮวีก็จะมาแกล้งผมสารพัดตามประสาเด็กซน มันเลยทำให้เราได้คุยกันมากขึ้น

ซึ่งมันก็ไม่ได้หมายความว่าแดฮวีจะรู้นิสัยส่วนตัวของผมไปซะทุกอย่าง

 

นิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กของจินยองนั่นก็คือเขาเป็นคนขี้ตกใจ

 

เมื่อหลายเดือนก่อน

ในขณะที่จินยองกำลังฟุบหลับในช่วงพักกลางวัน ถ้าถามว่ากำลังหลับได้ที่ไหม เรียกว่ากำลังเคลิ้มๆครึ่งหลับครึ่งตื่นมากกว่า

เชื่อว่าทุกคนก็คงมีประสบการณ์ฝันแม้กระทั่งกึ่งหลับกึ่งตื่น

 

ในตอนนั้นเองจินยองกำลังฝัน

และเขากำลังฝันดีด้วย

 

ฝันดีที่ว่านั้น มันคือฝันเกี่ยวกับเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กที่ชอบเดินมาแกล้งตนทุกวัน

แน่นอนว่าในฝันมันยังไม่จบสมบูรณ์เพราะจินยองสะดุ้งตื่นเนื่องจากแรงเขย่าจากข้อมือเล็กๆที่กำลังสัมผัสลงบนหัวไหล่ทั้งสองข้างทำให้จินยองต้องหายใจเข้าเฮือกใหญ่อย่างอัตโนมัติ

 

เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็รีบหันไปหาคนที่ตั้งใจมาปลุกนั้นก็คือแดฮวีนั่นเอง

 

สีหน้าของคนขี้ตกใจกำลังมองแดฮวีอย่างไม่พอใจ จนทำให้คนที่มาแกล้งนั้นทำหน้าเหวออย่างเห็นได้ชัด

 

ยังไม่ทันได้ฟังคำขอโทษจากแดฮวี จินยองก็ตวาดใส่แดฮวีทันที

 

น้ำเสียงที่หนักแน่นและคำพูดคำจาของคนที่กำลังโมโหนั้นล้วนเป็นอะไรที่อันตรายต่อคนฟังเสมอ

 

น้ำตาใสๆที่เริ่มคลอเบ้าของคนขี้แกล้งทำให้จินยองเพิ่งได้สติอีกครั้ง

 

แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะแดฮวีวิ่งหนีออกจากห้องไปในทันที

 

และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้จินยองและแดฮวีไม่คุยกันอีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น...

 



ว่าแต่ทำไมต้องเอาแต่จ้องหน้าเราขนาดนี้ด้วย



จ้องเหมือนโกรธแค้นอะไรนักหนา


 

เราต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายโกรธมากกว่า



หรือจะโกรธที่เราไม่ให้ของขวัญ?



แค่ขอโทษยังไม่ยอมมาขอโทษเลย อย่าคิดเลยว่าวันนี้จะได้ของขวัญจากเราไป...



วันนี้ทั้งวันจินยองได้แต่ถามตัวเองว่าเขานั้นกลายเป็นคนที่คิดเองเออเองในใจเยอะแยะแบบนี้เพราะอะไรกันนะ...

 



Lee Daewhi’s part



วันนี้เป็นวันเกิดของผม


มีเพื่อนๆที่เรียนห้องเดียวกันต่างก็ช่วยกันร้องเพลงวันเกิดให้แก่ผม แม้แต่เพื่อนต่างห้องบางคนยังเดินเอาของขวัญเล็กๆน้อยๆมาให้ผมได้


ผิดกับคนๆนั้น
คนที่นั่งหลังห้องที่เอาแต่นั่งฟุบหน้าหลับตลอดเวลา
ไม่รู้จะง่วงอะไรนักหนา



เสียงเพื่อนๆที่อวยพรวันเกิดก็ค่อนข้างดังจะตายไป
ยังจะหลับได้อีก


ถ้าถามว่าผมซีเรียสเรื่องวันเกิดขนาดไหน
เอาจริงๆผมเฉยๆนะ
มันไม่จำเป็นต้องมีคนเอาของขวัญมาให้ก็ได้



แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องคอยหันไปหาเพื่อนคนที่แสนเชยชา



มีหลายครั้งที่ผมบังเอิญหันไปสบตากับจินยองเข้าให้...


