Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 6 : ใช้หนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 421 ครั้ง
    20 พ.ย. 61

ผมเดินมาที่ห้อง ที่ ทาม บอกผมไว้ตอนแรก ว่าให้มาเปลี่ยนชุดที่ห้องนั้น

ในหัวยังคิดถึงภาพที่ผมเพิ่งได้เจอมา 

แต่ก็พยายามสลัดมันทิ้ง


"แค่ทำงานใช้หนี้ให้จบๆเว้ย จะได้ไม่ต้องพบต้องเจอกันอีก ไอ้ติณณ์ ไอ้คนนิสัยไม่ดี"

ผมโวยวายกับตัวเองก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไป

ทุกคนในห้องหันมามองผมเป็นตาเดียว

จะไม่ให้มองได้ยังไง ในเมื่อ
พนักงานทั้งร้านทุกคนของไอ้ติณณ์เป็นผู้หญิง

มีแค่ไอ้ ทาม ที่ยืนกอดอกยู่มุมนู้นนนน ของห้อง 

และ ผม!!


ที่เป็นผู้ชายทั้งหมดของร้านนี้

(อ่อๆ มีพี่หมีหน้าร้านอีก 2 คน)

"อะไรกันว่ะเนี้ยยยย" ผมพึมพำกับตัวเอง

ก่อนจะเดินฝ่าดงผู้หญิงหลายสิบคน
บางคนก็กำลังแต่งหน้า
บางคนก็กำลังแต่งตัว


 และดูท่าทางพวกเธอๆไม่ได้อายผู้ชายอย่างผมสักนิด


"นี่ๆ มาใหม่ใช่มั้ย ถอดสายเสื้อในให้หน่อยดิ มือไม่ถึงอะ"


จู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึง เดินมาสะกิดผม
พร้อมกับหันหลังให้ 

เอามือชี้ๆไปที้สายเสื้อในที่ห้อยอยู่ข้างนึง

แล้วบอกให้ผมแกะให้

นี่ผมเป็นผู้ชายนะเว้ยยยยยย ไม่อายกันบ้างรึไงว่ะ

"เร็วๆดิ เดี๋ยวจะขึ้นโชว์แล้ว" แถมเร่งผมอีกต่างหาก
(*゚ー゚)ゞ

"เอ่อ..ครับๆ" ผมเอื้อมมือไปที่สายเสื้อในช้าๆ

หันหน้าออกไม่กล้ามอง

ทำไมกลายเป็นเราที่อายซะเองว่ะ (´・_・`)

"อ้าวคุณแคน เรียบร้อยใช่มั้ยครับ ติณณ์คงแจ้งรายละเอียดหมดแล้ว" ทามเห็นผมยืนเก้ๆกังๆอยู่คนเดียว

กลางห้องเลยเดินตรงเข้ามาหา


ส่วนแม่สาวใจกล้าคนนั้นพอผมปลดสายเสื้อในให้ 

เธอก็เดินไปทางอื่นราวกับทุกอย่างที่ทำในนี้คือเรื่องปกติ


"ห๊ะ...ครับ" ผมสะดุ้งเล็กน้อย

"ตามผมมานะครับ ก็อย่างที่เห็นร้านเราพนักงานเกือบทั้งหมดคือผู้หญิง ก็ต้องเข้าใจนะครับ

 ว่าร้านนี้ลูกค้าทั้งหมดส่วนใหญ่คือผู้ชาย"


"เดี๋ยวนะครับ...ถ้าลูกค้าทั้งหมดเป็นผู้ชาย และ พนักงานทั้งหมดก็ต้องเป็นผู้หญิง แล้วรับผมมาทำงานทำไม"

ผมอดสงสัยที่ ทาม อธิบายไม่ได้
หรือจริงๆแล้วไอ้ติณณ์มันจงใจแกล้งผม

"แล้วจะให้ผมมาทำอะไร" ผมเริ่มระแวง

"เสิร์ฟปกตินี่แหละครับ ตามที่ติณณ์เค้าบอกไว้"
ทามหันมาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"ไอ้....ติณณ์นี่เค้าเป็นเจ้าของร้านหรอครับ" ผมถามกลับด้วยความสงสัย

"ไม่เชิงหรอกครับ พ่อผมติดหนี้บ้านติณณ์ เพื่อเอาเงินลงทุนมาทำร้านนี้ แล้วไปไม่รอด ติณณ์มันก็เลยขอดูแลร้านต่อ แทนหนี้ที่พ่อผมยืมมา แล้วก็จ้างผมให้มาเป็นผู้จัดการร้านตัวเองอีกที ฟังดูแปลกๆมั้ย???"

