นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [OS] I'm not the only one || JohnYong ||

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ยองโฮ





แทยง





แจฮยอน





เตนล์











นางฟ้าไม่ผิด แต่คนที่ผิดคือผมเอง...



By 
˚BetweenSeconds˚

@BetweenSeconds

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ค. 59 / 22:17


 

 


          ผมแอบหลงรักคนมีเจ้าของ

 

          มันเริ่มมาตั้งแต่ที่ผมขึ้นปี 1

 

 

 

          ในลานเชียร์ท่ามกลางผู้คนมากมายหลายร้อยคน แต่คนที่อยู่ในสายตาของผมมีแค่คนๆเดียวเท่านั้น



 

           นางฟ้า... เธอคือนางฟ้าของผมตั้งแต่แรกเจอ

 

 

 

          “เห้ยน้องคนนั้นอ่ะยืนเหม่ออะไรวะ พี่สั่งให้นั่งทำไมไม่นั่ง


          “เอ่อ..ผม..


          “ชื่อจอห์นนี่ซะด้วย เป็นลูกครึ่งใช่ไหม


          “เป็นฝรั่งน่าจะแข็งแรง เพราะฉะนั้น ไปวิ่งรอบสนาม 10 รอบ เดี๋ยวนี้


          “ห๊ะ


          “ขัดคำสั่ง เพิ่มเป็น 20 รอบ

 


          ‘เห้ยอะไรวะเนี่ย ผมสบถในใจ


 



          แต่ก่อนที่ผมจะออกไปวิ่งผมไม่ลืมที่จะเหลือบไปมองคนๆนั้น

          ผมเห็นเขามองมาที่ผมแล้วก็แอบหัวเราะ..

 

 

 


          ผมไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม

          30 รอบ ผมก็ยอมถ้าผมเขาจะหัวเราะให้ผมอีก

          แค่นี้กำลังใจก็มาเกินร้อยแล้ว จอห์นนี่สู้ตายยย......

 

 


 

          ซะที่ไหนล่ะ

          ตอนนี้ผมเวียนหัวและก็จุกมาก

          ผมพยายามลากสังขาลตัวเองพร้อมกับขาที่กำลังสั่นพั่บๆเดินกลับมานั่งในแถว

          บอกเลยตอนนี้ผมพร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อ

 

 

 

          เพราะความเหนื่อยจึงทำให้ผมลืมที่จะมองคนน่ารักคนนั้น

          ก็เพราะใครล่ะที่ทำให้ผมโดนทำโทษแบบนี้

 

 


         “นายๆไหวไหม. เสียงคำถามที่พอจะจับประโยคได้ว่าเป็นห่วง

          ผมจึงต้องหันไปมองคนที่ถามซะหน่อย


 

          เขาเป็นผู้ชายตัวเล็ก มีใบหน้าหวานคล้ายๆผู้หญิง มองรวมๆก็น่ารักดี

          แต่ก็ยังน่ารักไม่เท่านางฟ้าของผมคนนั้น..

 


          “เกือบไม่รอด


          “ฮ่าๆๆ


          “เออ เราชื่อเตนล์นะ นายชื่อจอห์นนี่ใช่ไหม


          “อืมๆ อย่าเพิ่งชวนคุยสิ เดี๋ยวก็โดนทำโทษหรอก


          “โอเคๆ

 

 



          หลังจากเลิกประชุมเชียร์ ผมรีบเดินออกมาทันทีเพราะตอนนี้เหนื่อยมาก อยากกลับไปนอนที่หอจะแย่อยู่แล้ว

          เดินๆอยู่ซักพักก็รู้สึกว่ามีคนตาม ผมเลยหันไปมอง

          เจ้าคนชื่อเตนล์อะไรนั่นก็หยุดเดินทันทีพร้อมกับยิ้มแห้งๆให้ผม

 

 

          “ตามมาทำไม


          “จะถามว่าอยู่หอไหนเหรอ


          “หอ A”


          “เห้ย หอเดียวกันเลย ไปด้วยสิๆ


          “อืมๆ

 

 


          ผมหันหน้ากลับไปเดินต่อ คนชื่อเตนล์มาเดินขนาบข้างผม

          จังหวะที่กำลังจะก้าวขาเดินต่อผมก็ต้องชะงัก

 

 

          เพราะตอนนี้นางฟ้าของผมกำลังเดินผ่านมาพอดี

   



          ตอนนั้นผมทำตัวไม่ถูกจริงๆ

          และคงเพราะถ้าทางที่เงอะงะของผมเลยทำให้ผมได้ยินเสียงหัวเราะจากนางฟ้า

          ตบท้ายด้วยรอยยิ้มหวานๆ..