ไม่รู้ว่าตัวผมนั้นแสดงสีหน้าอะไรออกไปหรือเปล่า มันเลยทำให้จินยองดูไม่ค่อยอยากจะมองหน้าผมสักเท่าไหร่




จนกระทั่งใกล้เวลาเลิกเรียน
ผมกลับเป็นคนที่ร้อนรนและร้อนใจ
เนื่องจากไม่มีแม้แต่คำอวยพรที่ให้กันจากเพื่อนคนนั้น


นี่เขาจะไม่มาอวยพรวันเกิดให้เราจริงๆเหรอ
ไหนว่าไม่ซีเรียสเรื่องวันเกิดแล้วไหงกลับกลายเป็นแบบนี้นะเรา

ดูเหมือนว่าผมจะต้องถอดใจซะแล้วสิ



ผมเดินคอตกออกจากโรงเรียนไป




เฮ้อ ทำไมขั้นบันไดสะพานลอยในวันนี้มันดูชันเหลือเกินวะเนี่ย

กว่าจะถึงสุดขั้นบันได้ก็ทำเอาแดฮวีถึงกับหยุดยืนหอบหายใจแรงๆตรงขั้นก่อนสุดท้ายของบันได



เพราะความเหนื่อยทำให้แดฮวีไม่ทันได้สนใจว่ามีคนได้เดินแซงขึ้นมาถึงก่อนตัวเขาไปแล้วหนึ่งขั้น



และเมื่อเงยหน้าเพื่อจะเดินต่อก็ต้องหยุดชะงักเพราะคนที่เขารอให้อวยพรวันเกิดมาทั้งวันได้ยืนตรงหน้าในตอนนี้




จู่ๆหัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาอีกรอบ..

มันน่าแปลกที่หัวใจดวงนี้เต้นเร็วยิ่งกว่าตอนเดินขึ้นบันไดเหนื่อยๆเสียอีก




และมุมปากเจ้ากรรมก็ดันส่งยิ้มไปให้ใครคนนั้นโดยอัตโนมัติซะแล้วสิ




ยิ้มอะไร



เปล่าซักหน่อย ไม่ได้ยิ้มเว่ย แล้วนี่มายืนขวางทางทำไม เกะกะจริงๆ



อ่ะ



อะไร



จะเอาไม่เอา



ไม่เอา เอาให้ทำไม



มีคนฝากมาให้



ใคร



ไม่บอก



“งั้นเราไม่รับไว้



เอาไปเถอะจินยองคว้ามือซ้ายของผมไปเพื่อเอาแพ็คช็อกโกแลตที่ห่อด้วยกระดาษฟอยล์สีทองเป็นจำนวน 3 ก้อนกลมๆยัดใส่มือผมไว้ เหมือนผมกำลังโดนมัดมือชกให้รับช็อกโกแลตเลยว่ะ




คนนั้นเขาฝากมาบอกว่า

 


“…”

 


Happy Birthday

 



แล้วทำไมเขาไม่เอามาให้เอง



“ก็เพราะว่าเขาไม่กล้า..


จินยองรีบเดินลงบันไดไปทันทีหลังจากพูดจบ



ที่จินยองเดินลงบันไดไปเพราะบ้านของจินยองอยู่คนละทางทำให้ต้องนั่งรถเมล์คนละฝั่งกับแดฮวี

ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่ยอมคุยกันจะยอมลงทุนเดินขึ้นบันไดเอาของมาให้เหนื่อยเปล่าๆเพียงเพราะมีคนฝากมา...