สีหน้าตอน ทาม พูดถึงเรื่องร้าน 

ทำไมแฝงความไม่พอใจอยู่นิดๆ


หรือผมอาจจะคิดไปเอง

"เดี๋ยวติณณ์เค้าได้เงินคืนตามที่ตกลงกันไว้ ก็คงจะคืนร้านให้คุณแหละครับ" ผมพยายามพูดหวังจะให้ทาม รู้สึกดีขึ้น

"ครับ....ผมก็ว่างั้น"
ทามหันกลับมายิ้มด้วยสีหน้าปกติเหมือนเดิม

"เดี๋ยวคุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนะครับ จะได้เริ่มงานกันเลย ลูกค้าใกล้จะเริ่มทยอยเข้ามาละ"
ทาม ยื่นชุดยูนิฟอร์ม สีดำ
ที่หยิบจากบนราวๆหนึ่งในห้องแต่งตัว มาให้ผม

"เอออ ไม่ต้องเรียกว่าคุณก็ได้นะ เราน่าจะอายุไม่ห่างกันเท่าไหร่ เรียกแคนเฉยๆก็ได้" ผมฟังเค้าเรียกคุณๆๆ มันดูขัดๆ

เอาจริงๆผมแค่พนักงานเสิร์ฟ (ที่เข้ามาได้เพราะมีคนฝาก)
ไม่ต้องให้เกียรติกันขนาดนั้นก็ได้


"โอเคงั้นรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปเจอกันตรงเคาเตอร์บาร์นะ"  ทามเดินออกไปจากห้อง


ผมลองมองซ้ายมองขวา ทุกคนต่างก็ไม่มีใครสนใจใคร 

ต่างคนต่างแต่งตัวแต่งหน้า 


"เห้ออออเอาว่ะไอ้แคน หนี้มันจะได้หมดๆ จะได้จบๆ"

ผมบอกกับตัวเอง แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปหาทามทันที


"หน้าที่ของนายนะแคน รับออร์เดอร์ลูกค้า เอาออร์เดอร์มาเสียบตรงนี้ แล้วก็รอบาร์เทนเดอร์เตรียมเครื่องดื่มเสร็จ แล้วก็เอาไปเสิร์ฟ พอลูกค้าเรียกเช็คบิล นายก็มาแจ้งโต๊ะที่จะเช็คบิลตรงนี้ แล้วเค้าจะยื่นใบเสร็จให้นาย นายก็เอาไปให้ลูกค้าจ่ายเงิน ทอนเงินแล้วก็เก็บทำความสะอาดโต๊ะ"


ทามอธิบายงานอย่างรวบรัด และเข้าใจง่ายๆ


ผมทบทวนคำพูดทามอยู่ 2-3 รอบก็คิดว่าน่าจะพอเข้าใจ


"โอเคมั้ยคิดว่าพอได้ม่ะ" ทาม หันมาถามผม


"ลองดู ไม่น่ายากอะ" ผมส่งยิ้มไปให้


"ทามมม ขึ้นมาหาฉันหน่อย" 

เสียงเรียกคุ้นๆหูดังขึ้นจากด้านบน


"ไอ้ติณณ์!"

ทามมองหน้าผมเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบน


เสียงเพลงในร้านเริ่มเปิด พร้อมกับแสงไฟสาดส่องสลับสี

บรรยากาศเริ่มคึกคัก 


ผมมองขึ้นไปข้างบนไอ้ติณณ์ยังมองผมอยู่เช่นกัน ก่อนที่ทามจะเดินขึ้นไปถึง ไอ้ติณณ์ถึงได้เดินกลับเข้าไป


"มึงคิดจะทำอะไรของมึงกันแน่ว่ะไอ้ติณณ์"

"แค่อยากได้เงินคืน"

"หรือต้องการจะแก้แค้นเรื่องที่กูไม่ยอมคบกับมึงกันแน่ว่ะ"


ผมพยายามคิดหาสาเหตุ 


"น้องลูกค้ามา" 

แต่ก็ต้องหลุดจากภวังค์

เพราะเสียงเรียกของบาร์เทนเดอร์ชี้ไปที่กลางร้าน

มีลูกค้ากำลังทยอยเข้ามา


งานของผมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!!!


------------------------------------------------------------------


"ต่อไปนี้ทุกเรื่องของแคน ต้องขึ้นตรงต่อฉัน"


"ไม่ว่าจะเรื่องอะไรภายในร้านที่เกี่ยวกับแคน นายต้องมาบอกฉัน เข้าใจนะ"


ติณณ์บอกกับ ทาม เพื่อนและลูกหนี้ของเค้าเอง


"อืม โอเค แต่นี้ใช่ม่ะ ฉันต้องไปทำงานต่อ" ทามรับปากด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ


ถึงจะรู้สึกไม่พอใจติณณ์แค่ไหน 

แต่ในสถานะของทามตอนนี้ เค้าทำอะไรไม่ได้


คงต้องปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน 

ถึงเวลา เค้าอาจจะมีโอกาสได้เอาคืน!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 421 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #11 catlovetm55 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 18:20
    รอน่ะ ค่ะ พรุ่งนี้ ลงไมค่ะ ชอบๆ
    #11
    0