 

 


          “แทยง กลับบ้านกันเถอะ

          แล้วเขาก็เดินผ่านไป

 

 

          ทิ้งให้ผมสตั้นอยู่ประมาณ 5 วินาทีได้

 

          ต้องขอบคุณเพื่อนของเขาคนนั้นที่เอ่ยชื่อเพื่อนตัวเองออกมา

          เลยทำให้ผมได้ทราบชื่อนางฟ้าประจำตัวของผมซักที

 

 

 

          “รู้จักกันเหรอ


          “ปะ..เปล่า


          “นึกว่ารู้จักกันซะอีก คนนั้นน่ะตัวป๊อบเลยนะ ดังมากกกกก

 

 

         ‘ไม่บอกก็รู้แหล่ะ น่ารักซะขนาดนั้นผมพูดในใจ

 

 


          นี่ผมกำลังเป็นหมาเห่าเครื่องบินอยู่หรือเปล่านะ

          ยังไม่ทันเริ่มก็ท้อซะแล้ว..

 

 

 

          หลังจากวันนั้นไม่รู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไรกับผม

          ผมได้เจอนางฟ้าบ่อยมาก ทั้งๆที่เขาเรียนคนละเอกกับผม

          แต่ผมกลับได้เจอเขาทั้ง เช้า กลางวัน เย็น และเขาได้อยู่ในสายตาผมตลอด

 

 

 


          ผมป๊อดทุกที แค่จะยิ้มให้ยังไม่กล้าเลย

 

 


          แต่ผมก็บอกกับตัวเองว่า ถ้าเย็นนี้ผมได้เจอกับเขาอีกผมจะเดินเข้าไปทักแน่นอน

 

 



          6 โมงครึ่งแล้ว.. ยังไร้วี่แววว่าจะได้เจอกัน

          ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

 

 


          โว๊ยยยยย เป็นไงล่ะจอห์นนี่ พอมีโอกาสก็ไม่ยอมทำ

          ผมตีอกชกลมเตะอากาศ แบบคนบ้าที่โวยวายอยู่คนเดียว

 

 


          แต่แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกๆดังมาจากข้างหลัง

          ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย ว่านางฟ้ามาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าทั้งๆที่ผมหมดหวังไปแล้ว

 

 


          “นายเป็นอะไรอ่ะ เห็นคุยอยู่คนเดียวตั้งนานแล้ว หรือว่า...คุยกับผี!!”

          เขาทำตาโตและเอามือปิดปากทันทีที่จบประโยค

 

          คิดดูสิครับ ผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มที่มีลูกตากลมๆเหมือนลูกแมวน้อยกำลังทำตาโตเท่าไข่ห่านมันน่ารักขนาดไหน

 

 

          ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้....

 

 


          “ผะ ผมเปล่านะ” ผมพูดไปเกาหัวแกรกๆไป


          “โอเค คิคิ งั้นเราไปก่อนนะ

 

           พอพูดเสร็จเขาก็เดินจากผมไป

 

 


           จอห์นนี่ จอห์นี่โว๊ยยยยย ทำไง ทำไงต่อดี

           ก็เดินตามเขาไปสิวะ

 

 

           ผมรีบจ้ำอ้าวตามเชาไปทันที

 

 

          “อะเอ่อ กำลังจะไปไหนเหรอ ดะเดี๋ยวเราช่วยถือให้นะ


          มาติดอ่างอะไรตอนนี้วะเนี่ย จะบ้าตาย!!!

