Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 40 : ความเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

"จะกลับเลยม่ะ ดึกละ"
ผมเดินออกมาจากในครัว เห็นไอ้ติณณ์นั่งดูทีวีอยู่

เนียนเหมือนเป็นบ้านตัวเองเลยนะ

"นายอยากให้ฉันกลับรึยังละ"

"แต่ถ้ายัง...."


"มึงรีบกลับไปเลย"
"กูจะนอนนนนน"

ผมรีบตัดบท ก่อนที่มันจะพูดอะไรมากไปกว่านี้
พร้อมกับลากแขนมันให้ลุกขึ้นจากโซฟา

คนบ้าอะไรตัวหนักชะมัด

"โอเค งั้นเอาไว้ดจอกันนะ วันนี้ฉันกลับก่อน:

"นายก็พักผ่อนเยอะๆละ หน้าโทรมหมดแล้ว ไม่ค่อยได้นอนเพราะคิดถึงฉันละซิ"

ไอ้ติณณ์ไม่พูดเปล่าแต่กลับเอามือมทหนิกแก้มผมเบาๆ

จะมากขึ้นทุกวันนะไอ้นี่

"มึงก็ด้วย"

"ขับรถดีๆละ"
ผมเดินมาส่งมันที่รถ


"เดี๋ยวไอ้ติณณ์"
ผมเรียกมันไว้ก่อนที่มันจะก้าวขึ้นรถ

ไอ้ติณณ์ชะงัก แล้วหันกลับมามอง

ผมเอามือแตะที่ปากของตัวเอง ก่อนจะเอาไปแตะที่ปากของมัน

"ขอบคุณนะ"
แล้วผมก็รีบวิ่งเข้าบ้านทันที

ปล่อยให้ไอ้ติณณ์ยืนทำหน้างงอยู่ตรงนั้น

ไอ้ติณณ์ส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะขับรถออกไป



"แม่....."


ผมไม่รู้ว่าแม่มายืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ถ้าจะให้เดา ก็คงพักใหญ่ๆแล้ว


"คือแคน..."

ผมอยากอธิบายให้แม่เข้าใจ


"ไม่ต้องพูดแล้ว"


"คงจริงอย่างที่เลมันบอก เวลาที่แคนอยู่กับติณณ์แคนดูมีความสุข แคนรู้ตัวมั้ยลูก"


"แคนยิ้มแทบจะตลอดเวลา"


"แม่ไม่เคยเห็นแคนมุมนี้เลยนะ"


"มากอดหน่อยเร็ว"

แม่กางแขนออกเรียกให้ผมเข้าไปหา

ผมรีบตรงเข้าไปสวมกอดทันที



"แคนรักแม่นะ" 

ผมกระชับอ้อมกอดแม่เอาไว้


นี่ซิ ถึงจะเรียกว่าความสุข



-----------------------------------------------------------------------------


(ติณณ์ Talk)


ผมขับรถออกมาจากบ้านแคน

พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นที่ผ่านมา





ผมมาที่บ้านแคนเหมือนทุกๆวัน 

ผมอยากแสดงให้แม่แคนเค้าเห็นว่าเรื่องของผมกับแคน

มันไม่ใช่สิ่งที่ผิด 

ผมว่าความรักของเราสองคนไม่ใช่เรื่องผิด


โลกสร้างให้มีแค่ 2 เพศคือชาย หญิง อยู่ก็จริง

แต่เพศไม่ใช่ตัวกำหนดความรัก


ความรู้สึกต่างหาก ที่เป็นตัวกำหนด 

ว่าสิ่งที่มีค่าทางความรู้สึก ที่เราเรียกมันว่าความรัก

เราควรจะมอบให้ใคร..


และผม เลือกแล้ว...


ผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของเลม่อนอยู่ในบ้าน

เธอคงทะเลาะกับแม่เธอเพราะเรื่องของผมอีกแล้ว


ก่อนที่สักพัก เสียงจะค่อยๆเงียบลง


ไม่นานผมก็เห็นแม่ของแคนเดินมาที่หน้าบ้าน

คงจะออกมาไล่ผมเหมือนทุกๆวัน



ผมตั้งใจไว้แล้ว 

ว่ายังไงผมก็อยากจะคุยกับแม่ของแคนให้รู้เรื่อง


"คุณน้าครับ...."


"เข้ามาในบ้านซิ แม่จะออกไปซื้อกับข้าว เดี๋ยวอยู่กินข้าวด้วยกัน"


ยังไม่ทันที่ผมจะอธิบายอะไร แม่ของแคนก็เป็นคนเปิดประตูและเอ่ยปากชวนผมให้เข้าบ้านซะเอง


ดวงตาช้ำคู่นั้นทำให้ผมรู้ว่า แม่ของแคน คงผ่านเหตุการณ์ที่หนักมาพอสมควร กว่าจะยอมเปิดใจกับเรื่องนี้


ผมขับรถเข้ามาจอดในบ้านตามที่แม่ของแคนอนุญาต


"นั่งเล่นรอไปละกันนะ แม่จะออกไปซื้อของ เดี๋ยวกินข้าวเย็นกัน" เธอหันมาบอกกับผม


"คุณน้าครับ เรื่องผมกับแคน คือเรา.."


