Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 43 : เดทแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

เสียงคลื่นซัดเบาๆ ไอร้อนจากลมทะเล
ปลุกให้ผมตื่นจากการนอนหลับ

"ถึงแล้วเหรอ"
ผมสลัดความงัวเงียออกเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
มองออกไปด้านนอก

ทรายสีขาวสะอาด
น้ำทะเลสีฟ้า

"กำลังจะปลุกพอดี" ไอ้ติณณ์หันมาบอกผม
ก่อนจะปิดกระจกกลับเข้าตามเดิม

เราสองคนพากันเดินออกจากรถมาที่หาด

"เดี๋ยวขอไปดูห้องพักก่อนนะ"
อ้ติณณ์หันมาบอกกับผม

"เห้ยย ใครบอกมึงว่ากูจะค้าง"
ผมตะโกนร้องเสียงหลง

แต่
จุฟฟฟฟ

"ทำผิดข้อตกลงนะ"
ไอ้ติณณ์กลับหันมาหอมแก้มผม

ข้อตกลงบ้าบอ พลาดล่ะไอ้แคนเอ้ยยยย

"ก็ไหนๆก็มาแล้ว"

"เราก็ค้างกันสักคืน"

"บรรยากาศดีๆแบบนี้ ใครเค้ารีบกลับกัน รอตรงนี้นะ"

ไอ้ติณณ์ไม่สนใจคำทักท้วงใดๆ
เดินตรงเช้าไปที่โรงแรมด้านหลังทันที

ผมได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ

สรุปผมรึมันที่อยากมากันแน่
ดูมันตื่นเต้นกว่าผมซะอีก


แต่จะว่าไปก็นานแล้วนะที่ผมไม่ได้มาพักผ่อนแบบนี้
มาถึงที่แล้วก็ขอเต็มที่หน่อยละกัน

ผมถอดรองเท้าวางทิ้งไว้ข้างรถ

ก่อนจะเดินลงไปเดินเลียบหาด


"พี่ช่วยมั้ย"

ผมเดินมาเจอเด็กคนนึง
กำลังนั่งก่อกองทราย
เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเศษทราย

ผมแห้งเกาะกันเป็นก้อน
คงจะเล่นน้ำมา

"พี่สร้างปราสาททรายเป็นมั้ยงับ เรามาทำปราสาทกันนะครับ"
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองผม

ตอนนี้ไม่รู้ใครสนุกกว่าใคร
ผมกับน้องเฮ้าส์ (ผมถามชื่อน้องมาละ)
ช่วยกันก่อกองทรายเป็นกำแพงเมือง
ล้อมรอบไปด้วยปราสาทเล็กใหญ่

"เฮ้าส์ พ่อเรียกกินข้าวแล้ว" 

เสียงเรียกคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง


"แคน เราได้ห้อง........"

เหมือนเสียงเรียกชื่อผมจากไอ้ติณณ์ถูกกลืนลงคอ


ทันทีที่ได้เห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น


"ทาม" ผมอุทานเบาๆ


"ติณณ์/แคน"


เราสามคนมองหน้ากันไปมา


ตั้งแต่เกิดเรื่องคราวก่อน

ทามก็หายไปจากชีวิตเราสองคน


ทามไม่ได้ไปทำงานที่ร้าน

ถึงแม้ว่าตอนนี้ ไอ้ติณณ์จะยกร้านคือให้กับพ่อทาม

แต่ทามก็ไม่เคยเหยียบเข้าไปที่นั่นอีกเลย



"เฮ้าส์ ปะ คุณพ่อเรียกละ" 

ดูเหมือนทามจะเป็นคนตั้งสติได้คนแรก


ทามเดินมาจูงมือเฮ้าส์ที่นั่งเล่นกองทรายอยู่ให้ลุกขึ้น


"เฮ้าส์ขอเล่นอีกแปปนึงไม่ได้เหรอพี่ทาม"

แต่ดูท่าทางเฮ้าส์จะงอแง ไม่ยอมกลับเข้าด้านใน


"แต่เรายังไม่ได้กินข้าวเลยนะตั้งแต่เที่ยง"


"พ่อบ่นละด้วย เดี๋ยวพี่ก็โดนว่าไปด้วยอีก"


ทามทำทีไม่สนใจพวกเรา 

แต่ผมแอบเห็นทามเหลือบตามองเป็นระยะ



"น้องชายนายเหรอ"

ผมเปิดประเด็นชวนทามคุย


ไอ้ติณณ์เดินเข้ามายืนข้างผม ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ยอมรับว่าผมเดาอารมณ์ไม่ถูกจริงๆ


"ทาม!!"