 

 


          “เรากำลังจะไปที่รถน่ะ ขอบคุณนะ เขายื่นถุงผ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้และของขวัญให้ผมถือ


          แต่ผมไม่มีอะไรจะให้เขาเลย...

 

 



          “นายชื่อจอห์นนี่ใช่ไหม


          “รู้จักชื่อผมด้วยเหรอ


          “ก็วันนั้นเราได้ยินที่นายโดนทำโทษไง

 

 


          นี่แสดงว่าผมอยู่ในสายตาเขาตลอดเหมือนกันใช่ไหม บอกผมที...



          “นายมีชื่อภาษาเกาหลีไหม


          “เรียกเราว่ายองโฮก็ได้

 

          “โอเค ยองโฮ เราชื่อแทยงนะ


          “ครับ


 


          แล้วผมก็เดินไปส่งแทยงที่รถ

 

          “งั้นเรากลับก่อนนะ

 

 

          “เดี๋ยวก่อนครับ คือเรา..อยากขอ...ไลน์แทยงได้ไหม


          “อื้อ เอามือถือมาสิ


           ผมยื่นมือถือให้แทยงไป เขาก็กดๆพิมพ์ไปยิ้มไป แล้วก็ส่งคืนมาให้ผม


 

          “เอ่อ แทยง ขอบคุณนะ แล้วก็กลับบ้านดีๆนะครับ


          “อื้อ แทยงยิ้มหวานจนทำให้ผมแทบจะละลายไปกองอยู่กับพื้นตรงนั้น





           ผมดีใจแทบบ้า ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้

           จอห์นนี่ มึงทำได้โว๊ยยยยย

 

 

 

 


          หลังจากวันนั้นผมก็สนิทกับแทยงมากขึ้น

          ได้ไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกันจนดูเหมือนว่าเรากำลังศึกษานิสัยใจคอกันอยู่

 

 

          แต่มักจะมีสายตาแปลกๆจับจ้องมาเวลาที่ผมกับแทยงอยู่ด้วยกันเสมอ

 

 


          ผมไม่คิดแปลกใจเลยซักนิด


          เพราะมัวแต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าคนพวกนั้นคงจะอิจฉาผมที่ได้มายืนเคียงข้างนางฟ้าอย่างแทยง



          ผมรู้แค่ว่าผมมีความสุขมากไหนที่ได้อยู่กับแทยงก็พอแล้ว

 

 

 



          จนกระทั่ง

 

          

          ผัวะ..


 

          “นี่คุณมาต่อยผมทำไม


          “ก็มึงมายุ่งกับแฟนกูทำไมล่ะ

 

 



           แฟน..ผมไม่เคยยุ่งกับคนมีแฟนนี่น่า ตอนนี้จะคุยอยู่คนเดียวก็แค่..

 

 



          “แทยงไง แทยงอ่ะแฟนกู


          “แทยง(?)


          “เออรู้เอาไว้ว่ากูนี่แหล่ะเป็นแฟนของแทยง!!”


          “แล้วก็อย่ามายุ่งกับแทยงอีก จำไว้!!!”

 

 

 



          ตอนนี้สมองของผมตื้อไปหมด

          แทยงมีแฟนแล้ว มีตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องเลย

 

 

          คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

 

 

 


          “จอห์นนี่เป็นไงบ้าง”  เสียงเตนล์ดังลั่นขึ้นมา


          “ไม่เป็นไร


          “ไม่เป็นไรได้ไง เลือดซิบเลยเนี่ย ไปทำแผลหน่อยไหม


          “ไม่อ่ะ ช่างมันเถอะ

 

 

 




          ตอนนี้มีคนเดียวที่จะตอบคำถามผมได้เท่านั้น..

 

 

          “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้...

 

          วันนั้นทั้งวันผมโทรหาแทยงน่าจะเกินร้อยสายได้ แต่แทยงก็ปิดเครื่อง

 

 

 


          ผมแค่ต้องการคำอธิบายจากแทยงเท่านั้น

 


          ระยะเวลา4วันที่ผมติดต่อแทยงไม่ได้ผมนั่งจมอยู่ความสิ้นหวังและความสับสนจนทำให้ผมไม่เข้าเรียนเลย

 

 



 

          ก๊อกๆๆ..