นี่จะไม่อวยพรเราจริงๆใช่ป่ะ


แดฮวีพูดงึมงำคนเดียวพร้อมกับเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปเรื่อยๆจนไปถึงป้ายรถเมล์



ก็อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม..


มันคงไม่มีวันนั้นสินะ...




ในขณะที่กำลังคิดน้อยใจและเสียใจก็มีเพื่อนต่างห้องเดินเช้ามาคว้ามือข้างที่แดฮวีกำช็อกโกแลตอยู่



เห้ย อย่าบอกนะว่านายก็เป็นอีกคนที่แย่งซื้อช็อกโกแลตนี้ไป” พัคจีฮุนจู่ๆก็โวยวายเสียงดังขึ้นมาทำเอานักเรียนที่รอรถเมล์อยู่รอบๆต่างก็หันมามอง



แย่งซื้อช็อกโกแลตอะไรกัน เราไม่รู้เรื่องเลยนะจีฮุน



ก็นี่อะ ช็อกโกแลตที่นายกำอยู่เนี่ยซื้อมาจากสหกรณ์โรงเรียนใช่ป่ะ



เราไม่ได้ซื้อนะ มีคนให้มาจริงๆ



อ้าวเหรอ โคตรเซ็งอ่ะ ปกติเราจะไปซื้อช็อกโกแลตนี่กินทุกวันก่อนกลับบ้านอ่ะ



แต่เมื่อกี้ใช่ป่ะ เรากำลังเดินเข้าสหกรณ์ไป เห็นไอ้จินยองหยิบช็อกโกแลตแบบนี้ชิ้นสุดท้ายเว่ย



คือนายเข้าใจป่ะเราเป็นคนที่อยากกินอะไรก็ต้องได้กินทันที



เราเลยเดินไปหาจินยองแล้วขอช็อกโกแลตนั้นอ่ะแต่จินยองไม่ยอม มันบอกจะซื้อไปให้เพื่อน แล้วก็รีบวิ่งไปจ่ายตังเลยว่ะ”

 


สิ้นสุดประโยคดังกล่าวที่จีฮุนพูดในเมื่อครู่ทำให้แดฮวีเหมือนจะกลั้นยิ้มไม่ได้อีกต่อไป เจ้าตัวจึงก้มหน้าอมยิ้มหวานๆให้กับพื้นทันที ซึ่งถ้าพื้นนั้นมีชีวิตก็คงจะสงสัยว่าไอ้เด็กตัวเล็กคนนี้ยิ้มให้เราทำไมกันนะ...



พัคจีฮุนที่รัวคำพูดเป็นชุดๆเพียงเพราะไม่ได้กินช็อกโกแลตยังคงบ่นต่อไปเรื่อยๆ



แต่น่าแปลกที่แดฮวีกลับไม่ได้ยินเสียงบ่นนั้นอีกเลย รู้ตัวอีกทีแดฮวีก็หันไปมองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจึงเห็นจินยองมองมาหาตนเช่นกัน คนทางฝั่งนู้นดูท่าจะตกใจพอสมควรที่แดฮวีมองไปถึงกับทำท่าเงอะๆงะๆแล้วรีบทำเป็นมองนู้นมองนี่ มองอย่างอื่นที่ไม่ใช่คนที่ชื่ออีแดฮวี จนกระทั่งรถเมล์มาจินยองจึงรีบวิ่งขึ้นรถทันที

 

.

.

.

 

22:45 น.

 


แอพลิเคชันสีเขียวได้ถูกกดเข้าไป

 


แดฮวีเลื่อนความกล่องแชทลงไปเพื่อหาแชทของใครบางคน...

