Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 47 : คนสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 262 ครั้ง
    20 ม.ค. 62

แสงแดดยามเช้า ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา
ทำให้ผมตื่นจากการนอนหลับ

ไม่รู้เมื่อคืนเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน
จำได้ว่าผมไล่ไอ้ติณณ์ลงมานอนข้างล่าง

เดี๋ยวนะ
.....
....
..
ข้างล่างเหรอ...

ผมหันมองไปรอบตัวนี่ผมลงมาอยู่ตรงนี้ได้ไง
แล้วไอ้ติณณ์ที่ควรจะนอนข้างล่าง???


"อ้าว ตื่นละเหรอ"
คนที่ผมกำลังหาเดินออกมาพอดี


"ไอ้ติณณ์"
ผมพยายามนึกเหตุการณ์เมื่อคืน

ก็พอผมไล่ไอ้ติณณ์ลงมานอนข้างล่าง
ผมก็นอนอยู่ข้างบนนินา
ผมจำได้

"ว่าไง"

"ทำหน้ายังกะเห็นผี"

ไอ้ติณณ์นั่งลงหน้ากระจก พลางเอาผ้าเช็ดผมที่เปียกไปมา
ท่าทางคงเพิ่งอาบน้ำ สระผมมาแน่ๆ


"ทำไมกูลงมานอนตรงนี้ได้"
ผมชี้ไปมา ระหว่างบนเตียงกับพื้นที่ผมนั่งอยู่


"ฉันก็ไม่รู่เหมือนกัน"

"ตื่นเช้ามาก็ลืมตามาเจอนายนอนอยู่ตรงนี้แล้ว"

"แถมกอดฉันซะแน่นจนแทบหายใจไม่ออก"
ไอ้ติณณ์หันมาทำหน้าทะเล้นใส่


"กูเนี้ยนะ กอดมึง"

"พูดไปเรื่อย...มึงแกล้งลากกูลงมานอนใช่ม่ะ"
ผมไม่เชื่อเด็ดขาด อย่างผมเนี้ยนะ
จะละเมอไปกอดไอ้ติณณ์

ไม่มีทาง


"นายเห็นโทรศัพท์ฉันม่ะ"
จู่ๆไอ้ติณณ์ก็ถามหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาซะงั้น

ผมมองซ้ายมองขวา
เห็นโทรศัพท์มันถูกวางอยู่ที่ลิ้นชักที่อยู่ติดหัวเตียง
ก็เลยหยิบมาให้


"เปิดเข้าไปอัลบั้มภาพหน่อยซิ"
ไอ้ติณณ์ไม่ได้หยิบมือถือไป

แต่เลือกบอกให้ผมเปิดอัลบั้มภาพถ่ายในมือถือมันแทน

ถึงผมจะงงๆ แต่ก็ยอมเปิดแต่โดยดี


"เห้ยยยยยยยย"
ทันทีที่ภาพถ่ายในอัลบั้มถูกเปิดออกผมถึงกับร้องเสียงหลง


"ชัดนะ"
ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งสติทำอะไรกับภาพตรงหน้า

ไอ้ติณณ์ก็รีบลุกมาคว้าโทรศัพท์มือถือคืนทันที

"มึงลบเลย"
ผมชี้หน้ามัน

ก็ในมือถือไอ้ติณณ์ถ่ายรูปตอนผมนอนหลับ
แถมเป็นตอนที่ผมกอด
และซุกตัวไปกับหน้าอกของมันอีกต่างหาก

ที่สำคัญไม่ได้มีแค่รูปเดียว
จากที่ผมกะด้วยสายตาช่วงเวลาไม่กี่นาทีที่ผมเห็นอัลบั้มภาพ
ก็เป็นสิยภาพแล้ว


นี่ผมทำแบบนั้นจริงๆเหรอ
ทำไมไม่รู้ตัวเลย

"ไอ้ติณณ์!!! ลบเดี๋ยวนี้เลย"
ผมพูดขอร้อง

แต่ดูท่าทางคงไม่เป็นผล
เมื่อเจ้าตัวทำเป็นไม่สนใจที่ผมพูด


"ไอ้ติณณ์!!!"
ผมเรียกมันเสียงดังขึ้น


"น่ารักดี ไม่ต้งลบหรอก"

"รับรองว่าจะเก็บไว้ดูคนเดียว"
และแล้วมันก็สนใจที่ผมพูด

ใช่มันแค่สนใจที่ผมเรียกมัน
แต่มันไม่ทำตาม


"ไม่เห็นจะน่าดูเลย ลบเหอะนะ"
ผมลองขอร้องอีกสักครั้ง เผื่อมันจะยอมใจอ่อน


"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป"

"เดี๋ยวขอฉันคิดก่อนว่าควรทำไงดี"
เกลียดสายตามันตอนนี้ชะมัด

สายตาที่กำลังเป็นต่อผม

อย่าให้ถึงทีกูบ้างละกัน


"เอออ อยากได้อะไรบอก"
"นึกไว้ดีๆเลย"

"แต่ขออย่างเดียวว่าต้องลบรูปทิ้งงงงง"


ถึงจะอยากลบมันซะตอนนั้น


แต่ไอ้ติณณ์เล่นกำมือถือไว้แน่น
ผมคงไม่กล้าเสี่ยงเข้าไปแย่ง

ถ้าขืนทำแบบนั้น
ผมคงต้องโดนมันเอาคืนอะไรสักอย่าง
ไอ้ติณณ์มันไว้ใจได้ที่ไหน



ผมถอยทัพพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำ



--------------------------------------------------------



"อ้าว...หายไปไหนว่ะ"

หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำ


แต่ก็ไม่เจอใครแล้ว

ไม่รู้ไอ้ติณณ์หายไปไหน (อีกแล้ว)



"อาบน้ำเสร็จละเหรอ ฉันลงไปเอาอาหารเช้ามา"


"ขืนรอนายอาบน้ำเสร็จ อาหารเช้าหมดพอดี"

ที่แท้มันก็ออกไปเอาของกินมาให้


ดีเลยกำลังหิว


"ขอบใจนะ"

"แล้วมึงกินละหรอ ทำไมเอามาจานเดียว"

ผมมองในมือเห็นมันถือเข้ามาแค่จานเดียว

ก็เลยอดสงสัยไม่ได้


"ก็มันเหลืออยู่แค่นี้"

"สายขนาดนี้ มีให้กินก็ดีละ"


ถามแค่นี้ต้องบ่นด้วย


ผมคิดในใจ แต่ก็ยังไม่ลืมเรื่องรูปในมือถือ

เลยกวาดตามองไปรอบๆห้อง


"มือถืออยู่ในกระเป๋ากางเกงฉัน"

"นายอยากจะมาล้วงมั้ยละ"

เบื่อคนรู้ทันเว้ยยย


==!



"และสรุปจะให้ทำอะไร"

ผมนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม



"กินก่อนเหอะ เดี๋ยวจะได้กลับ"

"รึว่าอยากจะอยู่ต่อ"


ผมรีบคว้าส้อมในมือมาจิ้มกินทันทีทีาเห็นสายตาเจ้าเล่ห์นั่น

แพ้ทางมันทุกทีซิให้ตาย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 262 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #473 Japanblack (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:42
    น่ารักมาก
    #473
    0