          “ใคร


          “แทยงเอง

 

 

          ผมรีบวิ่งพรวดพลาดไปเปิดประตูห้องทันทีที่ได้ยินว่าคนที่มาหาคือคนที่ผมอยากเจอที่สุดในตอนนี้

 

 

 


          “ยองโฮ.. แทยงเดินเข้ามากอดผม


          “เราขอโทษนะ


          “ที่เราไม่ได้บอกว่า เรา..มีแฟนแล้ว

 

 

   




          จริงๆผมควรจะทำใจได้ตั้งแต่วันที่ผมโดนต่อยแล้วแหล่ะ

          เพราะเตนล์ไปสืบมาให้ผมว่าคนที่มาต่อยผมชื่อจองแจฮยอน เป็นนักศึกษาแพทย์เรียนปีเดียวกับเรา

          แล้วก็คบกับแทยงมาตั้งแต่มัธยมแล้ว

 

  


 


          แต่พอได้ยินจากปากคนที่ผมรักเอง มันทำให้ผมแทบบ้า

 


          ผมไม่โกรธแทยงซักนิด


          แต่ผมโกรธตัวเองที่ไม่เคยคิดเอะใจในสายตาที่ดูเหยียดๆจากคนทั้งหลายที่มองเราสองคนเวลาอยู่ด้วยกัน

 

 


          ผมมัวแต่เข้าข้างตัวเอง

          แล้วตอนนี้น้ำตามันก็ค่อยๆไหลออกมา

          ผมเจ็บเหลือเกิน..

 

 

 

 



        “แต่เรา รักยองโฮนะ...

 

 

 


          สิ้นสุดประโยคนั้น มันเหมือนทำให้ผมขาดสติ

          จากที่ก่อนหน้านี้ผมกะว่า ถ้าแทยงยอมรับว่ามีแฟนแล้ว ผมจะตัดใจจากแทยง

 




          แต่เพราะคำว่ารัก มันทำให้ผมหน้ามืดตามัว

          ในเมื่อแทยงก็รักผม ทำไมผมจะต้องปล่อยแทยงไป

 




          ความหลงใหลในความงามของนางฟ้ามันทำให้ผมลืมนึกถึงความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

          ใครๆก็บอกว่า ความรักมันทำให้คนตาบอด

          และผมก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

 

 


          ไม่เคยคิดเลยว่าพลังอานุภาพของความรักจะส่งผลให้คนเราเป็นได้ถึงเพียงนี้..

 

 

 


 

          กลายเป็นว่าผมกับแทยงต้องหลบๆซ่อนๆเวลาจะไปไหนมาไหนด้วยกัน

          แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่ท้าทายและน่าตื่นเต้นดี

 

 



 

          ยิ่งรักมากก็ยิ่งหลงมาก

          ยิ่งไม่ได้เจอก็ยิ่งโหยหา

 

 



 

          จากที่เคยแค่จับมือ หอมแก้ม กอดกัน นอนหนุนตักกัน

          มันเลยเถิดไปจนถึงขั้นจูบกัน

 

 


 


          และทุกครั้งที่แทยงโดนจับได้ แทยงจะไม่รับสายผม ไม่มาหาผม

 


 

          มันเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งนับไม่ถ้วน



          จนผมเริ่มชิน และคิดว่ายังไงๆแทยงก็จะกลับมาหาผมอยู่ดี

          ผมดูเหมือนผู้ชนะใช่ไหมล่ะ?


 


 

 

          ผมติดอยู่ในวังวนความรักอันแสนน่าสมเพชนี้เป็นเวลา 2 ปี

 

 


 

          ปกติแทยงจะไม่ติดต่อผมไม่เกินภายใน 5 วัน แล้วแทยงก็จะกลับมาหา


          แต่คราวนี้ผ่านมาแล้ว 2 อาทิตย์ที่ไร้วี่แววความเคลื่อนไหวของแทยง

 

 

          ผมเริ่มใจคอไม่ดี

          ผมกลัวว่าแทยงจะไม่กลับมาหาผมอีกแล้ว

 

 

 