จู่ๆไอ้ติณณ์ก็พูดขึ้น


"ฉันขอคุยอะไรกับนายหน่อย ตามมาทางนี้แปปซิ"


"แคน ติณณ์ฝากน้องด้วยนะ"


ไอ้ติณณ์ไม่ฟ้งคำตอบใดๆแต่เดินเลี่ยงออกไปอีกทาง


ทามหันมองหน้าผม

ผมพยักหน้าช้าๆแทนคำตอบ


"งั้นเฮ้าส์อยู่กับพี่เค้าไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา"

ทามปล่อยมือจากแขนเฮ้าส์ แล้วเดินตามไอ้ติณณ์ออกไป


"เฮ้าส์เป็นน้องชายพี่ทามเหรอครับ" 

ผมย่อตัวลงถามเด็กน้อยตรงหน้า


"ใช่ครับ"


"พี่ทามบอกว่า เฮ้าส์เป็นลูกหลง ไอ้ลูกหลงมันแปลว่าอะไรหราครับ"

ผมหัวเราะเบาๆ กับท่าทางไร้เดียงสาของเฮ้าส์


ก่อนจะนั่งลงก่อกองทรายอีกครั้ง



เวลาผ่านไปสักพัก


ทาม กับ ไอ้ติณณ์เดินกลับมา

ผมเห็นรอยแดงเหมือนถูกชกที่มุมปากไอ้ติณณ์


นี่มันไปคุยกันยังไงนิ

ถึงมีรอยกลับมา


"เอาไว้เจอกันนะ ติณณ์ แคน"


"ป่ะ เฮ้าส์"


ทามเดินมาจูงมือเฮ้าส์ออกไป

เฮ้าส์ได้แต่โบกมือให้ผม แล้วเดินตามไปอย่างว่าง่าย


"รอยที่มุมปากอะ ถึงกับต้องลงไม้ลงมือกันด้วยหรอ"

ผมถามด้วยความสงสัย


"มันก็ต้องเคลียกันตามภาษาลูกผู้ชายอะ"

ดูท่าทางแผลแค่นั้นคงไม่สะทกสะท้านซินะ


"งั้นเอาอีกสักแผลม่ะมึงจะได้เป็นลูกผู้ชายขึ้นมา...อุ๊บบบบ"

เหมือนผมจะรู้สึกตัวว่าพูดอะไรผิดไป


ไอ้ติณณ์จ้องหน้าผมก่อนจะยิ้มมุมปาก


"ถ้าลูกผู้ชายกับแคนอะ..."


"มันต้องคุยแบบนี้"


ไอ้ติณณ์ตรงเข้ามากระชากผมเต็มแรง

จนตัวผมปลิวเข้าไปชนกับแผงอกของมัน


แถมมันยังรัดเอวผมไว้แน่น


"ติณณ์ๆๆๆๆๆ คนเย๊อะ!!!"

ผมพยายามดันหน้ามันออก


คนเดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมามองเราสองคน


"อายเหรอ" 

มันยังมีหน้ามาถาม


เป็นใคร ใครก็อายป่ะว่ะ


"แล้วไม่อายรึไง คนมองเต็มแล้วววว"

ผมร้องเสียงหลง เมื่อไอ้ติณณ์พยายามยืนหน้าเข้ามาใกล้


"งั้นคราวหน้าก็พูดดีๆ ครั้งนี้ถือว่าติดไว้ก่อน"


"เดี๋ยวไปรวบยอดที่ห้องทีเดียว"

ประโยคหลังมันกระซิบข้างหูผม


ก่อนจะปล่อยมือที่โอบเอวผมอยู่


"โอ้ยยยย"

ผมได้โอกาส เอานิ้วจิ้มไปที่แผลตรงมุมปาก


จนไอ้ติณณ์ร้องลั่น


แน่นอนว่าผมไม่เสียเวลาอยู่รอให้มันเอาคืนผมแน่นๆ


ผมรีบวิ่งหนีปล่อยให้ไอ้ติณณ์มันยืนงงไปก่อน


"ถ้าจับได้คราวนี้ ไม่ปล่อยแน่ๆ แคนตาลูป!!"

ไอ้ติณณ์ชี้หน้าคาดโทษผมเอาไว้


ก่อนจะวิ่งตามมา


คนบ้าอะไรวิ่งเร็วชะมัด

ผมว่ามื่อกี้ผมทิ้งห่างมันไกลมากเลยนะ


เผลอแปปเดียวมันเข้ามาจะถึงตัวผมอยู่แล้ว


ผมรีบเดินเร็วลงทะเล


ไม่มีทางหนีแล้วววว.


"ไอ้ติณณ์ ไอ้ติ๊ณณณณณ กูขอโทษ ง่าาาาา"

ผมได้แต่ยืนยกมือไหว้


เพราะดูท่าทางไอ้ติณณ์มันคงไม่ปล่อยผมแน่ๆ


"กูอีกแล้วนะแคน"

เหมือนมันคาดโทษผมอีกกระทง


"ปล่อยยยยยยย"

ไม่ทันขาดคำ ไอ้ติณณ์ล็อคตัวผมเข้าหา


ก่อนจะพาทิ้งตัวลงทะเลไปพร้อมกัน


เราสองคนโผล่ขึ้นจากน้ำมานั่งมองหน้ากัน

แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ


ถ้านี่คือเดทแรกของเราสองคน

มันคงเป็นเดทที่ผมโคตรมีความสุข


แล้วผมก็คิดว่า

ติณณ์คงรู้สึกแบบเดียวกับผม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #428 Japanblack (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:29
    น่ารักมีความสุขจัง
    #428
    0
  2. #426 JeeranitYodwian (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:53
    เขินนนนนนน
    #426
    0
  3. #423 ต้นกล้ากะใบชา (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:42

    ตรวจทานหน่อยนะคะ =) คือลงชื่อผิดอยู่ค่ะ อย่างตรงเด็กน้อยที่เล่นทรายน้องของทาม ไม่ใช่น้องของแคนค่ะ
    #423
    0