"เรียกแม่ก็ได้นะ"


ยังไม่ทันได้เริ่มอธิบาย แม่ของแคนก็ตรงมานั่งข้างๆผม 

เอามือจับที่ไหล่ผมพร้อมบีบเบาๆ


"แม่ถามติณณ์อย่างนึง"


"ระหว่างติณณ์กับแคน มันไม่ใช่แค่ลูกสองคน นึกสนุกกันแค่นั้นใช่มั้ยลูก" 

น้ำเสียงสั่นๆเอ่ยถามผม


ผมบีบมือแม่ของแคนเบาๆ


"แม่ครับ มันอาจจะลำบากใจกับเรื่องแบบนี้ แต่แม่ฟังผมนะ"


"ผมไม่เคยเอาเรื่องของความรู้สึกมาเป็นเรื่องสนุกแน่นอน"


"โดยเฉพาะกับแคน ผมชอบแคนจริงๆ"


เราสองคนยิ้มให้กันโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรออกมา

ผมมั่นใจ

ว่าแม่ของแคนจะต้องเข้าใจเรื่องของเราสองคนได้ดี

ในสักวัน


"งั้นเดี๋ยวแม่ไปซื้อของที่ตลาดนะ รอแม่อยู่นี่นะ"

พูดจบแม่ของแคนก็เดินหายขึ้นไปด้านบน


"พี่ติณณ์!!!!" เสียงเลม่อนร้องดังมาแต่ไกล


"เลนึกว่าแม่พูดเล่น ที่บอกว่าจะลองเปิดใจเรื่องพี่สองคน"


"โหยยยย โคตรดีใจอะ"


"พี่ชายตัวน้อยกับเจ้าชายเย็นชา ของไอ้เล อร้ายยยยย นึกถึงซีรีส์เลยอะ"


"พี่แคนอยู่กินข้าวด้วยกันนะ ค้างที่บ้านเลยก็ได้"



"ไอ้เล ไอ้เล ให้มันน้อยๆหน่อย"

ในขณะที่เลม่อนกำลังยืนโวยวายอยู่

 แม่ก็เดินลงมาห้ามได้ทัน


ผมก็กลัวว้าน้องจะพูดจนไม่ได้หายใจ 


"ไปซื้อของ ฝนทำท่าจะตกด้วย จะได้รีบไปรีบกลับ"

แม่ลากเลม่อนเดินออกไป


"พี่แคนอยู่ข้างบนพี่ติณณ์" 

เลม่อนก็ยังอุตส่าตะโกนตามหลัง


ผมส่ายหัวให้กับท่าทางของเลม่อน

ก่อนจะมองขึ้นไปด้านบน


"นายหนีฉันไม่พ้นหรอก แคนตาลูป"




-----------------------------------------------------------------------------


กลับมาแล้ว

เที่ยวปีใหม่เพลินไปหน่อย


อีก 8 ตอนก็จะจบแล้วน้าาา

กำลังคุยๆเรื่องรวมเล่ม

แบบเพิ่มตอนพิเศษ 5-10ตอน ไม่รู้จะมีคนสนใจรึเปล่า


แล้วอย่าลืมช่วย รีเควส นิยายกันมานะคะ


http://writer.dek-d.com/Beside_KS/writer/viewlongc.php?id=1904550&chapter=0


ว่าอยากอ่านแนวไหน

ขอบคุณทุกคำติชม


ไรท์จะนำไปปรับปรุง

ไนท์ไม่ใช่คนเขียนนิยานเก่ง แต่จะพยายามพัฒนาใรเรื่องต่อๆไปนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #476 boonyapat641 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 01:30
    รอยู่น่ะค่ะ
    #476
    0
  2. #382 Sabainang1976 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 23:17

    เค้าขอร้องๆๆ
    #382
    0
  3. #381 Meaw rung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:45

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่ะ

    #381
    0
  4. #380 jakkapann (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:35
    ชอยแนวนี้มากอ่ะ เสพติดยิ่งกว่า ไรท์ก้อเขียนดี คนอ่านก้อโดนใจ แถมยังสอดแทรกเนื้อหาสาระที่ตรงกับในสังคมไทยยย โอ้ววววววOMG. I lovo it very much.
    #380
    1
    • #380-1 Beside_11(จากตอนที่ 40)
      5 มกราคม 2562 / 22:42
      ขอบคุณคร้าฟฟฟ
      #380-1
  5. #379 Beammee06 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:04
    รออ่านสน.ใจรอตินพิเศษนะคะ
    #379
    0
  6. #376 ToyKrisada (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:46
    แต่งได้ดีค่ะน่าอ่าน ใช้คำได้ดีด้วย รักเลย
    #376
    0
  7. #373 ต้นกล้ากะใบชา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 07:08

    😊รอเสมอ
    #373
    0