          อย่างน้อยถ้าจะเลิกรา ควรบอกกันซักหน่อยก็ยังดี

          ผมโทรเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด อาการของผมตอนนี้กำลังกระวนกระวายเหมือนคนบ้า

 

 


 

          จนกระทั่ง..แทยงมาหาผมที่ห้องเหมือนเดิม

          ผมเปิดประตูออกไปก็พบว่าแทยงกำลังร้องไห้

 

 

          ผมรีบเข้าไปกอดนางฟ้าของผม

 

 

 

          นางฟ้าควรจะยิ้ม ไม่ใช่มาร้องไห้แบบนี้

 

 

 

 

          “เรา เลิกกับแจฮยอนแล้ว  ฮึกก


          “แจฮยอนบอกเลิกเรา...

 

 

 


          ทั้งๆที่ผมควรจะดีใจที่ได้ยินประโยคนั้น

          แต่ทำไมผมรู้สึกเจ็บขนาดนี้..

 




          เป็นเพราะผม ที่ทำให้แทยงโดนบอกเลิก

          เป็นเพราะผมที่ทำให้แทยงร้องไห้

 

          ดูจากดวงตาบวมช้ำก็รู้แล้วว่าผ่านการร้องไห้มาหนักแค่ไหน..

 

 

 


          ทุกอย่างมันผิดที่ผมเองมันเห็นแก่ตัว

          ขอแค่ให้มีแทยงอยู่ข้างๆผมก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่ที่หนึ่งในใจแทยงก็ตาม

 

 


          ตอนนี้ผมทำได้แค่กอดแทยงเท่านั้น

 


          เสื้อของผมเปียกปอนไปด้วยน้ำตาของแทยง

 

 

 


          เสียงสะอื้นและลำตัวที่สั่นของนางฟ้ามันยิ่งทำให้ผมเกลียดตัวเอง

 

 



          ผมค่อยๆช้อนคางแทยงขึ้นมาและเอามือเกลี่ยน้ำตา


          “ยองโฮ


          “ผมรักแทยงนะครับ แทยงคือนางฟ้าของผม..

 

 

 


          จบประโยคผมโน้มใบหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากอันอวบอิ่มทันที

          ผมหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาอาการเสียใจของแทยงได้บ้าง

 

          แล้วเราค่อยๆจูบกันอย่างช้าๆ

 

 

 


 

          ผมยอมรับว่าผมหลงใหลในรสความหวานของนางฟ้ามากขนาดไหน


          มากชนิดที่ว่าอยากจะครอบครองเอาไว้คนเดียว


          จะเรียกมันว่าเสพย์ติดเลยก็ได้

 

  




          ผมคิดว่าผม...คือผู้โชคดีที่ได้ลิ้มรสจูบอันแสนอ่อนโยนจากนางฟ้า


          ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ผมแค่คนเดียวที่ได้รับมัน..

 

 

 

  


         จากที่เริ่มต้นอย่างแผ่วเบามันก็กลายเป็นร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ


         ผมเผลอขบเข้าไปที่ริมฝากแดงระเรื่อนั้น


         “อ๊ะ

 

         จังหวะที่แทยงร้องออกมาผมจึงฉกฉวยโอกาสนำลิ้นเข้าไปลิ้มรสความหวานที่ยังแอบซ่อนอยู่ภายใน..

 

 


         ยิ่งถลำลึกลงไปมากแค่ไหนก็เหมือนว่าจะยิ่งหาทางออกไม่เจอ

 

 



          ริมฝีปากของเราสองคนบดขยี้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

          ผมค่อยๆถอนจูบเมื่อรู้สึกว่านางฟ้ากำลังจะขาดอากาศหายใจ

 


          ผมจึงเปลี่ยนไปสูดดมความหอมที่ซอกคออันแสนขาวนวลเนียนแทน


          “อื้อออ ยองโฮ...

 


 


          มือผมค่อยๆลูบไล้ไปตามช่วงขาและผ่านจุดที่อ่อนไหวที่สุด..


          ถึงแม้จะมีเนื้อผ้าหนาๆกั้นไว้ แต่แทยงดูเป็นคนที่รับสัมผัสได้ไว

          จึงครางร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

 


          “ฮื้อออ ยะ อย่า..ยองโฮ..