 


ครั้งล่าสุดที่คุยกันก็คือเมื่อสองเดือนที่แล้ว

 


ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่แดฮวีเริ่มไล่อ่านตั้งแต่ข้อความแรกที่ตนเป็นคนเริ่มส่งข้อความหาอีกฝ่ายก่อน

 


แดฮวียังคงจำวินาทีก่อนกดส่งข้อความออกไปได้ว่าเจ้าตัวนั้นตื่นเต้นมากแค่ไหน

เพราะกว่าจะรวบรวมความกล้าในการกดส่งข้อความออกไปก็พิมพ์ๆลบๆอยู่ประมาณสิบกว่ารอบ



สุดท้ายก็ดันเปลี่ยนจากข้อความเป็นสติกเกอร์ที่เห็นแล้วชวนโมโหส่งไปแทน

 


และแล้วการแชทก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้คนสองคนเริ่มสนิทกันมากขึ้น

 


ถึงแม้อาจจะคุยกันไม่เยอะเท่าไหร่

 

แต่ทั้งสองคนก็ได้คุยก่อนนอนทุกคืน...

 

 

และวันนี้ก็เกิดปรากฏการณ์อีกครั้งหนึ่งที่แดฮวีรู้สึกมือเย็นและมือสั่น


 

เอาวะ ยังไงวันนี้ต้องคุยกันให้ได้

 

เหมือนเดิมที่สติกเกอร์ได้ถูกส่งไปราวกับหนังม้วนเก่า

 


เพียงไม่ถึง 5 วินาที แดฮวีก็รู้สึกว่าหัวใจของตนนั้นได้ทำงานหนักมากเมื่อได้เห็นว่าคนในแชทอ่านแล้ว

 

ถึงแม้ว่าจินยองจะเป็นคนไม่ค่อยพูด เพราะส่วนใหญ่จะเป็นแดฮวีนี่แหล่ะที่คอยชวนคุย แต่จินยองมักจะอ่านแชทเร็วเสมอ

 


มีอะไร


ทำไมต้องโกหกเราว่ามีคนฝากเอามาให้


คือเรา


พิมพ์เร็วๆดิ ช้าอ่ะ คอลไปได้ป่ะ


‘เห้ย จะดีเหรอ


จินยองไม่ทันได้รอคำตอบก็ต้องสะดุ้งที่หน้าจอโทรศัพท์ของตนในตอนนี้กำลังโชว์ว่าคนใจร้อนนั้นได้โทรมาแล้ว

 

 


สรุปแล้วทำไมต้องโกหกอ่ะ บอกเราได้ไหม


 

“ก็..อย่างที่เราบอกบนสะพานลอย คือเราไม่กล้าบอกไปตรงๆ

 


ทำไม กลัวเสียฟอร์มเหรอ 555”

 


อืม

 


จะว่าไป วันนั้นเรายังไม่ได้ขอโทษนายเลยที่ทำให้ตกใจ เรา..ขอโทษนะ

 


อือ..ขอโทษเหมือนกันที่พูดไม่ดีในวันนั้น

 


งั้นหายกันแล้วเนอะ

 


อื้ม

 


จินยอง

 


ครับ

 



คืนนี้..เราคุยกันจนกว่าจะพ้นวันนี้ไปเลยได้เปล่า



“หา..ทำไมอ่ะ แดฮวีเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายใจอะไรเล่าให้เราฟังได้นะ

 


“โห พูดซะยาวเลย เราไม่ได้เป็นไร ก็แค่...ไม่ได้คุยกันตั้งหลายเดือน..



“อ่า



“และเนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของเรา...คืนนี้เรามีกฎด้วยนะ

 


“หืม กฎอะไรอ่ะ

 


ใครหลับก่อนคนนั้นแพ้…”

 

 

End

 

 

สุขสันต์วันเกิดน้องแดฮวีคนน่ารักของพี่และของพี่จินยอง <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 หม่ามี๊น้องฮวี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:41
    น่ารักกกก. เค้าไม่คุยกันตั้งสองเดือนแหนะ นานเหมือนกันนะเนี่ย อึดอัดแย่เลย
    #6
    0