 



           ผมจึงค่อยๆปลดกระดุมกางเกงอย่างช้าๆและรูดซิบลง..

 

          “หยุดนะยองโฮ



          ผมชะงักทันที

          แทยงทำหน้างอและส่ายหัวไปมา

 



          ในเมื่อแทยงไม่เต็มใจผมก็จะไม่มีวันฝืนใจคนรักของผมเด็ดขาด

 

          จบที่คืนนั้นเรานอนกอดกัน แทยงหลับปุ๋ยทันทีคงเพราะว่าเหนื่อยจากการร้องไห้มาหลายวัน

 

 




          มีแต่ผมที่นอนไม่หลับ

          ผมนึกถึงตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน

          วันที่ผมกล้าเข้าไปขอไลน์แทยงเพื่อสานสัมพันธ์

          วันที่เราไปเที่ยวด้วยกัน

 


          ผ่านมา 2 ปี ที่ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

          หลายครั้งที่ผมยอมมีความสุขเพียงไม่กี่นาทีเพื่อไปเจอแทยง แล้วก็ต้องกลับมานั่งเสียใจต่ออีกหลายวันในวันที่แทยงไม่ติดต่อผมกลับมา

 



          มันคุ้มแล้วเหรอ เมื่อเทียบเศษเสี้ยวแห่งความสุขกับความทุกข์มานานนับปี

 

 

 

 

          ผมนอนร้องไห้จนตัวสั่นและก็ต้องกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เพื่อไม่ให้แทยงได้ยิน


          เพราะผมกลัวว่านางฟ้าจะตื่นขึ้นมาเห็นผมร้องไห้


          แทยงควรจะพักผ่อนเยอะๆเพราะคงเหนื่อยมาหลายวันแล้ว

 





          ผมเจ็บมาก

          ผมทรมานเหลือเกิน

 




          ตอนที่แทยงไม่ได้เจอผม แทยงจะร้องไห้ให้ผมเหมือนที่ร้องไห้ให้แจฮยอนไหม

          และผมก็มีคำตอบอยู่แล้วในใจ


          ' คือไม่ '

 

 

 

 


          ยังไงๆชาตินี้ผมคงไม่สามารถครอบหัวใจของแทยงได้เลย

          ไม่เลยซักนิด..

 

          แต่แทยงกลับได้หัวใจของผมไปหมดแล้วทั้งใจ

 

 

 


          คำว่ารักที่แทยงบอกให้ผมฟังบ่อยๆ

          สำหรับแทยงมันมีค่าแค่ไหนกันนะ

 

 

          แต่ทุกครั้งที่ผมบอกว่ารักแทยง คือผมรักจริงๆ..

          รักจนไม่คิดว่าชีวิตนี้จะรักใครได้เท่าคนๆนี้อีกแล้ว

 

 

 

          คืนนั้นผมไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเลือกที่จะไม่นอนเอง


          เพราะผมควรตักตวงช่วงเวลาที่ผมจะได้กอดแทยงแบบนี้ให้นานที่สุด

 

 


          ...



          เช้านี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้ว

          ผมอยากทำอะไรดีๆให้แทยงบ้าง




          “เดี๋ยวผมทำอาหารให้ทานนะ


          “ยองโฮน่ารักที่สุดเลย

 

 


          ผมนั่งมองดูแทยงกินข้าว

          แทยงถามผมว่าทำไมผมถึงไม่ยอมกินเป็นเพื่อนเขา

          ผมบอกเขาไปว่าไม่หิว

 

 


          แต่จริงๆแล้ว..ผมแค่อยากมองนางฟ้าของผมก่อนที่ผมจะไม่มีโอกาสได้มองใกล้ๆแบบนี้อีก

 

 


          “เรากลับก่อนนะ”


          ผมไม่ตอบอะไร


          ในจังหวะที่แทยงกำลังจะจับลูกบิดประตู

 

          ผมเดินเข้าไปกอดแทยงจากข้างหลัง

 

 

 


          นางฟ้าของผม.. ผม...ผมรักแทยงนะ รักมาก มากจนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว..

          ผมขอโทษ.. ฮึก ขอโทษที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ความรักของแทยงมีปัญหา

          ฮึกก ขอโทษ ที่แทยงต้องมาร้องไห้เพราะผม..

          ผมพูดไปร้องไห้ไปเพราะตอนนี้มันกลั้นนำ้ตาเอาไว้ไม่ไหวแล้ว

 

 


          “เราต่างหากที่..

 

 


          ผมรีบหันตัวแทยงมาเพื่อปิดปากเขาด้วยริมฝีปากของผม

          ผมไม่อยากให้แทยงต้องโทษตัวเอง

          เรื่องนี้ผมขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

          และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้สัมผัสกับความหวานจากนางฟ้า

 


          ผมเลือกที่จะไม่ติดต่อกับแทยงนับตั้งแต่วันนั้น

          โดยให้เหตุผลที่ว่า ผมอยากให้แทยงมีความสุข

 

  


          ผมไปหาแจฮยอนเพื่อขอให้เขาคืนดีกับแทยง

          และผมก็ให้สัญญาอย่างลูกผู้ชายกับแจฮยอนว่าต่อไปนี้ผมจะเลิกยุ่งกับแทยงอย่างเด็ดขาด

 

 

 

 

          ถึงแม้วันนั้นผมจะต้องเจ็บตัวกลับมามากแค่ไหน

          แต่เพื่อความสุขของนางฟ้า


 


          ต่อเจ็บมากเท่าไหร่...ผมก็ยอม...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



------Talk------




แหะๆ มี nc พอกรุบกริบเนอะ


ชอบแนวนี้กันไหมคะ *^*


ฝากติชมกันด้วยน๊าาา






มีเรื่องต่อจากเรื่องนี้เป็น 


[OS] My Sweet Chocolate I || JohnTen || 


และ


[OS] My Sweet Chocolate II || JohnTen ||


ฝากอ่านกันด้วยน๊า 


เผื่อมีคนสนใจ แหะๆ


ขอบคุณค่ะ <3



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ BetweenSeconds

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 swimswamswum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 03:31
    ฮื่ออออ ชอบนะ แต่เศร้าเกิ้นนน ;-; เข้าใจความรู้สึกจยานะ สุดท้ายก็อยากให้คนที่เรารักมีความสุขที่สุดอะ พี่เค้าต้องเจ็บมากแน่ๆ แต่ก็แมนๆครัชเน้อะจยาเน้อะ ไม่เแนไรอยู่แล้ว 5555555 อินี่อินมาก ชอบเรื่องแบบนี้จัง ถึงแม้จะเศร้ามาก แล้วก็ชอบมากที่ตะยงเปนนางฟ้า คือตะยงเปนนางฟ้าจริงๆอะ *-* บอบบางมั่กๆ รอติดตามเรื่องต่อๆไปนะคะไรต์ สู้ๆ
    #5
    0
  2. #4 มิ้ง
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 14:48
    โถ่พี่จอห์นดีเกินไปทำไมไม่แย่งมาฮื้ออออ
    #4
    0
  3. วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 02:47
    ฮือออออ ยองโฮคนบ้า ทำไมถึงน่าสงสารอย่างนี้นะ ทั้งน่าตี(ไปเป็นชู้เค้า)ทั้งน่าสงสาร(โดนหลอกให้รัก) กอดๆๆ
    #3
    0
  4. #2 Junior_J (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 11:00
    สงสารยองโฮ อยากให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขแม้ตัวเองจะเจ็บปวดก็ตาม ฮืออ แทยงไม่น่าให้ความหวังยองโฮเลย
    แต่ก็สงสารจองแจเหมือนกันนะ เป็นแฟนแต่ก็รับรู้มาตลอดว่าแฟนมีใครอีกคน ไม่ผิดที่จะตามหวง ตามหึงอ่ะ
    แต่เราชอบแนวนี้นะคะ เศร้าดี
    5555555555
    #2
    0
  5. วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 01:15
    TT โธ่ ยองโฮคนดี ฮรืออออ
    #1
    0